รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 417 ถ้าคุณจะเลี้ยงธิชาตลอดชีวิต ฉันก็ไม่ว่า
ธิชาดวงตาเบิกกว้าง การแสดงออกของเธอดูผิดปกติอย่างยิ่ง——
เห็นได้ชัดว่าเธออยู่ในสภาวะหวาดกลัวอย่างสุดขีด
เธอจ้องหน้าดนัยกฤตอยู่นาน
แล้วมองไปที่ธเนษฐซึ่งอยู่ข้างหลังเขา
ความเจ็บปวดทั้งหมดของเธอ……ล้วนเป็นชายสองคนนี้ที่นำมาให้
ถ้าเพียงแต่เธอไม่ได้รู้จักชายสองคนนี้ที่นามสกุลภักดิภูมิเมธี
อารมณ์ที่แต่เดิมถูกดนัยกฤตปลอบโยนจนสงบลงทีละน้อย
ควบคุมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
เธอยังคงปิดหูและกรีดร้องเสียงดัง
“ไปให้พ้น! พวกคุณโกหกทั้งหมด! พวกคุณทุกคน! ฉันจะไม่เชื่อคุณอีกแล้ว……ดนัยกฤต คุณโกหกฉัน……”
ดนัยกฤตสีหน้าท่าทีตึงเครียด พยายามพูดอย่างดีที่สุดเพื่อให้สงบและมั่นใจ “ไม่ ครั้งนี้ผมจะไม่โกหกคุณ ผมสัญญา ลงมาก่อนตกลงไหม”
ธิชาน้ำตารินไหลพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่ ที่พูดมามันเหลวไหลทั้งเพ มันมีแต่โกหกฉัน……นี่ไม่ใช่ที่คุณเรียกว่า แผนรับมือชั่วคราวหรอกเหรอ แน่นอนว่าคุณไม่ยินดีให้ฉันตายที่นี่ นี่คือคฤหาสน์ของคุณนี่นะ ฉัน ธิชา ตายที่ชั้นล่างในบ้านคุณ แถมตายเพราะถูกคุณบีบคั้น……มันจะเป็นประโยชน์ต่อคุณได้ยังไง พสิษฐ์……ธาวิน……พวกเขาจะไม่มีวันนิ่งดูดาย! คุณไม่ใช่ว่าต้องการเข้าคณะรัฐมนตรีเหรอ เท่าที่ฉันรู้ ตำแหน่งที่คุณให้ความสำคัญนั้นสูงกว่าธเนษฐหนึ่งระดับ……ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ คุณจะกล้าเสี่ยงได้ยังไง! แม้ฉันจะแค่คนไม่มีชื่อเสียง……แต่ถ้าเมียน้อยของคุณถูกบังคับให้กระโดดตึก! คุณยังจะสามารถได้รับสิ่งดีๆ ได้อยู่อีกเหรอ”
ทันใดนั้นธิชาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง หัวเราะจนสะอึก ท้องเริ่มปวดไปหมด
“ดนัยกฤต ทักษะการแสดงของคุณดีจริงๆ ฉันถูกคุณหลอกมาหนึ่งปีเต็ม……จนถึงเวลานี้ ทักษะการแสดงของคุณก็ยังดีเหมือนเดิม……แต่ฉันจะไม่หลงกลอีก คุณจะไม่คืนดวงใจให้ฉันตั้งแต่แรก คุณตั้งใจไว้อยู่แล้ว ดวงใจสำหรับคุณ……ไม่ได้เป็นเครื่องมือที่สำคัญอะไรนัก หากคุณต้องการลูกสาวจริงๆ ทำไมไม่หาซื้อใครสักคนไปล่ะ! เธอเป็นแค่เด็กทารก คุณทำทุกอย่างเพื่อทรมานฉัน….ไม่ใช่ว่าคุณอยากบีบบังคับให้ตายเหรอ เพียงเพราะ……เพียงเพราะว่าฉันกับธเนษฐนอนด้วยกัน……ฉันแค่นอนกับเขา คุณต้องเจ็บปวดมากด้วยเหรอ”
“เพราะในใจของคุณ ฉันเป็นแค่โสเภณีราคาแพงเท่านั้น และไม่สมควรที่จะทำให้น้องชายที่มีค่าของคุณมัวหมอง! แต่ฉันแค่ผล็อยหลับไปนะ……และคุณก็รู้ไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ได้บอกว่า…….จะไม่มีวันให้รับรู้ วันนั้นฉันเมา ฉันคิดว่าธเนษฐเป็นพี่ชายของฉัน และปากฉันก็ยังเรียกชื่อของพี่ชายด้วย……”
“คุณไม่เชื่อเหรอ ถ้าคุณไม่เชื่อ ถามธเนษฐดูก็ได้ ฉันคิดว่าพี่ชายมารับฉันกลับบ้าน และฉันยินดีที่ถูกเขาทำ……พี่ชายของฉันคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับฉัน อย่างน้อยเขาก็รักฉันมาสิบปี แม้ว่าเขาจะทำผิดต่อฉัน ฉันก็เต็มใจ แล้วคุณล่ะเป็นอะไร ดนัยกฤต คุณมันแค่ห่วงชูชีพที่ฉันเก็บได้ข้างถนน!”
สีหน้าของธิชาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดุร้ายและโหดเหี้ยมมากยิ่งขึ้น
“ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะรักฉันหรือไม่ ในสายตาของฉันคุณกับธเนษฐ ล้วนแล้วแต่เป็นแค่…….ผู้ชายชั้นต่ำที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน! คุณรู้ไหมว่าฉันแคร์ธาวินมากแค่ไหน แม้ว่าฉันจะตั้งท้องได้หกเดือน ตราบใดที่เขาต้องการฉัน ฉันก็ยินดี แม้เขาจะทำฉันจนแท้งฉันก็ยินดี……”
ธิชาหน้าแดงก่ำ
ปากพูดแต่ถ้อยคำบ้าบอไร้แก่นสาร
เธอถูกดนัยกฤตทำร้าย…..จนบอบช้ำไปหมด
เธอไม่รู้จะแก้แค้นเขาอย่างไร
นอกจากการดูหมิ่นศักดิ์ศรีความเป็นชายอย่างตรงไปตรงมาที่สุด
ธิชาก็ไม่สามารถคิดวิธีอื่นได้แล้วในเวลานี้
……
แต่ดนัยกฤตกลับดูจะไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย
เขาแค่ขมวดคิ้วและลดเสียงลง
ราวกับกำลังขอร้องเธอ
“คุณจะพูดยังไงก็ได้ สิ่งเดียวที่ผมสัญญาได้ คือครั้งนี้ผมจะไม่โกหกคุณ ผมจะคืนดวงใจให้คุณจริงๆ ได้โปรดลงมาเถอะ”
ดนัยกฤตก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
แต่ธิชากลับร้องไห้และแผดเสียงอย่างดุร้าย “ไสหัวไปให้พ้น! คุณฝันไปเถอะ! ฉันจะตายและจะดึงคุณลงหลุมมาด้วยกัน ฉันต้องการ……ฉันต้องการทำลายชีวิตของคุณ! คุณมีเมียน้อยคนหนึ่งที่ถูกบีบคั้นให้ตายอย่างอนาถ และเมียน้อยคนนี้……ยังเป็นลูกสาวนอกกฎหมายของหัวหน้าพสิษฐ์ด้วย ความสัมพันธ์พวกนี้เชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออก ในโลกนี้……มีกำแพงใดที่ลมผ่านไม่ได้ ไม่! มันไม่มี! สิ่งสกปรกที่คุณทำไว้ทั้งหมดจะถูกขุดขึ้นมา! ทุกสิ่งจะถูกเผยแพร่สู่สาธารณชนทีละเล็กทีละน้อย ให้ทุกคนได้รับรู้…….คนกากเดน เศษสวะ เป็นไปได้เหรอที่จะได้รับอำนาจในคณะรัฐมนตรี! ดนัยกฤต ฉันจะทำลายคุณ”
ธิชากรีดร้องโวยวายอย่างบ้าคลั่ง——
ถ้อยคำที่เธอตะโกนต่อจากนั้น ถึงขนาดไม่มีใครฟังออก
ธิชาเป็นเหมือนคนบ้า เริ่มพูดไร้สาระมากขึ้นเรื่อยๆ
ก่อนที่เธอกำลังจะกระโดด
ธเนษฐยิงเธอด้วยปืนยาสลบ
ร่างกายของธิชาโงนเงน……
เหมือนเมฆที่โดดเดี่ยวและไร้ทิศทาง
ดนัยกฤตจับข้อมือข้างหนึ่งของเธอ แล้วดึงเธอเข้าอ้อมแขน——
สีหน้าของธเนษฐซีดเผือด
ดนัยกฤตสีหน้ามืดมน พูดเสียงต่ำ “ไปเรียกหมอ”
…………
สิ่งที่ธเนษฐใช้คือปืนยาสลบของทหาร ซึ่งทำให้ร่างกายของคู่ต่อสู้เป็นอัมพาตอย่างรวดเร็วในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
แต่สมอง……ยังตื่นอยู่ในภวังค์ชั่วขณะหนึ่ง
นี่ก็หมายความว่า แม้ธิชาจะไม่สามารถขยับแขนขาได้
แต่สติก็ไม่ได้เป็นอัมพาต
เธอถูกดนัยกฤตอุ้มพากลับห้อง
ถูกวางลงบนเตียง
แต่สายตาของเธอยังคงดุร้ายมาก
เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เหมือนมีสัญญาณว่าจะทำร้ายคน
หมอตรวจอวัยวะต่างๆ ของเธอก่อน แล้วจึงตรวจในเชิงลึกเพิ่มเติม
ในที่สุดหลังจากการปรึกษาหารือสั้นๆ ก็ยืนยันว่า “คุณธิชามีอาการซึมเศร้าปานกลางถึงรุนแรง กำลังมีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว อาการของเธอจะไม่คงที่อย่างมาก การทำร้ายคนอื่นก่อนหน้านี้ ก็เกิดจากการเจ็บป่วยเช่นกัน ดัชนีฮอร์โมนต่างๆ ในร่างกายของเธอตอนนี้ต่างจากคนปกติ ต้องเริ่มการรักษาด้วยยาอย่างเข้มงวด ถ้าอาการไม่คงที่ การฆ่าตัวตายจะเกิดขึ้นบ่อย และในรายที่ร้ายแรง อาจถึงขั้นเป็นโรคจิตเภทได้อย่างรวดเร็ว และเป็นเรื่องปกติที่จะมีแนวโน้มทำร้ายคนอื่น”
…………
สีหน้าของดนัยกฤตหมองคล้ำหนัก
วรรจชนกอยู่กับเขาตลอดเวลา
แต่ไม่กล้าก้าวเข้าไปรบกวนเขาเลย
รอจนกระทั่งแม่นมกับพี่เลี้ยงเด็กอุ้มดวงใจเข้ามาที่นี่
วรรจชนกถึงได้พูดห้ามปรามอย่างจริงจัง “ดนัยคะ นี่เป็นผลจากการพิจารณาของคุณแล้วจริงเหรอ คุณก็รู้ดีว่าสภาพจิตใจของธิชาแย่แค่ไหน เธอมีแนวโน้มที่จะทำร้ายคนอื่นนะ! เธออาจถึงขั้นทำร้ายดวงใจก็ได้ คุณ……คุณใจเย็นหน่อย ฉันขอให้คุณคิดทบทวนให้รอบคอบอีกรอบได้ไหม”
ดนัยกฤตไม่ได้พูดอะไร
ผ่านไปนาน ก่อนจะหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบเล็กน้อย
วรรจชนกนั่งข้างเขาอย่างระมัดระวัง เอนศีรษะลงบนไหล่เขาแผ่วเบา แล้วยกมือขึ้นคล้องแขนเขา
“ดนัยคะ ฉันรู้ว่าคุณจะต้องใจอ่อน ธิชาเป็นเด็กสาวอายุน้อย กลายมาเป็นแบบนี้……ฉันเองรู้สึกเสียใจและเห็นใจมาก แต่……เรื่องของเรา เป็นเรื่องใหญ่ที่จริงจัง ส่วนเธอ……ที่เธอกลายเป็นแบบนี้ไม่ใช่ความรับผิดชอบของคุณทั้งหมด ใช่ ในมุมด้านความรู้สึก คุณทำร้ายเธอ แต่มีผู้หญิงจำนวนนับไม่ถ้วนในสังคมที่ถูกทำร้ายจิตใจ สำหรับเด็กสาว ความเจ็บปวดทางอารมณ์เป็นเรื่องธรรมดามาก คนปกติทั่วไปทุกคนสามารถซ่อมแซมตัวเองได้ แต่บุคลิกของธิชา……มันสุดโต่งเกินไป อาจเพราะมีปัจจัยอื่นๆ เช่น ปัจจัยทางพันธุกรรม……คุณอย่าโทษตัวเองมากเกินไปเลย”
หลังจากผ่านไปไม่นานชายหนุ่มก็พูดอย่างหม่นหมองว่า “ผมเป็นหนี้เธอ ดวงใจ เธอเป็นคนให้กำเนิด ให้เธอเลี้ยงดูก็เป็นสิทธิ์ที่สมควร”
สีหน้าของวรรจชนกแย่ลงเรื่อยๆ
เธอปล่อยมือแล้วลุกขึ้นยืน
อ้าปากราวกับมีอะไรจะพูด
แต่เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะยับยั้งมันเอาไว้
เธอรีบก้าวขาเดินไปเดินมารอบห้อง
ต้องเดินวนสามสี่รอบ ถึงจะบังคับตัวเองให้มีสติได้
เธอเดินกลับไปตรงหน้าดนัยกฤต ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนมากในการพูด “ดนัยคะ สถานการณ์ของธิชาในตอนนี้ ไม่เหมาะจะเลี้ยงเด็ก และ……การเลือกตั้ง ก็จะมีขึ้นภายในสามเดือนนี้ไม่ใช่เหรอ ตราบใดที่การเลือกตั้งจบลง การให้ดวงใจกับเธอ ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของคุณ มันไม่เหมาะที่จะเสี่ยงจริงๆ และอีกย่าง……สิ่งที่เธอต้องการในตอนนี้คือหมอ ไม่ใช่ทารกที่ทำได้แค่ร้องไห้โวยวายส่งเสียงดัง!”
ดนัยกฤตขมวดคิ้ว สายตาโหดกวาดมองเธอ
วรรจชนกตัวแข็งทื่อฉับพลันพร้อมกับเงียบเสียงลง
เขาไม่ได้พูดอะไร วรรจชนกก็ไม่กล้าส่งเสียง
หลังจากผ่านไปสักพัก
เธอจุดซิการ์ให้ชายหนุ่มด้วยมือตนเอง แล้วส่งไปที่ริมฝีปากเขา
ดนัยกฤตสูดไปไม่กี่ที สีหน้าก็ดูผ่อนคลายลง
วรรจชนกอิงแอบอยู่ข้างหลังเขาและนวดไหล่ให้เขา “ดนัย ฉันรู้ว่าคุณยังค่อนข้างตัดใจจากธิชาไม่ได้ แต่สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือการรักษาที่ดี เรื่องของอนาคต…..ต่อไปค่อยมาวางแผนกันก็ไม่สาย ฉันไม่ใช่ว่าไม่ชอบเธอเสียเมื่อไร ชีวิตผู้ชาย สามารถพบเจอผู้หญิงที่พึงพอใจอย่างแท้จริงได้มันไม่ง่าย ในเมื่อคุณชอบ ก็รอให้เธอหายจากอาการป่วยก่อน หลังจากเหตุการณ์สำคัญของเรามั่นคง เอาเธอมาอยู่ข้างกาย เลี้ยงดู ปรนเปรอ เธอยังเด็กมาก จิตใจก็บริสุทธิ์มาก ถ้าคุณอยากเก็บเธอไว้……แม้จะเก็บไว้ชั่วชีวิต ถึงขั้นเลี้ยงดูอยู่ในบ้าน อยู่กับพวกเราสามีภรรยา ฉันก็จะไม่รังเกียจ”
สีหน้าของดนัยกฤตไม่ได้ปรากฏความหม่นหมองอีกต่อไป
วรรจชนกลูบหน้าอกของเขา แล้วจูบแก้มเขาอย่างอ่อนโยน
“ดนัยคะ ดวงใจน่ะ อย่าให้ธิชาได้ยุ่งเกี่ยวในเวลานี้ดีกว่านะคะ”