รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 416 เธอแก้มแดงก่ำ กรีดร้องเสียงดัง

ดนัยกฤตขมวดคิ้วพลางพูดด้วยเสียงต่ำ “ดวงใจ……ที่จริงแล้วเป็นวิธีที่ผมเอามาใช้เหนี่ยวรั้งคุณ”

ธิชาจ้องมองที่เขาอย่างว่างเปล่า

การแสดงออกดูซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

เป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะคาดเดาความคิดของดนัยกฤต

ถ้อยคำมากมายพวกนี้ ถ้าไม่ฟังเขาอธิบายจากปากให้ชัดเจน

เธออาจอยู่ในกระแสน้ำวนตลอดไป ไม่มีทางเข้าใจมันได้

สีหน้าของธิชาเต็มไปด้วยความสับสน

ไม่นานเขาก็พูดต่อ

น้ำเสียงนั้นหนักขึ้นเรื่อยๆ

“เรื่องความขัดแย้งและความรู้สึกระหว่างคุณกับธาวิน ผมรู้ดีกว่าใคร และด้วยเหตุนี้ ผมจึงรู้ว่าหัวใจของคุณไม่ได้อยู่ที่ผม คุณจะเกลียดธาวินก็ดี ขยะแขยงก็ช่าง ในใจของคุณ ก็จะถือว่าเขาเป็นครอบครัวตลอดไป ไม่ช้าก็เร็วผมกับธาวินก็ต้องสู้กันเพื่อจบปัญหา ผมรู้ว่าไม่มีอะไรสำคัญกับคุณมากไปกว่าครอบครัว เมื่อคุณให้กำเนิดลูกกับผม ความคิดของคุณจะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มันเป็นสัญชาตญาณของผู้หญิง”

“เรามีลูกด้วยกัน ดังนั้นเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันโดยธรรมชาติ คุณจะค่อยๆ ยืนตรงตำแหน่งของผมและกลายเป็นคนของผม”

แม้ว่าจิตสำนึกของธิชาจะค่อนข้างเบลอ

แต่ก็สามารถเดาได้ว่าสีหน้าของตัวเองในตอนนี้ซีดขนาดไหน

เมื่อมาถึงจุดนี้ ความตั้งใจของเธอ มีเพียงถ้อยแถลงสุดท้าย

เพื่อให้ตัวเองเข้าใจชัดแจ้ง

แต่เธอไม่ได้คาดหวัง ว่าความจริงเหล่านี้ที่เธอควรจะเห็นผ่านสายตา

มาฟังตอนนี้ก็ยังรู้สึกบีบคั้นหัวใจ เสียดแทงกระดูก

ปวดเข้าไปในไขกระดูก

เธอไม่อยากทำให้ตัวเองดูแย่เกินไป

แม้ว่าจะเป็นเรื่องโกหกน่าอึดอัด แต่ก็ต้องฝืนยิ้ม

เธอมองชายหนุ่มที่อยู่ไม่ไกล พร้อมกับค่อยๆ ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“นั่นสินะ……จริงๆ แล้วคุณก็ลำบากเหมือนกัน คุณเกิดมา…….เป็นคนแบบนี้ ฉันก็ไม่ควรตำหนิคุณ มันแค่ไม่เหมาะสม เพียงเพราะ……คุณกับฉันไม่ใช่คนจำพวกเดียวกัน ฉันไม่ควรคาดหวังความรู้สึกจากคุณ มันเป็นเพราะความไร้เดียงสาและความโง่เขลาของฉันเอง คุณถึงได้เลือกฉันได้ใช่ไหม แทนที่จะเป็นผู้หญิงที่ฉลาดเฉลียว เคยผ่านประสบการณ์และมีคนรู้จักเยอะเกินไป จึงไม่ง่ายที่จะถูกคุณหลอก……บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่ฉันคู่ควรจริงๆ ล่ะมั้ง แม้แต่ดวงใจ ก็ยังเป็นเครื่องมือให้คุณหลอกใช้ฉันอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น แต่ฉันคิดว่า คุณเหนื่อยจริงๆ ความปรารถนาที่จะมีครอบครัวเล็กๆ ที่เป็นอิสระ ความปรารถนาที่จะมีลูกของตัวเอง…….”

ทั้งทั้งที่ธิชาไม่อยากร้องไห้แม้แต่นิดเดียว

แต่ขอบตากลับแดงอย่างควบคุมไม่ได้

ลมหนาวพัดเข้ามา

ดวงตาของเธอเจ็บแสบ

จ้องมองเขาทั้งน้ำตา

“เพราะอะไรคนเราถึงมีความแตกต่างกันมากขนาดนี้ ฉันคิดเสมอว่า แม้คุณจะมีองค์ประกอบในเรื่องการหลอกใช้ แต่ก็คงจะไม่พูดเท็จทุกคำ โดยเฉพาะ……ที่เกี่ยวกับความรู้สึกและการแต่งงาน ฉันได้ยินน้ำเสียงที่ต้องการจะมีครอบครัวที่มั่นคงจากคุณจริงๆ แต่คิดไม่ถึง……แม้แต่สิ่งเหล่านี้ก็ยังเป็นเท็จทั้งหมด เป็นเท็จ……ไม่มีความจริงเลยแม้แต่นิดเดียว”

ธิชาอดไม่ได้ที่จะตำหนิความโง่เขลาของตัวเองอีกแล้ว

เธอไม่รู้ว่าควรใช้ความเกลียดชังแบบไหนเพื่อเผชิญหน้ากับดนัยกฤต

อย่างไรเสียสำหรับเธอแล้ว

ทุกสิ่งไม่สำคัญอีกต่อไป

ทุกคำที่ชายคนนี้พูดกับเธอ ล้วนมีแต่จุดประสงค์

ทั้งหมดเพื่อหลอกลวงและหลอกใช้

ธิชาหลับตาด้วยความเจ็บปวด

เธอควรโทษตัวเองที่โง่เกินไปจริงเหรอ

แต่เวลาที่ผู้ชายคนนี้แสดงก็ทำได้สมบูรณ์แบบเช่นนี้

แม้แต่ตัวเขาเอง……เกรงว่าก็คงไม่สามารถแยกแยะระหว่างจริงเท็จได้

ถ้าเป็นคนอื่น จะโกหกแค่สามหรือสองประโยคเท่านั้น

ซึ่งเรื่องโกหก ก็คือเรื่องโกหก

ทุกคนต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ

แต่ถ้าเป็นคนคนนี้……ทุกวัน ทุกนาทีของชีวิต ล้วนอยู่กับคำโกหก

เช่นนั้นแล้วความเท็จ ความจริงมีความแตกต่างกันอย่างไร

เมื่อดนัยกฤตเห็นเธอหลับตา หัวใจก็พลันเต้นแรงอีกครั้ง

“ธิชา ผมขอโทษคุณจริงๆ ขอโทษกับทุกสิ่งที่ตัวคุณต้องเสียสละ แต่คนอย่างผม……ก็จะไม่ได้รับอะไรดีๆ ตอบแทน คุณเข้าใจไหม”

ดนัยกฤตเหมือนจะหัวเราะ “ผมจะได้รับผลกรรมเสมอ ส่วนคุณ……คุณควรมีความมั่นใจในการใช้ชีวิตต่อไป ปัญหาของคุณแค่ไม่เข้มแข็งและไม่เป็นตัวของตัวเองเพียงพอ แต่คุณยังเด็ก ชีวิตของคุณยังอีกยาวไกล คุณสามารถเติบโตขึ้นกลายเป็นสิ่งที่ตัวเองพึงพอใจผ่านวันเวลา ผมคนเลวคนนี้ แค่คนที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิตคุณเท่านั้น”

น้ำสีใสในดวงตาของธิชาร้อนมากจนเธอต้องหลับตาครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอทนทุกข์ทรมาน

ความจริงที่ดนัยกฤตพูดนั้นสมเหตุสมผล

เธอไม่ควรอ่อนแอ

เธอควรเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่านี้

ดำเนินชีวิตต่อไป

แต่……

คนไม่มีหัวใจ จะใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้จริงเหรอ

ครั้งหนึ่ง เมื่อเธอถูกธาวินทิ้ง

เธอคิดว่าหัวใจของตัวเองถูกกระชากออกโดยสมบูรณ์

แม้แต่คนที่ดีที่สุดในโลก ยังสามารถทำร้ายเธอได้อย่างเฉียบขาดและเต็มที่เช่นนี้

ถ้าอย่างนั้นในโลกนี้ ก็ไม่มีคนที่สองที่ควรค่าแก่การไว้วางใจ

แต่เมื่อเธอได้พบดนัยกฤต

ดนัยกฤตยึดครองทั้งชีวิตของเธอ

ใช้เวลาอยู่ด้วยกันชั่วข้ามคืนกระซิบบอกเธอ

เขาจะเป็นคนที่ดีต่อเธอยิ่งกว่าธาวิน

ทำให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้น

ตอนแรกธิชาไม่เชื่อ

เมื่อเวลาผ่านไป เธอไม่เชื่อว่าความรู้สึกสามารถปลอมแปลงได้

ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองมีมูลค่าการใช้ประโยชน์มหาศาล

มันคุ้มค่าพอที่มังกรในหมู่คนอย่างดนัยกฤต จะพยายามทุ่มเทแรงกายแรงใจกับเธอ

กัดกินหัวใจของเธอทีละนิดๆ

เธอคิดว่าการประนีประนอมมันก็แค่เพื่อความรู้สึกของตัวเอง

กลับคิดไม่ถึงว่าจะเป็นการทำลายตัวเองอย่างสมบูรณ์

…………

ดนัยกฤตพยายามเข้าใกล้ และอ้าแขนให้เธอ “ธิชาคนดี ผมสัญญาว่าจะคืนดวงใจให้คุณ คุณสามารถพาเธอไปใช้ชีวิตอย่างอิสระได้ ผมเชื่อว่าคุณมีความสามารถในการดูแลดวงใจ แบบนี้คุณคงจะมีความสุขมากๆ อย่าทำสิ่งที่ทำร้ายตัวเองอีก ผมสัญญา ลงมาก่อน”

ธิชาค่อยๆ ผ่อนคลายความระแวงระวัง

เธอแขนขาอ่อนแรงไปหมด

มองกลับไปที่ดนัยกฤต แล้วมองไปยังอุปกรณ์ช่วยชีวิตที่เตรียมไว้ด้านล่าง

ธิชาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอกระโดดลงไป

บางที อาจไม่ตาย

เพราะตรงนี้มีแค่ห้าชั้น

ความสูงของชั้นที่ห้า บวกกับอุปกรณ์ช่วยชีวิต อาจไม่ตายจริงๆ

ถ้ามันเป็นจริงอย่างที่ดนัยกฤตพูด

เธอสามารถพาดวงใจ ไปใช้ชีวิตต่อไป

เช่นนั้นเธอก็ยินดีจะละทิ้งทุกอย่าง แค่ใช้ชีวิตอยู่กับลูกสาวสองคนพึ่งพาอาศัยกันเท่านั้น

เพราะสุดท้ายแล้ว ลูกสาวอาจเป็นคนเดียวบนโลกนี้ที่จะไม่หลอกเธอ

ธิชาค่อยๆ ใจอ่อน

ที่เธอก่อเรื่องแบบนี้ จุดประสงค์พื้นฐาน ไม่ใช่เพื่อได้ลูกสาวกลับคืนมาหรอกเหรอ

……

เธอเหมือนจะสงบลงแล้ว

ดนัยกฤตก็กำลังตัดสินใจพอสมควร

เขาทำใจกล้ากว่าเดิมก้าวออกไป ยกแขนขึ้นสูงมาก และก้าวกว้างไปข้างหน้าอีกสองก้าว จนสามารถพอจะจับแขนของธิชาไว้ได้อย่างแน่นหนา เพื่อจะดึงเธอลงมา

แต่ขณะที่ธิชากำลังพิจารณาว่าจะหดขาของเธอหรือไม่

ในความมึนเบลอ กลับเห็นใบหน้าของธเนษฐ

ในมือธเนษฐถือสิ่งหนึ่งที่มองไม่ชัด

เขาหน้าตากังวลจนถึงขั้นหวาดกลัว

“ธิชา อย่า! ได้โปรดอย่าทำแบบนี้! คุณอยากออกจากเมืองJไม่ใช่เหรอ ผมจะส่งคุณไป ผม……คุณต้องการอะไรบอกผมได้ทุกอย่าง ขอแค่คุณอย่าวู่วาม คุณคิดสิ คิดถึงดวงใจสิ เธอเพิ่งอายุยี่สิบกว่าวัน…….”

ธเนษฐรู้เรื่องของธิชาสายเกินไปเล็กน้อย

เขารีบมาที่นี่แทบตาย

อารมณ์ในขณะนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตื่นตระหนก

เขาไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าธิชา……เขาจะเผชิญกับมันอย่างไร

ถ้าผู้หญิงคนนี้ตายไปเขารับไม่ได้เด็ดขาด!

ดนัยกฤตหน้าตึงเล็กน้อย เขามองไปด้านข้างพยายามใช้สายตาส่งสัญญาณให้ธเนษฐหยุดส่งเสียง

ไม่ง่ายที่อารมณ์ของธิชาจะสงบลง เวลานี้ไม่สมควรได้รับการกระตุ้นขึ้นมาอีก

แต่สายตาของธเนษฐเอาแต่จับจ้องไปที่ตัวธิชา

เขาไม่มีสติสัมปชัญญะใดๆ เลย……

ธิชาซึ่งเดิมทีสงบลงบ้างแล้ว

แต่ในขณะนั้นจู่ๆ ก็เผชิญหน้ากับชายสองคนนี้ในเวลาเดียวกัน

ในสมองเธอเกิดเสียงคำรามรุนแรง

ทันใดนั้นก็เต็มไปด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น……

ดนัยกฤตมัดเธอไว้กับเก้าอี้

ต่อหน้าธเนษฐ

ทารุณเหยียดหยามราวกับเธอเป็นโสเภณี……

ใบหน้าของธิชาค่อยๆ แดงก่ำ ทันใดนั้นเธอก็คลายมือที่พยุงร่างกาย

ปิดหูพลางกรีดร้อง——

“ไสหัวไป! พวกคุณสมควรตาย ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้น——”

เสียงกรีดร้องดังลั่นของเธอทำให้ธเนษฐตกตะลึงไปเล็กน้อย

“ธิชา……”

“พวกคุณ ล้วนเป็นปีศาจ! ทำไมพวกคุณไม่ถูกลงโทษ! ทำไม!”

เมื่อธเนษฐได้รับสัญญาณเตือนจากดนัยกฤต เขาจึงเงียบเสียง ไม่กล้าพูดมากอีก

ดนัยกฤตอ้าแขนไปหาธิชา “ธิชาคนดี คุณใจเย็นๆ ปัญหาแก้ไขแล้วไม่ใช่เหรอ ผมจะคืนดวงใจให้คุณ คุณสามารถเจอดวงใจได้ทันที……”