รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 389 คุณสามารถเอาลูกสาวมาชดเชยให้ฉันได้ไหมล่ะ
ธิชาขมวดคิ้ว แววตาสั่นเทา
วรรจชนกไล่ผู้ช่วยกับเลขาของตัวเองออกไป ปิดประตูห้องประชุม นั่งลงพูดคุยเผชิญหน้ากับธิชา
หลังจากผ่านการสนทนานี้
ธิชาเพิ่งเข้าใจผู้หญิงคนที่ตัวเองเคยหานักสืบเอกชนมาคอยติดตาม
ถ้าในคำพูดของวรรจชนกไม่มีการหลอกลวง
ถ้าอย่างนั้นช่วงนี้ที่ตนประสบกับเหตุการณ์ทุกอย่าง……ก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องไร้สาระน่าขำ
ที่แท้ในการรับรู้ของวรรจชนก ไม่เคยรู้เลยว่าดนัยกฤตกับตนได้แต่งงานกันแล้ว
การแต่งงานกึ่งลับแบบนี้ ในความคิดของวรรจชนก ตลอดมาแค่คิดว่าธิชาเป็นหนึ่งในบรรดาเด็กของดนัยกฤต
เธอรู้ถึงการมีอยู่ของธิชา และก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังตั้งครรภ์
แต่เธอไม่เคยรู้สึกว่า……ธิชาจะเป็นอุปสรรคระหว่างเธอกับดนัยกฤต
ธิชาถามเกี่ยวกับการแต่งงาน
เธอก็ตอบอย่างใจเย็นตรงไปตรงมาก
แค่บอกว่าอยู่ระหว่างเตรียมงาน ดนัยกฤตได้พบกับพ่อแม่ของเธอแล้ว พ่อแม่ของเธอก็พอใจดนัยกฤตมาก และพ่อแม่ก็นับว่าเห็นด้วย สนับสนุนการแต่งงานของเธอ
ธิชาสัมผัสช่วงท้องนูนของตัวเอง ในใจอดไม่ได้ที่จะคิดซ้ำไปซ้ำมา
ว่าตนเป็นตัวอะไรกันแน่
ดนัยกฤตกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นแล้ว……
ส่วนเธออยู่ในสถานะที่แทบไม่รู้เรื่องอะไรเลย
นี่มันช่างน่าขำจริงๆ
แต่นอกจากน่าขำแล้ว เหมือนว่ามีรายละเอียดมากมายที่ต้องพิจารณา
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ธิชาไม่เตรียมสืบค้นเธอให้ลึกลงไปอีกแล้ว
เพราะจากปากของวรรจชนก เธอยากจะได้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์
ผู้หญิงคนนี้พูดโดยไร้ช่องโหว่ ราวกับไม่มีความเป็นปริปักษ์กับตน
แต่ด้วยตัวอย่างจากอี๊ฟ ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนธิชาก็เต็มไปด้วยความระแวดระวังทั้งนั้น
เธอหาข้ออ้างเพื่อออกไปจากที่นี่โดยเร็ว
แต่หลังจากเพิ่งออกจากบริษัทของวรรจชนก โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
เป็นชุดตัวเลขที่ไม่คุ้นเคย แต่ใจธิชาเกิดอาการแต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย เกิดลางสังหรณ์บางอย่างขึ้นในจิตใจ
เป็น เป็นลางสังหรณ์ที่แข็งแกร่งมาก
นิ้วเธอสั่นเบาๆ แต่ก็ยังคงรับสาย
ได้ยินน้ำเสียงของผู้ชายที่ปลายสายทุ้มต่ำ สัมผัสความใจร้อนได้รางๆ “ทำไมคุณไม่รับสายผม ไม่รู้เหรอว่าผมกังวลมากแค่ไหน!”
ธิชาไม่นับว่าแปลกใจที่ได้ยินเสียงของธเนษฐ
ในช่วงเวลาสั้นๆ ในใจเต็มไปด้วยความคิดอันซับซ้อนหลากหลาย……
อับอาย ตื่นตระหนก เจ็บปวด และยังมีความลังเลจางๆ
เธอไม่ได้ตัดสายในทันที
ธเนษฐถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “วันนี้คุณไปไหน คุณคงไม่คิดหนีหรอกใช่ไหม”
ธิชากำโทรศัพท์มือถือ นานมากเสียงก็ไม่ออกมา
กระทั่งเมื่อเธอเปิดปากพูด น้ำเสียงก็เย็นชาและห่างเหิน “ท่านสอง คุณควรรู้ ว่าคุณเกือบทำร้ายฉันจนตาย เกือบคร่าชีวิตของฉัน ถ้าวันนี้ดนัยกฤตรู้ว่าคุณติดต่อกับฉันเป็นการส่วนตัว คุณคิดว่า……เขาจะเป็นยังไง”
ธเนษฐเหมือนจะไม่พอใจนิดหน่อย “คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยคิดทำร้ายคุณ สัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับ ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ผมไม่เคยเปิดเผยให้บุคคลที่สามรับรู้เลย ใช่ ตอนนี้ผมเสียใจภายหลังกับสิ่งที่ผมทำลงไป แต่มาถึงจุดนี้แล้ว คุณมีเหตุผลหน่อยได้ไหม คุณอย่าคิดหนีไปเลย คุณหนีไปไม่ได้หรอก พี่ใหญ่จะไม่มีทางปล่อยคุณ! คุณไม่ได้รู้จักเขามากอย่างที่คุณคิด”
หลังจากธิชาเงียบไปชั่วขณะ เธอก็คิดจะตัดสาย แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ทำ
นานกว่าธเนษฐจะตระหนักได้ว่าบางทีน้ำเสียงของตัวเองอาจค่อนข้างหยาบกระด้างเกินไป
เขาควบคุมอารมณ์ พยายามทำให้สงบเยือกเย็นที่สุด
“ธิชา จริงๆ แล้วผม……รู้สึกผิดต่อคุณมาก แต่ผมไม่ได้อยากทำร้ายคุณเลยจริงๆ ยิ่งไม่อยากเห็นคุณทำให้พี่ใหญ่โกรธอีก คุณกลับไปก่อนดีไหม ถือว่าผมขอร้องคุณ คุณใจเย็นหน่อยนะ อย่าได้ตัดสินใจผิดๆ”
แม้อารมณ์ของธิชาไม่ค่อยดีนัก แต่ยังไม่ถึงขนาดตกลงไปในจุดบอดคิดวิเคราะห์อะไรไม่ได้
โดยธรรมชาติแล้วเธอจึงรู้สึกถึงความผิดปกติในคำพูดของธเนษฐได้อย่างรวดเร็ว
ทำไมรู้สึกเหมือนว่าธเนษฐ……รู้การคลื่นไหวของเธอชัดเจนเป็นอย่างดี
ธิชามีช่วงเวลาแห่งความตะลึงงัน
แต่ก็วกกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
คิดว่าก่อนที่เขาจะมาถึงคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี ตั้งแต่แม่บ้านไปจนถึงคนสวนล้วนแล้วแต่ปฏิบัติต่อเขาด้วยทัศนคติที่เคารพนบนอบ
เหมือนจะเคารพเขาไม่น้อยไปกว่าดนัยกฤต
ตอนนี้เขามาพูดแบบนี้อีก ธิชาจึงอดไม่ได้ที่จะแน่ใจว่าในคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีมีคนของธเนษฐอยู่เป็นหูเป็นตา
ทว่าลองคิดดูดีๆ แล้ว ก็รู้สึกว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับพี่น้องทั้งสองของตระกูลภักดิภูมิเมธีที่จริงก็ไม่ถือว่าแปลก
นานมากกว่าธิชาจะใช้เสียงหนักค่อยๆ พูดออกมา “วันนี้ฉันไปเจอวรรจชนกมา”
ธเนษฐเผยความใจร้อนทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ “อยู่ดีๆ คุณไปเจอวรรจชนกทำไม ธิชา คุณบ้าหรือเปล่า ยังสงสัยว่าสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้ไม่อันตรายพอเหรอ คุณรู้ไหมว่ามีสายตาจับจ้องท้องของคุณมากน้อยแค่ไหน!”
ธิชาพูดโดยไม่ต้องคิด “ฉันไม่รู้หรอกว่ามีคนจ้องท้องของฉันมากน้อยแค่ไหน แต่ฉันรู้ว่าอี๊ฟต้องเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่เกลียดฉันมากที่สุดแน่นอน……เธอปรารถนาให้ฉันตาย บางทีอาจอยากยืมมือวรรจชนกมาฆ่าฉัน ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของท่านสองกับอี๊ฟก็ไม่เลวนี่นา ฉะนั้นทุกเรื่องที่อี๊ฟทำ คงได้คำยุแยงจากคุณสินะ”
“คำยุแยงจากผม?” ธเนษฐเงียบไปครึ่งวินาที ก่อนจะน้ำเสียงหนักขึ้นเล็กน้อย “ความหมายของคุณคือ เรื่องนี้เป็นอี๊ฟที่เจตนามุ่งร้ายงั้นเหรอ”
ธิชากระตุกมุมปากหัวเราะ
ในเสียงหัวเราะของเธอมีความประชดประชัน “ที่ผ่านมาท่านสองรักอี๊ฟกับนันทญาทั้งสองคนขนาดนั้น แต่สุดท้ายกลับถูกพวกเธอหักหลังกับมือ แต่ก็นะ แน่ใจว่าคุณคงไม่สนใจ สาเหตุที่อี๊ฟมีความกล้าหาญอย่างมาก สามารถปลอมแปลงวิดีโอเพื่อให้คุณตกหลุมพรางได้ มันไม่ใช่ว่าเพราะถูกพวกคุณสองพี่น้องให้ท้ายจนเคยตัวมานานหลายปีหรอกเหรอ”
แม้เป็นการผ่านเครื่องรับ
แต่ธิชากลับรู้สึกถึงความโกรธจัดของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน
เงียบไปนานมากก่อนเขาจะพูดออกมาด้วยเสียงนิ่ง “ถ้าเป็นอี๊ฟจริง……ถ้าผู้หญิงคนนั้นมีความกล้าหาญมากขนาดนั้นจริง ผมต้องให้เธอชดใช้แน่นอน”
ปฏิกิริยาของเขาคล้ายคลึงกับของธิชาอย่างที่คาดไว้
ธิชากำโทรศัพท์มือถือ พร้อมกับร้องไห้เงียบๆ
เหมือนเธอเก็บรวบรวมการแตกสลายของตัวเองทั้งหมดขึ้นมา
แต่ธเนษฐก็จินตนาการถึงลักษณะอันเปราะบางของเธอได้
ผู้หญิงคนนี้……
สามารถข้ามผ่านหลายพันไมล์มากระตุ้นหัวใจเขาให้เต้นแรงจนเจ็บปวดได้
ธเนษฐพูดปลอบว่า “คุณกลับไปก่อนดีไหม เรื่องของอี๊ฟ ผมจะให้คำอธิบายกับคุณเอง”
น้ำเสียงของธิชาเต็มไปด้วยการแตกสลายและความสิ้นหวัง “คำอธิบาย? คุณสามารถให้คำอธิบายอะไรกับฉันได้ คุณกับอี๊ฟต่างทำลายชีวิตแต่งงานของฉัน แต่ฉันไม่ได้รู้สึกแค้นมากมายอะไร เพราะฉันรู้……ว่าการแต่งงานนี้มันก็แค่การหลอกลวงเท่านั้น ฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งของดนัยกฤต แต่ฉันแค้นที่พวกคุณจะแยกฉันกับลูกสาวให้พรากจากกัน คุณรู้ไหม อี๊ฟบอกว่า หลังจากที่ฉันคลอดลูกดนัยกฤตจะเอาไปให้วรรจชนกเลี้ยงดู ตอนนี้วรรจชนกยังไม่รู้เรื่องนี้……ลูกสาวของฉัน คุณสามารถเอาลูกสาวมาชดเชยให้ฉันได้ไหมล่ะ”
ธเนษฐจิตใจเครียดขึง
เขาเองก็ไม่รู้เรื่องนี้เลย