รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 406 เธอต้องการให้ธิชาที่พวกเขาถือว่าเป็น

สมบัติล้ำค่าตาย

“ฉันไม่ต้องการให้วรรจชนกซึ่งยังไม่ได้แต่งเข้าประตูบ้านมามีลูกสาวในนาม เพราะท้ายที่สุดลูกสาวคนโตของท่านดนัย ถือเป็นข้อได้เปรียบต่อเธออย่างมาก แล้วทำไมฉันต้องช่วยนังนั่นด้วยล่ะ”

ธิชาขมวดคิ้ว แต่ไม่มีการตอบสนองไปชั่วขณะหนึ่ง

เธอต้องใช้เวลาพอสมควรกับการพิจารณาจุดยืนที่แท้จริงของอี๊ฟในตอนนี้

ใบหน้าของอี๊ฟเต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างไม่มีการปิดบัง “คุณแพ้ แต่ไม่ใช่กับฉัน นอกจากการเอาเรื่องของคุณกับธเนษฐไปฟ้องท่านดนัยแล้ว นอกนั้นก็ไม่ดีมีเรื่องอะไรที่ต้องขอโทษคุณ แต่เรื่องของคุณกับธเนษฐ พูดตรงๆ มันปิดไปได้ไม่นานหรอก ท่านดนัยจะสืบจนรู้ไม่ช้าก็เร็ว ต่อให้ฉันไม่ฟ้อง ไม่ช้าก็เร็วจะมีบุคคลที่สามไปฟ้องอยู่ดี ฉันไม่ได้พูดให้ร้ายอะไรคุณ จุดนี้ คุณคงไม่มีข้อโต้แย้งใช่ไหม”

เธอหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “แต่ถ้าฉันแพ้วรรจชนก ฉันจะไม่ยอมรับ ที่จริงวรรจชนกเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถ เธอเหนือกว่าคุณมาก แต่ฉันล่ะ ฉันทุ่มเทให้ท่านดนัยไปแปดปีเต็มของวัยสาว คุณรู้ไหมว่าแปดปีสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งมีความหมายยังไง! สำหรับฉันมันหมายความว่าฉันมอบชีวิตของฉัน…เกือบทั้งหมดให้กับเขา ท่านดนัยดีต่อฉัน ถ้าฉันมีพื้นฐานชีวิตแบบวรรชนก มีพ่อที่เป็นรัฐมนตรีต่างประเทศ เช่นนั้นตำแหน่งคุณนายภักดิภูมิเมธีต้องเป็นของฉันแน่นอน แต่ฉันไม่ได้มีอย่างนั้น โชคชะตาของฉันไม่ดี”

น้ำเสียงของอี๊ฟเป็นจังหวะสูงต่ำ มันฟังดูไม่เหมือนเป็นการหลอกลวงเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่เธอพูดก็เป็นความจริง

ความสามารถของอี๊ฟนั้นเป็นที่ประจักษ์แก่ทุกคน แต่น่าเสียดายที่สถานะในสังคมนี้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่ความสามารถเพียงอย่างเดียว

ความสามารถส่วนบุคคลนับได้มากสุดเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ และอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์เป็นโชคส่วนตัว

และที่สำคัญยิ่งกว่าคือเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์……เป็นพรหมลิขิตสวรรค์

หลายสิ่งหลายอย่างมีมาแต่กำเนิด และถูกกำหนดให้มีตลอดชีวิต

หากไม่มีมาแต่กำเนิด สำหรับคนส่วนใหญ่ เมื่อถึงอายุแปดสิบเก้าสิบจนกระทั่งแก่ตาย ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีเป็นเจ้าของ

การกลับชาติมาเกิดเป็นคำพูดเชิงอุบาย เป็นประโยคซึ่งเป็นความจริงที่เสียดแทงใจลึกเข้ากระดูก

เวลานี้ธิชาสามารถเข้าใจความเศร้าโศกและความอัปยศอดสูของอี๊ฟ แต่กลับไม่เข้าใจความคิดของเธอ

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเนิบช้า “ความหมายของคุณฉันเข้าใจ แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือตอนนี้คุณยืนอยู่จุดไหนในการทำสิ่งเหล่านี้ ในเมื่อคุณมั่นใจว่าผู้ชายของคุณจะไม่ทิ้งคุณไปง่ายๆ แล้วทําไม คุณต้องต่อสู้กับวรรจชนกด้วย หรือจะบอกว่า……คุณมองว่าสถานะคำนำหน้านามอย่างคุณนายภักดิภูมิเมธีนั่นสำคัญมาก และต้องการลดความสำคัญของวรรจชนก และเอาตัวเองไปแทนที่ในที่สุดงั้นเหรอ”

อี๊ฟยิ้ม “เดิมทีฉันไม่ควรบอกคุณมากเกินไป แต่ในเมื่อตอนนี้คุณเป็นคนนอกที่ออกจากเกมไปได้ครึ่งเท้าแล้ว ฉันจะบอกเพิ่มอีกสองสามคำก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคใหญ่อะไร มันก็แค่คำนำหน้านาม ฉันไม่ได้สนใจมากนักหรอก ใช่ ผู้หญิงมักปากไม่ตรงกับใจ บอกว่าไม่สนใจคำนำหน้านาม แต่ที่จริงจะมากหรือน้อยก็ยังหวั่นไหว แต่การได้คำนำหน้านาม ในช่วงเวลานี้ มันไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด พูดให้ถูกก็คือ ทรัพย์สินของท่านดนัยล้วนอยู่ในมือของเขาเอง ไม่ว่าจะแต่งงานกับใคร สังหาริมทรัพย์และอสังหาริมทรัพย์ภายใต้ชื่อของเขาทั้งหมดได้รับการรับรองเป็นกรรมสิทธิ์แล้ว ภรรยาจะไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรเลย ฉันติดตามเขามาหลายปี ตราบใดที่ฉันไม่ทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง เขาจะแบ่งสันปันส่วนให้ฉันอยู่แล้ว และท่านดนัยอายุแค่สามสิบต้นๆ เท่านั้น ชีวิตยังอีกยาวไกล คุณจะไม่เป็นผู้หญิงที่จบตำนานความรักของเขา วรรจชนกก็เช่นกัน สำหรับฉัน…..มันเป็นกระบวนการแข่งขันที่ยาวนาน วรรชนกเข้ามาแทนที่คุณในฐานะคุณนายภักดิภูมิเมธีชั่วคราว ใช่ ฉันเห็นเธอแล้วไม่ถูกชะตา แต่ตราบใดที่ฉันมั่นใจว่าเธอไม่มีพลังอำนาจพอจะมาแทนที่ฉัน ฉันก็ไม่มีทางเกรงกลัว”

ธิชาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง

เธอรู้สึกปวดมาก

ฟังแล้วรู้สึกปวดหัวจะระเบิดจริงๆ

มันเป็นศึกสงครามทั้งชีวิตของอี๊ฟ

ธิชาเริ่มรู้สึกโชคดีที่เธอออกจากเกมเร็ว

ดีจริงๆ ที่เธอไม่ต้องอุทิศเวลาส่วนใหญ่ของชีวิตทุ่มเทให้กับการแข่งขันประเภทนี้ที่มันไร้ศักดิ์ศรีความเป็นผู้หญิง

ธิชาเอ่ยถามสีหน้าราบเรียบ “คุณเต็มใจช่วยฉันจริงเหรอ”

อี๊ฟยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “การช่วยคุณครั้งนี้เป็นเรื่องรอง ประเด็นสำคัญคือการช่วยตัวฉันเอง ด้านหนึ่งฉันต้องป้องกันไม่ให้วรรจชนกอยู่ในตำแหน่งที่มั่นคงเกินไป อีกด้านก็คือจะป้องกันไม่ให้คุณกับท่านดนัยได้รื้อฟื้นความรักครั้งเก่า ท่านดนัยรู้สึกพิเศษต่อคุณมาก นี่คือความแค้นที่หยั่งรากลึกในใจฉัน ครั้งนี้ฉันช่วยเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุลให้คุณ คุณจะไม่สามารถกลับมาได้อีกอย่างน้อยสองสามปี เว้นแต่คุณจะอยากกลับมาตาย”

ธิชาไตร่ตรองจนเกือบหมดแล้ว และเธอก็พยักหน้า “ในเมื่อคุณวางแผนไว้ครอบคลุมแบบนี้ ทางเลือกเดียวของฉัน ก็มีแค่เชื่อใจคุณ”

อี๊ฟหัวเราะหนักจนลมปะทะผิวหน้า เธอลุกขึ้นไปรินน้ำอุ่นให้ธิชาหนึ่งแก้ว “ฉันคิดวิธีที่น่าเชื่อถือที่สุดแล้ว คุณวางใจก็ดี ในเมื่อคุณตกลง ฉันก็จะเริ่มจัดการให้ทันที ท้องคุณใหญ่ขนาดนี้ เรื่องนี้ล่าช้าไม่ได้อีก วันมะรืน วันมะรืนฉันสามารถช่วยทำพาสปอร์ตใหม่ให้คุณได้เสร็จเรียบร้อย คุณอยากไปประเทศไหน คิดเอาไว้หรือยัง”

ธิชาลังเลเพียงไม่กี่วินาที “ประเทศอเมริกา แม้ว่าอาการของณิชานาฏจะได้รับการดูแลโดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ แต่ก็ถ่วงเวลาได้ไม่เกินสองปี เธอเป็นแม่แท้ๆ ของฉัน ฉันควรดูแลเรื่องงานศพของเธอ”

“ตกลง ฉันจะจัดการให้คุณโดยเร็วที่สุด เพียงแต่คุณต้องปิดปากให้สนิท เปิดเผยกับใครไม่ได้ทั้งนั้น อยู่ต่อหน้าท่านดนัย ยิ่งต้องรับมือให้ดี”

…………

หลังจากที่อี๊ฟออกไป ทั้งกายใจธิชาก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยากโดยสิ้นเชิง

น้าปวีณาตกใจแทบตาย กลัวว่าอี๊ฟจะฉวยโอกาสทำร้ายเธอ จึงรีบขึ้นชั้นบนเพื่อถามสารทุกข์สุกดิบ

ธิชากลับเพียงส่ายหน้า พูดสองสามคำเพื่อให้น้าปวีณาออกไป

ธิชารู้สึกเพียงว่าเธอไม่คิดไม่ฝัน ในนาทีสุดท้ายของเธอ เมื่อเธอเดินมาถึงจุดที่สิ้นหวังมากที่สุด กลับเป็นเมียน้อยที่ดนัยกฤตสุดแสนโปรดปรานยื่นมือมาช่วยเหลือเธอ

ใจเธอรู้สึกไม่สบายใจ และเต็มไปด้วยความหวาดระแวงในตัวอี๊ฟ

แต่ในตอนนี้ นอกจากการใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันกับอี๊ฟ ยังมีทางเลือกที่สองอีกเหรอ

……

ระหว่างทางกลับ อี๊ฟเห็นสายที่ไม่ได้รับสามสายจากนันทญา

เธอโทรกลับอย่างสบายๆ ไม่รีบไม่ช้า นันทญารับสายทันควัน

“พี่ เรื่องที่จะทำเป็นยังไงบ้าง”

อี๊ฟส่งเสียงหัวเราะเยาะ “ฉันลงมือเอง เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ คุ้มค่ากับที่คุณต้องกังวลงั้นเหรอ”

นันทญาถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เรียบร้อยก็ดีแล้ว ฉันเดาว่าอีตัวสำส่อนนั่นคงไม่มีทางเลือกที่สอง เพียงแต่…เราก็ต้องระวังการโกงของเธอด้วยถึงจะดี”

อี๊ฟไม่มีการโต้แย้ง เพียงแต่เหมือนจะส่งเสียงเยาะ

นันทญาเค้นถามอย่างข้องใจ “พี่สาวไม่กังวลสักนิดเลยเหรอ”

“คุณเคยได้ยินหลักการที่ว่าตั้งครรภ์หนึ่งครั้งโง่ไปสามปีไหม เดิมทีก็เป็นผู้หญิงโง่อยู่แล้ว นี่มาตั้งครรภ์มากกว่าแปดเดือนอีก คุณยังคาดหวังให้เธอเล่นกลโกงเราได้อยู่อีกเหรอ”

อี๊ฟวางสายในเวลาเพียงไม่นาน

นึกถึงสถานการณ์ที่ถูกธเนษฐกระทำให้เจ็บปวดเมื่อสองวันก่อนขึ้นมา……ก็พลันกำพวงมาลัยแน่นจนนิ้วขึ้นข้อขาว

ธเนษฐบีบคอแล้วทุบตีเธอ

ก็เพื่อธิชา

ความโหดร้ายในสายตาของธเนษฐเวลานั้น

ปรารถนาจะทุบตีเธอให้ตายคามือ

ธเนษฐคงลืมไปว่าเมื่อก่อนเธอดีกับเขาแค่ไหน……

เธอทุ่มเทเพื่อสองพี่น้องนี้ ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ แม้ตายก็ยอม

แต่ผลลัพธ์ล่ะ

ไม่ใช่ว่าเพราะธเนษฐรู้สึกผิดต่อธิชางั้นเหรอ

ดนัยกฤตก็ไม่ต่างกัน

ด้วยเหตุนี้ จึงยังไม่ด่วนตัดสินใจฆ่าธิชา

ผู้หญิงคนอื่นนอกจากธิชาที่ส่งผลกระทบต่อความรู้สึกธเนษฐ เกรงว่าคงถูกส่งไปทรมานจนตายในซ่องใต้ดินนานแล้ว

พวกเขาพี่น้อง ล้วนถือว่าธิชาเป็นสมบัติล้ำค่า

แต่เธอต้องการให้ธิชาตาย——