รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 398 เขาไม่ดี ฉันไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว

ไม่เห็นในสายตาก็แปลว่าไม่มีอยู่เป็นหลักเหตุผลง่ายๆ

ทุกคนเข้าใจ

ทำไมธาวินจะไม่เข้าใจ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดจะส่งธิชาไปให้ไกลๆ

ถึงขั้นอาจจะให้เธอไม่ต้องกลับมาอีกเลยตลอดชีวิต

จะได้ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก

กวนใจเขา

เสียดแทงใจเขา

แต่เขาทำไม่ได้

เขาทนไม่ได้ในวันเวลาที่ไม่เห็นธิชา

เขากับธิชา……ผูกพันกันมาสิบปี

สิบปี

มากกว่าสามพันหกร้อยวันคืน……

ชีวิตที่ไม่มีธิชาเขาไม่สามารถทนรับได้

ยิ่งตอนนั้นเขาอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น

แทบจะทุ่มเททั้งกายใจเพื่อทำสงครามแย่งชิงอำนาจ

ถ้าไม่ได้เห็นธิชาด้วยอีก

เขาสงสัยจริงๆ ว่าตัวเองคงยืนหยัดไม่ไหว

ดังนั้นเขาจึงเห็นแก่ตัวเก็บธิชาไว้ข้างกาย

แม้พงศ์พนาจะแอบโน้มน้าวเขาหลายต่อหลายครั้งว่า

คุณชาย

ส่งคุณหนูออกไปเถอะครับ

หากเธอยังอยู่ตรงหน้าคุณ ช่วงเวลาในชีวิตของตัวคุณคงมีแต่เรื่องลำบากใจ

ทำไมไม่ให้เธอไปต่างประเทศ

เธอยังเด็ก ต่อไปจะมีชีวิตของตัวเอง

การออกจากบ้านตระกูลธนาภูวนัตถ์ เธอยังสามารถมีชีวิตที่มีความสุขได้

ใช่แล้วล่ะ

ทำไมธาวินจะไม่รู้ว่าธิชาสามารถอยู่ได้อย่างมีความสุขหลังจากที่จากเขาไป

เธอยังเป็นเด็ก

หัวใจยังไม่มีความเสแสร้ง

อย่างมากที่สุด เธอจะเสียใจแค่สองสามเดือน

กระทั่งสองสามเดือนผ่านไป

พลังงานของเธอจะใช้ไปกับการรับมือกับเพื่อนใหม่

ชีวิตใหม่ การเรียนใหม่ ทุกสิ่งใหม่และสวยงาม……

เรื่องพวกนี้เขารู้ดี

แต่เขาเห็นแก่ตัว

เขาไม่อยากปล่อยให้เธอไปมีชีวิตที่ดีคนเดียว

ชีวิตนี้ของเขา ถูกกำหนดให้ต้องอยู่ในความมืดมิดและการต่อสู้แย่งชิง

ธิชามีสิทธิ์อะไรได้ใช้ชีวิตที่มีความสุข

ไม่ได้

เขาปล่อยให้เธอมีความสุขไม่ได้

ยิ่งไม่สามารถทนเห็นเธอโตขึ้นมาแต่งงานกับผู้ชายที่ชอบ และมีลูกให้ผู้ชายคนนั้นอีก

สิ่งเหล่านี้เขาไม่มีทางทำได้

ดังนั้นเขาจึงยินดีจะผูกธิชาไว้ข้างกาย

และก็ไม่เคยเสียใจภายหลังที่ผูกธิชาไว้ข้างกายด้วย

ในเมื่อไม่สามารถเป็นพี่น้องที่ดีได้

งั้นก็ทรมานกันและกันไปเลยเสียดีกว่า

กลางวันเขาต่อสู้อยู่ข้างนอก เผชิญหน้ากับเสือสิงห์กระทิงแรด เขาเหมือนวัยรุ่นที่ถูกบังคับให้เติบโต โดยใช้วิธีการที่โหดเหี้ยมที่สุดในการปราบปรามทุกเสียงของฝ่ายต่อต้าน

กลางคืน

เขาทรมานธิชาบนเตียง

ตัวเขาเลี้ยงดูเด็กสาวมาสิบปี

โดยธรรมชาติแล้วเขารู้ว่าธิชาเป็นสิ่งพิเศษ

การร่วมรักกับเธอ ที่จริงแล้วมีความสุขมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่ได้เห็นท่าทางอันเจ็บปวดและจมดิ่งของเธอ

เมื่อเห็นร่างกายของตัวเองและร่างกายของเธอพัวพันกัน โลหิตผสมปนเป แนบแน่นแยกกันไม่ออก

เขาจะรู้สึกว่าธิชากับตัวเขาไม่สามารถแยกจากกันได้

วันเวลาอันเลวทรามและผิดบาปนี้ กินเวลานานถึงหนึ่งปี

ในหนึ่งปีนี้

เขามองเห็นแววตาของธิชา

จากความไร้เดียงสา กลายเป็นอ่อนแอและหดหู่

เธอดูเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่ถูกทำลาย

และจะไม่มีวันรู้อีกต่อไปว่าตัวเองต้องการมีชีวิตแบบไหน

เพราะเธอไม่มีทางเลือก

ธาวินพบว่าตัวเองไม่เพียงทรมานร่างกายเธอ

แต่โลกทางจิตใจของเธอก็ยังทำลายด้วย

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ธิชาจะเป็นคนปกติได้ยากขึ้นไปอีก

ในวันนั้น

ธาวินเคยคิดอยากส่งเธอไป

และเคยพูดกับเธอด้วย

แต่ปฏิกิริยาของธิชากลับรุนแรงผิดปกติ

เธอบอกว่ายอมตายในเมืองJ มากกว่าจะยอมจากไป

เขาต้องการส่งเธอไปศึกษาต่อต่างประเทศ

แต่ดวงตาของธิชากลับเบิกกว้าง และเธอถามเขาทั้งน้ำตาว่า พี่ชาย คุณไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ

ธาวินทนไม่ได้ที่เธอเป็นแบบนี้

และด้วยอายุและประสบการณ์ของเขา เขารู้อยู่แก่ใจว่าอะไรคือความถูกผิด

ที่ธิชาเป็นแบบนี้นั้นไม่ปกติ

เขาบังคับเธอ สร้างความอัปยศอดสูให้เธอ ทำให้เธอมีชีวิตที่ผิดปกติ

แต่ธิชากลับไม่อยากจากไป

ทั้งทั้งที่หลังจากจากไปถึงจะสามารถได้ใช้ชีวิตอย่างปกติ

แต่ในสายตาธิชากลับมีเพียงการพึ่งพิงเขา

ไม่อยากเชื่อว่าเธอไม่อยากหนี

…………

ธาวินปรึกษาจิตแพทย์ในเรื่องนี้

หลังจากที่ธิชาได้แท้งไป เธอเคยมีปัญหาทางจิต จึงมีหมอคอยดูแลและช่วยรักษาเธอ

ต่อมาค่อยๆ หายดี ธิชาก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่เลวร้ายอีก และดูไม่แตกต่างจากคนปกติ

จิตแพทย์บอกเขาว่า

สภาพแบบนี้ของธิชา เป็นอาการแฝงของสต็อกโฮล์มซินโดรมแล้ว

แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าการถูกธาวินรังแกนั้นเจ็บปวดและโศกเศร้าก็ตาม

แต่เธอกลับไม่อยากจากเขาไป

ความคิดอย่างการอยากหนีจาก แทบไม่มีอยู่เลย

ในทางตรงกันข้าม เธอยังยิ่งผูกพันต่อธาวินมากขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งเขาปฏิบัติต่อเธออย่างไม่ดีเท่าไร เธอก็ยิ่งปล่อยมือได้ยากขึ้นเท่านั้น

นักจิตวิทยาได้ทำการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับความสัมพันธ์สิบปีของพวกเขา

หมอบอกว่า อาการของธิชา มีความซับซ้อนยิ่งกว่าสต็อกโฮล์มซินโดรมปกติ

กรณีปกติ คือการตกหลุมรักผู้ทรมานหรือผู้ข่มขืน อะไรทำนองนั้น

แต่ธิชากับธาวินต่างก็รักกันอยู่แล้ว

ระหว่างพวกเขามีความผูกพันฉันครอบครัว มีความรักระหว่างชายหญิง และส่วนลึกยิ่งมีความรู้สึกที่ซับซ้อน

ที่ธิชามีต่อความรุนแรงของธาวิน เริ่มแรกเป็นการอดทนอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เธอไม่เข้าใจว่าคนที่รักเธอมากที่สุดในโลก ทำไมถึงทำแบบนี้กับเธอ

ดังนั้นแม้เธอจะโกรธ เธอก็เลือกที่จะอดทนโดยสัญชาตญาณ

เพราะธาวินเป็นคนรักของเธอและเป็นญาติที่สำคัญที่สุดของเธอ นอกจากการอดทน เธอก็ไม่รู้เลยว่ามีทางเลือกอื่นนอกเหนือจากนี้

เมื่อสภาพจิตใจนี้ก่อตัวขึ้นถึงระดับหนึ่งแล้ว จะไม่สามารถกลับคืนสภาพเดิมได้

ธาวินต้องใช้ทั้งชีวิตทำตัวโหดร้ายกับเธอ มีทัศนคติที่มุ่งร้ายและมอบความอัปยศอดสูให้ เพื่อประคับประคองให้เธอมีชีวิตและสภาพจิตใจเป็นปกติ

ไม่อย่างนั้นเธออาจเป็นโรคจิตเภท หรือมีอาการป่วยทางจิตขั้นรุนแรงอื่นๆ

จิตแพทย์หลายคนทำการปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ

สรุปวิธีแก้ปัญหาที่เป็นไปได้มากที่สุดออกมา

โดยไม่เปลี่ยนทัศนคติของธาวิน

ให้ธิชาอยู่ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปตามธรรมชาติ จะได้จากเขาไป

สิ่งที่สมเหตุสมผลที่สุดคือปล่อยให้เธอเข้าสู่ความสัมพันธ์แบบปกติ

เธอต้องตกหลุมรักคนอื่น

ถึงจะสามารถออกจากจุดบอดทางจิตวิทยาที่ไม่ถูกต้องทีละเล็กทีละน้อย

ธาวินยอมรับแผนนี้

เขาเองก็เห็นว่าธิชารู้สึกดีต่อดนัยกฤต

บวกกับผลประโยชน์ทุกจุดประสงค์ต่างๆ ของสิ่งแวดล้อมในขณะนั้น

เมื่อธาวินส่งเธอออกไป

ธิชาไม่ได้แสดงความเสียใจใดๆ ไม่ว่าเธอจะดีหรือไม่ดี อย่างน้อยเธอก็ปกติแล้ว

นี่เป็นความโล่งใจเพียงอย่างเดียวของธาวิน

…………

ธิชากำหมัด ราวกับกำลังระงับอารมณ์ของตัวเอง

แต่ในขณะที่ธาวินไม่ทันตั้งตัว

เธอก็เหวี่ยงกำปั้นเข้าดั้งจมูกของเขา

หนักหน่วงรุนแรง

ธาวินที่ถูกเธอต่อยเกิดอาการงุนงง ยกมือขึ้นลูบจุดที่เจ็บ

“ธิชา……”

ธิชาดวงตาเบิกกว้าง มองเขาอย่างแน่วแน่

ในที่สุดน้ำตาเม็ดโตก็ทะลักออกมา

“เป็นความจริงที่คุณผิดต่อฉัน”

ธาวินขมวดคิ้ว

สายตามีแววสับสน

ฟังธิชาพูดเน้นคำต่อคำ “ฉันไม่เคยรังเกียจที่คุณทรมานฉัน ที่ฉันเกลียด คือคุณแต่งงานกันญาณิน คุณยุ่งกับเพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่เด็ก หลังจากนั้นก็แต่งงานกับเธอ แต่คุณไม่ได้รักเธอจริง ที่คุณทำไปทั้งหมดก็เพื่อให้ฉันเจ็บปวดเป็นทวีคูณ หรือเพื่อผลประโยชน์ แล้วก็……คุณรู้ว่าฉันเกลียดอะไรมากที่สุดใช่ไหม”

เธอฉีกยิ้มมุมปาก ดูเหมือนตัวตลกที่สิ้นหวังไร้สีสัน

“ฉันเกลียดที่คุณหลอกฉัน ทั้งทั้งที่ให้ฉันเป็นสายลับของคุณ……เข้าหาดนัยกฤตเพื่อช่วยเหลือคุณ……แต่คุณกลับส่งฉันให้คนอื่น ธาวิน คุณคิดว่าตัวเองยังสมควรเป็นพี่ชายเหรอ ตอนคุณทำดีกับฉัน ฉันรักคุณมาก ชื่นชมคุณ ตอนคุณทำไม่ดีกับฉัน ฉันรักคุณอยู่เงียบๆ แต่คุณ……ฉันไม่เคยคิดจากคุณไปเลย เดิมทีฉันคิดจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต เป็นคุณที่ไม่ต้องการฉัน……ธาวิน ฉันเกลียดคุณจริงๆ คุณไม่เข้าใจเลยว่าฉันต้องการอะไร และก็ไม่รู้เลยว่าฉันมีค่าอะไร คุณคิดว่าการส่งฉันให้ดนัยกฤต ฉันจะสามารถมีชีวิตที่ดีขึ้นได้จริงเหรอ ทั้งที่คุณก็รู้ว่าสันดานผู้ชายก็เหมือนกันหมด คุณทำกับฉันแบบนี้ แล้วดนัยกฤตจะดีต่อฉันสักแค่ไหนกันเชียว……”

ธิชายิ่งร้องไห้หนักขึ้น

“ฉันไม่มีวันให้อภัยคุณ ธาวิน ฉันเกลียดคุณ”

ธาวินรู้จักเธอดี ธิชาที่มีสภาพแบบนี้ เป็นเพราะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ชั่วขณะ

เธอเองก็เก็บกดอารมณ์ความรู้สึกไว้มานาน บวกกับตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ โดยธรรมชาติแล้วจึงเกิดความไม่พอใจอย่างมาก

แต่สีหน้าของธาวินค่อยๆ เปลี่ยน

ขาตระหนักได้ถึงความไม่พอใจที่ซ่อนอยู่ของธิชา

เขาเอาธิชาเข้าสู่อ้อมกอดตัวเอง

ปกป้องท้องนูนของเธออย่างระมัดระวัง

“ธิชา เธอไม่ใช่ว่าชอบดนัยกฤตเหรอ เพราะเขาไม่ดีต่อเธอแล้ว หรือว่ามีปัญหาอื่นอีก”

ธิชามองขอบตาแดงของเขา

มันมีความกังวลและความตึงเครียด

แต่แล้วมีประโยชน์อะไร

เธอกับดนัยกฤต……เมื่อมาถึงระดับนี้แล้ว

ดนัยกฤตจะไม่มีวันยกโทษให้เธอ

และเธอคงไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือกับผู้ชายที่มองว่าเธอเป็นแค่ตัวหมาก

ธิชาฉีกยิ้มมุมปาก “ใช่ เขาไม่ดีต่อฉันเท่าไร ฉันไม่อยากอยู่กับเขาอีกแล้ว”

ธาวินขมวดคิ้วทันที “เธอจริงจังใช่ไหม”