รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 401 เฆี่ยนไปที่หัวใจเธอ

ร่างกายของธิชาค่อยๆ เย็นลง หัวใจก็ราวกับสงบขึ้นเรื่อยๆ

ดนัยกฤตลูบคางของเธอ ท่าทางที่ปรากฏโดยตลอดคือยิ้มเหมือนว่าไม่ยิ้มโกรธเหมือนว่าไม่โกรธซึ่งยากจะเข้าใจ

ธิชาเงียบอยู่นาน แอบสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังนับว่านิ่งสงบ “ทำไมคุณต้องมุ่งเป้าไปที่ธาวิน การโค่นล้มธนาภูวนัตถ์กรุ๊ปมันดีต่อคุณจริงเหรอ”

หากพูดถึงในอดีตที่ผ่านมา ธิชารู้ว่าดนัยกฤตนั้นทั้งที่เพิ่งกลับประเทศมาสองปีก็แอบวางแผนแย่งชิงธุรกิจของธาวินมาโดยตลอด การปรากฏตัวของดนัยกฤตทำลายการผูกขาดของธนาภูวนัตถ์กรุ๊ปในบางธรุกิจระดับหนึ่งและถึงกับมาแทนที่เลยอีกด้วย

แต่ตอนนี้ เขาเกาะพสิษฐ์ปีนขึ้นไป ส่งธเนษฐเข้าสู่คณะรัฐมนตรีได้สำเร็จ และตัวเองก็จะเข้าร่วมคณะรัฐมนตรีในอีกไม่ช้า

ตำแหน่งที่สูงเช่นนี้ จะมีอะไรที่ธาวินสามารถเทียบได้

สิ่งที่ธิชาไม่เข้าใจก็คือ หรือว่าจนถึงตอนนี้ ธาวินก็ยังคงเป็นภัยคุกคามต่อเขา

สายตาของดนัยกฤตมีแววดูถูก นิ้วของเขาที่ลูบคางเธออยู่ก็ไม่คลาย

ในน้ำเสียงของเขามีความขี้เล่นเล็กน้อย “ทำไม พอได้ยินว่าสิ่งที่อยู่ในมือของผมสามารถส่งธาวินคุกได้ตลอดเวลา คุณก็ปวดใจงั้นเหรอ”

ธิชาพยายามให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ให้ได้มากที่สุด “ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณต้องทำเรื่องให้ตัวเองสิ้นเปลืองพลังงาน ตระกูลธนาภูวนัตถ์จะไม่มีทางเป็นภัยคุกคามต่อคุณเลย……”

เธอวางท่าให้ราบเรียบที่สุด ในน้ำเสียงก็ไม่กล้าเผยความตื่นเต้น

อย่างไรก็ตามดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยบรรเทาบรรยากาศระหว่างกันเลยแม้แต่น้อย

ดนัยกฤตยังคงยิ้มจนทำให้เธอหัวใจว่างเปล่า

“ธิชาคนดี คุณรู้ไหมว่าคุณมีอะไรที่กวนใจผมมากที่สุด คุณเป็นคนเสแสร้งเกินไป มักชอบพูดพวกคำโกหกที่ขัดกับจิตใจเสมอ คุณเชื่อไหมว่าตัวเองแค่ห่วงธาวินเพราะกลัวเขาเกิดเรื่อง ความคิดของคุณที่เกี่ยวกับธาวินน่ะผมรู้อยู่แก่ใจมาโดยตลอด ทำไมคุณต้องพยายามพิสูจน์ตัวเองทั้งที่มันไร้ประโยชน์ แทนที่จะปิดบังเรื่องไร้สาระพวกนี้ ไม่สู้ตรงไปตรงมาเลยดีกว่า ทำไมคุณไม่ขอร้องผมล่ะ ถ้าคุณขอให้ผมปล่อยธาวินไป บางทีผมอาจจะอารมณ์ดีขึ้นมาชั่วครู่ อาจจะให้สัญญากับคุณหรือเปล่าก็ไม่อาจรู้ได้นะ”

น้ำเสียงที่ไม่เร่งรีบของชายคนนี้เหมือนกับการต้มกบในน้ำอุ่นที่ค่อยๆ ปล่อยให้ตายใจกระทั่งตายไปในที่สุด ธิชาเริ่มค่อยๆ รู้สึกไม่สบายใจ แค่อยากจบการสนทนานี้โดยเร็ว

เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถพูดอะไรได้

เพราะเมื่อเธออ้าปาก เป็นไปไม่ได้ที่ดนัยกฤตจะอารมณ์ดีอย่างที่เขาพูด และเขามีแต่จะยิ่งเพิ่มความหึงหวงมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งอาจทำให้ธาวินเกิดความหายนะได้จริงๆ

เธอสูดหายใจเข้าลึก พูดเสียงเบา “พอแล้ว ฉันไม่ค่อยสบาย ไม่อยากคุยต่อแล้ว ฉันขอกลับห้องนอนได้ไหม”

ดวงตาของดนัยกฤตหยุดนิ่ง จากนั้นใช้นิ้วเรียวยาวเขี่ยไล้แก้มของเธอ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะก้นบึ้งในหัวใจเธอมีการต่อต้านผู้ชายคนนี้รุนแรงเกินไป หรือเพราะปลายนิ้วของเขาเย็นเกินไป

ธิชาตัวสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

แม้เป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็กๆ แต่กลับเป็นการเปิดเผยอาการหวาดกลัวที่มีต่อดนัยกฤตอย่างเต็มที่

การเคลื่อนไหวของมือดนัยกฤตดูเหมือนจะหยุดนิ่งไป แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

เขายังคงไล้แก้มเรียบเนียนของธิชาไปมาช้าๆ

ผิวของเธอบอบบางและนุ่มมาก แต่หลังจากตั้งครรภ์มีจุดด่างซึ่งเป็นจุดเล็กๆ บางจุดก็จางลง บางส่วนก็เป็นของใหม่ ดูแย่เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เสียความน่ารักไป

แรงกำลังของมือเขาเพิ่มน้ำหนักมากกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ธิชาดูเหมือนจะสั่นเทามากขึ้น ไม่สามารถซ่อนความกลัวในดวงตาได้เลย

ดนัยกฤตอาจจะเดาสาเหตุได้ว่าเพราะอะไร

ดวงตาของเขาค่อยๆ มืดหม่นลง

ในขณะที่ธิชาคิดว่าเขาแค่จงใจทำให้สับสนเพื่อหลอกตัวเองเท่านั้น

แต่กลับได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำว่า “ผมมาพูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้คุณอาจจะไม่เชื่อ กับคุณแล้วแม้ว่าผมจะหลอกใช้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีความจริงใจเสียทีเดียว ที่ผมแต่งงานกับคุณ โดยธรรมชาติแล้วเพราะต้องการครอบครองในทุกความเป็นคุณ ช่วงเวลาแห่งความรักในอดีต……ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต เพียงแต่คุณแตะต้องธเนษฐ เรื่องที่ไม่ควรทำที่สุดก็คือการที่คุณไปแตะต้องธเนษฐ ธเนษฐมีความหมายกับผมมาก มากเกินกว่าใครจะจินตนาการได้ คุณไม่ควรแตะต้องเขา แต่ผมก็รู้ ว่ามันไม่ใช่ความผิดของคุณคนเดียว เป็นธเนษฐที่ไม่ควรมีความคิดเกินเลยกับคุณก่อน ผู้หญิงที่ธเนษฐถูกใจ……แน่นอนเขาว่าต้องได้ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะได้คุณอย่างแน่นอน ดังนั้นในทันทีที่ธเนษฐหวั่นไหวกับคุณ ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับผมก็สิ้นสุดลง”

อารมณ์ตึงเครียดและความสั่นสะท้านของธิชาค่อยๆ ซับซ้อนยิ่งขึ้น

เธอไม่เคยคิดว่าจู่ๆ ดนัยกฤตจะมาอธิบายเรื่องพวกนี้กับเธอ

ไม่มีทางตัดสินได้ว่าสิ่งที่เขาพูดในตอนนี้เป็นความจริงหรือเท็จมากน้อยแค่ไหน

ธิชารู้ว่าตัวเองไม่ควรถามมาก

มาถึงตอนนี้แล้ว เธอถามหาเหตุผลไปก็ไม่มีความหมาย

แต่เธออดไม่ได้ เธออดไม่ได้ที่จะเปิดปากพูด

ถามเสียงต่ำว่า “ถ้าอย่างนั้น ตอนที่คุณไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือธเนษฐ คุณเคยอยากยกโทษให้ฉันจริงๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ แค่เพราะอีกฝ่ายคือธเนษฐ ดังนั้นคุณจึงทนไม่ได้ ถึงขนาดที่ว่าไม่ลังเลที่จะทุบตีฉันเพราะฉันปิดบังและหลอกคุณน่ะเหรอ”

ธิชาตาแดงเล็กน้อย

การตบสามครั้งนั้นเป็นการตบที่หนักที่สุดที่เธอเคยได้รับในช่วงยี่สิบปีมานี้

ทุกครั้ง เหมือนเฆี่ยนไปที่หัวใจเธอ

เฆี่ยนไปที่ที่อ่อนแอที่สุดในตัวเธอ

ถึงขั้นเป็นตราปาบที่ทำให้เธอเจ็บปวดเหมือนตายทั้งเป็น