รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 397 พี่ผิดต่อเธอ
ธิชาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เธอคิดว่าตัวเองตกใจเกินไป
เกิดมาในฐานะมนุษย์ ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดที่สุดคือกับพ่อแม่
ตั้งแต่เด็กเธอไม่มีพ่อ คงจะมีแต่กับแม่ที่พึ่งพาอาศัยกัน
ณิชานาฏสำหรับเธอแล้วแม้จะนับไม่ได้ว่ารักมาก แต่สุดท้ายแล้วก็นับว่าอยู่ด้วยกันมาสิบแปดปี
ธิชาค่อยๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่เพียงแค่ตกใจ
แต่ยังสงสัยในสติปัญญาของตนเองด้วย
หรือว่าความจริงแล้วปรากฏว่าแม้แต่แม่แท้ๆ ของตัวเองเธอก็ไม่รู้จักเลย……
ชรัณในสายตาชาวโลก ไม่ใช่แค่นักธุรกิจที่ทำกำไรมหาศาล แต่ยังเกี่ยวข้องกับด้านมืด มือเปื้อนเลือด ไม่นับว่าเป็นคนดีที่รักษาความถูกต้องทำตามกฎหมายขนมธรรมเนียมประเพณี
แต่ในใจของธิชา รู้สึกซาบซึ้งเขามาโดยตลอด
แม้จะไม่ใช่พ่อผู้ให้กำเนิด แต่ในสายตาของเธอ ภาพลักษณ์ของชรัณนั้นยิ่งใหญ่กว่าพ่อผู้ให้กำเนิดของเธอมาก
เป็นชายผู้ปกป้องพวกเธอสองแม่ลูกไว้ใต้ปีกของตัวเองเป็นเวลาสิบปี……
ความสัมพันธ์ที่มีต่อกันนานหลายปี ที่สุดแล้วก็นับว่าเป็นครอบครัว
ณิชานาฏดิ้นรนมาครึ่งชีวิต หรือว่าไม่ใช่แค่เพื่อให้ได้ชีวิตแต่งงานที่สมบูรณ์แบบ และชีวิตที่เต็มไปด้วยความสว่างไสวและความรุ่งโรจน์
ทำไมเธอต้องทำแบบนี้……
ธิชาคิดแล้วไม่เข้าใจจริงๆ
ทำไมเธอต้องปองร้ายชรัณ
ไม่เพียงแต่ทำร้ายชรัณเท่านั้น แต่ยังทำให้ตระกูลธนาภูวนัตถ์ตกต่ำลงอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่กี่ปีด้วย
แม้ธาวินจะพยายามพลิกสถานการณ์ แต่สุดท้ายเขาก็ยังหยุดยั้งมันไม่ได้……
และมันยิ่งทำให้ส่วนลึกในหัวใจของธิชาหนาวเย็นยะเยือก
และการกระทำของณิชานาฏ ก็อาจกล่าวได้ว่าเป็นการทำลายชีวิตของเธอทางอ้อม
เธอตกระกำลำบากเพราะณิชานาฏมาแปดปี
แปดปีที่ผ่านมามีที่พักพิงนับไม่ถ้วน
เธอเฝ้ามองณิชานาฏเปลี่ยนเสี่ยเลี้ยงคนแล้วคนเล่า
ในที่สุด……เธอเข้าสู่ตระกูลธนาภูวัตถ์เพราะณิชานาฏ และนามสกุลของเธอ ก็เปลี่ยนไปเป็นส่วนหนึ่งในสมาชิกของตระกูลธนาภูวนัตถ์
เดิมทีเธอ……เป็นเจ้าหญิงน้อยของตระกูลธนาภูวนัตถ์
ธิชายอมรับว่าตัวเองเห็นแก่ตัว เธอไม่สนใจว่าที่จริงแล้วณิชานาฏต้องการอะไร
เพราะจุดที่ว่า……ณิชานาฏไม่เคยคำนึงถึงลูกสาวอย่างเธอเลย!
การมีอยู่ของเธอ สำหรับณิชานาฏ มันก็แค่ตัวภาระ
ดวงตาธิชาน้ำตาเอ่อล้น
บนใบหน้าธาวินเผยความเสียใจภายหลัง
เขายังเสียใจภายหลังที่บอกธิชามากเกินไป
อันที่จริงณิชานาฏได้มาถึงระดับของผู้ป่วยวิกฤตแล้ว จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะก่อเรื่องอะไร
แค่ว่าบาดแผลที่เธอสร้างให้ตระกูลธนาภูวนัตถ์ จะไม่มีวันได้รับการรักษาแก้ไข
แต่ตอนนี้ธิชาเป็นหญิงตั้งครรภ์ใกล้คลอด ไม่ว่าอย่างไรเขาไม่ควรพูดอะไรกับธิชามากนัก……
ธาวินยกมือขึ้น มันสั่นเทาเล็กน้อย
เขาแตะศีรษะของธิชา แล้วลูบปลอบ
“ช่างเถอะ อยู่ดีๆ มาพูดเรื่องพวกนี้ทำไม เป็นความผิดของฉัน……ฉันไม่ควรบอกเรื่องพวกนี้กับเธอ……”
แต่ธิชากลับกำมือ แม้แต่แขนของเธอก็ค่อยๆ สั่น
ดูเหมือนว่าเธอพยายามอย่างสุดความสามารถในการระงับอารมณ์ของตัวเองที่จวนเจียนจะพังทลายลงแล้ว
เธออดทนอดกลั้นครั้งแล้วครั้งเล่า
กลัวจริงๆ ว่าเรื่องเชิงลบนี้จะทับถมกัน แล้วทำลายเธอจนหมดสิ้น……
เธอต้องอดทน
ไม่อย่างนั้นการอยู่ต่อหน้าธาวิน……มันยากจริงๆ ที่จะควบคุมตัวเอง
แต่ธาวินมองเธออย่างนี้ แววตาก็ยิ่งสั่นไหวเข้าไปทุกที
เขาซึ่งเป็นคนที่โหดร้ายทารุณ เวลานี้ดวงตาของเขากลับสับสนราวกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งโตเป็นผู้ใหญ่
เขาวางมือบนหน้าผากของธิชา น้ำเสียงค่อยๆ แสดงความวิตกกังวล “อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม เธอก็รู้ว่าตัวเองสะเทือนใจมากเกินไปไม่ได้ เป็นฉันที่ไม่ดีเอง ฉันไม่ควรบอกเธอเรื่องพวกนี้จริงๆ ในเมื่อมันเป็นอดีตไปแล้ว ทำไมต้องเก็บมันไว้กวนใจ ฉันมองข้ามมันไปมากแล้ว เธอยังเด็ก เรื่องพวกนี้เดิมทีไม่ควรเป็นภาระของเธอ……”
ดวงตาของธิชาเป็นสีแดงราวกับกระต่ายน้อยบอบบาง
เธอไม่ได้ร้องไห้
แต่ดูเศร้าโศกและสิ้นหวังที่แย่ยิ่งกว่าการร้องไห้ออกมา
เธอกัดริมฝีปากและพูดเสียงสั่น “ที่คุณเกลียดฉัน ในท้ายที่สุดแล้ว……แค่เพราะณิชานาฏใช่ไหม ฉันเคยถามคุณหลายครั้ง ฉันสิ้นหวังมานานมาก หัวใจก็เย็นชามานานมาก ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงเลวร้ายต่อฉันขนาดนั้น ถ้าอย่างนั้น……ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะณิชานาฏเหรอ แต่ความผิดของณิชานาฏไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกระทำชั่วกับเธอ ตั้งแต่ต้นจนจบฉันไม่รู้เลยว่าณิชานาฏทำอะไร ทำไมคุณต้องทำร้ายฉัน ฉันทำอะไรผิดกันแน่……”
ธาวินแบ่งความเกลียดชังจากการที่พ่อแม่ถูกฆาตกรรมปองร้ายอย่างน้อยครึ่งหนึ่งใส่ตัวธิชา……
ธิชาถูกทรมานโดยคนที่เธอรักมากที่สุดในสภาพที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาโดยสิ้นเชิง
ความมั่นใจและความสุขที่เดิมทีเธอสร้างขึ้นมาด้วยความยากเย็น
ทั้งหมดถูกทำลายด้วยมือของธาวิน
ทำไมต้องเป็นแบบนี้……
ต่อให้เกิดเรื่องกับตระกูลธนาภูวนัตถ์ เกิดเรื่องกับลุงรัณก็ตามที
หรือว่าพวกเขาไม่ควรใช้ชีวิตด้วยกัน……
สีหน้าของธาวินเปลี่ยนไปเป็นย่ำแย่มาก
บรรยากาศทั่วทั้งรถเกือบจะผิดปกติอย่างมาก
นี่เป็นหัวข้อที่หนักหน่วงจนทำให้คนแทบหายใจไม่ออก
ธาวินสีหน้าหนัก น้ำเสียงขุ่นมัวสั่งให้คนขับหาที่จอดรถ
คนขับถูกไล่ให้ลงจากรถ
ในรถเหลือแค่พวกเขาสองคน มองหน้ากัน
ธิชาจ้องมองเขา สามารถมองเห็นสภาพตัวเองที่ทรุดโทรมผ่านรูม่านตาของเขา
ถ้าทั้งหมดนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมันจะดีแค่ไหนกันนะ……
ธิชายกมือขึ้นเช็ดน้ำตา จากนั้นใช้มือเล็กที่เปียกชื้นคว้าจับหนึ่งนิ้วของธาวิน
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความดื้อรั้น
แววตานี้
ในสายตาของธาวิน ยังคงเหมือนเป็นเธอเมื่อยังเด็ก
แม้ว่าตอนนี้เธอจะเปลี่ยนไปเป็นโตขึ้นมาก
จากภายนอกสู่ภายใน เธอไม่ใช่เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่เขาคุ้นเคยอีกต่อไปแล้ว
แต่แววตานี้……คุ้นเคยจนทำให้หัวใจเขาเต้นแรง
ที่สุดแล้วธาวินก็ไม่ได้สะบัดมือของเธอออก
แต่เขากลับจับมือเธอเอาไว้แน่น
ชายหนุ่มเงียบอยู่นาน
เมื่อเขาเปิดปาก ธิชาก็พลันตกตะลึง
เขาน้ำเสียงแหบแห้งพูดด้วยเสียงต่ำว่า “เธอไม่เคยทำอะไรผิด เธอเป็นแค่เด็ก ที่ฉันเกลียดชังและเคียดแค้น ล้วนเป็นณิชานาฏ ที่ฉันโทษเธอเป็นเรื่องที่งี่เง่ามาก และสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกผิดมาก ก็คือหลังจากที่เธออายุสิบแปด……ฉันรู้สึกผิดต่อเธอเสมอ แต่ฉันรู้ว่าตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไป มันก็ไม่มีความหมาย เธอไม่ได้เก็บฉันไว้ในใจอีกแล้ว เธอมีครอบครัวและชีวิตของตัวเอง ตอนนี้ฉัน……ทำได้แค่ถือว่าเธอเป็นน้องสาวของฉันเท่านั้น เธอจะเป็นน้องสาวของฉันตลอดไป แต่พี่ชาย…..ไม่สมควรเป็นพี่ชาย พี่ชายผิดต่อเธอ”
ดวงตาธิชาแดงก่ำราวกับเลือดจะทะลักออกมา
เธอนิ่งงันอยู่กับที่
สถานะของทั้งคู่ดูไม่ปกติเล็กน้อย
เดิมทีธาวินคิดว่ามาจนถึงจุดนี้
ที่ตระกูลธนาภูวนัตถ์มีศัตรูคอยจ้องโจมตี
และเธอ……พรากจากตัวเองมานานกว่าหนึ่งปี
เมื่อเธออยู่กับดนัยกฤต คงคิดถึงเรื่องราวในอดีตลดน้อยถอยลงนานแล้ว คงไม่คิดเกลียดเขาเหมือนเมื่อก่อน
สำหรับธาวิน ความสามารถในการพูดอย่างใจเย็นนั้นเป็นความท้าทายที่ยิ่งใหญ่มากทีเดียว
เขาเป็นคนหยาบคาย
เคยคิดว่าทั้งชีวิตนี้จะไม่มีการพูดขอโทษ
ยิ่งการสารภาพความในใจมากมาย
เขาจะไม่มีทางพูด
เขารักธิชา
แม้ธิชากับแม่ของเธอ จะทำลายชีวิตของเขาก็ตาม
แม่ของเขาที่อ่อนโยนและใจดี พ่อของเขาที่สุขภาพร่างกายแข็งแรง และตระกูลธนาภูวนัตถ์ที่แข็งแกร่งอย่างประเมินค่าไม่ได้
ทุกสิ่งที่มี ถูกทำลายโดยงูพิษจอมโลภอย่างณิชานาฏ
โดยเฉพาะแม่……
แม่คือคนที่เขารู้สึกขอบคุณมากที่สุดในชีวิต
แต่เมื่อตอนเขาเป็นวัยรุ่น
ก็เสียชีวิตไป
ในสิบปีที่การเคลื่อนไหวลับๆ ของณิชานาฏไม่ถูกเปิดเผย แม้เขาจะไม่ได้ยำเกรงอะไรต่อณิชานาฏ แต่ก็ยังนับว่าอยู่ร่วมกันได้
ถ้าเขาเกลียดณิชานาฏจนถึงที่สุดตั้งแต่แรก เขาจะไม่รักธิชามากขนาดนี้
ภายในใจดั้งเดิมของเขาเป็นแบบเดียวกับชรัณ
คิดว่าแม่ลูกคู่นี้อ่อนแอ
เป็นลักษณะที่จำเป็นต้องได้รับการคุ้มครองปกป้อง
พวกเธอน่าสงสารมาก
ความเห็นอกเห็นใจเหล่านี้ทำให้เขายอมปล่อยให้ศัตรูที่ฆ่าแม่ของตัวเองใช้เวลาสิบปีภายใต้หลังคาเดียวกัน
สิบปีเต็ม
เขาเป็นเหมือนคนหนึ่งที่ถูกหลอก
ที่จริงณิชาณาฏเป็นคนบาปที่สมควรตายเป็นหมื่นครั้ง
ส่วนธิชา……
ธิชาเติบโตขึ้นทุกวันๆ
เธอยิ่งสวยขึ้นๆ
ยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นเรื่อยๆ
เธอสืบทอดข้อดีเกือบทั้งหมดของณิชานาฏ
โดยเฉพาะรูปลักษณ์
นอกจากนิสัยใจคอที่ดีกว่าแล้ว โดยพื้นฐานเธอยังเป็นณิชานาฏฉบับวัยสาวอีกด้วย
ธาวินเคยคิดส่งเธอออกไป
ตอนนั้น ตอนที่เกิดเรื่องขึ้น
พงศ์พนาในฐานะที่เป็นคนสนิทของเขา รู้ความรู้สึกตลอดหลายปีของเขา
พงศ์พนาเข้าใจเขาเป็นอย่างดี จึงแนะนำเขาอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ว่า
ส่งธิชาออกไปเถอะครับ
หากเธอยังอยู่ในเมืองJ คุณจะยากในการเผชิญหน้ากับเธอด้วยจิตใจที่ปกติ
การคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถือว่าเธอเป็นณิชานาฏ
การคิดว่าเธอเป็นน้องสาว ลูกสาวแท้ๆ ของคนที่ฆ่าแม่ตัวเอง จะสิ่งมีคุณสมบัติอะไรมาเป็นน้องสาวของตัวเอง
การส่งออกไปดีที่สุดแล้ว
ไม่เห็นในสายตาก็จะได้ไม่หงุดหงิด
เป็นสิ่งที่เขาทำไม่ได้