รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 390 ธิชาเป็นเพียงเมียน้อยที่เป็นสาวน้อยแสนสวยคนหนึ่ง

เขาคิดไม่ถึงว่าพี่ใหญ่จะจัดการแบบนี้

และเป็นการยากที่จะประเมินความตั้งใจของพี่ใหญ่

แม้ธเนษฐอายุยังน้อย บุคลิกของเขาไม่ยับยั้งชั่งใจอดทนอดกลั้นอย่างพี่ชาย

แต่เขาฉลาดและใจเย็นอยู่เสมอ

ทว่าเวลานี้เพราะการร้องไห้ของธิชา……เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองราวกับมีมีดปัก ความคิดแทบจะสับสนเกินกว่าจะครุ่นคิดอย่างใจเย็น

หากที่อี๊ฟพูดเป็นความจริง เช่นนั้นความตั้งใจของพี่ใหญ่ ย่อมไม่ธรรมดาเสียแล้ว

ด้วยเขาที่รู้จักดนัยกฤตดี ดนัยกฤตจะไม่ทำอะไรที่ไร้ความหมาย

ทุกๆ ก้าวของชีวิตเขา ทุกๆ ทางเลือก หรือแม้แต่ทุกคนที่อยู่รอบตัว

ล้วนเป็นเกมกระดาน

ทั้งหมดล้วนเป็นส่วนหนึ่งในรูปแบบเค้าโครงของเขา

ตอนนี้มันใกล้เข้ามาทุกทีกับการที่พี่ใหญ่จะเข้าสู่คณะรัฐมนตรี เขาจะไม่ทำอะไรที่สุ่มเสี่ยงโดยไม่จำเป็น

ถ้าธิชาต้องสูญเสียเด็กคนนี้ไปจริงๆ เกรงว่าเธอจะต้องตายแน่

ธเนษฐไม่นับว่ารู้จักวรรจชนกดีนัก ถึงขั้นว่าแม้แต่ความรู้จักผิวเผินก็นับไม่ได้

เขาไม่รู้นิสัยของวรรจชนก

แต่จากมุมมองเชิงวิเคราะห์ อีกไม่นานวรรจชนกจะกลายมาเป็นภรรยาที่แท้จริงของธเนษฐ

ถ้าพิจารณาจากวิสัยทัศน์ในการแต่งงาน บางทีอาจจะไม่ให้ความสนใจธิชากับลูกของธิชาเลยด้วยซ้ำ

ทารกของธิชา ถึงอย่างไรก็เป็นลูกสาว เป็นไปไม่ได้ที่ลูกสาวจะเขย่าตำแหน่งนายหญิงในฐานะตระกูลภักดิภูมิเมธีของวรรจชนกในอนาคต

และวรรจชนกก็คงไม่ขุดคุ้ยอดีตของธิชากับพี่ใหญ่

เพราะในสายตาวรรจชนก ธิชาเป็นเพียงเมียน้อยที่เป็นสาวน้อยแสนสวยคนหนึ่ง

ธิชานั้นนอกจากมีความงามภายนอก แม้แต่มหาวิทยาลัยยังเรียนไม่จบก็เริ่มตั้งครรภ์แล้ว และไม่มีทักษะความสามารถใดๆ

เมียน้อยที่เป็นแบบนี้ ถ้าบอกว่าอีกหลายสิบปีข้างหน้าจะมีอีกเป็นสิบๆ คนก็ไม่เกินจริง

หากวรรจชนกให้ความใส่ใจกับทุกคน ก็ดูจะไม่เหมือนพฤติกรรมของผู้หญิงแบบเธอ

แต่ถ้าวรรจชนกมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อพี่ใหญ่……

พูดง่ายๆ หากสิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ที่เป็นประโยชน์ร่วมกัน ยังต้องการรักเดียวของพี่ใหญ่ด้วย

เช่นนั้น การมีอยู่ของธิชาจะกลายเป็นภัยคุกคามที่จับต้องได้ทันที

วรรจชนกต้องทำอะไรสักอย่าง หรือไม่ก็ไม่ทำอะไรเลย

ถ้าเป็นแค่เมียน้อย วรรจชนกอาจจะไม่สนใจอะไรนัก

แต่ถ้าเป็นเมียน้อยที่มีลูก……หลังจากที่เด็กโตขึ้น หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องเกี่ยวข้องกับปัญหาการแก่งแย่งทรัพย์สินในตระกูล

แม้ลูกสาวอาจจะไม่ได้ส่วนแบ่งมากนัก แต่ก็ต้องดูด้วยว่าลูกสาวมีลักษณะนิสัยที่สำรวมสุขุมเพียงใด

ถ้าเป็นผู้สืบทอดจากพ่อ ความสามารถโดดเด่น บางทีอาจได้รับความรักใคร่เอ็นดูจากผู้เป็นพ่อ เป็นลูกสาวคนโปรด ก็ไม่มีอะไรที่แบ่งให้ไม่ได้

ลูกสาวตระกูลดังฐานะร่ำรวย มีอาวุธเป็นความโปรดปรานและความสามารถ

ได้รับความโปรดปรานแถมยังมีความสามารถ ถ้าในอนาคตวรรจชนกให้กำเนิดลูกที่ไม่เอาไหน ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลจะถูกลูกสาวเมียน้อยพรากไปหรือเปล่าก็ไม่อาจทราบได้

เรื่องราวในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ใครจะสามารถคาดเดาผลลัพธ์ได้

และในสถานการณ์ปัจจุบัน จะว่าไปแล้วมันเป็นหนทางที่ลำบากเพียงครั้งเดียวแต่สบายไปตลอดสำหรับวรรจชนก

นั่นคือการเอาเด็กที่เกิดจากเมียน้อยมาเลี้ยงเป็นลูกของตัวเอง

ถ้าลูกของธิชาคลอดออกมา แล้วมอบให้วรรจชนกตั้งแต่แบเบาะ

เช่นนั้นเด็กจะเข้าใจว่าวรรจชนกเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดตั้งแต่ต้น

แบบนี้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเป็นภัยคุกคามใดๆ ต่อวรรจชนกอีก

สำหรับวรรจชนก นี่เป็นการต่อรองที่คุ้มค่าอย่างแท้จริง

แม้ใจเธอจะมองว่าลูกสาวที่ธิชาคลอดออกมานั้นขวางหูขวางตา ก็ให้คนรับใช้กับแม่นมพาไปล้างเช็ดอุจจาระก็แค่นั้น ในวันข้างหน้าวรรจชนกยังมีโอกาสมากมายให้กำเนิดลูกของตัวเอง

ถ้าเป็นอย่างนั้น วรรจชนกก็จะไม่เอาเมียน้อยที่สูญเสียความโปรดปรานมาอยู่ในสายตาอีกต่อไป

ธเนษฐใช้เวลาสั้นๆ คิดเกี่ยวกับการจัดเตรียมของพี่ใหญ่

เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่แน่ใจ พี่ใหญ่ทำแบบนี้เพื่อเอาใจวรรจชนก ให้เธอมั่นใจเรื่องการแต่งงานมากขึ้น หรือว่าเพราะ……เพื่อปกป้องธิชา เพราะสภาพของธิชานั้นไม่มีอะไรเป็นหลักประกันเลยจริงๆ ผู้หญิงคนอื่นอาจจะจัดการกำจัดเธอ

จุดนี้ธเนษฐไม่อาจเข้าใจได้ บางทีความคิดของพี่ใหญ่อาจจะควบรวมทั้งสองทาง

…………

ชั่วขณะหนึ่งที่ธเนษฐคิดหาวิธีปกป้องธิชาไม่ได้

แต่เขาทำได้เพียงพยายามปลอบ “ธิชา ตอนนี้คุณอย่าเพิ่งคิดมาก ไม่ว่าคำพูดของอี๊ฟจะจริงหรือเท็จก็ตาม ต่อให้จริง วรรจชนกก็เป็นผู้หญิงเหมือนคุณ ด้วยตำแหน่งสถานะของเธอ ทำไมต้องเต็มใจเลี้ยงลูกคุณ ต่อให้พี่ใหญ่มีความคิดแบบนี้ วรรจชนกก็ไม่จำเป็นต้องให้ความร่วมมือ ที่คุณควรทำตอนนี้คือกลับไปให้เร็วที่สุด และดีที่สุดถ้าช่วงนี้คุณใช้ชีวิตไปอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมจะช่วยคุณ ธิชา ไม่ว่ายังไงผมก็จะแอบช่วยคุณ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยปกป้องลูกสาวของคุณ และยิ่งจะไม่ให้พวกคุณแม่ลูกพลัดพรากจากกัน ที่ผมช่วยคุณครั้งนี้ คิดเสียว่าเป็นการชดใช้บาปที่ผมได้ทำต่อคุณไป”

ธิชาไม่สามารถบรรลุความสงบในจิตใจได้

แต่ถึงเต็มไปด้วยความกลัว เธอก็ยังรู้ว่าสิ่งเดียวที่เธอทำได้ตอนนี้คือการกลับไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ธเนษฐสามารถช่วยเธอได้แน่นอนก็ดี ต่อให้ช่วยไม่ได้ เธอก็ต้องกลับไปแล้วคิดหาวิธีช่วยเหลือตัวเอง

ด้วยวิธีการของดนัยกฤต วันนี้แม้เธอใส่ปีกก็เป็นไปไม่ได้ที่จะบินออกจากเมืองJ

แม้แต่ที่ไปโรงพยาบาลในวันนี้ ก็ล้วนแล้วแต่เป็นเธอที่พยายามคิดหาทางถึงสามารถกำจัดพวกบอดี้การ์ดได้ชั่วคราว

ตอนที่ธิชากลับถึงคฤหาสน์นั้นยังไม่นับว่าเย็น

เพียงแต่พลาดอาหารกลางวัน

เมื่อน้าปวีณาเห็นเธอ สีหน้าก็ค่อนข้างตึงเครียด

เธอรับเสื้อคลุมกันลมไปจากมือธิชา “คุณผู้หญิง……วันนี้ไปไหนมาคะ ท่านดนัยกลับมาตอนเที่ยง เห็นคุณไม่อยู่ตอนมื้อกลางวัน สีหน้าไม่ค่อยดี คุณระวังตัวหน่อยนะคะ……”

ธิชาคิดว่าตัวเองแค่ไปตรวจที่โรงพยาบาล จึงไม่ได้ให้บอดี้การ์ดตามไปดูแล

รวมเวลาทั้งหมดก็ออกไปแค่สามชั่วโมงกว่าๆ คงจะไม่ทำให้ดนัยกฤตโกรธมากมายอะไรนัก

ที่จริงในใจธิชาก็กลัว ตอนนี้ดนัยกฤตเอาแน่เอานอนไม่ได้ พอใจหรือไม่พอใจก็ดูไม่ออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาโหดร้ายขึ้นมา ก็เหมือนปรารถนาจะให้เธอตายลงทันที

แต่เธอก็รู้ว่าต่อให้ตัวเองกลัวแค่ไหน ตอนนี้ก็ต้องทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยิ่งวางแผนจะหนี ยิ่งแสดงให้เป็นว่าตัวเองไม่มีแรงต้านทาน ต้องใช้ชีวิตไปอย่างสงบสุขถึงจะดี

ธิชาคิดอย่างนั้นแล้วพูดกับน้าปวีณาอย่างผ่อนคลาย “ค่ะ ฉันรู้แล้ว คงจะไม่มีอะไรหรอก ฉันเหนื่อย คุณส่งอาหารขึ้นไปชั้นบนนะคะ ฉันจะทานบนห้อง”

ท้องธิชาใหญ่จนเจ็บปวดขึ้นเรื่อยๆ การนั่งในแต่ละวันล้วนแล้วแต่ทรมาน

ตอนนี้เธอมักจะนั่งทานข้าวด้วยการพิงหัวเตียง

น้าปวีณาพยักหน้า เหมือนยังคงแอบความกังวล

ธิชากลับขึ้นห้อง เหนื่อยจนหอบเล็กน้อย

เธอนั่งข้างเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างที่เคยทำประจำ

ตอนที่ดนัยกฤตเข้ามาเงียบๆ ธิชาเพิ่งถอดชุดชั้นใน

หลังจากที่เธอท้องหน้าอกของเธอใหญ่ขึ้นหลายขนาด แม้ว่าจะสวมใส่สไตล์ที่นุ่มสบายที่สุดแล้วก็ตาม ก็ยังรู้สึกตึงเกินไป

เพิ่งผ่อนคลายได้ไม่กี่วินาที ข้างหลังก็มีเสียงฝีเท้าดังมา จนเธอสะดุ้งตกใจ

แม้แต่ชุดอยู่บ้านก็ยังไม่ได้สวมใส่ หันหน้าไปโดยเปลือยครึ่งท่อน

สบเข้ากับสายตามืดมนของดนัยกฤต แก้มของธิชาระบายไปด้วยสีแดงเรื่อ

เธอรีบใช้เสื้อผ้าในมือปกปิดหน้าอกตัวเอง ก้มหน้าลงด้วยความประหม่า ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร……

ดนัยกฤตก้าวกว้างเข้ามา กระชากเสื้อผ้าไปจากมือของเธอ โยนมันทิ้งไปข้างเตียง

ธิชารู้สึกว่าสายตาที่ดุร้ายของเขามีความดูถูกอยู่มากล้น ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไม่สบายไปทั้งตัว