รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 388 ดนัยไม่เคยพูดถึงคุณกับลูก
ถ้ามันเป็นเรื่องจริง……แล้วเธอจะทำยังไง ยังทำอะไรได้ไหม
เธอจะเสียลูกของตัวเองไป…..ได้ยังไง
เธอเคยรู้สึกว่าตัวเองมองดนัยกฤตไม่ออก
แต่บางที……เธออาจไร้วิธีที่จะมองผู้ชายคนนี้ออกโดยสิ้นเชิง
แต่กี่ครั้งแล้วที่เขาคอยย้ำข้างหูของเธอ
เขาบอกว่าจะรักเธอและปกป้องเธอตลอดไป จะไม่ทำร้ายเธอ
แต่มาวันนี้……ธิชาค่อยๆ ล้มล้างความเชื่อมั่นของตัวเองที่มีต่อเขาลง
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาสีหน้าและการกระทำของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงตอนนี้
คำพูดที่ออกจากปากอี๊ฟ
บางที คำพูดเหล่านี้อาจมีความโกรธและความริษยาผสมอยู่
แต่ที่อี๊ฟพูดก็ไม่ได้เป็นเท็จไปเสียทีเดียว……
คำพูดเท็จที่แปลกแยกบางเรื่อง พูดออกมาก็ไม่มีความหมาย แค่เมื่อเวลาผ่านไปมันจะตีเข้าแสกหน้าก็เท่านั้น
ท่าทางของอี๊ฟ เหมือนเก็บกดมานาน และไม่อยากเก็บกดเอาไว้อีก
ดังนั้นบรรดาคำพูดที่เคยไม่กล้าพูด จึงพูดออกมาทั้งหมด
เพื่อให้บรรลุความพึงพอใจบางอย่างที่น่ากลัวในตัวเธอ
ถ้าสิ่งที่เธอพูดมาเป็นเรื่องจริงมากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์……เช่นนั้นตนก็อาจจะเป็นเหยื่อที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง
เหยื่อคนหนึ่ง……เมื่อรู้ความจริงเข้า แล้วจะทำอะไรได้
อาจมีสิ่งเดียวที่ทำได้ ก็คือการปกป้องตัวเอง
ใจธิชามีความคิดบางอย่าง แต่ก็รู้ว่าถึงขั้นนี้แล้ว การต้องการเก็บเด็กคนนี้ไว้ มันแทบเป็นไปไม่ได้เลย
รูม่านตาของธิชามีลักษณะที่ซับซ้อนสับสนวุ่นวาย
เธอจ้องมองอี๊ฟ ไม่ได้โกรธแค้นต่อเธอแล้ว
ตอนนี้เธอมีเพียงความคิดเดียว หวังว่าอี๊ฟจะพูดมากกว่านี้อีกหน่อย
พูดอะไรอีกสักหน่อยที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน
ธิชาอ้าปากช้าๆ ถามคำต่อคำ “ลูกของฉันจะให้วรรจชนกเลี้ยงดูเหรอ นี่คือความต้องการของวรรจชนก……หรือความต้องการของดนัยกฤต”
อี๊ฟเหล่มองเธออย่างดูหมิ่น “คุณไปถามผู้ชายของคุณเองสิ ถามฉันทำไม ฉันมีหน้าที่อะไรต้องบอกคุณเรื่องพวกนี้ อันที่จริง ตอนแรกฉันก็ไม่ได้เกลียดคุณมากนัก เพียงแต่คุณน่ารำคาญเกินไป ความอดทนของฉันที่มีต่อคุณเป็นคุณเองที่ทำให้มันค่อยๆ หมดลงไป ไม่เกินสามเดือนหรอก ฉันคาดว่าไม่เกินสามเดือน วรรจชนกจะกลายเป็นคุณนายภักดิภูมิเมธีที่ถูกต้องตามกฎหมาย และอีกครึ่งปีข้างหน้าท่านดนัยจะเข้าคณะรัฐมนตรี ที่ฉันสามารถพูดได้ก็มีแค่นี้ เหตุผลที่ฉันกล้าพูด คุณก็รู้ว่าตอนนี้คุณทำอะไรไม่ได้ ผู้หญิงที่ท้องแปดเดือน……นอกจากนอนรอการคลอด คุณยังจะทำอะไรได้อีก”
ทุกถ้อยคำของอี๊ฟล้วนทำให้ขุ่นเคือง
แต่ที่น่าเสียดายก็คือ ธิชาไม่สามารถโต้แย้งได้เลยแม้แต่คำเดียว
ที่อี๊ฟพูดล้วนเป็นความจริงที่สุด……
ตัวเองเป็นผู้หญิงตั้งครรภ์แปดเดือน แม้ว่าตอนนี้เธอจะรู้ความจริงบางอย่างที่ถูกปิดบังมานาน แล้วยังไงล่ะ
ธิชาเงียบไปเป็นเวลานาน
กระทั่งอี๊ฟไล่เธอลงจากรถ เธอมองดูอี๊ฟขับรถสปอร์ตออกไปอย่างรวดเร็ว
ธิชาลากร่างกายอันหนักอึ้งของตัวเอง ก้าวเดินทีละก้าวกลับไปยังโรงพยาบาล
หมอกำลังตรวจหญิงตั้งครรภ์คนอื่น
ธิชารออยู่ด้านนอกสักพัก
เมื่อหมอเห็นเธอ ก็เอ่ยถามอย่างุนงง “ทำไมคุณถึงกลับมาอีก ยังมีคำถามอื่นอีกเหรอ”
หลังจากธิชาทำการตรวจเสร็จแล้วออกไป มันผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้ว
ริมฝีปากของธิชาเหมือนจะติดอยู่กับบางสิ่งที่เหนียวเหนอะ
เธอลังเลอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยความเจ็บปวดเหลือคณา “คุณหมอคะ ฉันอยากถาม ถ้าตอนนี้……ฉันไม่ต้องการเด็กคนนี้แล้ว มันสายเกินไปไหมคะ”
หมอดวงตาซบเซา ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น แสดงสีหน้าตกใจมากและไม่เข้าใจ
“คุณ……คุณได้รับการกระตุ้นอะไรมาหรือเปล่า ทำไมไม่ต้องการเด็กแล้ว……ไร้ความรับผิดชอบเกินไป! คุณรู้ไหมว่าเด็กแปดเดือนในระหว่างตั้งครรภ์โตแค่ไหน มีรูปร่างเหมือนผู้ใหญ่แล้วรู้ไหม คุณทำแท้งตอนนี้ มีแต่จะเป็นการชักนำให้คลอดก่อนกำหนด ความเสี่ยงสูงมาก มันจะกลายเป็นหนึ่งศพสองชีวิตได้ทุกเมื่อ และในแง่มาตรฐานทางการแพทย์ที่เข้มงวด แปดเดือนไม่สามารถถือเป็นการทำแท้งปกติ มันเป็นการคร่าชีวิตแล้ว! ฉันไม่สนว่าตอนนี้คุณประสบกับอะไรมา ฉันแนะนำให้คุณคิดอย่างมีเหตุผล ไม่อย่างนั้นไม่เพียงหนึ่งชีวิตที่ต้องสูญเสียไป ตัวคุณเองก็อาจตายได้”
ธิชาถูกหมอวิจารณ์จนแทบจะกลายเป็นการดุ แต่ก็กลับเอาแต่นิ่งเงียบ
ไม่ว่ายังไง…..เธอก็ไม่อยากทิ้งลูกสาวของตัวเอง
นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดของเธอ……
นอกจากลูกสาว ไม่ว่าอะไรเธอก็สามารถยอมสละได้ทุกอย่าง
สิ่งน้อยๆ นี้อยู่ในท้องของเธอนานกว่าเจ็ดเดือน เธอรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของทารกได้ทุกขณะ เท้าเล็กๆ ของลูกสาวเตะเธอได้แล้ว เธอไม่รู้เลยว่าถ้าเวลานี้ไม่ต้องการ……จะเท่ากับเป็นการฆ่าลูกด้วยมือตัวเองหรือไม่
แต่เธอจะทนได้อย่างไรที่ตัวเองต้องพลัดพรากจากลูก
ถ้าที่อี๊ฟพูดเป็นความจริง……ต่อจากนี้แม้แต่หน้าของลูกสาวเธอก็อาจไม่ได้เห็นอีกเลยเป็นหลายสิบปี
หัวใจเธอเจ็บปวดเจียนตาย……
มันเจ็บปวดเจียนตายจริงๆ……
ธิชาพยายามสงบสติอารมณ์ เส้นเสียงสั่นเครือ “ฉันรู้ ฉันรู้ว่า……แก่เดือนขนาดนี้มีแต่จะเป็นการชักนำให้คลอดก่อนกำหนด ไม่ใช่ว่าตอนนี้ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันแค่อยากรู้ว่า……ฉันอยากรู้ว่าการผ่าตัดคลอดก่อนกำหนดแบบนี้ประสบความสำเร็จมากน้อยแค่ไหน ฉันอยากรู้โอกาสความน่าจะเป็นของการประสบความสำเร็จเท่านั้น……”
หมอหน้าบึ้ง พูดอย่างจริงจังและหยาบกระด้าง “ฉันบอกคุณไม่ได้ จำเป็นต้องคาดการณ์ทางวิทยาศาสตร์ สถานการณ์นี้ยังต้องมีการลงนามแสดงความยินยอมว่าไม่มีส่วนรับผิดชอบใดๆ ด้วย อีกนัยหนึ่งคือ โรงพยาบาลของเราจะไม่สมัครใจช่วยให้คุณผ่าตัดแบบนี้ ถ้าคุณต้องการทำ ต้องเซ็นยินยอมว่าโรงพยาบาลไม่มีส่วนต้องรับผิดชอบใดๆ ความเสี่ยงที่เกิดขึ้นในระหว่างการผ่าตัด โรงพยาบาลจะไม่รับผิดชอบ คุณต้องรับผิดชอบเอง เข้าใจไหม”
ธิชากล้ำกลืนน้ำตาในดวงตากลับไป
“เข้าใจค่ะ ขอบคุณคุณหมอ”
หมอจ้องเธอพลางถอนหายใจ ส่ายหน้าแล้วจากไป
เท้าของธิชาฝืดเคืองมาก จิตใจก็มีแต่ความสับสนวุ่นวาย
เธอนั่งอยู่บนม้านั่งบนทางเดินในโรงพยาบาล
ยกมือขึ้นกอดช่วงท้อง
เวลานี้เธอรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของทารกอีกครั้ง เธอเจ็บปวดเล็กน้อย
ตอนแรกกำลังทนทุกข์ ตอนนี้กลับรู้สึกอบอุ่น
ชีวิตเธอ อาจถูกลิขิตมาให้ต้องอยู่คนเดียว
ถ้าลูกสาวคลอดมาได้อย่างราบรื่น และเติบโตขึ้นข้างกายเธอ
เธอจะต้อง จะต้องทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อทำหน้าที่แม่
เธอจะมอบความรักทั้งหมดที่มีให้กับลูกสาวคนเดียว
เธอไม่สามารถ……ไม่สามารถให้ดนัยกฤตพรากเด็กคนนี้ไปได้จริงๆ
เขาจะทิ้งเธอไปอยู่กับวรรจชนก
เธอไม่สนใจได้
ต่อไปดนัยกฤตจะอยู่กับใคร เธอไม่สนใจทั้งนั้น
แต่เขาไม่สามารถพรากลูกสาวไปจากเธอได้
ยิ่งไม่สามารถเอาลูกให้วรรจชนกเลี้ยงได้!
ธิชายกสองมืออันสั่นเทาขึ้นปิดหน้าตัวเอง
เธอต้องรู้ให้ได้ว่าวรรจชนกมีทัศนคติแบบไหน……
เธอต้อง ต้องรู้ให้ได้!
……
ธิชามองดูเวลา
เวลานี้ วรรจชนกน่าจะไม่อยู่บ้าน คงอยู่ที่บริษัท
ก่อนหน้านี้นักสืบเอกชนได้สืบหาที่อยู่บริษัทของวรรจชนกให้เธอแล้ว
เธอจะไปพบผู้หญิงที่ไม่เคยเจอมาก่อน……
ยากที่จะคาดเดาว่าต้องเผชิญกับอะไร
แต่เพื่อลูกสาวแล้ว เธอมีเพียงต้องทำแบบนี้
……
วรรจชนกเป็นประธานบริษัท งานยุ่งมาก ธิชาเสียเวลาไปนานกว่าจะได้พบวรรจชนกในที่สุด
เมื่อวรรจชนกเห็นเธอ หน้าตาดูอึดอัดเก้อเขินเล็กน้อย
ทว่าเธอรีบกลบเกลื่อนไปอย่างรวดเร็ว แล้วแสดงสีหน้าราบเรียบธรรมดา
เธอใช้น้ำเสียงที่นับว่าสุภาพ “คุณธิชามาหาฉันถึงบริษัท ฉันคาดไม่ถึงจริงๆ พิ่งมีประชุมเสร็จ มีงานล้นมือ ล่าช้าไปนานกว่าจะมาพบคุณ ขอโทษด้วยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณมาหาฉัน มีธุระอะไรเหรอคะ”
ธิชาถือแก้วน้ำร้อนที่ผู้ช่วยนำมาให้ อึกเดียวก็ยังไม่ได้ดื่ม
เธอมองสีหน้าของวรรจชนกอย่างละเอียด ผู้หญิงคนนี้ดูอ่อนโยน และมีรูปลักษณ์ที่เฉลียวฉลาด
มันง่ายมากที่ธิชาจะเข้าใจว่าทำไมดนัยกฤตถึงเลือกเธอ
อาจเพราะวรรจชนก……ดูเป็นคนที่ทำงานเก่ง และเป็นผู้หญิงที่ใจดีมีศีลธรรมเมื่ออยู่ในบ้าน
เมื่อวรรจชนกสุภาพ โดยธรรมชาติแล้วเธอก็สุภาพด้วยเช่นกัน
“บุ่มบ่ามมารบกวนคุณ ที่ควรรู้สึกขอโทษควรเป็นฉัน เพียงแต่ฉันมีเรื่องกังวล มีบางเรื่อง อยากฟังคุณนกพูดความจริง……ฉันได้ยินว่า อีกไม่นานคุณจะแต่งงานกับดนัยกฤต พวกคุณแต่งงานกัน ฉันหลีกทางให้ได้ แต่ลูกของฉัน……แค่ลูกสาวคนนี้ ลูกสาวคนนี้จะไม่รบกวนคุณเลยไม่ว่าอะไรก็ตาม ยิ่งจะไม่ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ในชีวิตแต่งงานของพวกคุณ แต่…..ลูกสาวผู้ต่ำต้อยคนนี้ เป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของฉัน เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน ฉันมาที่นี่ในครั้งนี้ แค่อยากขอร้องคุณนก ให้ปล่อยฉัน และปล่อยลูกของฉัน คุณยังสาวและสวย หลังแต่งงานจะต้องมีลูกของตัวเองในไม่ช้า เหตุใดต้องเลี้ยงลูกสาวของฉันด้วย……”
วรรจชนกเผยสีหน้าตกใจงุนงง “คุณ…..ขอโทษนะคะ ฉันงงนิดหน่อย ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของคุณเลย อยู่ต่อหน้าฉันดนัยไม่เคยพูดถึงคุณกับลูก……ฉันจะเลี้ยงลูกสาวของคุณทำไม”