รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 414 คนแบบฉัน ไม่ควรมีตัวตน

ที่ชั้นบนสุดมีดาดฟ้าอยู่ แต่ปกติจะไม่มีใครขึ้นไป ดังนั้นจึงไม่มีกล้องวงจรปิด

กล้องวงจรปิดชั้นบนสุดตัดไปแล้ว

คนใช้ทุกคนต่างตกใจและรีบวิ่งไล่ตามขึ้นไป

และภาพที่ปรากฏสู่สายตา……

เป็นร่างเพรียวของธิชา นั่งอยู่บนขอบดาดฟ้าด้านนอก

เดิมทีขอบนอกมีราวกั้นรอบ แต่เธอพังมันออกไปแล้ว

และนั่งอยู่ตรงขอบนอกสุดโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกันใดๆ…….สองขาเล็กห้อยอยู่กลางอากาศ

พ่อบ้านรู้สึกว่าตัวเองเพิ่งพบกับเรื่องตื่นเต้นเร้าใจที่สุดในอาชีพการงาน

เรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของมนุษย์ เขาไม่สามารถรับผิดชอบได้

แม้ว่าธิชาจะไม่ได้รับความโปรดปราน และตอนนี้ทุกคนต่างก็รู้ว่าคุณวรรจชนกเป็นภรรยาที่แท้จริงของท่านดนัย

แต่ถึงอย่างไรธิชาก็ให้กำเนิดลูกสาวคนหนึ่ง และเป็นเมียน้อยที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่โปรดปรานอย่างมีความแตกต่าง……

ถ้าตายที่นี่จริงๆ ทุกคนในคฤหาสน์จะต้องได้รับโทษหนักหนาสาหัสอย่างแน่นอน

พ่อบ้านทำการบันทึกวิดีโอเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันทันที แล้วส่งไปให้ชนัดพลผู้ช่วยพิเศษของดนัยกฤต

เขารีบร้อนโทรหาชนัดพล พร้อมกับให้คนใช้ไปแจ้งหมอ

…………

เมื่อดนัยกฤตกลับมาจากข้างนอก สิ่งที่เขาเห็นคือแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวของธิชา

เธอดูผอมลงมาก หรือบางทีเธออาจจะผอมมากมาโดยตลอด

แค่เพราะการตั้งครรภ์จึงลวงตาว่าน้ำหนักเพิ่ม ที่จริงเธอน้ำหนักน้อยมากเสมอมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลานี้ที่นั่งอยู่ท่ามกลางแสงสีส้มเข้มของยามเย็น ผมยาวของเธอนุ่มสลวย ราวกับผ้าซาตินที่สยายบนแผ่นหลัง

ฉากนี้สวยมากจริงๆ

ดนัยกฤตเคยได้เห็นธิชาในรูปแบบต่างๆ

ในตอนแรก เธอเดินตามธาวิน ดูมีเสน่ห์เย้ายวน ทั้งทั้งที่มีบุคลิกที่เก็บตัว แต่กลับสามารถโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนได้

เธอสวยที่สุดท่ามกลางฝูงชนเสมอ

แม้บางครั้งเธอไม่ได้แต่งหน้าด้วยซ้ำ แต่ก็สามารถกลมกลืนกับพื้นหลังที่หรูหราทั้งหมดได้ และก็สวยงามมากอย่างเป็นธรรมชาติด้วย

ต่อมา เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา

หรืออีกนัยหนึ่ง เป็นหนึ่งในผู้หญิงของเขา

เธอมีรูปลักษณ์ที่หลากหลายมาก

แต่ไม่ว่าจะอ่อนโยน มีเสน่ห์ เย้ายวน ไม่มีเหตุมีผล หรือฉุนเฉียว

ทุกรูปลักษณ์ ล้วนประทับลึกลงไปในจิตใจของเขา

ในหัวใจของเขา ธิชาสมบูรณ์แบบอยู่เสมอ

เป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกนี้ ที่เขายอมรับได้โดยไม่มีเงื่อนไข

แม้เธอจะมีเป็นพันสิ่งที่ไม่ดี แต่ในสายตาเขาเห็นแต่สิ่งที่ดีที่สุด

แม้ว่าคนทั่วไปจะทนไม่ได้ เขาก็เต็มใจที่จะรับไว้ด้วยใจที่กว้างที่สุด

เพียงแต่ต่อมา

ธิชารู้สึกไม่มีความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเขา

นานแล้วที่ธิชาไม่ได้ยิ้มต่อหน้าเขา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงนี้

เธอดูไม่เหมือนเด็กสาวเยาว์วัยอีกต่อไป

เธอมีแต่ความเศร้าโศกประทับบนใบหน้า ไม่เคยมีความสุข ไม่สามารถยิ้มได้ เมื่อเธออ้าปากก็มีแต่ความเคียดแค้น แต่ดวงตาของเธอ……ยังคงสวยงามจนแทบลืมหายใจ

ดวงตาสีเข้มของเธอดูเหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่ตลอดเวลา

น้ำตาที่สามารถไหลออกมาได้ทุกเมื่อ

……

ตอนนี้เธอสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวราวหิมะ

นั่งรับลมยามเย็น

สร้างความตกตะลึงให้ผู้คน

ราวกับนางฟ้าที่ตกสู่โลกมนุษย์อันโสมม

……

สีหน้าของดนัยกฤตแย่มาก

ตอนที่เขารีบวิ่งขึ้นมา ทั้งกายใจตกอยู่ในสภาวะวิตกกังวลอย่างที่สุด

แต่ตอนนี้ เขาบังคับตัวเองให้สงบลงแล้ว

อาการของธิชาไม่ปกติ

แต่เขาต้องทำเหมือนปกติ ถึงจะสามารถสื่อสารกับเธอได้อย่างปกติ

พยายามดึงเธอลงมา

ดนัยกฤตค่อยๆ เข้าใกล้

ใช้น้ำเสียงลุ่มลึกอ่อนโยนเรียกเธอ “ธิชาคนดี”

……

เสียงลมโหยหวนที่ชั้นบนสุดนั้นค่อนข้างดังมาก

แต่สำหรับธิชา

เสียงของชายคนนี้นั้นคุ้นเคยเหลือเกิน

มันมาจากทิศทางด้านหลังใบหูของเธอ ยังคงชัดเจนมาก

เธอไม่ได้ลังเลนานนัก แค่สองวินาทีก็หันหน้ากลับไป

ดนัยกฤตไม่เห็นความเศร้าโศกบนใบหน้าของเธอ

เขาใช้การกระแอมไอเบาๆ เพื่อปิดบังความตึงเครียดของตัวเอง แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ธิชาคนดี ลมพัดแรงแล้ว อุณหภูมิในตอนเย็นมันหนาวมาก คุณสวมชุดน้อยชิ้นเกินไป ไม่ต้องรับลมแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย ลงมาเถอะนะดีไหม หืม?”

ธิชาจำไม่ได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ชายคนนี้พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนี้

ครั้งสุดท้าย อาจเป็นตอนที่อยู่สวิตเซอร์แลนด์ล่ะมั้ง

ในช่วงเกือบสิบวันนั้น……เป็นสิ่งที่มีความสุขมากจริงๆ

ในหัวใจในดวงตาในฝ่ามือสามีของตัวเองรู้สึกว่ามีตนเพียงคนเดียว เป็นสิ่งที่เต็มตื้นมากจริงๆ

แต่แล้วจากนั้น……เขาที่อยู่ในสถานที่เดิม

บนเตียงเดิมอันอบอุ่นที่พวกเขาตระกองกอดกัน……

ดนัยกฤตปลุกเธอด้วยสีหน้าท่าทางว่างเปล่า

จากนั้นก็ตบหน้าเธอสามครั้งด้วยใบหน้าเย็นชา

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ธิชาก็ได้ปล่อยวางชีวิตแต่งงานโดยสมัครใจไปแล้ว

เธอรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างโล่งใจ

ในเมื่อรู้ดีว่าไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ และการบังคับฝืนใจกลับไปแก้ไขก็รังแต่จะทำให้กันและกันยุ่งยากใจมากขึ้นเท่านั้น

เธอจึงอยากจะปล่อยมือ

แต่แล้ว……มีเรื่องราวที่ยุ่งยากใจยิ่งกว่าเกิดขึ้นกับเธอ

ธิชาหลับตาและส่ายสะบัดศีรษะของตัวเอง

ดูเหมือนกำลังพยายามขับไล่ความทรงจำที่ทนไม่ได้ทั้งหมดออกจากสมอง

……

เธอเชิดคางขึ้นเงียบๆ

การรับลมแบบนี้ทำให้รู้สึกเบาสบายขึ้นบ้าง

ถ้าในสมองสามารถรับลมพวกนี้เข้าไปได้ก็คงจะดี

มันคงจะสะอาดขึ้นบ้าง

ความเจ็บปวดก็จะน้อยลงด้วย

……

ธิชาไม่ตอบ

จิตใจของดนัยกฤตเริ่มวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่บนใบหน้ายังคงสงบ พร้อมรอยยิ้มอันอ่อนโยนเจือปนใบหน้า “ที่นี่ลมแรงมากจริงๆ และคุณก็กำลังนั่งอยู่บนที่สูงขนาดนั้น แถมยังนอกราวกั้น มันไม่ปลอดภัยเลยนะ เชื่อฟังเถอะ ลงมาก่อนดีไหม คุณมีปัญหาอะไรหรือไม่พอใจอะไรก็บอกได้หมด เราสามารถคุยกันได้ ดีไหม”

ธิชาสีหน้าเรียบเฉย จนกระทั่งผ่านไปสิบวินาที จู่ๆ เธอก็ฉีกยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มที่สวยงามเป็นพิเศษ

รอยยิ้มนี้ เกือบทำให้ดนัยกฤตตะลึงงัน

เขานิ่งงันอยู่หลายวินาที

แต่ธิชาหันหน้ากลับไปในเวลาอันรวดเร็ว

เธอมองออกไปไกลแสนไกล

ท้องฟ้ากว้างใหญ่ใสสะอาดหมดจด

เสียงของเธอต่ำและบางมาก

แต่ถึงแม้ลมจะพัดมาเสียงดัง ก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน

เธอพูดเน้นทุกถ้อยคำ “ฉันเคย มีปัญหามากมาย เป็นทุกข์มาก…….จนกินไม่ได้ นอนไม่หลับ และไม่มีความสุข ทันทีที่ลืมตาก็รู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน ฉันอยากร้องไห้ ร้องไห้หลายๆ ครั้ง ร้องไห้จนเจ็บปวด……แต่ก็ยังคงไม่พบทางออก”

“ต่อมา ฉันนอนหลับไป นอนหลับ สบายมาก เต็มอิ่มมาก พอตื่นขึ้นมา ฉันก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาก อันที่จริง ชีวิตคนเรา มีปัญหามากมาย ล้วนเป็นสิ่งที่หาเรื่องเอง จริงๆ ความเจ็บปวดทั้งหมดที่มี……ล้วนเป็นสิ่งที่หาเรื่องเองทั้งนั้น”

“คนอย่างฉัน เพราะพระเจ้า ทำผิดพลาด เมื่อผู้สร้างสร้างสิ่งผิดพลาดขึ้นมา เช่นนี้…….ฉันถึงได้เกิดมาผิดพลาด ฉันไม่ควรมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ เพราะการมีอยู่ของฉัน สำหรับคนจำนวนมาก ล้วนแล้วแต่เป็นตัวน่ารำคาญ ล้วนแล้วแต่เป็นปัญหา……ถ้าไม่มีฉัน ณิชานาฏจะสามารถอยู่ได้อย่างสบาย โดยไม่มีภาระ แม้ว่าเธอจะชอบเงินมาก แต่ฉันรู้……เธอชอบหนุ่มหล่ออายุน้อยมากกว่า ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เธอคงสามารถแต่งงานกับหนุ่มหล่ออายุน้อยได้ แทนที่จะแต่งงานกับชายชราที่ทำให้เธอไม่มีความสุข”

“ถ้า……เธอไม่ได้แต่งงานกับคนที่ไม่พอใจ ชีวิตก็จะไม่ว่างเปล่า ความปรารถนาภายในจิตใจ ก็จะไม่เลวร้ายขนาดนั้น ถ้าเธอไม่กลายเป็นผู้หญิงเลวทราม เธอก็จะไม่ใช้เวลาหลายปีวางแผนกับตระกูลธนาภูวนัตถ์ จะไม่ทำร้ายแม่ผู้ให้กำเนิดของธาวินจนตาย และก็จะไม่ทำร้ายชรัณจนเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ……”

“ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ณิชานาฏก็คงไม่แต่งงานกับชรัณ แม่แท้ๆ ของธาวินก็จะไม่ตาย เขาก็จะเป็น…….ผู้ชายที่มีความสุขมาก เขาจะไม่พบเจอฉัน จะไม่เป็นพี่น้องสิบปีกับฉัน และก็จะไม่เกลียดฉัน ทรมานฉัน ฉันก็จะไม่กลายเป็นผู้หญิงที่ขี้ขลาดและไร้ค่า……”

“ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งแวดล้อมทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้ ฉันก็จะไม่รู้จักคุณ และยิ่งจะไม่ให้กำเนิดดวงใจให้คุณ”

“ความจริงแล้ว หลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมา สามารถเข้าใจได้แล้วว่าทำไมคุณถึงไม่อยากให้ฉันเจอดวงใจ เพราะความจริง ฉันไม่คู่ควร ไม่เหมาะจะเป็นแม่ของเธอ……แม่ของคุณหนูหัวแก้วหัวแหวนของภักดิภูมิเมธีกรุ๊ป ควรจะเป็นผู้หญิงแข็งแกร่ง ร่ำรวย และอ่อนโยน เมื่อดวงใจโตขึ้น เธอจะได้รับสิ่งต่างๆ มากมาย เธอจะมีความรักมากมาย แต่สายเลือดที่ไม่บริสุทธิ์ จะทำให้เธอสูญเสียอะไรมากมาย……มันจะกลายเป็นข้อบกพร่องและรอยด่างพร้อยในชีวิตของเธอ”

“ตัวฉัน เป็นผู้หญิงที่เกิดมามีตำหนิ ฉันไม่ควรให้ดวงใจ กลายเป็นแบบฉัน”

“เพราะฉะนั้น ฉันไม่ควรมีตัวตน”

“ถ้าฉันไม่มีตัวตน วรรจชนกกับคุณ……ในจิตใจก็จะไม่มีความขุ่นเคือง และก็ไม่ต้องเตรียมการรับมือ….…และผู้หญิงที่ไม่มีตัวตน ก็จะไม่เป็นอุปสรรคต่อพัฒนาการของดวงใจ ตราบใดที่ฉันไม่มีตัวตน เธอก็จะถือกรรมสิทธิ์เพียงคนเดียว คุณก็จะสร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง มีชีวิตที่สวยงาม……”

น้ำเสียงของธิชา เริ่มเบาลงเรื่อยๆ

ในตอนท้าย ดูเหมือนเธอจะหายใจไม่สะดวก น้ำเสียงจึงคลุมเครือมาก

ดนัยกฤตอยากฟังเธอพูดให้จบ

ถ้าเธอได้ระบายความรู้สึกออกมา คงจะดีสำหรับเธอ

แต่เขาเริ่มตื่นตระหนกทีละน้อย

เขาพบว่าตัวเองไม่มีความกล้าที่จะฟังอีกต่อไป

เขาขัดจังหวะธิชา “ไม่ใช่แบบนั้น บนโลกใบนี้ ยังมีคนอีกมากมายที่รักคุณ ถ้าไม่มีคุณ ก็ไม่มีดวงใจ ดังนั้นคุณต้องมีชีวิตที่ดี”