รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 427 สุดท้ายธิชาก็ยังถูกพาไป

ธาวินนั้นจำไม่ค่อยได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้ได้ยินธิชาเอ่ยปากพูดมานานเท่าไหร่แล้ว

เขารีบลุกขึ้นมา และเดินมาข้างเตียงเธอด้วยฝีเท้าที่ลุกลน

อาการของธิชานั้นใกล้จะปกติเป็นอย่างมากแล้ว

ธาวินเลยต้องคุมอารมณ์รุนแรงมากของตัวเองให้เป็นปกติ

เขารินน้ำให้ธิชา ก่อนจะมองเธอดื่มน้ำด้วยกับตาตัวเอง

ในใจก็มีอารมณ์รุนแรงขึ้นมาจนยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูด

เขานั่งข้างกายธิชา

เขาคิดอยู่นานก่อนจะค่อยๆพูดออกมา “ธิชา เธอรู้ไหมว่าตัวเองไม่ได้เรียกว่าพี่ชายนานมากแล้วน่ะ?”

สักพักใหญ่ๆธิชาถึงจะมองเขา

เธอมองเขาอย่างเงียบๆ ใจที่กังวลเป็นอย่างมากของธาวิน ก็ถูกเธอความสงบในตาของเธอปลอบโยน

ธิชาดูเหมือนจะสงบลงมาก

เหมือนกับไม่ได้ใส่ใจกับความเจ็บปวดทั้งหมดในโลกอีกต่อไปแล้ว

แต่ผ่านไปไม่นาน……

ดวงตาของเธอกลับแดงก่ำขึ้นมา

ตากลมโตทั้งคู่แดงก่ำเหมือนกระต่ายน่าสงสารตัวหนึ่ง

เธอจ้องธาวินโดยไม่พูดอะไรเลยออกมา

หัวใจของธาวินเจ็บปวดขึ้นมาเป็นพักๆ ในที่สุดก็อยู่ในจุดที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

เขาถึงกับลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกล้าแก้วเตือนเขาว่าอย่าได้ทำอะไรที่จะไปกระตุ้นอารมณ์ของธิชา……

ธาวินกอดเธอไว้แนบหน้าอกของตัวเองแน่นๆ——

เรือนร่างของธิชานั้นแข็งทื่อ ก่อนจะค่อยๆปล่อยวางลง

สำหรับเธอ

เมื่อได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดของธาวิน

ก็ราวกับว่าค่อยๆตื่นขึ้น จากฝันที่ลวงตา

เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งจะดึงสติกลับมา ค่อยๆนึกได้ว่าช่วงเวลาก่อนหน้านี้ตัวเองผ่านอะไรมาบ้าง

ธาวินมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดกับเธอ แต่ในตอนนั้นเอง ถึงกับเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกเลยล่ะ

……

อ้อมกอดซับซ้อนที่เต็มไปด้วยความละอายแบบนี้ ไม่รู้ว่าคงอยู่แบบนั้นนานแค่ไหน……

จนกระทั่งธิชาเริ่มกอดเขากลับ

เธอกอดแขนผอมบางของตัวเองแน่นๆ

ก่อนจะพูดเสียงออดอ้อนขึ้นมา “พี่ชาย ในที่สุดฉันก็กลับบ้านแล้ว ในที่สุดพี่ก็มาพาฉันกลับบ้านแล้ว……ใช่ไหม?”

เสียงของธาวินราวกับว่ากำลังสั่นเทา “ใช่ กลับบ้านนะ ครั้งนี้พี่ชายเองก็ไม่มีทางส่งเธอไปไหนแล้ว ธิชา ก่อนหน้านี้พี่ชายผิดเอง จากนี้ต่อไป พี่จะชดเชยให้เธอเอง พี่ชายจะพยายามทำดีกับเธอ พี่แค่อยากขอให้เธอมีความสุข ธิชา……เธอรู้ไหมว่าหลายวันมานี้พี่เห็นว่าเธอไม่พูดอะไรเลย เหมือนกับเด็กน้อยที่เหม่อลอยไม่พูดอะไรเลย หัวใจของพี่ หัวใจของพี่เจ็บปวดกว่าแตกสลายอีก……”

ธาวินเป็นผู้ชายที่ไม่ได้พูดความในใจของตัวเองง่ายๆ แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

เขาใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด ไม่มีมีความสุขเลย

ราวกับว่า ตั้งแต่เกิดมา ก็กำหนดโชคของเขาเอาไว้แล้ว

ชีวิตในช่วงสิบเจ็ดปีแรกนั้น แม้เขาจะดูเหมือนเย่อหยิ่งคึกคะนอง แต่แท้จริงนั้นกลับว่างเปล่า และขาดความอบอุ่น

แต่สำหรับเขา เหมือนกับว่าไม่เคยคิดว่าตัวเองอยากได้อะไรมาก่อน ต้องการอะไร

เขาเป็นลูกคนเดียวของชรัณ ชีวิตที่เกิดมานั้น ราวกับว่าเป็นการปล้นเลยล่ะ

ปล้นทรัพยากรและเส้นสายทั้งหมดที่มีประโยชน์มากที่สุดในสังคม

นอกจากรับช่วงต่อจากพ่อแล้ว เขายังไม่เคยมีความสุขแบบคนทั่วไปเลยแม้แต่น้อย

…………

แต่ว่าเขาเองก็ถือว่าโชคดีเป็นอย่างมาก

ตอนอายุสิบเจ็ด

ชีวิตของเขาก็มีธิชาปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน

นั่นคือ……สาวน้อย ตัวเล็กๆ บอบบางคนหนึ่ง

เธอยังเป็นเด็ก แล้วก็เป็นน้องสาวของเขาด้วย

เขาไม่เคยได้เจอเด็กน้อยที่น่ารักมากขนาดนี้มาก่อนเลย

ความรักที่มีต่อธิชา มันออกมาจากใจของเขาจริงๆ ออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ บอกได้เลยว่าครึ่งชีวิตของตัวเองนั้น ใช้เพื่อรักเธอ

ใช้ชีวิตกับธิชามาด้วยกันสิบปีนั้น เขามีความสุขเป็นอย่างมาก

แม้จะไม่แน่ใจว่าธิชานั้นให้อะไรกับเขา

ถึงอย่างไรเธอเองก็เป็นแค่เด็กที่ไม่เข้าใจอะไรเลย เธอเหมือนจะชอบเขา แต่ว่าธาวินเองก็ไม่เคยถามมาก่อน ความรู้สึกที่เธอมีต่อตัวเองนั้น น่าจะเห็นเขาเป็นเพียงพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น หรือคิดอะไรอย่างอื่นหรือเปล่า

ตอนแรกเขานั้นอยากจะรอให้เธอโตขึ้นหน่อย แล้วค่อยถามให้รู้เรื่อง

เพียงแต่หลังจากนั้น เรื่องราวก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เธอไม่ทันได้พูดอะไรเลย

และเขาเองก็ไม่ทันได้ถามอะไร

ทั้งหมดก็เปลี่ยนไปแล้ว

พวกเขากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว

…………

ธิชากอดเขาแน่นมาโดยตลอด

ธาวินรู้สึกได้ว่าเธอใช้แขนกอดแรงขึ้น

ดังนั้นเขาดีใจจนคิดว่าธิชาน่าจะเป็นเหมือนเขา

เสียดายกันสิ่งที่ไม่ได้ทำเหมือนกัน

เสียดายกับสิ่งที่ทำไปแล้วเหมือนกัน

และหวังว่าทั้งหมดจะกลับไปเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง

แต่ว่าตอนที่เขาปล่อยมือ แล้วจ้องใบหน้าของเธอ

เขากลับเห็นคราบน้ำตาเต็มใบหน้าธิชา

แววตาของธิชา มีความเกลียดเป็นอย่างมาก

น้ำเสียงของเธอนั้นไม่หนักหนา และเรียกได้ว่าเบาบางมาก

แต่เมื่อฟังเข้าไปในใจของเขา กลับคิดว่ามันทิ่มแทงใจเป็นอย่างมาก

“สายไปแล้ว มันสายเกินไปแล้วจริงๆ คุณชดเชยอะไรให้ฉันไม่ได้หรอก ไม่มีใครสามารถชดเชยอะไรให้ฉันได้……ผู้ชายทุกคนอย่างพวกคุณ……ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น ทั้งที่ทำเรื่องเลวร้ายมากมายขนาดนั้นพวกคุณไม่เคยคิดว่าตัวเองนั้นผิด แม้จะว่า แม้ว่าจะมาถึงในตอนนี้……ฉันไม่มีอะไรเลย พวกคุณก็ไม่รู้สึกผิดอยู่ดี พวกคุณคิดเพียงว่าฉันน่าสังเวชใจมาก แล้วก็สงสารฉันแค่นั้นเอง……ฉันน่าสงสารก็จริง แต่ว่าฉันรู้ว่า ไม่มีใครสามารถมาชดเชยเติมเต็มอะไรให้ฉันได้……”

ตั้งแต่ธิชากลับมาอยู่กับธาวินได้เกือบเดือนหนึ่งแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่พูดออกมามากมายขนาดนี้

เธอไม่ได้พูดอะไรนานมาก แม้แต่เสียงก็แปลกไปเล็กน้อย

เปลี่ยนจนเขารู้สึกไม่ชิน

แต่ว่าธาวินกลับรู้สึกว่ามันล้ำค่ามาก

แม้ทุกคำพูดของเธอจะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เขาก็รู้สึกว่ามันล้ำค่าเป็นอย่างมาก……

ธาวินลองจับมือของเธอเอาไว้ “ธิชา มันยังทันนะ เรายังมีเวลาทั้งชีวิตนี้ นี่มันแค่ปีเดียวเอง……เราแยกกันไปแค่ปีเดียว! สามร้อยหกสิบห้าวันเท่านั้น มันไม่ได้มากมายเลย? เราอยู่ด้วยกันมาเป็นสิบเอ็ดปี……ถ้าเทียบกับเวลาสิบเอ็ดปี สามร้อยกว่าวันมันน้อยมากเลยนะ?!”

ธิชามองเขาอยู่อย่างนั้น

แววตาก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากความไม่พอใจเป็นความมึนงง

แต่จากนั้น……ก็เงียบสงัดลงเป็นอย่างมาก

“สำหรับคุณสามร้อยกว่าวัน มันเล็กน้อยมาก มันแค่ปีเดียว แต่แค่ปีเดียวนั้น ฉันพยายามอย่างเต็มที่ไปยอมรับชายอีกคนหนึ่ง ไปรักเขา ฉันถึงกับเชื่อว่าเขาจะรักฉันด้วยใจจริงๆ ฉันเชื่อว่าเขายินดีจะก้าวข้ามทุกอย่างไปด้วยกันตลอดชีวิต แม้จะไม่ใช่ตลอดชีวิต แต่ก็หลายปีเลย……แต่ว่าทั้งหมดนั้นมันหลอกลวง ธาวิน ฉันสงสัยอยู่บ่อยครั้งว่าคุณตกลงกับดนัยกฤตตั้งแต่แรกว่าจะเล่นงานฉันด้วยกันหรือเปล่า! ไม่อย่างนั้นจะ……จะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร……”

อารมณ์ของธิชาโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ

ธาวินเพิ่งมารู้ตัวอีกทีนึกขึ้นได้ว่าอาการป่วยของเธอในตอนนี้รับอะไรรุนแรงไม่ได้

เขาโอบกอดเธอด้วยความกลัวเล็กน้อย ก่อนจะปลอบโยนเสียงต่ำ “เป็นความผิดฉันเอง ธิชา มันเป็นความผิดของฉันเอง แต่ไม่เป็นไร มันยังทัน ชีวิตของเธอมันเริ่มต้นใหม่ได้ ดนัยกฤตไม่เอา เธอก็ไม่ต้องเอาเขาก็ได้ ไม่ว่าเธอจะไม่เอาเขา หรือเขาไม่เอาเธอ……สิ่งเหล่านี้ก็ไม่สำคัญเลย พี่จะเลี้ยงเธอไปตลอดชีวิตเลย จะดูแลเธอทั้งชีวิต……”

ธิชาไม่ได้ดิ้นรนอะไร

เธอเงียบอยู่นาน

ในเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความไม่แยแส

เธอพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสว่า“แต่ว่าฉันไม่ได้หวังให้คุณมาเลี้ยงฉันและดูแลฉันทั้งชีวิต ฉันไม่สนใจด้วยซ้ำ ฉันสนใจแค่ดวงใจ……ฉันอยากให้ดวงใจกลับมาข้างหายของฉัน คุณรู้ไหม……ไม่ ธาวิน คุณคงไม่รู้หรอกว่า ตอนที่ฉันท้องหลายคืนหลายวันขนาดนั้น ทุกวันเอาแต่หวังว่าเธอจะเกิดมาบนโลกนี้ แต่หลังจากที่ฉันคลอดเธอออกมาแล้ว ฉันไม่เคยได้เจอเธอเลย ฉันเคยได้ยินเพียงเสียงร้องไห้ของเธอ เพียงครั้งเดียวเท่านั้น……ฉันก็นอนหลับไปแล้ว ฉันไม่เคยได้เจอลูกสาวของตัวเองเลย เวลาฉันฝันยังอยากจะรู้เลยว่าหน้าตาของเธอเป็นยังไง……ธาวิน คุณบอกฉันมาหน่อยว่า คุณจะชดใช้ให้ฉันได้ไหม? คุณจะเอาอะไรมาชดใช้ทดแทนลูกสาว?!”

สีหน้าของธาวินซีดลงไปในทันที

เขากล้ำกลืนอย่างไร้เสียงใดๆ ก่อนจะจับแขนบอบบางของธิชาเอาไว้

“ฉันไม่รู้……” เขาพูดอย่างทำอะไรไม่ถูก

“ธิชา ฉันไม่รู้เรื่องเหล่านี้……ฉันจะช่วยเธอพาลูกสาวของเธอกลับมา ไม่ว่าจะต้องทุ่มเทมากเท่าไหร่ ฉันสาบานกับเธอ ฉันจะสาบานว่า ฉันจะทำให้ได้ ขอเพียงแค่พี่ยังมีชีวิตอยู่ จะต้องช่วยเธอพาลูกสาวกลับมาให้ได้”

ในตอนนี้ธิชาเหมือนจะมีสติกลับมาแล้ว

อาการป่วยทางใจของเธอนั้น เหมือนจะไม่มีผลกระทบอะไรกับสติปัญญาเลย

ตอนที่มีสติกลับมานั้น เธอก็เหมือนกับเมื่อก่อน

เธอรู้ดีว่าทั้งหมดนี้มันยากแค่ไหน

แค่จะเอาสิทธิ์ในการเลี้ยงดูมาให้ได้ มันยังต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

แต่ว่าการรับประกันของธาวิน มันก็ปลอบประโลมใจของเธอได้เล็กน้อย

แม้ว่ามันจะเพียงเล็กน้อย

ธาวิน……ถึงยังไงซะธาวินก็เป็นญาติของเธอ

ถ้าไม่ถึงนาทีสุดท้าย เธอจะไม่มีทางละทิ้งความหวัง

ธิชาใช้หลังมือปาดน้ำตา

ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เบามาก “ดวงใจ……ดวงใจเป็นทุกอย่างของฉัน ฉันเกลียดดนัยกฤตเป็นอย่างมาก ถ้าเขาไม่ยอมเอาลูกสาวมาคืนฉัน ฉันจะฆ่าเขา ฉันจะต้องฆ่าเขาด้วยมือตัวเอง!”

…………

หลังจากที่ธิชาพูดออกมาแล้ว และดูเหมือนว่าหายวันหายคืน

เธอกับเกล้าแก้วเข้ากันได้ดีมาก หลังจากที่เริ่มมีการคุยกันแล้ว ทั้งสองคนก็มักจะคุยกันเหมือนเป็นเพื่อนกัน

ธิชาก็รู้ว่าตัวเองต้องรักษา แล้วก็รู้ด้วยว่าสิ่งที่เธอพูดกับเกล้าแก้วนั้น มันอาจจะช่วยเรื่องอาการป่วยของเธอได้

ดังนั้นเธอเลยทำเหมือนเป็นการปลดปล่อยความกดดัน แล้วบอกเรื่องมากมายที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง ให้เกล้าแก้วฟังทั้งหมด

แต่ทว่าเธอขอร้องเกล้าแก้วว่าอย่าบอกเรื่องความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับดนัยกฤตให้กับธาวินทั้งหมด

เธอไม่อยากให้ธาวินรู้เรื่องเหล่านี้

เกล้าแก้วไม่รู้เลยว่านอกจากธิชากับธาวินจะเป็นพี่น้องกันแล้ว……ยังมีอย่างอื่นที่ซับซ้อนอีก

เรื่องไม่สำคัญของการแต่งงานของน้องสาวกับสามีเก่า มีความรู้สึกขัดแย้ง ถ้าพี่ชายของตัวเองรับรู้ทั้งหมด คงจะทำตัวไม่ถูกเท่าไหร่

เกล้าแก้วเองก็ไม่ได้คิดมาก เลยทำตามที่ธิชาขอร้อง เพื่อปกป้องข้อมูลส่วนตัวของเธอ

……

ธาวินกับพสิษฐ์ได้สร้างความสัมพันธ์กันแล้ว

พสิษฐ์นั้นเย่อหยิ่งสูงส่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ปกติจะไม่มีทางผูกสัมพันธมิตรกับใคร และยิ่งไม่อยากจะร่วมงานอะไรกับนักธุรกิจที่ประวัติไม่ขาวสะอาดอย่างธาวิน

แต่ว่าบางทีอาจจะเป็นเพราะธิชา หรืออาจจะถูกเสือโคร่งทั้งสองตัวของภักดิภูมิเมธีบีบคั้นมากจนเกินไป

สไตล์การทำงานของพสิษฐ์นั้นมันเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก

หลังจากที่ผูกสัมพันธมิตรอย่างเป็นทางการแล้ว ธาวินก็เอาเรื่องนี้ไปบอกธิชา

ถือเป็นการปลอบอีกแบบ

ธิชาก็ย่อมมีความสุขขึ้นมา

พสิษฐ์เป็นพ่อของเธอ ธาวินก็เป็นพี่ชายของเธอ ถ้าทั้งสองร่วมมือกัน ก็พอมีหวังที่จะสามารถต่อกรกับดนัยกฤตได้

แต่เรื่องดีนั้นเกิดขึ้นได้ไม่นาน……

ทางด้านพสิษฐ์ เริ่มเผยจุดอ่อนมากขึ้นเรื่อยๆ

มันเกิดการแก่งแย่งชิงดีกันภายในหลายครั้ง

พสิษฐ์ถูกเปิดโปงข่าวอื้อฉาวครั้งใหญ่

ข่าวสกปรกนี้ มันไปเกี่ยวข้องกับหญิงชู้ของเขาเมื่อหลายปีก่อน และลูกสาวนอกสมรสของหญิงชู้

ตัวตนของหญิงชู้และลูกสาวนอกสมรสนั้นถูกเผยแพร่ออกไปทั้งหมดภายในคณะรัฐมนตรี

คนหนึ่งก็คือธิชาลูกเลี้ยงของตระกูลธนาภูวนัตถ์ อีกคนก็คือณิชานาฎภรรยาของชรัณ

ตระกูลธนาภูวนัตถ์กำลังตกที่นั่งลำบาก

ส่วนณิชานาฎก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับพสิษฐ์ไปอีกด้วย

อุปสรรคใหญ่แบบนี้ พสิษฐ์ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่งอย่างโจ่งแจ้งครั้งใดครั้งหนึ่ง

…………

ธาวินเองก็เข้าใจสถานการณ์ของพสิษฐ์ แต่ว่าข่าวนี้มันถูกปิดเอาไว้ ตอนนี้เลยยังไม่มีการแพร่ออกไป

เขาไม่กล้าเปิดเผยให้ธิชารู้เลย ธิชาก็มีความหวังมาตลอดว่าพวกเขาจะสามารถทำลายดนัยกฤตได้

แต่เรื่องมันก็บานปลายไปทีละขั้นตอน

แล้วก็ยิ่งอยู่ในสถานการณ์ที่ยากจะพลิกผันได้

ขนาดณิชานาฎ……ขนาดณิชานาฎยังถูกบังคับให้กลับมาในประเทศเพื่อดำเนินการตรวจสอบ

ไม่มีใครบอกข่าวคราวกับธิชา สุดท้าย……ก็เป็นคนของคณะกรรมการต่อต้านการทุจริตที่มาหาถึงที่ต้องการพาตัวธิชาไปช่วยเหลือตรวจสอบ

เรื่องราวขึ้นกะทันหันเกินไป

หมอที่รับผิดชอบดูแลธิชาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

สุดท้ายญาณินก็ออกหน้า เพื่อบอกอาการป่วยของธิชา ไม่เหมาะช่วยเหลือในการตรวจสอบ

ญาณินพยายามโน้มน้าวครั้งแล้วครั้งเล่า หมอประสาทเองก็สัญญาว่าสามารถแสดงหลักฐานต่างๆได้ในทันที

แต่คนที่คณะกรรมการต่อต้านการทุจริตนั้นบอกว่าแค่จะเชิญธิชาให้ความร่วมมือการตรวจสอบเท่านั้น ประชาชนทั่วไป ถ้าเกิดว่าไม่ได้ป่วยหนักอะไร ก็ต้องให้ความร่วมมืออย่างไม่มีเงื่อนไข

สุดท้ายธิชาก็ยังถูกพาไป