รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 400 ธิชาที่รัก คุณได้ช่วยชีวิตธาวินแล้ว

สีหน้าของเธอกระสับกระส่ายทันที

แต่ในใจของเธอก็เกิดคำตอบเชิงลบอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าเธอจะไม่สามารถเข้าใจจิตใจของดนัยกฤตได้เกือบตลอดเวลา

แต่ที่แน่ๆ คือ

แม้ว่าเธอต้องการหย่า ก็ไม่สามารถใช้วิธีการหายตัวไปเลยได้

นี่เท่ากับเป็นการตบหน้าดนัยกฤต

ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือในฐานะสามี ก็ต้องลังเลที่จะยอมรับวิธีการเจรจาแบบนี้

ถ้าเป็นในอดีต…….อำนาจของธาวินกับดนัยกฤตค่อนข้างสมน้ำสมเนื้อกัน

เธออาจเลือกฟังคำพูดของธาวิน เลือกที่จะกลับบ้านไปกับเขาตอนนี้เลย

มีเพียงการที่เธอได้อยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดภายใต้การคุ้มครองของธาวิน

ถึงจะสามารถมั่นใจได้ว่าลูกสาวจะไม่มีวันพรากจากตัวเอง

ไม่อย่างนั้นคงเป็นการยากที่จะคาดเดาว่าหลังจากกลับไปจะเกิดอะไรขึ้น

แต่รูปการณ์ในปัจจุบัน ที่จริงมันก็ยากจะคาดเดา

ธิชาไม่อยากไปยั่วโทษะดนัยกฤต

อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังปล่อยให้เธอออกมาข้างนอกง่ายๆ และเขาก็ยังมีทัศนคติที่สุภาพเป็นปกติต่อหน้าธาวินด้วย

ดูเหมือนว่า ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายยังไม่ไปถึงระดับต่อสู้ห้ำหั่น

อย่างน้อยทั้งคู่ก็คำนึงถึงหน้าของอีกฝ่าย

ธิชาไม่อยากทำลายความสงบสุขสามัคคีจอมปลอมนี้

ถ้าเธอตามธาวินไปซ่อนตัว ดนัยกฤตจะไปหาถึงหน้าประตู ถ้าพาเธอกลับไปไม่ได้

แน่นอนว่าจะต้องระบายโทษะใส่ธาวิน

และธาวินที่อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ตัวเขาเองยังไม่สามารถดูแลได้เลย

ธิชาจึงปฏิเสธวิธีนี้อย่างรวดเร็ว

เธอส่ายหน้า แสร้งพูดอย่างผ่อนคลาย “ช่างเถอะ แบบนี้ไม่ค่อยดี ยังไงความสัมพันธ์ของฉันกับเขา……ก็ยังไม่ถึงจุดที่แย่ขนาดนั้น แค่เป็นการแต่งงานที่ไม่เหมาะสมกัน แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีต่อฉัน ถ้าฉันไปกับคุณเงียบๆ ก็หลีกเลี่ยงการวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้ แบบนี้จะเป็นการทำลายเกียรติของดนัยกฤต ควรเจรจากันอย่างสันติ การแก้ไขอย่างสันติเป็นการดีกว่า”

ธาวินดูเหมือนมีความกังวล แต่ไม่อยากบังคับเธอ

เขาพูดอย่างอบอุ่นว่า “ฉันจะไม่บังคับเธอ เธอโตขึ้นมากแล้ว และในไม่ช้าก็กำลังจะเป็นแม่คน เธอตัดสินใจสิ่งที่ถูกต้องได้ด้วยตัวเอง ฉันจะช่วยเธอ แต่จะไม่ช่วยตัดสินใจให้เธอ”

ธิชาพยักหน้าและสูดหายใจเข้าลึก “ฉันควรกลับไปก่อน”

ธาวินไม่ได้พูดอะไรมาก สั่งให้คนขับกลับไปทางเดิม

…………

ธิชากลับถึงคฤหาสน์ เข้าสู่ทางเดินเข้าตัวบ้าน

ดูเหมือนว่าน้าปวีณาจะออกไปข้างนอก และมีคนรับใช้อายุน้อยคนหนึ่งมาต้อนรับเธอ นั่งลงยองๆ เพื่อช่วยธิชาเปลี่ยนรองเท้า และรับกระเป๋ากับเสื้อโค้ตไปจากมือเธอ

คนรับใช้พูดอย่างนอบน้อมว่า “คุณนายคะ ท่านดนัยรอคุณอยู่ที่ห้องหนังสือ หลังจากกลับมาแล้วให้คุณขึ้นไปหาก่อนค่ะ”

ธิชาจิตใจจมดิ่งเฉียบพลัน

ตอนเธอเพิ่งเข้าประตูมา ไม่เห็นใครเลย ในใจยังคิดอยู่ว่าดนัยกฤตคงออกไปข้างนอก

คิดไม่ถึงว่าเขายังอยู่ แถมยังเรียกเธอขึ้นไปหาด้วย

ธิชาเกิดความหวาดกลัวในใจ

บางที…….เขาอาจจะพูดถ้อยคำแย่ๆ มากมายในเชิงรังเกียจเธออีกแน่

ธิชาลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ยังเลือกจะขึ้นไปอย่างเชื่อฟัง

เกรงว่าการต่อต้านของเธอจะนำพาให้ดนัยกฤตจัดการอย่างโหดร้ายทารุณ

เธอคิดดีแล้วก่อนจะเคาะประตู คำพูดจะแย่อีกแค่ไหน เธอจะอดทนและผ่านมันไป ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ดนัยกฤตให้เธอเข้ามา

ธิชาก้าวเล็กๆ เดินเข้าไป

ดนัยกฤตเหลือบมองเธอ เหมือนจะยิ้มเล็กน้อย “นั่งสิ”

เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ธิชานั่งลงตรงข้ามเขา

ดนัยกฤตจ้องมองเธอ “ตาแดงขนาดนี้ เพราะไม่อยากแยกจาก ทนไม่ไหวจนร้องไห้หรือไง”

ธิชาขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดเสียงต่ำว่า “แม้ชรัณจะฟื้นแล้ว แต่สภาพร่างกายของเขายังคงแย่มาก และหมอก็พูดไปเยอะ……ฉันตามณิชานาฏเข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลธนาภูวนัตถ์เมื่ออายุแปดขวบ และชรัณก็ปฏิบัติต่อฉันเหมือนลูกสาวแท้ๆ ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับลูกชายของเขาเอง ธาวินมีอะไร ฉันก็มีอย่างนั้น เงินค่าขนมของฉันก็มากเท่ากับธาวิน ฉันมักจะคิดว่า ถ้าณิชานาฏไม่ได้แต่งงานกับชรัณ แต่เป็นคนไม่ดีสักคน มันยากที่จะจินตนาการว่าวัยเด็กและวัยรุ่นของฉันต้องผ่านอะไรมาบ้าง”

ธิชาพูดจบ ก็เงียบไป

ดนัยกฤตหัวเราะเยาะหลังจากผ่านไปสักพัก และพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันเป็นอย่างมากว่า “ผมแค่ถามคุณประโยคเดียว คุณกลับชักแม่น้ำทั้งห้ามาทำให้ตัวเองบริสุทธิ์ ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับธาวิน เป็นยังไงใจคุณรู้ดี ทำไมต้องอธิบายอะไรเยอะขนาดนั้น แต่ผมยังค่อนข้างแปลกใจ เดิมทีผมคิดว่า……ในที่สุดคุณก็ได้พบธาวิน แถมเขายังมารับคุณถึงที่ด้วยตนเอง โอกาสดีๆ แบบนี้ คุณควรจะร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาพาคุณไปถึงจะถูก ทำไมยังจะเป็นเด็กดีกลับมาแล้วมาทนรับความคับข้องใจอยู่กับผมที่นี่อีก”

สีหน้าของธิชาเปลี่ยนเป็นซีดขาว

คำพูดของดนัยกฤต แทบจะทิ่มแทงใจเธอ

ถ้าไม่ใช่ครั้งล่าสุดเพราะเหตุผลเอาชนะแรงกระตุ้น

เธออาจจะทำแบบนั้นจริงๆ……

แน่นอนว่าดนัยกฤตที่สงบเช่นนี้นั่นน่ากลัวมาก

เหตุผลที่เขาปล่อยเธอออกไปข้างนอก คงเพราะคำนวณวิกฤตการณ์ใดๆ ไว้ในใจหมดแล้ว

เขามั่นใจในทุกสิ่ง

ยังดีที่เธอไม่ได้หนีไป ไม่อย่างนั้นเกรงว่าตอนนี้คงต้องมีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นแน่แล้ว

ดนัยกฤตชำเลืองมองเธออย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม แล้วยกนิ้วขึ้นเคาะโต๊ะ “คุณไม่สงสัยหรือไงว่าทำไมผมถึงยอมให้คุณไปกับธาวิน ทั้งที่ผมรู้ดีว่าคุณเป็นผู้หญิงแบบไหน เมื่อก่อนคุณเคยได้รับความคับข้องใจตอนที่อยู่กับธาวิน แล้วจึงเบนเข็มมาอยู่กับผม ตอนนี้อาจจะพบว่าผมไม่ดีเท่าธาวิน แน่นอนว่าใจคิดอยากหนี ยังไงก็ตามสำหรับคุณ ผู้ชายก็เหมือนกันหมด พวกเขา หากเต็มใจทุ่มเงินเพื่อเลี้ยงดูคุณ และปฏิบัติต่อคุณดั่งสมบัติล้ำค่า ดีที่สุดคือโฟกัสที่ตัวคุณคนเดียว เช่นนั้นก็คะแนนเต็มแล้ว ใช่ไหม”

ธิชาหน้าตึง ไม่ได้พูดอะไรสักคำเป็นเวลานาน

เธอไม่อยากพูดโต้เถียงอะไร

มาถึงจุดนี้ ไม่ว่าดนัยกฤตจะใส่ร้ายความเป็นเธอมากแค่ไหน เธอก็จะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป

ไม่ว่าเขาจะพูดยังไง เธอก็จะไม่สนใจอีก

ชายหนุ่มยิ้มและพูดว่า “ผมเดาว่าคุณต้องการหนีไป แต่……ธาวินอาจไม่กล้ารับคุณไป คุณคงรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ของธาวินเลวร้ายมากแค่ไหน ตัวเขาจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหนก็ไม่รู้ อาจจะอยากช่วยคุณ แต่ก็ช่วยไม่ได้”

เขาพูดมากขนาดนี้ ธิชารู้สึกว่าถ้าไม่ตอบกลับไปสักหน่อยคงเป็นการไม่ไว้หน้าเกินไป

เธอดึงมุมริมฝีปากพูดว่า “โอ้ ดูเหมือนว่าคุณจะรู้จักธาวินดียิ่งกว่าฉันอีกนะ งั้นไม่สู้ท่านดนัยบอกฉันหน่อย ถ้าวันนี้ฉันประสบความสำเร็จในการให้ธาวินพาฉันหนีไป คุณจะทำยังไง คุณจะเดือดร้อนจนไปชิงตัวฉันกลับมาไหม แต่ฉันเป็นแค่ผู้หญิงชั้นต่ำเท่านั้น ท่านดนัยจะใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อฉันหรือเปล่า”

ดนัยกฤตหรี่ตายิ้ม เหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ

เขาใช้ข้อนิ้วมือเคาะโต๊ะ

พูดเน้นทุกคำ “ความจริงลืมบอกคุณว่า ไม่ช้าก็เร็วธาวินจะต้องตาย แค่ผมยังไม่ได้คิดให้ดีว่าเขาจะตายยังไง ตระกูลธนาภูวนัตถ์ข้องเกี่ยวกับธุรกิจขนาดใหญ่มากมาย จึงจะไม่พังทลายลงทั้งหมดได้ในช่วงเวลาอันสั้น แต่ธาวินน่ะ……เขาทำเรื่องสกปรกมากเกินไป หลักฐานที่ทิ้งไว้ก็มีเยอะแยะ หลักฐานที่เพียงพอจะตัดสินชีวิตของเขาทั้งหมดอยู่ในมือของผม แค่ว่าก่อนที่ตระกูลธนาภูวนัตถ์จะถูกทำลายจนสิ้นซาก ผมยังไม่มีแผนจะส่งเขาคุกก็เท่านั้น”

เมื่อเห็นใบหน้าเล็กของธิชาเปลี่ยนเป็นซีดลงจนไม่มีสีไปทีละนิ้วต่อหน้าเขา

ดนัยกฤตยิ่งยิ้มป่าเถื่อนหนักขึ้น

“ก่อนที่จะปล่อยคุณตามเขาออกไป ผมตัดสินใจไปแล้ว ถ้าคุณฉลาดและมีสติ ทนทำร้ายเขาไม่ได้ เป็นเด็กดีกลับมา งั้นผมจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องระหว่างเรา ไม่ยุ่งกับเขา แต่ถ้าคุณโง่เง่า หนีตามธาวินไป เช่นนั้น……ผมจะส่งข้อมูลเหล่านี้ไปล่วงหน้า และส่งธาวินเข้าคุกก่อนเวลา ธิชาที่รัก คุณยังห่วงใยพี่ชายของคุณจริงๆ คุณคงเดาได้ว่าผมจะจัดการกับเขา ดังนั้นจึงไม่กล้าหนีไปสินะ จะว่าไปแล้ว ตอนที่คุณไม่ควรฉลาด คุณกลับยังค่อนข้างฉลาด ที่คุณกลับมา นับว่าเป็นการช่วยชีวิตธาวิน”

สมองของธิชากระตุกสั่นอย่างรุนแรง

ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงความเป็นไปได้มากมายไร้ที่สิ้นสุด

เธอนึกไปถึงพวกไฟล์ข้อมูลที่ธเนษฐใช้มาข่มขู่เธอก่อนหน้านี้……

บางทีไฟล์พวกนั้น อาจเป็นของจริงหรือไม่

เป็นหลักฐานที่สามารถบังคับให้ธาวินตายได้จริงๆ ใช่ไหม

ธิชาสูดหายใจเข้าลึก

โชคดี

โชคดีที่เธอขี้ขลาด ไม่กล้าฟังคำของธาวินง่ายๆ

ไม่อย่างนั้นเกรงว่าจะเป็นการทำร้ายเขาจนตายจริงๆ

นิ้วมือของเธอสั่นเล็กน้อย ตะลึงงันทั้งกายใจ

……

ขณะที่สมองของธิชาเกือบจะว่างเปล่า

ดนัยกฤตไม่รู้ว่าลุกขึ้นเมื่อไร

เขาเดินไปหาธิชา มือใหญ่คว้าคางของเธอ

นิ้วยาวบีบเธอเล่นด้วยความเอ็นดูรักใคร่

แต่ร่างกายของธิชากลับเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ

ดนัยกฤตน่ากลัวมากเกินไป……

เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกทำให้หูหนวกตาบอดโดยสิ้นเชิง

แต่งงานกับผู้ชายที่น่ากลัวมากอย่างที่สุด

ลูกสาวของเธอ…

ไม่ว่าต้องใช้วิธีการใดก็ตาม

เธอจะต้องให้ลูกสาวอยู่กับตัวเองให้ได้