รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 393 เหมือนโสภณีที่รีบแต่งหน้าไปรับแขก

ธิชาฉีกยิ้มอันอ่อนแรง “บอกตามตรงว่ามันยากสำหรับฉันจริงๆ ที่จะสามารถบอกได้ว่าท่านดนัยกำลังกังวลอะไรอยู่ในเวลานี้ ฉันหวงแหนลูกของตัวเองมากแค่ไหน ทุกคนสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน ฉันก็แค่ไม่สบายใจ ถึงได้เสาะหาโรงพยาบาลเอกชนแล้วไปตรวจด้วยตัวเอง หรือว่าแบบนี้ก็นับว่าเป็นการทำเรื่องอะไรที่ผิดด้วย”

ทัศนคติที่ตรงไปตรงมาเป็นพิเศษของผู้หญิงคนนี้อาจทำให้ดนัยกฤตปัดเป่าความกังวลบางอย่างออกไปได้ชั่วคราว

หลังจากเห็นกับตาว่าเขาออกไปแล้ว ธิชาจึงแปรงฟังด้วยแปรงสีฟันไฟฟ้าซ้ำแล้วซ้ำอีก จนกระทั่งปากรู้สึกถึงความฝาด ถึงได้ล้มเลิกโดยไม่เต็มไป

แสงแดดอบอุ่นในช่วงบ่ายเหมาะแก่การงีบหลับ ธิชาร่างกายอ่อนแอ จึงมักจะใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมงในการนอนตอนเที่ยงเพื่อผ่อนคลาย

เธอละทิ้งความมัวหมองในใจไว้ชั่วคราว แล้วปล่อยตัวเองให้ว่างเปล่า

แต่เธอหลับไปยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เธอก็ถูกน้าปวีณามาปลุกด้วยการตบไหล่เบาๆ

น้ำเสียงของน้าปวีณาเต็มไปด้วยความกังวล “คุณผู้หญิง คุณตื่นเถอะค่ะ คุณตื่นนะคะ……”

ธิชาสะลึมสะลือด้วยความงุนงง รูม่านตาค่อนข้างเลื่อนลอย เธอพึมพำ “ทำไมคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

น้าปวีณาพูดตะกุกตะกัก “เกิด……ก็ไม่นับว่าเกิดเรื่อง เพียงแต่……เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง คุณตื่นก่อนนะคะ ดื่มน้ำสักแก้ว ตั้งสติเตรียมใจ”

ธิชาสภาพจิตใจไม่ดี ยังคงมึนเบลอ

เธอพึมพำถามอย่างงุนงง “มีอะไรกันแน่คะ น้าปวีณาพูดให้ชัดเจนหน่อยค่ะ อย่าทำให้ฉันกลัวสิ……”

น้าปวีณากระแอมไอเบาๆ หน้าตามีแต่ความกระอักกระอ่วน “คุณชายธาวินมาค่ะ ตอนนี้กำลังคุยกับท่านดนัยอยู่ที่ห้องโถงชั้นล่าง ท่านดนัยไล่คนอื่นออกมาหมด ฉันจึงไม่รู้ว่าพวกเขาคุยกันเรื่องอะไร เพียงแต่ได้ยินคนที่เข้าไปเสิร์ฟน้ำบอกว่า คุณชายธาวินมีเรื่องด่วนต้องการพบคุณผู้หญิงถึงได้มาค่ะ”

ธิชาตกอยู่ในภวังค์ไปแล้วจริงๆ เธอแทบจะหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง สีหน้าซีดลงฉับพลัน

เธออ้าปากเล็กพะงาบๆ เหมือนกำลังตกอยู่ภายใต้แรงกดดันมหาศาล ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง

“ธาวิน? เขามาได้ยังไง…..ทำไมเขา……”

ในคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีมีคนรับใช้จำนวนมาก แต่นานมากแล้ว ที่นอกจากท่านดนัย ก็ยังต้องคอยรับใช้ธิชาซึ่งเป็นนายหญิงด้วย

ธิชาที่เป็นคุณนายภักดิภูมิเมธีในนาม มีความสัมพันธ์กับนายท่านดีบ้างไม่ดีบ้าง คนรับใช้ต่างลนลานหวาดผวา

นอกจากทำงานในเวลาปกติแล้ว คนรับใช้ก็ต่างชอบจับกลุ่มกันนินทาเหล่าเจ้านาย

และเรื่องระหว่างธิชากับธาวิน ก็ถูกพวกเหล่าคนใช้นำไปซุบซิบนินทาในช่วงเวลาน้ำชาหลังอาหารเย็นมานานมากแล้วด้วย

โดยธรรมชาติแล้วน้าปวีณาก็เคยได้ยินมาก่อน

เพราะอย่างนี้ การที่จู่ๆ ธาวินก็มาเยี่ยมธิชาจึงทำให้เธอรู้สึกตึงเครียด รู้ดีว่าธิชากำลังพักผ่อนช่วงกลางวัน เธอก็ยังต้องบุกเข้ามาปลุกเธอก่อน

ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของธิชานั้นยิงหนักหน่วงกว่าน้าปวีณา

ช่วงเวลานี้เธอกำเนิดความเป็นไปได้ไม่รู้จบ

ทำไมจู่ๆ ธาวินถึงมาที่นี่……

เขามาเพราะมีธุระกับดนัยกฤต หรือเพราะมาเจอตน……

ธิชานึกถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลธนาภูวนัตถ์ก่อนเป็นอันดับแรก

นับตั้งแต่วันนั้น ตระกูลธนาภูวนัตถ์ก็ได้รับข่าวเชิงลบแทบทุกวัน

ข่าวส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการที่ตระกูลธนาภูวนัตถ์ถูกสอบสวน ตระกูลธนาภูวนัตถ์ราคาหุ้นตก บริษัทที่เกี่ยวข้องอย่างตระกูลมงคลวัชรกุลและอื่นๆ ก็ถูกหางเลขไปด้วย

ธิชาได้เห็นพาดหัวข่าวที่คล้ายกันมานับครั้งไม่ถ้วน เธอจึงอยากขอร้องพสิษฐ์ให้ช่วยเหลือตระกูลธนาภูวนัตถ์

แต่หลังจากสงสัยว่าพสิษฐ์ถูกสองพี่น้องตระกูลภักดิภูมิเมธีหลอกใช้ ธิชาก็ค่อนข้างแน่ใจว่าพสิษฐ์กับตระกูลภักดิภูมิเมธียืนอยู่ฝ่ายเดียวกัน เพราะฉะนั้น การที่พสิษฐ์จะยินดียื่นมือเข้าช่วยเหลือจึงมีความเป็นไปได้น้อยมาก

ถึงแม้ว่าเธอจะพูด ก็จำเป็นต้องเลือกโอกาสที่เหมาะสม

แต่ทำไมตอนที่เธอไม่ได้เตรียมตัว ถึงขนาดเป็นตอนที่ชีวิตตัวเธอเองกำลังยุ่งเหยิงสับสนอย่างมาก

ธาวินกลับมาหาถึงหน้าประตู

ในใจธิชามีความกังวลและความกลัวไม่มีที่สิ้นสุด

ทั้งกลัวว่าดนัยกฤตจะวางแผนกับธาวิน

ก่อนหน้านี้ธาวินเป็นคนเฉียบขาดเด็ดเดี่ยว เธอจะไม่มีการกลัวแทนเขา และไม่เคยคิดว่าธาวินจะอ่อนแอต่อหน้าดนัยกฤต แค่รู้สึกว่าพวกเขาห้ำหั่นกันตาต่อตาฟันต่อฟัน นอกจากนี้ยังแสดงออกในความสัมพันธ์เชิงตรวจสอบและถ่วงดุลซึ่งกันและกันด้วย

แต่ตอนนี้……ธิชาอยากประเมินความแข็งแกร่งของทั้งคู่ มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้แล้ว

เมื่อพลังของตระกูลภักดิภูมิเมธีเข้าสู่คณะรัฐมนตรี สถานการณ์ทางการเมืองอาจสะเทือนได้ตลอดเวลา

แต่ธาวิน……เป็นแค่นักธุรกิจที่มีภูมิหลังอันซับซ้อน

นักธุรกิจอยู่ต่อหน้านักการเมือง เหมือนเป็นได้แค่กระเป๋าเงินส่วนตัวของนักการเมืองเท่านั้น

…………

ธิชามองน้าปวีณา ไล่บี้ถามอย่างใจจดใจจ่อ “คุณได้ยินที่พวกเขาคุยกันไหม ว่าจริงๆแล้ว……เป็นเรื่องในแวดวงธุรกิจ หรือว่า……”

น้าปวีณาเห็นว่าเธอดูราวกับจะเสียสมดุลไปเรียบร้อยแล้ว ทั้งใจกายล้วนตกอยู่ในภวังค์

เธอจึงพูดอย่างกล้าหาญว่า “คุณผู้หญิง คุณใจเย็นก่อนนะคะ ในเมื่อคุณชายธาวินมาแล้ว ตอนนี้คุณตื่นตระหนกไปก็ไม่มีประโยชน์ คุณต้องสงบนิ่งให้ได้ แม้ฉันจะไม่ได้ยินเนื้อหาที่พวกท่านดนัยพูดคุยกันชัดเจนนัก แต่เท่าที่ฉันรู้จักท่านดนัย ถ้าจะคุยเรื่อธุรกิจต้องไปห้องหนังสือหรือห้องนั่งเล่น ตอนที่ฉันขึ้นมาชั้นบนคุณชายธาวินก็มาที่นี่สิบห้านาทีแล้ว พวกเขานั่งดื่มชาอยู่ชั้นล่าง ดูไม่มีทีท่าจะขึ้นชั้นบน ดังนั้นฉันจึงไม่คิดว่าจะเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจค่ะ”

ธิชากำลังยุ่งเหยิงสับสนเป็นอย่างมาก โชคดีที่น้าปวีณาใจเย็นและมีเหตุผล

เธอลุกขึ้นจากเตียง สูดหายใจเข้าลึก ฝืนพยักหน้ารับ “โอเคค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว น้าปวีณาลงไปก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันตามลงไป”

……

ธิชาอยากคิดให้ออกว่าธาวินมาที่นี่ทำไมกันแน่

มีเรื่องด่วนอะไรกันแน่……ถึงได้ตรงมาถึงที่บ้านพักส่วนตัวของดนัยกฤตโดยไม่คำนึงถึงความแค้นส่วนตัวซึ่งกันและกัน

เธออยากสวมเสื้อคลุมและแสร้งทำเป็นลงไปข้างล่างโดยบังเอิญ

แต่เมื่อคิดว่าตัวเองสีหน้าซีดเซียว ก็กลัวว่าจะทำให้ธาวินตกใจ

สมองธิชายุ่งเหยิงอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนเธอจะรีบเดินไปยังห้องแต่งตัว

นั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วรีบทาคุชั่นลงบนใบหน้าตัวเอง

เธอใช้สีสันธรรมชาติ แค่ทำให้ตัวเองดูมีเม็ดเลือดฝาดขึ้นบ้างนิดหน่อย

แต่เธอดูซีดเซียวเกินไปจริงๆ แม้แต่คุชั่นทั่วไปก็ไม่สามารถปรับปรุงสีหน้าให้ดีขึ้นได้โดยทันที

ธิชาหยิบแปรงปัดแก้มมาปัดบลัชออนสีชมพูอ่อนบางๆ แล้วเพิ่มแป้งฝุ่นอีกเล็กน้อย

แต่แล้วก็กังวลว่าเธอที่มักขี้เกียจแต่งหน้ามาตลอดอยู่ดีๆ กลับมาแต่งหน้าลงไปชั้นล่าง คงถูกดนัยกฤตที่ตาดีจับผิดได้แน่

เธอกำครีมล้างเครื่องสำอาง พิจารณาว่าจะเช็ดบลัชออนออกดีหรือไม่

ขณะที่เธอกำลังละล้าละลัง นอกห้องแต่งตัวก็พลันมีเสียงฝีเท้าของผู้ชายดังมา

ธิชาตกใจจนมือสั่น ครีมล้างเครื่องสำอางตกลงพื้น

เธอรีบเดินออกไป พยายามทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่เมื่อมองสายตารู้ทันของดนัยกฤต

เพียงแค่ถูกเขาเหลือบมองบางเบา

ธิชาก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนเปลือยกายอยู่ตรงหน้าเขา

ไม่มีอะไรหลงเหลือ

ไร้ซึ่งทางหลบซ่อน

ดนัยกฤตไร้สีหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ดูที่คุณเป็นสิ เหมือนกับว่าผู้อุปถัมภ์ในอดีตมา ก็เป็นโสเภณีรีบแต่งหน้าลงไปรับแขก”

“………” ธิชากัดริมฝีปากล่าง สูดหายใจเข้าลึก

ตอนนี้ธาวินมาอยู่ใกล้ๆ แถวนี้

เธอไม่กล้าทะเลาะกับดนัยกฤต

ลักษณะที่หน้าด้านโรคจิตของดนัยกฤตเธอได้เห็นแล้ว

เขาอาจถึงขั้นทำเธอให้เป็นอีตัวสำส่อนต่อหน้าธาวิน

ธิชารู้สึกอับอาย แต่ก็สามารถเพิกเฉยได้ในภายหลัง

เรื่องที่ขื่นขมเจ็บปวด โดยธรรมชาติแล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ถ้าวันนี้ดนัยกฤตทรมานเธอต่อหน้าธาวิน……เธอจะต้องแตกสลายเป็นแน่

ต้องไม่สามารถให้ธาวินรู้ได้ว่าตอนนี้ตัวเองน่าเวทนามากแค่ไหน