รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 409 ดวงใจไม่อยู่แล้ว......ใช่ไหม
ฉีดกระตุ้นการคลอด……
เมื่อธิชาได้ยินคำนี้ สมองของเธออยู่ในสถานะหยุดทำงานทันที
ตอนแรกเธอยังไม่ค่อยเข้าใจว่าจุดประสงค์ของดนัยกฤตคืออะไร
แต่หลังจากการต่อต้านดิ้นรนทั้งหมดของเธอถูกทำให้ล้มเหลว
ในที่สุดธิชาก็ค่อยๆ เข้าใจความตั้งใจของเขา
ดนัยกฤตไม่อยากรออีกต่อไป
เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนถึงกำหนดคลอด
เขาไม่อยากรออีกหนึ่งเดือน
สำหรับความคิดเพ้อฝันของเธอที่จะหนี……
สิ่งที่ดนัยกฤตใช้ตอบ คือการให้เธอคลอดลูกทันที
ธิชายากจะจินตนาการถึงความเสี่ยงในการกระตุ้นการคลอดแบบนี้ว่ามีมากเพียงใด
เธอไม่สามารถแม้แต่จะคิดถึงปัญหาของความเสี่ยง
เพราะสิ่งที่แน่นอนคือ หลังจากที่เด็กคนนี้เกิดมาแล้ว จะถูกดนัยกฤตเอาไปทันที
เธอไม่มีโอกาสพาลูกสาวหนีไปอีกแล้ว
…………
ในช่วงเวลาที่ธิชาปวดท้องอย่างรุนแรง
หน้าซีดไร้สีดั่งคนตายมองไปที่ดนัยกฤต
เธอเอ่ยถามท่ามกลางความมึนเบลอ “คุณดีกับผู้หญิงทุกคนมาก ยกเว้นฉัน……โหดร้ายเช่นนี้ ผู้หญิงทุกคนสมควรได้รับความเมตตาจากคุณ มีเพียงฉันเท่านั้นใช่ไหมที่ไม่สมควร”
ดนัยกฤตเหมือนจะมองเธออย่างเรียบเฉยไร้อารมณ์ความรู้สึก ราวกับว่าเขาไม่ได้มองเธออยู่
ในที่สุดธิชาก็ไม่สามารถรอคำตอบจากเขาได้
เพราะถึงอย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอคลอดลูก
หรือบางทีอาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
ระดับของความยากลำบากเหมือนจะเกินจินตนาการของเธอ
ไม่ว่าการฉีดกระตุ้นคลอดจะมีประสิทธิภาพเพียงใด ก็ไม่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดของเธอได้
ในช่วงเวลาที่ธิชากำลังมึนเบลอ รู้สึกราวกับว่าตัวเองตายแล้วฟื้นกลับมาอีกครั้ง ถึงขั้นฟื้นกลับมาหลายต่อหลายครั้ง
ก่อนที่จะหมดสติเพราะความเจ็บปวด เธอได้ยินแต่เสียงกังวลของบุคลากรทางการแพทย์อยู่เลือนลาง
แต่ดนัยกฤตกลับไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ เลย
ผู้ชายคนนี้แทบพังทั้งชีวิตของเธอ แม้ว่าเธอจะเสียชีวิตที่นี่ในเวลานี้ เขาก็คงจะไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย
……
ธิชาตื่นขึ้นหลังจากอยู่ในอาการโคม่า เสียงของแพทย์ที่กระตุ้นให้เธอมีสมาธิและออกแรงเบ่งยังคงดังเข้าหูของเธออย่างต่อเนื่อง
ราวกับฝันร้ายที่ปรากฏเพียงในภาพยนตร์ มันเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ ในตอนนี้เวลานี้
ธิชาเจ็บปวดมาก ในช่วงเวลาที่เจ็บปวดที่สุด เธอถึงขั้นอโหสิกรรมให้ณิชานาฏที่ทำไม่ดีต่อเธอ
แม้ว่าณิชานาฏจะไม่ได้ดูแลลูกสาวคนนี้เท่าที่เธอสมควรได้รับเหมือนแม่ธรรมดาทั่วไป
แต่ท้ายที่สุดเธอก็ใช้ความพยายามอย่างมาก และเสี่ยงชีวิตเพื่อพาตัวเองเข้ามาในโลกแห่งนี้
แม่ทุกคนล้วนยิ่งใหญ่
ธิชากำลังเหงื่อออกโทรมกาย เหมือนจมลงในมหาสมุทร ขณะที่กำลังมึนเบลอตกอยู่ในภวังค์ก็พลันได้ยินเสียงเด็กร้อง
เสียงของเด็กดังเล็กแหลม ฟังออกว่าเป็นเสียงร้องของเด็กผู้หญิง
ในที่สุดธิชาก็หลับตาลงอย่างผ่อนคลาย
ลูกสาวของเธอปลอดภัย
ในช่วงเวลานี้เธอถึงขั้นคิดว่า แม้ตัวเองต้องตายไปก็เต็มใจ
……
เมื่อธิชาตื่นขึ้น มีพยาบาลกำลังใช้ผ้าขนหนูอุ่นเช็ดตัวเธอ
เธอพยายามฝืนลืมตาอย่างยากลำบาก น้ำเสียงแหบแห้งที่พูดประโยคแรกคือ “ลูกสาวของฉันอยู่ที่ไหน ให้ฉันดูลูกสาวของฉันได้ไหม”
พยาบาลสองคนช่วยกันสวมชุดนอนที่สะอาดให้เธอ เมื่อได้ยินคำพูดนี้สีหน้าก็เปลี่ยน
คนหนึ่งโบกมือให้อีกคน พยาบาลที่ดูเหมือนจะฉลาดได้พูดขึ้นว่า “คุณหนูดวงใจยังเป็นทารกคลอดก่อนกำหนด ย่อมค่อนข้างอ่อนแอ ตอนนี้ถูกส่งตัวไปยังตู้อบเด็กทารกที่มาตราฐานสูงแล้ว และมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญคอยดูแลอยู่มากมาย ระหว่างการคลอดคุณนายมีเลือดออกมาก กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่อ่อนแอมาก คุณควรพักผ่อนและผ่อนคลายให้ได้มากที่สุด”
ธิชาอ่อนแอมากเกินไปจนทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตสีหน้าที่ซับซ้อนของพยาบาล
แค่เธอได้ยินว่าดวงใจอ่อนแอ เส้นประสาททั้งกายก็พลันตึงเครียด
“เด็กน้อยเธอ……ตอนนี้สภาพเด็กน้อยเป็นยังไงบ้าง”
พยาบาลยิ้มบางและปลอบว่า “ความอ่อนแอในทารกคลอดก่อนกำหนดเป็นปัญหาปกติทั่วไป แน่นอนว่าบรรดาแพทย์สามารถจัดการได้อย่างเหมาะสม คุณหนูดวงใจได้ผ่านการตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้ว และมีสุขภาพดี ดังนั้นคุณนายจึงอย่าได้กังวลมากไป ขอแค่พักผ่อนให้ดีๆ ก็เพียงพอแล้ว”
สุขภาพที่ดีของลูกสาวทำให้ธิชารู้สึกโล่งใจชั่วคราว แต่เธอไม่รู้ว่ายังมีฝันร้ายที่ยากเกินรับไหวอีกมากมายรอเธออยู่
……
สามวันหลังจากให้กำเนิดลูกสาว แม้ว่าเธอจะได้รับการดูแลอย่างดี และร่างกายก็ค่อยๆ ฟื้นตัว แต่ภายในใจกลับทุกข์ทรมานหนักขึ้นเรื่อยๆ
ในช่วงสามวันแรกเธอเชื่ออย่างไม่เต็มใจว่าทารกนั้นอ่อนแอเกินกว่าจะออกจากตู้อบได้ แต่หลังจากสามวันผ่านไป แพทย์และพยาบาลมักปฏิเสธคำขอเจอหน้าลูกสาวด้วยการโต้แย้งต่างๆ นานา
อาการซึมเศร้าหลังคลอดของธิชาซึ่งไม่ชัดเจนในตอนแรกค่อยๆ ปะทุออกมา
เธอเริ่มฝันร้ายอย่างต่อเนื่อง
แม้แต่ช่วงงีบหลับ ก็ยังปรากฏฝันช่วงสั้นๆ ได้
ธิชาเริ่มสงสัยและหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
เธอถึงขนาดฝันเห็นตัวเองคลอดลูกตาย
เมื่อตื่นจากความฝัน เธอกำทิชชูเช็ดเหงื่อในมือ และปลอบใจตัวเองไม่หยุด
เป็นไปไม่ได้……
เรื่องคลอดลูกตายมันเป็นไปไม่ได้……
แม้ว่าลูกสาวจะเป็นผลมาจากการกระตุ้นคลอด แต่ก็อยู่ในครรภ์ของเธอมานานกว่าแปดเดือน เป็นทารกที่แข็งแรงมากมาโดยตลอด
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะคลอดลูกตายโดยไร้สาเหตุ
ยิ่งกว่านั้น……ก่อนที่เธอจะหลับตา เธอได้ยินเสียงเด็กร้องด้วย
เป็นเพราะเธอได้ยินเสียงร้อง เธอถึงได้กล้าหลับตาลงในที่สุด
ธิชาค่อยๆ ถูกความฟุ้งซ่านกลืนกินสติสัมปชัญญะ จนกระทั่งกลายเป็นอาละวาด
หลังจากที่ธิชาทำลายสิ่งของทุกอย่างที่สามารถแตกหักได้เป็นครั้งที่ห้า
ในที่สุดน้าปวีณาก็ถูกเชิญให้กลับมาดูแลธิชา
ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา น้าวีณาถูกพักงานเพราะละเลยหน้าที่
ธิชารู้ว่าส่วนใหญ่เป็นเพราะเธอขอให้น้าปวีณาปิดกั้นกล้องวงจรปิดหน้าห้องหนังสือ แต่เธอไม่ได้คาดไว้ว่าดนัยกฤตจะป่วยจิตมากเสียจนตั้งกล้องวงจรปิดในห้องหนังสือของตัวเองตรงที่ที่ลับมากจนผิดปกติ
ดูเหมือนเขาจะเฝ้าระวังตนมาโดยตลอด
ไม่น่าแปลกใจที่เธอสังเกตภายในห้องหนังสือเอาไว้ล่วงหน้าแล้วแต่ไม่พบกล้องใดๆ เธอถึงได้กล้าเสี่ยง
คิดไม่ถึงว่าในสายตาของดนัยกฤตเธอน่าขำเสียยิ่งกว่าตัวตลกมาโดยตลอด……
แม้ว่าน้าปวีณาจะได้กลับมาดูแลตอนธิชาอยู่เดือนหลังคลอด แต่ไม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนสถานการณ์ปัจจุบันของเธอได้
ธิชาที่ไม่ได้เห็นหน้าลูกสาว อารมณ์หงุดหงิดวิตกกังวลและภาวะซึมเศร้าจึงชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ยิ่งอยู่ไปเธอก็ยิ่งทนไม่ได้ขึ้นทุกวันๆ
น้าปวีณาสามารถเกลี้ยกล่อมเธอได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็ไม่สามารถหยุดเธอได้ตลอดเวลา
ธิชาถึงขนาดมีสภาพจิตใจที่ผิดปกติอย่างมาก
เย็นวันนี้ ธิชาตื่นขึ้นจากการงีบหลับ แล้ววิ่งไปด้วยเท้าเปล่า
เธอผลักประตูบานยาวที่สูงจากพื้นจรดเพดาน และวิ่งตรงไปที่ระเบียง
ดีที่น้าปวีณาดูแลเธอทันเวลา รีบวิ่งไล่ตามไปจับเธอเอาไว้ได้
ธิชาจ้องมองไปบนท้องฟ้าอย่างว่างเปล่า แล้วสายตาว่างเปล่านั้นก็มองไปที่น้าปวีณา
เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วระโหยว่า “ดวงใจไม่อยู่แล้ว……ใช่ไหม”
น้าปวีณาสีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน รีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ ทำไมคุณนายถึงพูดแบบนี้ มันจะเป็นลางร้ายนะ อย่าคิดเรื่องไร้สาระอีกเลย คุณสุขภาพร่างกายไม่ดี เมื่อคุณดูแลรักษาร่างกายจนแข็งแรง โดยธรรมชาติแล้วท่านดนัยจะพาคุณหนูดวงใจกลับมาหาคุณแน่นอนค่ะ”
ธิชาฝืนยิ้มมุมปากแข็งทื่อ หยาดน้ำตาเม็ดโตเท่าเมล็ดถั่วสองหยดไหลออกมาเงียบๆ……
“ดนัยกฤตจะไม่ให้ฉันเจอลูกสาวหรอก เขาตั้งใจ เขาตั้งใจไว้อยู่แล้ว เขาต้องการฆ่าฉัน……เขาเกลียดฉัน เพราะอย่างนั้นเขาจึงบังคับให้ฉันต้องชดใช้……เขารู้ดีว่าลูกสาวคือชีวิตของฉัน เขาต้องการให้ฉันตาย……”
ดูเหมือนว่าอาการของธิชาไม่เพียงเป็นปัญหาแค่เรื่องอารมณ์ความรู้สึกที่ย่ำแย่
เมื่อรวมปฏิกิริยาที่ผิดปกติหลายอย่างของเธอเข้าด้วยกัน แพทย์ได้วินิจฉัยว่าเธอกำลังทุกข์ทรมานจากภาวะซึมเศร้าหลังคลอดซึ่งเป็นปัญหาที่พบได้บ่อยในมารดา
หลังจากผ่านไปสิบวันเต็ม ในที่สุดธิชาก็ได้เจอดนัยกฤต
ดนัยกฤตสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเทา บนใบหน้าของเขาไม่มีร่องรอยของความไม่พอใจ
ธิชาหน้าตาเย็นชา และน้ำเสียงที่พูดออกมาก็มีแต่การประชดประชัน “ลูกสาวของฉันตายแล้วเหรอ”
เขาขมวดคิ้วทันที ราวกับว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เกิดมาเพื่อทำลายอารมณ์ที่ดีๆ ของตัวเอง
เขาขมวดคิ้วและพูดเสียงแข็ง “อยู่ดีๆ คุณพูดเหลวไหลอะไร มีแม่ที่ไหนแช่งลูกตัวเองแบบคุณ”
ธิชาหัวเราะเยาะ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เธอหรี่ตาลง แววตามีแต่ความดุร้าย ย่างก้าวเข้าหาเขาอย่างใจเย็น “แม่เหรอ คุณยังรู้เหรอว่าฉันเป็นแม่ของลูกสาว สิบวันแล้ว ฉันคลอดเธอผ่านมาสิบวันเต็มๆ แล้ว คุณยังไม่ยอมให้ฉันเห็นเธอ คุณตั้งใจถูกไหม คุณเอาลูกสาวของฉันไปซ่อนไว้ที่ไหน!”
เธอแทบจะแผดเสียงลั่น
ภายในครึ่งวินาที เสียงดัง “เพี๊ยะ” คมชัดพลันดังขึ้น เธอตวัดตบหน้าชายหนุ่ม
แรงนั้นหนักมากและน่าตกใจ
ดนัยกฤตหรี่ตามอง แววตาปรากฏความเหลือเชื่อเล็กน้อย
ออร่ารอบตัวเขาแผ่ไอเย็นชาและมืดมน
แต่มองออกได้ว่าเขาใช้เวลาประมาณสิบวินาที ในการระงับความโกรธที่มีทั้งหมดของตัวเอง
“ดูเหมือนว่าการวินิจฉัยของหมอจะไม่ผิด คุณเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ”