รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 405 อี๊ฟ คุณจะช่วยฉันหนีเหรอ

สีหน้าของธิชาเริ่มเคร่งขรึมมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับถูกผู้หญิงหยาบคายตรงหน้ารัดคอจนหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ

ทุกถ้อยคำที่วรรจชนกพูดกับเธอ ธิชาล้วนจำได้ดี

เป็นเพราะเธอเชื่อวรรจชนก ถึงได้ฝืนสงบสติอารมณ์ได้

ดวงใจ

แก้วตาดวงใจ

ชื่อนี้เป็น……ชื่อที่ดีเหมาะกับเด็กผู้หญิงจริงๆ

ลูกสาวที่เธอตั้งครรภ์มาหลายเดือน……แม้แต่ชื่อก็ไม่เคยมาปรึกษาเธอด้วยซ้ำ

ธิชาไม่ได้พูดอะไรสักคำ

แต่อี๊ฟกลับได้เห็นสีหน้าตกใจอย่างสิ้นหวังหมดหนทางของเธอแล้ว

เธอกอดอกพลางเหล่มองธิชาที่อยู่ต่ำกว่าอย่างเหยียดๆ “ฉันไม่เคยให้กำเนิดลูก แต่ก็รู้เรื่องความผูกพันของแม่ลูก คุณคงจะใจสลายมากสินะ แต่คุณก็ไม่ต้องกังวลมากเกินไป ท่านดนัยเป็นคนที่เห็นคุณค่าของความสัมพันธ์และมีความยุติธรรม การเลิกโปรดปรานคุณเป็นเรื่องหนึ่ง ตราบใดที่ลูกสาวของคุณเป็นลูกแท้ๆ ของเขา น่าจะมีชีวิตที่ดีตลอดไปแน่นอน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นลูกสาวคนโต ลูกสาวคนโตของท่านดนัยสมควรต้องได้รับความรักความเอ็นดูอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เพียงแต่เนื่องจากวรรจชนก……ฉันไม่ค่อยรู้จักวรรจชนกมากนัก รู้แค่ว่าเธอไม่ได้รับมือง่ายๆ หากหวังว่าเธอจะปฏิบัติต่อลูกสาวของคุณเหมือนลูกของเธอเอง มันไม่น่าจะเป็นไปได้ ดังนั้นคุณควรสวดอ้อนวอนอย่าให้วรรจชนกแอบทำร้ายลูกสาวของคุณจะดีกว่า”

ความรู้สึกของธิชาถูกบังคับให้แตกสลายทีละน้อยๆ

เธอเป็นหญิงมีครรภ์ที่กำลังจะคลอดบุตร และสภาพร่างกายไม่ค่อยดีนัก อี๊ฟไม่จำเป็นต้องใช้พลังงานมากเพื่อกระตุ้นอารมณ์เธอ ตราบใดที่คำพูดแทงเข้าส่วนเจ็บปวดที่สุดในหัวใจเธอ ความเจ็บปวดก็จะรุนแรงอยางถึงที่สุด

เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทีละน้อยแล้วจริงๆ

เธอกำมือแน่น เค้นประโยคออกจากริมฝีปาก “ไสหัวไป คุณไสหัวออกไปให้พ้น”

อี๊ฟกอดอกพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “ทำไม คุณธิชาเปราะบางเกินไปจนรับฟังความจริงไม่ได้เลยเหรอ คุณจำท่าทางที่เย่อหยิ่งของตัวคุณเองเมื่ออยู่ต่อหน้าฉันในตอนแรกได้ไหม เดิมทีฉันคิดว่าคุณนี่ช่างเกรี้ยวกราดขี้หงุดหงิดจริงๆ มาตอนนี้ดูเหมือน……คุณมันก็แค่อีตัวที่ยึดติดผู้ชายก็แค่นั้น แค่สูญเสียความโปรดปรานไปแล้ว ก็หมดความมั่นใจไปเลยเหรอ แต่ฉันก็เข้าใจคุณอยู่นะ ไม่ง่ายที่จะได้รู้จักพ่อผู้ให้กำเนิดที่มีตำแหน่งรัฐมนตรีสูงศักดิ์ สถานะเรียกได้ว่าอยู่เหนือคนนับหมื่น แต่พ่อของคุณท่านนี้แม้แต่ตัวเองก็ยังปกป้องดูแลไม่ได้ ธาวินก็ยิ่งโชคร้ายหนักกว่า คนที่อาจติดคุกได้ทุกเมื่อ……จะมาปกป้องคุณได้ยังไง ธิชา คุณเริ่มตระหนักได้ถึงข้อเสียของการยึดติดผู้ชายดังเช่นปรสิตแล้วใช่ไหม ข้างกายคุณมีผู้ชายไม่ว่างเว้น แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครสามารถปกป้องคุณได้เลย……”

ทั้งที่ธิชารู้ว่าเธอกำลังพยายามชักจูงตัวเองด้วยเจตนาร้าย แต่กลับถูกกระทบให้อารมณ์ย่ำแย่ลงเข้าจริงๆ เหมือนกับการถูกอี๊ฟลากลงเหว ลำพังอาศัยกำลังของตัวเองก็ไร้ซึ่งหนทางหลบหนี

ธิชาเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเปล่งเสียงอย่างยากลำบาก “คุณพูดมากขนาดนี้ ก็เพื่อล้างแค้นที่ฉันเคยอยู่เหนือคุณเหรอ ฉันไม่เข้าใจว่าคุณอิจฉาอะไร คุณรู้ดีว่าคำนำหน้านามที่ดนัยกฤตให้ฉันมันก็แค่การหลอกใช้ เหมือนฉันเป็นผู้หญิงไร้ค่า……คุณจะแค้นเคืองอะไร”

จู่ๆ คิ้วของอี๊ฟก็คลายออกดูอ่อนโยนขึ้น เธอค่อยๆ โน้มตัวลง ยกมือขึ้นลูบแก้มธิชา

“บอกตามตรง ฉันไม่ได้เกลียดคุณเท่าไรหรอก เพราะฉันรู้ว่าคุณก็เป็นคนน่าสงสาร ท่านดนัยบีบคั้นคุณยังไง……ฉันก็เห็นกับตาตัวเอง คุณผิดที่อ่อนแอ ไม่ฉลาดพอ เชื่อใจผู้ชายง่ายเกินไป ฉันเกลียดที่คุณครองตำแหน่งของคุณนายภักดิภูมิเมธี แต่ชั่วพริบตาเดียว คุณก็กำลังจะสูญเสียมันไปในไม่ช้า……ธิชา คุณเพิ่งอายุยี่สิบปี และคุณยังมีโอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่”

นิ้วเรียวยาวอ่อนนุ่มของเธอลูบไล้แก้มของธิชา เวลานี้เหมือนเป็นพี่สาวที่อ่อนโยน ปลอบโยนน้องสาวด้วยความเห็นอกเห็นใจ

อี๊ฟในดวงตาของธิชาเริ่มคลุมเครือและซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

เธอไม่รู้ว่าอี๊ฟใช้การโจมตีทางจิตวิทยาอย่างง่ายที่สุดกับเธอ

ตอนแรกอี๊ฟกระตุ้นขีดจำกัดของเธอก่อน ทำให้เธอเจ็บปวดทุรนทุราย จากนั้นค่อยๆ ปลอบโยนเธอทีละเล็กทีละน้อยอย่างอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ

และจากนั้น บุกรุกครอบครองจิตวิญญาณของเธอโดยสมบูรณ์

ตัดสินใจแทนเธอ

ธิชาพูดพึมพำ “เริ่มต้นชีวิตใหม่งั้นเหรอ ฉันอายุแค่ยี่สิบ ดนัยกฤตไม่ต้องการฉันแล้ว ฉันไม่ได้เจ็บปวดมากอย่างที่คิด บางทีฉันอาจไม่ได้หลงรักเขาตั้งแต่แรก ฉันแค่คิดว่าเขาอาจจะเป็นสามีที่ดี เขาผิดหวังในตัวฉัน ฉันก็ผิดหวังในตัวเขาเช่นกัน ฉันไม่ได้เกลียดเขาเท่าไร ชีวิตของฉันยังมีความเป็นไปได้อีกมากมาย ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นเสมอ……แต่ลูกสาวของฉัน ลูกสาวของฉันกลายเป็นบ่วงที่เจ็บปวดในชีวิตฉัน ถ้าฉันต้องพรากจากลูกสาวจริงๆ ฉันก็ไม่มีแรงใจในการดำเนินชีวิตอีกต่อไป โดยธรรมชาติแล้วฉันต้องเกลียดเขา เป็นดนัยกฤตที่ให้ความหวังกับฉัน แต่แล้วก็ทำลายความหวังของฉัน”

อี๊ฟขัดจังหวะเธอในเวลาที่เหมาะสม “สำหรับแม่ที่ยังสาว ความจริงแล้วไม่มีอะไรโหดร้ายไปกว่าการพรากลูกสาวไปจากคุณ ในจุดนี้ ท่านดนัยใจร้ายกับคุณไปหน่อย แต่ทั้งหมดล้วนเป็นความต้องการของวรรจชนก วรรชนกไม่อยากให้คุณอยู่เป็นตัวหายนะ แต่เธอก็ไม่สามารถฆ่าคุณได้ง่ายๆ แค่การพรากลูกสาวของคุณไป ถึงจะสามารถทำลายความหวังของคุณได้จริงๆ และยิ่งอาจจะทำลายความสัมพันธ์ของคุณกับท่านดนัยได้ด้วย วรรจชนกต่างหากที่เป็นผู้หญิงชั่วช้ามีแผนการร้ายมากที่สุด ตอนนี้ไม่ใช่ว่าคุณไม่มีโอกาส ก่อนถึงกำหนดคลอด ยังมีเวลาอีกสามสิบกว่าวัน ธิชา……คุณสามารถหนีได้นะ”

ธิชาจ้องเธอด้วยความงุนงง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน

แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีเหตุมีผลมากนัก แต่ถ้าพูดถึงเรื่องนี้ เธอยังเข้าใจว่าอี๊ฟสื่อความหมายอะไรกับเธอ

ธิชาจ้องเธอ และถามโดยไม่คิดไตร่ตรอง “อี๊ฟ คุณจะช่วยฉันหนีเหรอ”

อี๊ฟยิ้มอย่างสดใส เธอตบๆ แก้มของธิชาอย่างอ่อนโยน “ดูสิ ท่าทีฉลาดของคุณน่าเอ็นดูแค่ไหน คุณคงเข้าใจความหมายว่ของฉันแล้ว ฉันสามารถช่วยคุณได้ เปลี่ยนสัญชาติ เปลี่ยนพาสปอร์ต เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุล ไม่ถึงห้าวันก็สามารถช่วยคุณได้สำเร็จแล้ว”

อุณหภูมิร่างกายของธิชาลดลง “ทำไมคุณถึงช่วยฉัน”

อี๊ฟคาดไว้อยู่แล้วว่าเธอจะถามแบบนี้

เธอหรี่ตาและพูดอย่างมีความหมาย “ความพ่ายแพ้ของคุณถูกตัดสินแล้ว และคู่แข่งที่ดีที่สุดของฉันคือวรรจชนก”