รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 404 ดวงใจ แก้วตาดวงใจของท่านดนัย

“คุณเป็นหญิงมีครรภ์ ฉันไม่ควรพูดอะไรที่มันไม่ดี แต่บางถ้อยคำ ต่อให้ฉันไม่พูด ไม่ช้าก็เร็วคุณก็จะเข้าใจเอง ฉันกับพสิษฐ์เป็นคู่สามีภรรยากัน ไม่มีใครรู้จักเขาดีไปกว่าฉัน เขาเป็นคนรอบคอบมั่นคง เขาไม่โลภ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่สามารถก้าวไปทีละขั้นจนถึงจุดที่เขาอยู่ทุกวันนี้ได้ ดนัยกฤตใช้คุณมาล้อมกรอบเขา และหลอกล่อเขาทีละขั้นตอน ฉันเป็นแค่ผู้หญิงคนเดียว จึงไม่กล้าถือดียืนยัน แต่ฉันสามารถบอกได้ว่า สถานการณ์ปัจจุบันไม่เอื้ออำนวยต่อพ่อของคุณอย่างมาก และสถานะของคุณตอนนี้ ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ยอมให้คุณกลับสู่ครอบครัว แต่เพราะไม่กล้า คุณธิชา ฉันพูดแบบนี้ คุณเข้าใจไหม”

คุณนายแก้วตาพูดช้าๆ แต่สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ไม่โกรธหรือเย่อหยิ่ง

โดยธรรมชาติแล้วใจธิชาค่อนข้างกระอักกระอ่วนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับภรรยาของพ่อผู้ให้กำเนิด แต่ตอนนี้เมื่อพูดถึงเรื่องพวกนี้ มันราวกับว่าไม่สนใจความกระอักกระอ่วนอีกต่อไปแล้ว

ทัศนคติของคุณนายแก้วตาที่มีต่อเธอ ดูเหมือนไม่ใช่ใจแคบถือเรื่องหยุมหยิม แต่พิจารณาถึงอนาคตของพสิษฐ์

ธิชาทั้งรู้สึกผิดหวังและละอายใจ

เธอรู้ว่าสถานะของตัวเองน่าอายมากพอ และไม่รู้ว่าควรแสดงจุดยืนของตัวเองอย่างไร

ถ้าเธอจะบอกว่าดนัยกฤตแอบใช้แผนการกับพสิษฐ์โดยเธออยู่ในสถานการณ์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย คุณนายจะเชื่อเหรอ

ธิชาทำได้เพียงพยักหน้าและพูดอย่างแสนคลุมเครือว่า “คุณนายคะ ที่ได้รู้ว่าฉันกับคุณพิสิษฐ์เป็นพ่อลูกกันมันเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันสำหรับฉัน แม้ฉันจะมีความสุข แต่ก็ไม่กล้าที่จะพอใจกับมันมาก ฉันนามสกุลธนาภูวนัตถ์ ฉันไม่เคยคิดที่จะกลับคืนสู่ครอบครัวมาเกาะท่านพสิษฐ์ ครั้งนี้เพราะมีเรื่องลำบากจริงๆ ถึงได้บากหน้ามารบกวน ความหมายของคุณนายฉันเข้าใจแล้ว ปัญหาที่ท่านพสิษฐ์กำลังเผชิญ เป็นปัญหาที่แย่กว่าฉันมาก ฉันไม่ควรหน้าหนาเอ่ยปากขอให้ช่วยอีก คุณนายหวังว่าฉันจะไม่รบกวนท่านพสิษฐ์อีกแล้วในอนาคตอันใกล้นี้ และฉันจดจำไว้ในจิตใจแล้ว อย่างไรก็ไม่กล้ารบกวนเขาอีกต่อไปแล้วค่ะ”

คุณนายพยักหน้าเล็กน้อย และพูดอย่างเคร่งขรึม “คุณก็ถือว่าเป็นคนมีเหตุผล แข็งแกร่งกว่าณิชานาฏผู้หญิงคนนั้นมาก น่าเสียดาย……ความงามลวงคน นารีเป็นเหตุ นี่คือโชคชะตา ตอนนั้นณิชานาฏไม่สามารถทำร้ายพสิษฐ์ได้ ตอนนี้เขาได้รู้จักคุณ ฉันมีลางสังหรณ์ที่ไม่สบายใจมานานแล้ว ตอนนี้ความทะเยอทะยานของดนัยกฤตเป็นที่โจษขานกันไปทั่ว ก็นับว่าลางสังหรณ์ของฉันไม่ผิด แต่……ฉันก็ไม่โทษคุณ แต่ละคนมีชีวิตของตัวเอง คุณดูแลตัวเองด้วย”

…………

เมื่อธิชาออกจากคฤหาสน์ตระกูลพิมพ์สาร ทั้งกายใจก็มึนเบลอหนักขึ้น

ทัศนคติของคุณนายแก้วต่านั้นเย็นชาต่อเธอมาก แต่ใจธิชาไม่กล้าตำหนิเธอ

เธอคิดไม่ถึงแม้สักนิด ว่าดนัยกฤตไม่เพียงแต่ไม่สามารถยอมรับตระกูลธนาภูวนัตถ์เท่านั้น เแม้แต่พสิษฐ์ที่เคยช่วยพวกเขาสองพี่น้องให้ขึ้นสู่อำนาจก็ยังไม่ยอมรับ!

ธาวินบอกเธอก่อนหน้านี้แล้วว่าดนัยกฤตไม่ใช่คนดี เป็นเธอที่ไม่เชื่อเอง

เดิมทีเธอคิดว่าต่อให้ผู้ชายคนนี้จะร้ายกาจมากแค่ไหน ตราบใดที่ไม่ทำร้ายเธอ ไม่ทอดทิ้งเธอ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

ตอนนี้เมื่อคิดขึ้นมา เธอไม่เพียงทำร้ายตัวเองเท่านั้น ถึงขั้นยังทำร้ายพสิษฐ์ทางอ้อมด้วย

ความหมายของคุณนายนั้นชัดเจนมาก

พสิษฐ์เป็นคนที่นิ่งขรึมและสุขุมมาก และก็ไม่โลภ อาศัยอำนาจตามผลงานและผลสำเร็จทางการเมืองทำให้เขาอยู่ในตำแหน่งที่มั่นคง

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นต้นเหตุ พสิษฐ์จะไม่มีทางเสียรู้สองพี่น้องสกุลภักดิภูมิเมธีง่ายๆ

ธิชานั่งอยู่บนรถกำลังกลับ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เธอยังจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองถูกส่งขึ้นรถที่พสิษฐ์มารับ

เธอยังคิดว่าตัวเองเป็นแผนอุบายสาวงามของดนัยกฤต

คิดไม่ถึงว่า……มันเป็นความจริง

แค่ว่าแผนอุบายสาวงามนี้ ที่ส่งไปไม่ใช่คนรัก แต่เป็นลูกสาวของคนรัก

กลอุบายนี้ ที่จริงแล้วโหดเหี้ยมยิ่งกว่าการส่งคนงามอย่างในอดีตมากมายนัก

คบค้าสมาคมกับธเนษฐและดนัยกฤตมาหลายปี ดนัยกฤตคงจะจัดเตรียมเข้าไปตีสนิทเขามาเนิ่นนานแล้ว

ธเนษฐกลายเป็นศิษย์คนโปรดของพสิษฐ์ จากนั้นก็ดึงดนัยกฤตเข้าสู่เกม

นี่คือสิ่งที่เห็นภายนอก

ในความเป็นจริง ดนัยกฤตต่างหากที่เป็นคนวางแผนทั้งหมดนี้ลับหลังมานานแล้ว

ดนัยกฤตคงจะเลือกพสิษฐ์เป็นดั่งเช่นบันไดเหยียบขึ้นไปตั้งแต่หลายปีก่อน แล้วจัดเตรียมธเนษฐ อาจถึงขึ้นยังจัดเตรียมฟันเฟืองสำคัญอื่นๆ อีกด้วย

เพียงแต่มันแค่เกือบ

เพราะพสิษฐ์ไม่ใช่คนโลภทรัพย์สินเงินทอง และไม่หลงมัวเมาในเรื่องเพศ

ดังนั้นจึงหาช่องโหว่ที่สำคัญที่สุดไม่พบ

จนกระทั่ง……ดนัยกฤตค้นพบการมีอยู่ของเธอ

ดนัยกฤตพบว่าพสิษฐ์มีลูกสาวแท้ๆ หนึ่งคนที่พลัดพรากอยู่ข้างนอก

และลูกสาวคนนี้……มีความคล้ายคลึงอย่างชัดเจนกับณิชานาฏคนรักเก่าของเขา

ลูกสาวที่ตกลงมาจากฟากฟ้าแบบนี้ เท่ากับเป็นคนรักในชาติก่อน ดั่งคำกล่าวที่ว่าพ่อคือคนรักจากชาติก่อนของลูกสาว

ธิชาตระหนักได้ในทันที

ที่แท้ดนัยกฤตก็เข้าหาเธอด้วยมีจุดประสงค์ที่ชัดเจนตั้งแต่ต้นแล้ว

จากจุดเริ่มต้น บทบาทของเธอคือการทำลายแนวป้องกันของพสิษฐ์

และตลอดมาเธอก็รู้ว่าดนัยกฤตมีจุดประสงค์ แต่เธอก็มุ่งความสนใจไปที่ตัวธาวินเสมอ

ที่แท้ธาวินไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

พสิษฐ์ต่างหาก

…………

ไม่ว่าภายในใจของธิชาจะปั่นป่วนมากมายแค่ไหน ก็ต้องกลับไปที่คฤหาสน์ด้วยท่าทางราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตอนนี้เธอไม่สามารถพึ่งพาธาวินได้ และก็ไม่สามารถพึ่งพาพสิษฐ์ได้

คนเดียวที่สามารถช่วยเธอได้ น่าจะมีเพียงธเนษฐ

แต่การใช้ประโยชน์จากธเนษฐนั้นเสี่ยงเกินไป

ในกรณีที่ธเนษฐกลับใจ ไม่เพียงแต่ตัวเองจะตายอย่างอนาถ แต่ธาวินอาจเกี่ยวพันด้วย

ธิชาใช้เวลาครึ่งบ่ายไปกับความสับสนว่าเธอควรริเริ่มขอความช่วยเหลือจากธเนษฐดีหรือไม่

แต่ทว่าธเนษฐที่เฝ้ารอการมาถึงกลับไม่มา เป็นอี๊ฟที่มาแทน

……

อี๊ฟที่โกรธจัดวิ่งตรงพุ่งขึ้นชั้นบน

คนรับใช้ส่วนใหญ่ในคฤหาสน์รู้ว่าธิชาหมดอำนาจแล้ว และชื่อเสียงของวรรจชนกซึ่งเป็นคุณนายภักดิภูมิเมธีคนใหม่ยังไม่ได้แพร่กระจายมากนัก

ดังนั้นในสายตาของพวกเขา ความสำคัญของอี๊ฟจึงมีน้ำหนักมากที่สุด

ไม่รู้ว่าธิชายังสามารถอยู่ในคฤหาสน์ต่อได้กี่วัน จึงรู้ว่าอี๊ฟเป็นคนที่ไม่ควรไปขัดใจมากที่สุด

แทบไม่มีใครกล้าขวางอี๊ฟ มีเพียงน้าปวีณาที่พยายามเกลี้ยกล่อม แต่ก็ขวางไม่ได้ แถมยังถูกผู้ช่วยของอี๊ฟขัดขวางอย่างดุดันด้วย

ประตูห้องของธิชาแทบจะถูกเตะเปิดออก

แน่นอนว่าเธอสะดุ้งตกใจทันที ดวงตาเบิกกว้างมองดูผู้หญิงที่พุ่งมาตรงหน้า

อี๊ฟกระโจนเข้ามา

ธิชาตกใจจนกรีดร้อง

เธอยังคิดว่าอี๊ฟจะลงมือตบเธอ

คิดไม่ถึงว่าอี๊ฟกลับใช้มือดึงผมของเธอ กระชากเธอลงจากเตียง

ธิชาห้ามด้วยเสียงแหบแห้ง “คุณเป็นบ้าเหรอ คุณไม่กลัวเหรอว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับลูกของฉัน แล้วดนัยกฤตจะไม่ปล่อยคุณแน่ๆ ”

อี๊ฟยิ้มเยาะและออกแรงลากเธอไปที่กระจก บังคับให้เธอมองความน่าอายในกระจกนั้น

“ช่างสิ แปดเดือนไม่ได้แท้งง่ายๆ! คุณอย่าเสแสร้งเพราะเห็นว่าฉันไม่เคยมีลูก! คุณดูตัวเองสิธิชา คุณดูหน้าบวมๆ ของคุณ ตอนนี้คุณยังมีความโดดเด่นแค่สักครึ่งพอให้ผู้ชายหวั่นไหวอยู่อีกเหรอ”

หนังศีรษะของธิชาถูกดึงจนเจ็บ แต่เพื่อลูกสาวคนเดียวจึงแอบอดทน

“อาการบวมเป็นเรื่องปกติของการตั้งครรภ์ อีกอย่างฉันก็ไม่มีแผนจะอ่อยผู้ชาย ฉันไม่สนใจ”

อี๊ฟหัวเราะเยาะและปล่อยมือ “ฉันไม่เข้าใจเลย คนชั้นต่ำโง่เง่าน่ารังเกียจแบบคุณ ไม่อยากเชื่อว่าธเนษฐชอบคุณที่ตรงไหน แค่มีอะไรกับคุณครั้งเดียว ทำไมต้องทุ่มเทใจจะเป็นจะตาย! คุณรู้ไหมว่าฉันเคยต้องใช้เวลาไปมากแค่ไหนในการพยายามคิดหาวิธีถึงได้ทำให้ธเนษฐกลายเป็นเพื่อนฉัน แต่คุณดีนี่ แค่ทำตัวชั้นต่ำเอาตัวเข้าแลกให้ผู้ชายเล่นก็ทำให้ธเนษฐลุ่มหลงได้แล้ว ฉันขยะแขยงคุณจริงๆ ธิชา ฉันอยากฆ่าคุณเสียตอนนี้เลยจริงๆ!”

ธิชาถูกเธอตะโกนใส่จนเวียนศีรษะไปหมด

ทว่าเธอเห็นรอยแดงจางๆ บนใบหน้าของอี๊ฟ และที่มุมปากของเธอก็มีรอยฟกช้ำอ่อนๆ ด้วย

ขนาดที่ว่าตรงลำคอ……ก็ยังมีรอยนิ้วมือ

ดูไปแล้วธเนษฐจะฟังคำพูดของเธอ ไปจัดการคิดบัญชีกับอี๊ฟ

ธิชาพูดน้ำเสียงบางเบาว่า “ความสัมพันธ์ของคุณกับธเนษฐ มันเกี่ยวอะไรกับฉัน ถ้าคุณเต็มใจ ก็สามารถนอนกับเขาได้ คุณก็มีความโดดเด่นนี่ ไม่ใช่เหรอ”

อี๊ฟสีหน้าย่ำแย่ราวกับสีผัก “หุบปาก! ฉันไม่ได้โง่เหมือนคุณ! ถ้าฉันกล้าแตะต้องเขา ท่านดนัยไม่เอาฉันไว้แน่! คนชั้นต่ำสำส่อนอย่างคุณ ยังยิ้มออกได้อีกเหรอ วันครบกำหนดคลอดของคุณคือวันที่สิบเดือนหน้า ทันทีที่คลอดออกมา จะถูกวรรจชนกอุ้มไป ฉันกลัวว่าแม้แต่เห็นหน้าแวบเดียวคุณก็ไม่มีโอกาส! คุณอดทนตั้งท้องลูกสาวมาแปดเดือน……แต่กลับกลายไปเป็นลูกของท่านดนัยกับวรรจชนก คุณไม่รู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชหรือไง!”

สีหน้าของธิชาซีดลงฉับพลัน

แต่ในไม่ช้าเธอก็พยายามปลอบตัวเองจนสุดความสามารถ กระตุกยิ้มมุมปากและพูดว่า “ทำไมคุณต้องยั่วยุฉันเรื่องวรรจชนกครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันเคยเจอวรรจชนกแล้ว เธอไม่มีความตั้งใจที่จะเลี้ยงลูกสาวของฉันเลย ผู้หญิงแบบเธอ ได้ทุกอย่างมาง่ายๆ ทำไมต้องสนใจเด็กที่ไม่มีชื่อแบบนี้……”

เสียงหัวเราะแหลมบาดหูของอี๊ฟขัดจังหวะคำพูดของเธอ “คุณเชื่อคำพูดใสซื่อสวยหรูของวรรจชนกด้วยเหรอ ชื่อของลูกสาวคุณน่ะวรรจชนกคิดไว้เรียบร้อยแล้ว ดวงใจ แก้วตาดวงใจของท่านดนัย ไม่สิ นั่นคือลูกสาวของวรรจชนก ไม่ใช่ของคุณ!”