รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 415 คำสารภาพของเขา

ธิชาเบี่ยงศีรษะไปเหลือบมองเขา

แต่การเหลือบมองนี้รวดเร็ว แล้วหันเหสายตาไปทันที

ดนัยกฤตไม่ทันได้เห็นแววตาของเธออย่างชัดเจน เธอก็หันกลับไปอีกครั้งแล้ว

ธิชาแกว่งขาไปเรื่อยเปื่อย สภาพจิตใจดูไม่แน่นอนมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอดูเหมือนคนเดินละเมอ แต่แขนขาและแม้แต่ทั่วร่างกายดูจะผ่อนคลายมากขึ้นเรื่อยๆ

ชายหนุ่มไม่มีเวลารอปฏิกิริยาของเธอ ทั้งกายใจดูกระสับกระส่ายวิตกกัววลมากขึ้น

เขาพูดกับธิชาเสียงเบา “ผมขอร้องนะ ขอร้องคุณใจเย็นหน่อยได้ไหม ปัญหาทั้งหมดที่มียังสามารถพูดคุยกันได้ ผมรู้ว่าคุณเสียใจเรื่องดวงใจ เรื่องนี้ความจริงแล้วเป็นความรับผิดชอบของผม ผมต้องรับผิดชอบ ผมขอโทษคุณ ขอโทษได้ไหม คุณลงมาก่อน ผมจะให้วรรจชนกนำดวงใจกลับมา คุณสามารถขออะไรก็ได้ที่คุณต้องการ อย่าทำอะไรวู่วาม ดวงใจเป็นทารกน้อยที่ยังไม่ครบเดือน คุณคงไม่อยากให้เธอเสียแม่ไปทั้งที่ยังไม่ครบเดือนหรอกใช่ไหม”

ธิชามองไปในระยะไกล นานมากก็ไม่มีการส่งเสียง

ดนัยกฤตไม่รู้ว่าเธอไม่ฟังเขาเลย หรือว่าฟังแต่ก็ยังไม่แยแส

เขาไม่สามารถแสดงท่าทีฉุนเฉียวจนไปกระตุ้นธิชาได้ สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ในตอนนี้ มีเพียงพยายามสื่อสารกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

ดนัยกฤตห้ามปรามต่อไป “ผมจะคืนดวงใจให้คุณ ตกลงไหม ต่อจากนี้ไปคุณมาเลี้ยงดูเธอด้วยตัวเอง ผมให้สัญญากับคุณ! ครั้งนี้ผมจะไม่โกหกคุณ หรือว่าคุณยังมีสิ่งอื่นที่จะขอ ก็บอกได้ทุกอย่าง ผมจะทำตามความต้องการของคุณทุกอย่างเท่าที่จะเป็นไปได้ ธิชาคนดี ถือว่าขอร้อง คุณลงมาได้ไหม ตรงนี้มันอันตรายจริงๆ คุณเพิ่งอายุยี่สิบปี คุณไม่รู้หรอกว่าโลกใบนี้เป็นยังไง ผมรู้ดีว่าการมีอยู่ของผม หรือรวมถึงบรรดาความทุกข์ที่คุณเคยประสบมา ล้วนแล้วแต่ทำให้คุณผิดหวังมากกับโลกใบนี้ แต่คุณรู้ไหม คุณยังเด็ก ยังมีโอกาสมากมายนับไม่ถ้วน คุณยังมีชีวิตที่สวยงามได้อีกหลายสิบปี คุณจะได้สัมผัสประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมได้อีกเรื่อยๆ จะเจอคนที่จะทำให้คุณเป็นผู้ใหญ่และสมบูรณ์แบบมากขึ้นได้ตลอดเวลา ชีวิตของคุณแค่เพิ่งเริ่มต้น ตราบใดที่คุณต้องการ คุณสามารถพลิกเรื่องแย่ๆ ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ อย่าละทิ้งชีวิตเพราะความเจ็บปวดในปัจจุบัน ได้ไหม”

ธิชายังคงเงียบ

เธอแกว่งขาเล็ก ทั้งด้านหลังทั้งเงาดูผอมบางมาก

ชุดกระโปรงและเส้นผมปลิวไสวตามแรงลม

แต่ยิ่งลมแรงมากเท่าไร ดนัยกฤตยิ่งกังวลมากขึ้นเท่านั้น

ธิชาดูเหมือน……เหมือนว่าเธอจะถูกลมพัดปลิวได้ทุกเมื่อ

ดนัยกฤตพูดไปมากมายหลายสิ่ง

ธิชาแม้ไม่ส่งเสียง

แต่ที่จริงแล้ว เธอได้ยินทุกคำพูดของเขาอย่างชัดเจนแต่แค่อยู่ในสภาพนิ่งเงียบ

เขา……พูดมากจริงๆ

ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ไม่แยแสและใจร้อนอย่างในทุกวันนี้

ธิชาถึงขั้นรู้สึกว่า สิ่งที่เขาพูดกับตัวเองในวันนี้ มันมากกว่าที่ทะเลาะกันรุนแรงก่อนหน้านี้ทุกครั้งรวมกันเสียอีก

เธอหันหลังให้เขา

สัญชาตญาณบอกเธอ ว่าน้ำเสียงของชายคนนี้เต็มไปด้วยความกังวลและตื่นตระหนก

ดูเหมือนเขาจะกลัวมากจริงๆ กลัวมากว่าวันนี้เธอจะตายอยู่ที่นี่

แต่……ดนัยกฤตใส่ใจเกี่ยวกับความเป็นความตายของเธอจริงเหรอ

เดิมทีธิชา ในสมองมีเพียงดวงใจเท่านั้น

กว่ายี่สิบวันที่ผ่าน เธอใส่ใจแค่ลูกสาวของตัวเองเท่านั้น นอกจากดวงใจไม่ว่าคนหรือสิ่งใดเธอล้วนไม่มีเวลาไปใส่ใจ

แต่นาทีนี้……

จู่ๆ เธอก็กลับไปสู่สภาพเดิม

เธอทิ้งเรื่องที่เกี่ยวกับดวงใจไว้ชั่วคราว

สิ่งที่เธอสนใจมากขึ้นในตอนนี้ คือความรู้สึกของตัวเอง

จู่ๆ ธิชาก็รู้สึกสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ…….ทำไมดนัยกฤตถึงแสดงท่าทีแบบนี้

ทั้งที่เธอกำลังจะตัดสินใจจบชีวิต

ในช่วงเวลาฉุกเฉินเช่นนี้

เขายังสามารถรักษาทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยมของตัวเองให้อยู่ในระดับสูงได้อีกเหรอ

หรือว่าเขา เป็นคนที่เสแสร้งจนติดเป็นนิสัย

แต่เขาก็ดำรงอยู่บนยอดพีระมิดอยู่แล้ว แค่เอื้อมมือไปคว้าก็ได้ทุกสิ่งมาไว้ในครอบครอง

ชายคนนี้ควรทำอะไรตามใจตัวเองมากกว่า ทำไมต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยแบบนี้ด้วย

…………

ธิชาหลับตา หายใจเข้าลึกเงียบๆ

ทันใดนั้นเธอก็ค่อยๆ หันข้างมา

ดนัยกฤตตกใจกับการกระทำของเธอ ส่งเสียงดังห้ามปรามทันที “ธิชา อย่าขยับ! คุณอย่าขยับนะ!”

แต่ธิชาขยับร่างกายของตัวเองเพียงเล็กน้อย เพื่อให้เธอสามารถสังเกตการแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ ทั้งหมดบนใบหน้าของเขาได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

แม้ระยะห่างจะไม่นับว่าใกล้มากนัก แต่ในขณะนี้ ธิชามีมุมมองแบบพาโนรามาในการดูการแสดงออกทางสีหน้า ท่าทาง และน้ำเสียงทั้งหมดของเขา

เธอค่อยๆ เอ่ยคำพูดเนิบช้า “จนถึงตอนนี้แล้ว คุณยังแสดงละครใส่ฉันอยู่อีกเหรอ”

ดนัยกฤตขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนจะชะงักไปชั่วขณะ

“อะไร ผมไม่เข้าใจความหมายของคุณ”

ธิชามุมปากสั่นเบาๆ จากนั้นเหมือนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“ฉันมันก็แค่หนึ่งในตัวหมากหลายพันชิ้นของคุณ หมากชิ้นเล็กๆ อาจเคยเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เพราะ…….เพราะพสิษฐ์เป็นคนมีวินัยในตนเอง นอกจากฉันแล้ว เขาน่าจะไม่มีลูกนอกกฎหมายที่ไหนอีก คุณคงจะเสียเวลาอยู่นานมาก ไล่สืบย้อนเรื่องราวในอดีตไปหลายปี จนในที่สุดถึงสามารถหาฉันเจอจากคนนับพัน และสุดท้ายก็สามารถล็อคเป้าหมายอย่างแน่นหนาที่ตัวฉัน ฉันเคย……เป็นหนึ่งในตัวหมากชิ้นสำคัญที่สุดสำหรับคุณ ดังนั้นคุณถึงได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างนี้ แสร้งทำเป็นชอบฉัน รักฉัน และถึงขั้นรักฉันจนถึงจุดที่คุณต้องการจะแต่งงานและมีลูกกับฉัน……”

“คุณดนัย บางครั้งฉันก็รู้สึกจริงๆ ว่าทักษะการแสดงของคุณสามารถหลอกทุกคนในโลกได้ ฉันเป็นผู้หญิงที่อ่อนไหวและขี้สงสัยโดยธรรมชาติ หลายครั้งที่ฉันสงสัยว่าคุณมีเจตนาแอบแฝงต่อฉัน แต่สุดท้ายคุณก็ใช้การแสดงอันยอดเยี่ยมช่ำชองมาครอบงำฉัน ฉันคิดว่า…….คุณรักฉันจริงๆ อย่างน้อย ก็เป็นสิ่งพิเศษสำหรับฉัน ดังนั้นฉัน……จึงไม่มีข้อกังขาเกี่ยวกับคุณเลย ถึงขนาดที่ว่าจนถึงตอนนี้ฉันยังไม่อยากเชื่อเลยสักนิด ทักษะการแสดงของผู้ชายคนหนึ่ง จะยังคงยอดเยี่ยมทั้งที่อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้ยังไงกัน สิ่งที่ยากที่สุดบนโลกใบนี้ มันคงเป็นการแกล้งทำเป็นรักคนอื่นใช่หรือเปล่า”

ขณะนี้สมองของธิชามีสติเป็นพิเศษ

แม้แต่ความทรงจำก็เริ่มฉายภาพชัดเจน

เป็นระบบระเบียบและชาญฉลาด

อาจจะไม่มีความทรงจำใดที่เธอลืมเลือนเลย

ดนัยกฤตใช้ความอ่อนโยนและความเฉลียวฉลาดของเขาลากเธอลงสู่ขุมนรกทีละขั้นได้อย่างไร

จากนั้นก็ดูเธอจมลงไปทีละขั้นๆ

ความรู้สึกประเภทนี้

หากคิดในอีกมุม

เธอจะรู้สึกว่ามันน่าตื่นเต้น

…………

ดนัยกฤตมีสีหน้าซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

เขาเหลือบมองดูเวลาบนนาฬิกาเงียบๆ

จากนั้นเหมือนจะถอนหายใจ “ธิชาคนดี ที่จริงคุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจ แล้วทำไมพูดแบบนี้ ถึงคุณจะยังเด็ก แต่ก็เป็นเด็กสาวที่เข้าใจเรื่องราวต่างๆ ได้ดี คุณรู้ว่าสิ่งที่ยากที่สุดในโลกก็คือเสแสร้งความรู้สึก ผู้ชายพยายามแสร้งว่ารักผู้หญิง มันยากนะ ผมยอมรับว่ามีบางส่วนที่ผมหลอกใช้ประโยชน์จากคุณ แต่จุดนี้ ผมไม่ได้พยายามปกปิดมันตั้งแต่แรก ผมคิดว่าคุณเข้าใจ แต่ส่วนเรื่องของความรู้สึก คุณรู้สึกจริงๆ เหรอว่า……ทั้งหมดเป็นการเสแสร้ง”

ธิชาหายใจเข้าลึก

ส่ายหน้าช้าๆ

เธอไม่สามารถตอบคำถามของดนัยกฤตได้

เพราะเธอไม่เชื่อในการตัดสินใจของตัวเองอีกต่อไปแล้ว

เดิมทีเธอคิดว่า ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่โง่เกินไป ก็จะไม่ถูกผู้ชายล้อเล่น

ผู้หญิงหลายคนถูกหลอกและสูญเสียทุกอย่าง หากมองลึกจนถึงแก่นแล้วมันก็เป็นเพราะไม่ระมัดระวังเพียงพอและโลภเกินไป

ความปรารถนาที่มากเกินไป ไม่ช้าก็เร็วจะถูกความปรารถนานั้นกลืนกิน

ถูกผู้ชายทิ้งก็เป็นสิ่งที่ลิขิตมาแล้ว

แต่ความต้องการของเธอ……อยู่ในระดับที่ต่ำมากมาตลอด

การที่ดนัยกฤตเลือกคนอย่างเธอเพื่อหลอกลวง มันโหดร้ายจริงๆ

ธิชาฉีกมุมปากยิ้มอย่างอ่อนแรง “ฉันไม่อยากตอบคำถามแบบนี้อีกแล้ว เผชิญหน้ากับคนที่ฉลาดกว่าตัวเอง ไม่ว่าฉันจะพยายามมากแค่ไหน สุดท้ายก็จะถูกจูงจมูกอยู่ดี ฉันไม่อยากทำเรื่องโง่ๆ อีกแล้ว……”

ชายหนุ่มสีหน้าลุ่มลึก พูดเน้นทุกถ้อยคำ “ผมทำให้คุณหมดศรัทธาต่อโลกใบนี้ มันเป็นความผิดของผมจริงๆ ผมขอโทษ ธิชา ผมขอโทษคุณจากใจจริง มันจริงที่ผมไม่ใช่คนดี การได้มาเจอผม มันเป็นความโชคร้ายของคุณ แต่คุณไม่ควรเอาความผิดพลาดของคนอื่นมาเป็นเหตุผลในการทรมานตัวเอง แม้คนทั้งโลกจะทรยศคุณ แต่ตัวคุณก็ไม่ควรละทิ้งตัวเอง ไม่ใช่เหรอ”

ธิชาส่ายหน้าอย่างไร้อารมณ์

“ฉันไม่อยากฟังเหตุผลใหญ่โตพวกนี้ หลังจากได้นอนหลับลึก ฉันรู้สึกว่าจิตใจของตัวเองเปิดกว้างมาก……เรื่องที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่ในชีวิต ล้วนอยู่เหนือการควบคุมของฉัน และดูเหมือนว่าไม่ว่าฉันจะทำอะไร พยายามแค่ไหน น้อยใจตัวเองอย่างไร ก็หาตอนจบที่มีความสุขไม่เจอ เพราะงั้น ฉันเลยเหนื่อยจริงๆ ฉันอยากยอมแพ้ ถึงแม้ชีวิตของฉันจะน่าสมเพช และไม่มีประโยชน์อะไรเลย แต่สุดท้าย……ฉันก็ได้พาชีวิตใหม่เล็กๆ มาอยู่บนโลกใบนี้ ดนัยกฤต สิ่งเดียวที่คุณทำได้ คือดูแลดวงใจให้ดี ให้เธอเป็นเด็กที่เติบโตขึ้นมาโดยไร้ทุกข์ไร้กังวลอย่างแท้จริง……”

ดนัยกฤตฟังแล้วเหมือนเป็นคำอำลาของเธอ จึงตะโกนอย่างควบคุมไม่ได้ “ธิชา! คุณให้โอกาสตัวเองอีกครั้ง! อย่าทำแบบนี้ผมขอร้อง……ผมขอร้องคุณอย่าทำแบบนี้ ดวงใจจะสูญเสียแม่ไปไม่ได้ ผมให้สัญญา ผมจะคืนดวงใจให้คุณ คำขอของคุณไม่ใช่แบบนี้เหรอ ผมให้สัญญาแล้วไงคุณยังไม่โอเคอีกเหรอ ธิชา ผมขอร้อง ตราบใดที่คุณมีชีวิตอยู่ ผมให้สัญญากับคุณได้ทุกอย่างที่คุณร้องขอ!”

ธิชาสีหน้าเรียบเฉย

เธออึ้งไปเล็กน้อย

ในความเป็นจริง

เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ยี่หระต่อความเป็นความตายแล้ว

ควรอยู่ในสภาพที่ปลดปล่อยอย่างมาก

แต่ตอนนี้ เมื่อเธอได้ยินชื่อดวงใจ หัวใจของเธอยังคงอ่อนนุ่มและสั่นไหว

ทั้งที่ เธอรู้ว่าถ้าตัวเองตายไปจริงๆ

ดนัยกฤตต้องสามารถปกป้องดูแลดวงใจได้ดีแน่นอน

ตราบใดที่เขาต้องการทำ เขาจะทำให้ชื่อของเธอธิชาหายไปจากโลกนี้โดยสมบูรณ์

ดวงใจจะไม่มีวันรู้ว่าตัวเองเกิดจากเมียน้อยที่ไร้ชื่อไร้เสียงของพ่อ

เธอจะไม่รู้เรื่องที่ว่าแม่ผู้ต่ำต้อยของเธอต้องอับอายและเจ็บปวดแค่ไหนก่อนตาย……

ดวงใจ จะต้องมีชีวิตที่ดี

นี่คือ……ความหวังสุดท้ายที่ธิชามีต่อโลกใบนี้

…………

ธิชาจมอยู่กับความเงียบอยู่นาน

ดูเหมือนว่ายังไม่สามารถตัดสินใจขั้นสุดท้ายได้

หลังจากผ่านไปนาน

ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มบางให้ดนัยกฤต

รอยยิ้มนี้

มีเสน่ห์มาก

เหมือนกับตอนที่เขาเห็นธิชาครั้งแรก

ธิชายิ้มและพูดว่า “ฉันอยากถามคำถามคุณข้อหนึ่ง ในเมื่อ ฉันกำลังจะ……ไม่อยู่แล้ว ฉันหวังว่าคุณจะตอบให้ได้ ทิ้งชื่อเสียงและโชคลาภของคุณ อย่าเล่นละครต่อไปอีก จริงๆ นะ ฉันอยากฟังความจริง เพราะถึงอย่างไร……ความจริงนี้จะเป็นตัวกำหนดชีวิตของฉัน ได้โปรดทำตามความต้องการของฉันด้วย ได้ไหม”

ดนัยกฤตตอบโดยไม่ลังเล “แน่นอน! คุณอยากถามอะไรผมก็ถามได้เลย แต่ขออย่างเดียว……คุณอย่าวู่วาม เรามีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน คุณถามเถอะ”

ธิชาแววตาหม่นหมอง

และในความหม่นหมอง……ราวกับแฝงความเจ็บปวด

แต่เธอยังคงฉีกมุมปากเผยรอยยิ้มอันอ่อนโยน

จากนั้นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ดนัยกฤต กับฉันแล้ว มีเปอร์เซ็นต์ของความจริงเท่าไร”

เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกังวลว่าความหมายของเธอจะไม่ชัดเจนพอ จึงเสริมอีกว่า “ฉันหมายถึงว่า คุณเคย สารภาพกับฉัน พวกถ้อยคำรักที่คุณพูด ล้วนเคยพูดกับผู้หญิงทุกคน มีแค่ฉันที่โง่เกินไป มีแค่ฉันคนเดียวที่หลงเชื่อ หรือว่า……คุณไม่ได้พูดมันบ่อยๆ แม้รู้ว่าตัวเองทำไม่ได้ แต่มีมากเท่าไรเป็นความคิดที่มาจากใจจริง”

ดนัยกฤตใช้เวลาคิดสั้นๆ สองสามวินาที

คำถามที่บาดใจคนแบบนี้ เขาไม่ควรต้องคิดอะไร ควรตอบด้วยหัวใจ ถึงจะนับว่าคู่ควรต่อธิชา

แต่ในเวลานี้ เขาไม่กล้าทำอะไรที่จะเป็นความผิดพลาดเลยจริงๆ

เพราะกลัวว่าหากมีคำเดียวที่ไม่เหมาะสม จะไปเพิ่มแรงกระตุ้นให้ธิชาอยากฆ่าตัวตายอย่างรุนแรงขึ้นทันที

เมื่อธิชาเห็นเขาลังเล จึงยิ้ม “พูดตรงๆ ก็ได้ ไม่ต้องโกหกฉัน ถ้าก่อนฉันตาย คุณยังโกหกฉัน มันก็ออกจะไร้เหตุผลไปหน่อยนะ”

ดนัยกฤตพูดทันที “ได้ ผมไม่โกหกคุณ ผมจะพูดตรงๆ ตอนแรกที่เข้าหาคุณผ่านธาวิน ความจริงคุณเองก็เข้าใจจุดประสงค์ อย่างแรกคือเพื่อถ่วงดุลธาวิน แยกความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับธาวิน เป็นการโจมตีธาวินอย่างหนักหน่วง คุณอาจไม่เข้าใจ การมีอยู่ของคุณต่อธาวินนั้นพิเศษ ผมจึงแย่งคุณมา มันเป็นบาดแผลใหญ่ทางร่างกายและจิตใจของเขา วิธีนี้พบบ่อยในวงการธุรกิจ นี่คือสาเหตุที่ผู้คนมักจะพูดกันว่า ผู้ชายที่ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ไม่สามารถมีความรู้สึกต่อผู้หญิงได้ เอาใจแบบไหนก็ได้ แต่หลงรักผู้หญิงคนไหนไม่ได้ มันเป็นจุดอ่อน อาจกลายเป็นจุดตายที่ทำให้ตัวเองพ่ายแพ้ในอนาคต”

“อย่างที่สองเพราะพสิษฐ์ ตัวคุณก็สามารถเดาได้ ผมไม่ต้องลงรายละเอียดซ้ำ พสิษฐ์ไม่มีจุดอ่อน เขาเป็นคนใจซื่อมือสะอาดจริงๆ เขาดำรงตำแหน่งมาหลายปีแล้ว แม้แต่การติดสินบนจำนวนน้อยก็ไม่มีให้ตรวจสอบได้ อาจพูดได้ว่าเป็นการมีอยู่ที่พิเศษมาก ดูเหมือนว่าผมใช้เวลาสองปี ถึงได้สืบหาความสัมพันธ์ของณิชานาฏกับเขาได้ และสาวไปทีละขั้นจนถึงตัวคุณ ใช่ ธิชา ผมเข้าหาคุณ เลือกคุณตั้งแต่แรก ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่ารักแรกพบ”

“แต่ธิชา ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ อย่างน้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็เป็นความจริง ประเด็นนี้……บางทีคนส่วนใหญ่รอบตัวผมอาจไม่ได้สังเกต แต่ตัวผมรู้ดีที่สุด ผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว รู้ดีว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณเป็นยังไง ผมก็เคยคิดจะห้ามใจ แต่อีกมุมหนึ่งผมก็คิดได้ ว่าผมไม่ได้อยาก……เป็นคนที่ไม่มีความปรารถนาไม่มีความต้องการ ผมสามารถมีผู้หญิงที่ตัวเองชอบได้ แค่ผมต้องซ่อนเธอไว้อย่างดี ก็ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ใช่เหรอ”

ธิชาตกตะลึง

ท้องฟ้ายามเย็นดูเหมือนจะมืดอย่างรวดเร็ว

เธอรู้สึกว่าตัวเองหนาวขึ้นทุกที

ถึงขนาดมีอาการขนลุก

เธอถามอย่างงุนงง “ซ่อนไว้อย่างดี……หมายถึงอะไร ทะเบียนสมรสของเราเป็นของปลอม ความสัมพันธ์ในการแต่งงานก็ไม่มีอยู่จริง แม้ว่าจะเป็นการสมรสโดยพฤตินัย แต่เพราะระยะเวลามันสั้นไป จึงยากจะนิยาม ฉันอยากรู้ว่าตั้งแต่แรกเริ่ม ใจคุณคิดยังไงกับความสัมพันธ์นี้กันแน่”

ดนัยกฤตมีสีหน้ายุ่งยากใจมาก เขาถึงขั้นไม่อาจเค้นรอยยิ้มได้แม้เพียงนิด

“ธิชา สิ่งที่ผมจะพูดต่อไป มันอาจต้องโหดร้ายกับคุณมาก คุณสัญญากับผมนะ ว่าจะไม่ทำร้ายตัวเอง ผมถึงจะกล้าพูด ตกลงไหม”

ธิชาพยักหน้าอย่างไร้แรงกำลัง กำมือที่อ่อนแอของตัวเอง

แสร้งทำเป็นยิ้มบาง “บอกฉันเถอะ อารมณ์ของฉันตอนนี้มันผ่อนคลายมาก ฉันแค่อยากรู้ความจริง เพราะความรู้สึกที่ถูกหลอกนั้น มันแย่มากจริงๆ ทุกคนมีสัญชาตญาณในการแสวงหาความจริง ไม่ใช่เหรอ ไม่ว่าวันนี้ฉันจะตายหรือยังมีชีวิตอยู่ มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณ มันเป็นการตัดสินใจของฉันเองคนเดียว ดังนั้น คุณพูดอย่างวางใจเถอะ”

“ธิชา ตอนแรกที่ผมเข้าหาคุณ ผมก็รู้อย่างชัดเจนว่าคุณเป็นผู้หญิงแบบไหน ถึงขนาดพูดได้ว่าผมรู้ดีกว่าคุณกับธาวิน ว่าความขัดแย้งระหว่างคุณกับธาวินเกิดจากอะไร และผมก็รู้ว่าความต้องการและความปรารถนาในใจคุณคืออะไร ส่วนเรื่องพสิษฐ์ การทำให้ได้รับความไว้วางใจอย่างเต็มที่นั้นมีการวิเคราะห์และตัดสินใจอย่างละเอียด การแสร้งทำเป็นแต่งงานกับคุณ ความจริงแล้ว……เป็นเรื่องน่ารังเกียจ ผมรู้สึกผิดต่อคุณ แต่จากจุดยืนของคนอย่างผม สิ่งที่ผมทำ ล้วนมีจุดประสงค์ที่ชัดเจน ผมไม่เคยคิดจะแต่งงานกับคุณ เรื่องของเหตุผล ใจคุณอาจจะเข้าใจบางส่วน พวกเรา……ไม่ใช่คู่สามีภรรยาที่เหมาะสมที่สุด และคุณ…สำหรับการเป็นภรรยา ยังบกพร่องอยู่มาก”

“แต่ธิชา เหตุผลที่ผมสารภาพกับคุณ เพราะผมรู้สึกว่าสามารถให้คุณมองเห็นได้ว่าผมคนนี้มีตัวตนที่น่ารังเกียจและน่าละอายเพียงใด เพื่อที่คุณจะได้รู้อย่างชัดเจนว่าตัวเองไม่ได้ผิด ความผิดทั้งหมดอยู่ที่ผมและคนอื่นๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลย”

สีหน้าของธิชาซีดจนไม่มีสีเลือด

ใบหน้าของดนัยกฤตเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เวลานี้เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองพูดถูกหรือผิด

แต่บางทีก็คงเป็นอย่างที่ตัวธิชาพูด

เธอมีสิทธิ์จะรู้ความจริง

เขาน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบแห้ง “ธิชา คุณเป็นผู้หญิงที่ดีมาก คุ้มค่าที่จะถูกรักโดยผู้ชายที่ดี ส่วนผม ผมไม่คู่ควรกับความรู้สึกของคุณ ไม่คู่ควรเป็นผู้ชายที่ได้แต่งงานบนพื้นฐานของความรู้สึกที่แท้จริง ผมเป็นคนสารเลวทุกกระเบียดนิ้ว ผมทำร้ายคุณ แต่คุณไม่สมควรตาย ต่อให้จะตาย ก็ควรเป็นผมด้วย”

เดิมทีธิชาคิดว่าตัวเองจะดีใจ

เรื่องพวกนี้ เดิมทีสามารถเดาได้หกถึงเจ็ดส่วน

การได้ยินคำสารภาพจากปากเขา มันเป็นอะไรที่น่าพึงพอใจ

แต่ธิชายังคงดวงตาชื้น

ดวงตาของเธอทรมาน เจ็บปวด แสบร้อน

แม้ไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับดูเศร้ามาก

เธอถามเสียงเบา “ฉันยังต้องขอบคุณคุณที่บอกฉันเรื่องพวกนี้ เพราะว่า คุณจะไม่บอกฉันก็ได้ แต่คุณก็สารภาพออกมา ฉันมีความสุขมาก แต่ว่านะ ฉันยังอยากรู้ ดวงใจ……คุณมีความคิดยังไงต่อดวงใจ”