รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 396 เด็กดี เป็นธาวินที่ทำร้ายหนู

เมื่อชรัรได้ยิน รูม่านตาก็ขยายทันที สีหน้าหม่นและดูแย่ เขาไออย่างรุนแรงสองครั้ง แล้วตะคอกอย่างเหมือนเจือความโมโห “หนูแต่งงานกับดนัยกฤตจริงเหรอ เป็นเพราะธาวินบังคับหนูใช่ไหม ฉันรู้……ฉันรู้นานแล้วว่าเมื่อฉันไร้ประโยชน์……ไอ้ธาวินสัตว์ร้ายตัวนี้จะทำสิ่งต่างๆ เพื่อทำร้ายพวกหนูแม่ลูก! ธิชา……หนูยังเด็กมาก จะแต่งงานกับใครเร็วขนาดนี้ได้ยังไง แถมยังแต่งงานกับคนอย่างดนัยกฤต หนู……หนู……”

ธิชาไม่คิดว่าปฏิกิริยาตอบสนองของเขาจะรุนแรงขนาดนี้ เพราะถึงอย่างไรก่อนที่ชรัณจะเกิดอุบัติเหตุ ไม่เคยแลกเปลี่ยนหัวข้อใดๆ เกี่ยวกับดนัยกฤตกับชรัณเลย

เธอไม่รู้ว่าในใจของชรัณดนัยกฤตเป็นคนแบบไหน

“คุณลุงรัณคะ ใจเย็นก่อนนะคะ ไม่ใช่ มันไม่ใช่แบบนั้น ดนัยกฤต……เป็นคนดีอยู่นะคะ เขาดีต่อฉันมาก เรื่องการแต่งงานของฉัน เป็นการตัดสินใจของฉันเอง คุณอย่าโมโหเลยนะคะ หมอบอกว่าไม่ง่ายที่คุณจะดีขึ้น ตอนนี้ต้องพักผ่อนและพักฟื้น อย่าโมโหอีกเลยค่ะ ถือว่าฉันขอร้องคุณนะคะ……”

สิ่งที่ทำให้ธิชาประหลาดใจก็คือ

ปรากฏว่าชรัณร้องไห้

ผู้อาวุโสในวัยชราขนาดนี้ กลับร้องไห้ต่อหน้าเธอ

ในความเศร้าโศกของธิชา พระเจ้ารู้ดีว่ามันยากสำหรับเธอแค่ไหนที่จะซ่อนความเศร้าโศกและความสิ้นหวังต่อหน้าชรัณ

เธอปิดหน้าร้องไห้ ในขณะที่ธาวินยืนอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าแข็งทื่อ มองอารมณ์ไม่ออก

ชรัณเหมือนจะไม่สามารถหยุดความโมโหโกรธาได้ สุ่มคว้าแก้วน้ำข้างเตียงขว้างใส่ตัวธาวิน——

ธาวินที่ถูกกระทำ สีหน้าจึงผันผวนขึ้นมาเล็กน้อยในที่สุด

เขาหน้าบึ้ง ยื่นมือไปแยกธิชากับชรัณออกจากกันโดยสมบูรณ์

พูดข่มตะคอกเสียงต่ำ “โวยวายพอหรือยัง เธอมีลูกแล้วนะ ท้องก็ใหญ่มากแล้วด้วย ตอนนี้คุณมาพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้นอกจากจะทำให้เธอเศร้าแล้ว ยังจะมีความหมายอะไรอีก!”

ออร่าของธาวินครอบงำกดดันพ่อของเขาโดยสมบูรณ์

ชรัณสูญเสียศักดิ์ศรีครึ่งหนึ่งที่เขาควรมีในฐานะอดีตมาเฟีย

แม้เขายังไม่นับว่าแก่มาก แต่เพราะสาเหตุจากการป่วยมาสองปี จึงดูเหมือนคนแก่ที่อ่อนแอสิ้นหวัง

ในที่สุดธาวินก็ทำให้พวกเขาทั้งสองคนสงบลง

ชรัณดื่มน้ำหนึ่งแก้ว เหมือนว่าอารมณ์จะค่อยๆ คงที่แล้ว

เขาถามธิชาพวกเรื่องราวในชีวิต ก็นับว่าเข้าใจการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของธิชาที่เกิดในช่วงปีที่ผ่านมานี้

หลังจากนั้น เขาไม่ได้พูดถึงการแต่งงานของธิชา แต่ถามอย่างลังเลว่า “ธิชา ช่วงนี้หนู ได้ติดต่อกับ……กับแม่หนูไหม”

ธิชาไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร

ณิชานาฏ…..เป็นผู้หญิงที่ไม่นับว่ามีจิตสำนึก

ชรัณให้ความเอ็นดูเธอแบบนี้ มอบการแต่งงานและชื่อเสียงที่เธอต้องการ และยังมอบความมั่งคั่งและความมีเกียรติแก่เธอด้วย

ให้ทุกอย่างที่สามารถให้ได้ เพียงแต่หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณิชานาฏไม่ทำตัวเป็นเหมือนภรรยาที่ซื่อสัตย์และมีศีลธรรม ที่คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงสามีทุกเมื่อเชื่อวัน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว……ณิชานาฏได้รับการวินิจฉัยว่าป่วยโรคร้ายแรงระยะสุดท้ายตั้งแต่อายุยังน้อย และธาวินก็เต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท คอยติดตามชีวิตของเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เธออาจจะทนไม่ไหวถึงได้หนีไปต่างประเทศ

ธิชาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างระมัดระวังว่า “หลังจากที่คุณแม่ของฉันล้มป่วย สุขภาพของเธอก็ดีบ้างแย่บ้าง เดิมทีเธอไม่เต็มใจจากเมื่อJไป เธอเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอด โดยหวังว่าจะรอให้คุณตื่น แต่ต่อมา……ได้ยินว่าผู้เชี่ยวชาญทางฝั่งอเมริกาได้วิจัยพัฒนายาตัวใหม่ เธออายุยังน้อย โดยธรรมชาติแล้วเธอจึงอยากมีชีวิตอยู่ เพราะไม่เหลือใครและไม่เหลืออะไรแล้ว เธอจึงไปรักษาตัวที่อเมริกาคนเดียว สถานการณ์ตอนนี้ เธอน่าจะค่อนข้างคงที่ และเมื่อสุขภาพร่างกายของคุณดีขึ้นบ้างแล้ว คุณสามารถไปพบเธอที่อเมริกาได้ทุกเมื่อค่ะ”

ชรัณเงียบไปสักพัก แววตามีแต่ความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด

ธิชาเองก็ไม่ใช่คนพูดเก่ง ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าควรปลอบเขาอย่างไร

จนกระทั่งธาวินทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำเสียงของเขาเย็นชาและรุนแรง “ผู้หญิงที่เกือบฆ่าคุณ ทำให้คุณต้องนอนโรงพยาบาลมาสองปี คุณยังไม่สามารถปล่อยเธอไปได้อีกเหรอ ณิชานาฏเป็นผู้หญิงเลวที่มองแค่ความร่ำรวยเท่านั้น ที่เป็นมะเร็งก็เพราะสวรรค์มีตา และผมจะไม่มีทางอนุญาตให้เธอกลับมาเมืองJ เธอถูกกำหนดแล้วว่าให้ตายอยู่ข้างนอก คุณหยุดคิดเรื่องนี้ไปดีกว่า!”

สีหน้าธิชาซีดเผือดไปชั่วขณะ เธอเงียบไม่พูด

และริมฝีปากของชรัณสั่นเทา แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เขาเงียบไปเป็นเวลานาน ราวกับว่าไม่มีคำใดที่จะมาโต้แย้งคำพูดของธาวิน

เมื่อธิชากำลังจะกลับได้เกลี้ยกล่อมเขาเหมือนเป็นเด็กๆ “คุณลุงรัณคะ คุณต้องดูแลตัวเองให้ดีนะคะ ฟังคำแนะนำของหมอ พักฟื้นให้ดี ตอนนี้ฉันใกล้ถึงกำหนดคลอดแล้ว รอจนเด็กคลอดออกมา ฉันจะพาหลานสาวของคุณมาเยี่ยมคุณนะคะ”

ชรัณถอนหายใจหนัก ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาตบมือของธิชา และพูดด้วยน้ำเสียงหม่นว่า “ธิชา หนูเป็นเด็กดี ตลอดมาฉันเห็นว่าหนูเป็นลูกสาวของตัวเอง หนูคือครอบครัวตระกูลธนาภูวนัตถ์ของเรา เป็นเด็กที่ใจดีมีเมตตาที่สุด พวกข้อเสียจากตัวณิชานาฏ หนูไม่ได้เรียนรู้มาเลย ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตระกูลธนาภูวนัตถ์ของเรา……หนูจะต้องมีชีวิตที่ดีที่สุดแน่นอน เป็นธาวินที่ทำร้ายหนู ฉันรู้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นธาวินที่ทำร้ายหนู……”

…………

หลังจากขึ้นรถ ธาวินถามว่า “กลับเลยไหม”

ธิชากำลังสติเลื่อนลอยอยู่เล็กน้อย

นานมากก็ไม่ส่งเสียง

แต่แล้วจู่ๆ ก็หันไปจ้องเขา และถามเน้นทุกคำอย่างจริงจัง “ที่คุณเพิ่งบอกคุณพ่อของคุณในห้องพักผู้ป่วย เป็นความจริงเหรอ”

ธาวินขมวดคิ้วเล็กน้อย “อะไรที่ว่าจริงเท็จ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณบอกกับคุณลุงรัณว่า เป็นณิชานาฏที่ทำร้ายเขา เป็นณิขานาฏจริงเหรอ แต่ทำไมณิชานาฏต้องทำเรื่องแบบนั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมาคุณเอาความเกลียกชัดใส่ตัวณิชานาฏ แต่คุณมีหลักฐานจริงๆ หรือเปล่า ถึงณิชานาฏจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีนัก แต่คุณลุงรัณก็ดีต่อเธอมาก คุณลุงรัณเกิดเรื่อง มันจะมีประโยชน์อะไรต่อเธอ เธอไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลยไม่ใช่เหรอ ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมเธอต้องปองร้ายสามีตัวเอง!”

สีหน้าของธาวินมืดมนมาก เขากระแอมเบาๆ “ช่างมันเถอะ เรื่องมันผ่านมานานมากแล้ว คุณพ่อของฉันก็ฟื้นแล้ว แม่ของเธอก็แยกทางไปแล้ว ตอนนี้สนใจเรื่องเก่าๆ ไปก็ไม่มีความหมาย อีกอย่างเธอกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอด เพราะฉะนั้น ทำจิตใจให้ผ่อนคลายหน่อย คิดแต่เรื่องดีๆ มีความสุขเถอะ เรื่องพวกนี้ ต่อไปฉันจะไม่พูดอีก เธอก็ไม่ต้องถามแล้ว”

แต่ยิ่งเขาเป็นเช่นนี้ ธิชาก็ยิ่งอยากหาต้นตอคำตอบ

“ไม่ได้ คุณพูดให้ชัดเจน ฉันเองก็นามสกุลธนาภูวนัตถ์ ถึงฉันจะไม่เคยเรียกคุณลุงรัณว่าพ่อ แต่ในใจฉัน เขาเป็นพ่อที่เลี้ยงดูฉันมาสิบปี ณิชานาฏทำอะไรกันแน่ ฉันหวังว่าคุณจะบอกฉัน อย่าทำเหมือนฉันเป็นคนโง่! ฉันเคยเป็นสาวน้อยที่ไม่เข้าใจอะไรเลย คุณเลยคิดว่าฉันโง่ แต่ตอนนี้ฉันเป็นแม่คนแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะคิดวิเคราะห์ปัญหาไม่ได้ คุณกับฉันเป็นพี่น้องกันมาสิบปี……ในใจฉัน คุณไม่ใช่คนไร้เหตุผล คุณเกลียดณิชานาฏมาก และขนาดว่าเกลียดมาถึงฉันด้วย เพราะอะไร ณิชานาฏทำเรื่องอะไรกันแน่จนทำให้คุณเคียดแค้นขนาดนี้!”

สีหน้าของธาวินค่อยๆ เปลี่ยนเป็นซีดหมอง

เขาจ้องไปที่ท้องของธิชาชั่วครู่หนึ่ง แล้ววกไปที่ใบหน้าของเธอ

“เธอแน่ใจนะว่าต้องการจะรู้ให้ได้”

ธิชาพยักหน้าอย่างจริงจัง

ใบหน้าของธาวินไม่แสดงอารมณ์ “การแต่งงานกับผู้หญิงเลวอย่างณิชานาฏ เป็นความผิดพลาดที่โง่เขลาที่สุดที่ตาแก่นั่นเคยทำมาทั้งชีวิต ณิชานาฏไม่นับว่าฉลาดเท่าไร ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับความโปรดปราน การตามใจ และการปรนเปรอของตาแก่นั่น ตลอดมาเธอไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงรังเกียจพ่อของฉันและแม่ของเธอมากนัก มันเป็นเพราะพ่อของฉัน……เขาตามใจแม่ของเธอหน้าตาเฉย โดยการบังคับแม่ของฉันให้ตาย”

“……….” ธิชาอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง

จ้องมองเขาด้วยสายตางุนงงอย่างถึงที่สุดและเต็มไปด้วยความสงสัย

ธิชาไม่เคยได้ยินธาวินพูดถึงแม่แท้ๆ ของเขาเลย

เธอเป็นเด็กที่มีความระมัดระวังแม้เรื่องยิบย่อยมาตั้งแต่ยังเล็ก เรื่องที่พี่ชายไม่พูด เธอจะไม่โง่ไปถาม

เพียงแต่เคยได้ยินคนรับใช้เก่าซุบซิบกัน ว่าภรรยาคนแรกของชรัณ ซึ่งเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดธาวิน ได้หนีไปกับชายอื่น และยังมีความสัมพันธ์กับราชวงศ์ของประเทศใดประเทศหนึ่งด้วย น่าจะต้องการปีนขึ้นสู่ชนชั้นสูง ดังนั้นถึงได้ทิ้งชรัณกับธาวินไป

ประสบการณ์อันทุกข์ใจแบบนี้ แน่นอนว่าธาวินจะไม่อยากพูดถึง

แต่ธิชาไม่เคยรู้เลย……ว่าแม่แท้ๆ ของธาวินกลับตายไปแล้ว

ธาวินมีสีหน้าหนักใจเล็กน้อย แต่น้ำเสียงของเขาสงบ มันอาจจะผ่านมานานมากแล้ว และเวลาก็เจือจางทุกสิ่งไป มันยากมากที่เขาจะมานั่งตีโพยตีพายเพื่อเรื่องราวเก่าๆ พวกนี้อีก

เขาเปิดปากพูดราวกับว่ากำลังบอกเล่าเรื่องของคนอื่นให้ธิชาฟัง

“แม่ของฉันเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมาก รูปลักษณ์ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าณิชานาฏ ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตาแก่นั่นหลงรักณิชานาฏที่ตรงไหน……เขาถูกณิชานาฏทำให้ลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ณิชานาฏเป็นคนวางแผนการตายของแม่ฉัน และขึ้นยังตำแหน่งสูงสำเร็จ แอบวางแผนตั้งแต่เธอขึ้นตำแหน่งสูง ในสายตาของเธอ ณิชานาฏอาจเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่หัวสูงหลงระเริง แม้กระทั่งในสายตาของฉันก็เช่นกัน แต่ในความเป็นจริงเธอไม่ใช่ ณิชานาฏมีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่มากมาย และด้วยขึ้นชื่อว่าเป็นนายหญิงของ ชรัณ ธนาภูวนัตถ์ เธอจึงแอบแทรกซึมสร้างคอนเนคชั่นของตัวเองเอาไว้มากมาย เธอคำนวณทุกอย่างอย่างรอบคอบ ก่อนที่อุบัติเหตุจะเกิดขึ้นกับตาแก่นั่น เธอแทบจะวางแผนและควบคุมสถานการณ์โดยรวมเอาไว้ทั้งหมดแล้ว เธอแอบพรากความสัมพันธ์พ่อลูกของฉันกับตาแก่มานานมาก ตาแก่ระแวงฉัน คอยหวาดระแวงลูกตัวเองมาตลอด ฉันไม่ได้มีอำนาจที่แท้จริงในตระกูลธนาภูวนัตถ์ แต่ณิชานาฏกลับถืออำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือ”

“ถ้าชายชราเสียชีวิตในตอนนั้น ฉันก็ไม่มีความสามารถในการยืนหยัดต่อความคิดเห็นทั้งหมด เช่นนั้นทั้งตระกูลธนาภูวนัตถ์ อุตสาหกรรมทั้งหมด และหุ้น…..แทบจะตกไปอยู่ในมือของผู้หญิงอย่างณิชานาฏ น่าเสียดายที่เธอโชคร้าย ตาแก่ไม่ตาย แม้ว่าจะกลายเป็นคนทุพพลภาพ แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ ผู้ถือหุ้นในกรุ๊ปบริษัทปฏิเสธที่จะให้เธอขึ้นครองอำนาจ แต่กลับเป็นฉันได้ขึ้นตำแหน่ง ประคับประคองตระกูลธนาภูวนัตถ์และไม่มีการเปลี่ยนมือ หลังจากนั้นตัวเธอป่วย แถมยังเป็นระยะสุดท้าย……นี่เป็นเวรกรรม ต้องเป็นเวรกรรมแน่นอน หลังจากที่เธอค้นพบมะเร็งก็ค่อยๆ สูญเสียจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ เพราะท้ายที่สุดก็รู้แล้วว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน อย่างมากก็แค่สามถึงห้าปี แม้แต่ชีวิตก็รับประกันไม่ได้ ยังต้องการอำนาจตำแหน่งไปแล้วมีประโยชน์อะไร”

สายตาของธิชาค่อนข้างตะลึงงัน

เธอไม่แน่ใจว่าควรเชื่อดีหรือไม่

ณิชานาฏจากปากของธาวิน……กับความทรงจำของเธอตั้งแต่เล็กจนโต มันมีความแตกต่างกันมากเกินไป

แต่ดูเหมือนว่าจะมีแค่อย่างนี้ ถึงสามารถอธิบายว่าทำไมธาวินเกลียดเธอมาก แม้กระทั่งถึงขั้นเคียดแค้นตน

ธิชาค่อยๆ พูดเนิบช้า เหมือนพึมพำกับตัวเอง “ถ้าเป็นแบบนี้ ทำไมที่ผ่านมาคุณไม่บอกฉัน คุณแค่บอกว่าณิชานาฏทำร้ายคุณลุงรัณ แต่กลับไม่บอกเหตุผลต้นสายปลายเหตุ ตอนนั้นมีข่าวลือมากมาย……บอกว่าคุณปองร้ายพ่อตัวเองเพื่อขึ้นสู่ตำแหน่ง ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าควรเชื่อใคร……”

ธาวินสีหน้าเย็นชา “ตลอดมาฉันคิดว่าเธอยังเป็นเด็ก บอกเธอเรื่องพวกนี้ไป เธอก็ช่วยอะไรฉันไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นฉันเพิ่งค้นพบสิ่งที่ณิชานาฏแอบทำในช่วงสิบปีที่ผ่านมาหลังจากที่ตาแก่เกิดอุบัติเหตุนี่เอง เรื่องพวกนี้สำหรับฉันแล้วก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่ได้รู้”