รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 402 ธิชา อย่าคิดหนี

คำถามของธิชา เหมือนจะทำให้สีหน้าของเขามืดมนลงทีละนิ้วๆ

ในดวงตาดนัยกฤตเหมือนซ่อนอารมณ์รุนแรงบางอย่าง

แต่ยังถูกเขาพยายามควบคุมเอาไว้

นิ้วเรียวของเขายังคงไล้แก้มบอบบางของธิชา

ดวงตาของธิชาเองก็สั่นไหว ราวกับกำลังระงับความกลัวต่อชายหนุ่ม

ดนัยกฤตไม่ได้ให้คำตอบยืนยันหรือปฏิเสธกับเธอ

เขาแค่สัมผัสใบหน้าของธิชา จากนั้นใช้น้ำเสียงที่เจ็บปวดอย่างลึกซึ้งพูดขึ้นว่า “ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม คุณเกลียดผมที่ไม่รักษาสัญญาว่าจะปฏิบัติต่อคุณอย่างดี คุณเกลียดที่ผมลงมือทำร้ายคุณ ความจริงผมไม่ควรลงมือกับคุณเลย การทุบตีผู้หญิงเป็นสิ่งที่ผู้ชายไร้ค่าเท่านั้นถึงจะทำมันออกมาได้ ถึงแม้ตัวผมไม่เคยวางกฎเกณฑ์ว่าจะไม่ทุบตีผู้หญิง แต่ผมไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่ผมลงมือทำร้ายคุณด้วยตัวเอง ตอนที่ตบคุณ ส่วนหนึ่งของหัวใจผมก็มีอาการเจ็บปวดรางๆ ด้วยเช่นกัน”

ธิชารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าในใจเขามีความเกลียดชัง และในน้ำเสียงก็ไม่ได้มีร่องรอยของความรู้สึกผิด และไม่ได้สำนึกผิดอย่างจริงใจเลย

แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น…….ทั้งทั้งที่เป็นคำพูดเสแสร้งอย่างมาก แต่จมูกของธิชากลับเริ่มแสบเสียดขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีอาการอยากร้องไห้

เธอไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร

ยิ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมดนัยกฤตต้องพูดแบบนี้เพื่อก่อกวนอารมณ์ของเธอ

แต่ดนัยกฤตเหมือนกับไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของเธอเลย

เขาแค่พูดกับตัวเอง

เขาไล้ใบหน้าของธิชาอย่างไม่เร่งไม่ช้า ราวกับกำลังโศกเศร้าคร่ำครวญถึงการแต่งงานของตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง

ธิชารู้สึกแดกดันอย่างมาก แต่ก็เศร้ามากเช่นกัน

สิ่งที่เธอไม่รู้คือ

ที่ดนัยกฤตไล้ใบหน้าของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะกำลังแอบหารอยที่ทิ้งไว้บนใบหน้าของเธอ

อย่างไรก็ตามหลังจากผ่านไปหลายวัน รอยนิ้วมือสีแดงและอาการบวมบนใบหน้าของเธอได้จางหายไปนานแล้ว

ไม่มีอะไรเหลือ ไม่หลงเหลือแม้แต่รอยแผลเป็น

ดนัยกฤตเหมือนกำลังดันทุรังหาอะไรบางอย่าง

เขาเคยตบตีผู้หญิง

จึงไม่เคยถือว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษที่มีคุณธรรมสูงส่ง

เมื่ออารมณ์ขึ้น มีผู้หญิงที่เคยอยู่กับเขาส่วนน้อยก็เคยถูกเขาตบตีครั้งสองครั้ง

แต่เฉพาะกับธิชาเท่านั้น

ที่เขาทะนุถนอมจากใจจริง

ทั้งที่ตอนรู้ว่าเธอนอนกับผู้ชายคนอื่น

เขาไม่อยากแม้แต่จะลงมือเธอ

เพราะเขาจำได้เสมอว่าธิชาถูกทำร้ายและทนทุกข์ทรมานอย่างไรเมื่อครั้งที่อยู่กับธาวิน

ในเวลานั้นความสงสารของเขาที่มีต่อธิชาเป็นเรื่องจริง

ธิชาอยู่กับธาวินไม่มีความสุข

เขาอยากให้ธิชามีความสุขมากขึ้นกว่าเดิมจริงๆ

เขาก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยไม่พยายามทำ ถึงผลลัพธ์จะยังคงแย่มากก็ตาม

เมื่อธิชามองดูความขัดแย้งในแววตาของเขา ก็ไม่สามารถเดาได้ว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้

เขาเสียใจกับการแต่งงานของตัวเองเหรอ

หรือว่าเสียใจภายหลังที่ไม่ควรลงมือโหดร้ายกับเธอขนาดนั้น

นานมากที่ชายหนุ่มไม่มีการส่งเสียงใด

ในขณะที่ธิชาไม่ทันตั้งตัว

เขาโน้มกายลงมาจูบแก้มของธิชา

ธิชาตัวสั่นครู่หนึ่ง หัวใจก็ตึงแน่น

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหวาดกลัวอะไร

อาจเป็นเพราะสภาพผิดปกติของดนัยกฤตทำให้เธอไม่สบายใจ

และอาจเพราะเธอค่อนข้างกลัวว่าการจูบกะทันหันนี้จะทำให้เขารู้สึกเกิดอารมณ์ทางเพศ……

…………

ในที่สุดธิชาก็ค่อนข้างต้านทานไม่ไหว

เธอวางมือบนหน้าอกของดนัยกฤต แล้วค่อยๆ ผลักเขาออกด้วยแรงอันแผ่วเบา

ให้ร่างกายของเขารักษาระห่างจากตัวเอง

เธอหอบหายใจสองสามครั้ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ฉันอยากกลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้ว”

ดนัยกฤตปล่อยเธอ ไม่ได้รั้งเธอให้อยู่ต่อ

ธิชาลุกขึ้นเดินไปทันที

แต่ทว่าฝีเท้าของเธอไม่ว่องไว เดินมานานแล้วก็ยังไม่ถึงปากประตู

และก็ได้ยินชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังพูดขึ้นกะทันหัน

“ธิชา ก่อนที่ผมจะตัดสินใจเซ็นใบหย่ากับคุณ คุณอย่าได้มีความคิดไม่ถูกไม่ควร และยิ่งกว่านั้นอย่าคิดจะหนี”

เสียงฝีเท้าของธิชาหยุดลง ดั่งว่าท้องหนักมากเสียจนเธอไม่สามารถขยับเท้าได้

ดนัยกฤตกำลังขู่เธอ

และเป็นคำเตือนที่แสดงความเป็นมิตร

หวังว่าเธอจะไม่ทำสิ่งใดที่เป็นการยั่วโมโหเขางั้นเหรอ

ธิชาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนเงียบๆ หันหลังให้เขา ตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูดจนจบ

น้ำเสียงของชายหนุ่มสงบ ราวกับว่าคนที่เริ่มตื่นเต้นทางอารมณ์ขึ้นมารางๆ ในตอนนี้ไม่ใช่เขาเลย

เขาพูดเน้นทุกคำทุกประโยค “ที่คุณควรทำตอนนี้คือเตรียมตัวคลอดลูก เรื่องอื่นคุณไม่ต้องใส่ใจอีก และก็อย่าคิดจะหนี ธิชา ผมจะไม่อนุญาตให้คุณพาลูกสาวของผมออกจากเมืองJ”

…………

ประโยคสุดท้ายของดนัยกฤต

เหมือนเป็นแค่คำเตือน

และไม่ได้เจาะจงทำอันตราย

แต่เพราะคำพูดเหล่านี้ กลับทำให้ธิชาฝันร้ายหลายต่อหลายครั้ง

ในความฝันเธอกับลูกสาวของตัวเองถูกบังคับให้แยกจากกัน

ดนัยกฤตส่งลูกสาวของเธอไปยังสถานที่ไหนสักแห่งที่ไม่รู้จัก

เธอหาลูกสาวของตัวเองไม่เจอ

ไม่ว่าจะค้นหาอย่างไรก็หาไม่เจอเลย

แม้ว่าธาวินจะช่วยเหลือเธอตลอด แต่เธอก็ยังหาไม่เจอ

ธิชาตื่นขึ้นตั้งสามครั้งจากฝันร้ายในชั่วข้ามคืน

ตอนที่เธอกำลังประหวั่นพรั่นพรึง เธอส่งอีเมลถึงผู้ช่วยของพสิษฐ์

เวลาดึกดื่นเที่ยงคืนแบบนี้ ไม่ใช่เวลาสะดวกที่เธอจะติดต่อไปหาพสิษฐ์โดยตรง

ผู้ช่วยของพสิษฐ์เคยมีการติดต่อกับเธอมาก่อน และพสิษฐ์ก็เคยบอกเธอด้วยว่าถ้ามีเรื่องเร่งด่วนใดๆ หากไม่สามารถติดต่อเขาได้หรือติดต่อไม่ได้ในระยะหนึ่ง ก็ให้ติดต่อผู้ช่วยที่ใกล้ชิดที่สุดของเขา

……

ธิชาหลับไปอีกครั้ง

ครั้งนี้ไม่ได้ฝันร้าย แต่ก็ไม่ได้หลับสบายเช่นกัน

เธอตื่นขึ้นเมื่อตอนใกล้เช้าท้องฟ้าเพิ่งสว่าง

ผู้ช่วยของพสิษฐ์ได้ตอบกลับเธอมาแล้ว

ธิชาบอกว่ามีเรื่องเร่งด่วนต้องการพบกับหัวหน้าพสิษฐ์ รบกวนผู้ช่วยจัดเวลาให้ด้วย

ผู้ช่วยบอกกับเธอในอีเมลตอบกลับว่า ช่วงนี้ท่านพสิษฐ์ยุ่งมาก และเขาไม่ค่อยกลับบ้านพักส่วนตัว พักอยู่ในคฤหาสน์พิมพ์สารโดยตลอด สามารถจัดเวลาได้ในช่วงเวลาอาหารกลางวันของวันนี้ ซึ่งคุณนายแก้วตากับคุณชายไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์พอดี

ธิชาไม่ได้ลังเลมากนัก เธอตอบกลับไปในเวลาอันรวดเร็ว

เธอรู้ว่าถ้าตัวเองถ่วงเวลาไปมากกว่านี้ มันอาจจะสายเกินไป

เธอไม่เคยคลอดลูก เพียงแต่หมอบอกว่า ลูกคนแรกมีแนวโน้มจะคลอดก่อนกำหนด

ล่าช้าอีกไม่ได้แล้ว เธอต้องพบพสิษฐ์วันนี้