รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 382 ค่ำคืนก่อนพายุโหมกระหน่ำ

สีหน้าของธิชาดูไม่มีชีวิตชีวา

ช่วงเวลาที่น้าปวีณาดูแลเธอ รวมๆ แล้วก็เท่ากับหนึ่งปี

เธอยังจำได้ตอนที่ตัวเองเจอธิชาครั้งแรก

รู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด

ธิชาเป็นผู้หญิงที่สวยมาก

แต่นอกจากสวย ยังมีออร่าที่ไม่ธรรมดารายล้อมทั่วกายอีกด้วย

เป็นออร่าแบบที่ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นเลย

เธอดวงตาโตสดใสเปล่งประกาย

เหมือนผู้หญิงที่มีแสงสว่างในหัวใจ

และเธอดูเด็กมาก ถึงขั้นเด็กกว่าอายุจริงของเธอ

เหมือนตุ๊กตาเซรามิกที่ยังไม่ได้รับอิทธิพลจากสังคมอย่างเต็มที่

แต่ก็เฉลียวฉลาดมาก มีเสน่ห์และมีความกระฉับกระเฉงในจิตวิญญาณ

แต่ตอนนี้……

ธิชาท้องใหญ่มาก

ร่างกายบวมฉุอย่างเห็นได้ชัด

ใบหน้าแม้ไร้เครื่องสำอางยังถือว่าสวยอยู่

แต่ไม่มีเสน่ห์ตามธรรมชาติของเธอก่อนหน้านี้แล้ว

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้ธิชาสวยจนน่าตกใจ

เช่นนั้นในตอนนี้ อย่างดีที่สุดก็นับว่าเป็นหญิงสาวที่มีความสวยปกติเท่านั้น

แววตาของเธอไร้ซึ่งเสน่ห์ที่เป็นของเด็กสาว

บวกกับสาเหตุที่กำลังตั้งครรภ์ บนใบหน้าเล็กขาวเนียนมีฝ้าที่เกิดจากการตั้งครรภ์อยู่มากมาย

ตอนนี้ยังไม่เลือนหายไปอย่างหมดจด

ร่างกายอวบป่องย่อมดูเทอะทะโดยธรรมชาติ

แต่การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่กว่าของเธอไม่เพียงมาจากรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น

สำหรับว่าปัญหาอยู่ตรงไหน……น้าปวีณาก็บอกไม่ถูก

……

น้าปวีณามีความรู้สึกระหว่างเจ้านายกับคนรับใช้ที่ลึกซึ้งมากต่อธิชา

บวกกับธิชาอายุยังน้อย จึงเป็นเรื่องง่ายที่จะพึ่งพาเธอ

น้าปวีณาแยกจากลูกสาวของตัวเองบ่อยครั้ง ดังนั้นเธอจึงแทบจะปฏิบัติต่อธิชาเป็นลูกสาวตัวน้อยของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

มีบางคำ ด้วยสถานะของเธอ ทำให้ไม่ควรพูด

แต่เพื่อให้สภาพจิตใจของธิชาดีขึ้นบ้าง อย่างน้อยก็ไม่ต้องเศร้าหดหู่ตลอดเวลา

น้าปวีณาลดเสียงลง พูดอย่างกล้าหาญ “คุณผู้หญิงคะ แม้ฉันจะไม่ได้อ่านหนังสือมามากนัก แต่ก็นับว่าเป็นคนที่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน ชีวิตของผู้หญิงเรา จะได้ประสบพบเจอกับผู้ชายทุกประเภท ถ้าคุณรู้สึกคับข้องใจจริงๆ ก็รอจนกระทั่งบำรุงดูแลร่างกายให้ดีขึ้น เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ก็แค่จากไป ยังไงก็แค่ผู้ชายเท่านั้น……ด้วยรูปโฉมของคุณ รอหลังจากคลอดคุณหนูเล็กแล้ว ไม่เกินสองหรือสามเดือน รูปร่างต้องดีขึ้นแน่นอน ด้วยรูปร่างที่ดีขึ้น ความมั่นใจของผู้หญิงก็จะกลับมาในไม่ช้า ถึงตอนนั้น ผู้ชายแบบไหนที่คุณต้องการใช้ชีวิตด้วย ไม่ใช่ว่าคุณจะเลือกเอาได้ตามใจชอบหรอกเหรอคะ”

โดยธรรมชาติแล้วธิชารู้ว่าน้าปวีณาพูดเพื่อปลอบตัวเอง

เธอจึงไม่อยากตอบโต้น้าปวีณา

จึงแย้มยิ้ม “ใช่สิ ตราบใดที่ใช้ชีวิตไปก็พอ ฉันจะไม่เป็นไร ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ จะมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นเสมอ ใช่ไหมคะ”

น้าปวีณาแค่คิดว่าเธอเริ่มมีความหวังขึ้นมาเล็กๆ แล้วจริงๆ

จึงยิ้มอย่างยินดีมาก พูดอีกเยอะแยะเพื่อโน้มน้าวให้เธอเปิดใจ

มีเพียงตัวธิชาที่รู้ว่า

ดนัยกฤตจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ

เขาพูดอย่างชัดเจนขนาดนั้นแล้ว

ด้วยเธอที่รู้จักผู้ชายคนนี้ดี

เธอรู้ดีว่าดนัยกฤตไม่ได้หลุดปากพูดคำไม่ดีมากมายที่ไม่ควรพูด

สาเหตุที่เขายอมพูดมันออกมา ก็แค่รู้สึกว่า ไม่จำเป็นต้องหลอกเธออีกต่อไป

แต่ก่อนเขาหลอกเธอ ปิดบังเธอ ล่อลวงเธอ

แต่ทั้งหมดเป็นเพราะ เขาคิดว่าเธอมีค่า

ตอนนี้เรื่องอื้อฉาวของเธอกับธเนษฐถูกเปิดเผย

ดนัยกฤตไม่มีอารมณ์ที่จะหลอกลวงเธออีกต่อไป

แม้ว่าเขาเพิ่งใช้เวลาเกือบสิบวันหยุด พักผ่อนกับเธอด้วยความอบอุ่นจอมปลอมก็ตาม

ให้เธอได้รับประสบการณ์การแต่งงานที่เกือบจะเหมือนในเทพนิยาย

แต่ตอนนี้เธอตื่นแล้วจริงๆ

สิ่งเหล่านั้นล้วนปลอม

แม้จะดูเหมือน……จริงมากก็ตามที

ดนัยกฤตมีความสามารถแบบนี้

สามารถทำให้สิ่งที่ทั้งทั้งเป็นเท็จ

ดูเหมือนเป็นจริง

หลังจากธิชาคิดไตร่ตรอง ค่อยๆ รู้สึกว่าผู้หญิงพวกนั้นที่ทุ่มเทใจไม่เปลี่ยนแปลงต่อเขา

อี๊ฟ นันทญา ปุณิกา แม้แต่วรรจชนก……

ก็คงจะล้วนแล้วแต่ทุกข์ระทมกับทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยมของเขา

ผู้ชายสามารถแสดงความรักที่ดูเหมือนเป็นจริงขนาดนี้ต่อผู้หญิงได้

เขาไม่ใช่แค่นักธุรกิจ อาจจะเรียกได้ว่านักแสดงมืออาชีพ

…………

เมื่อธิชาสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด หลายครั้งมากที่ถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้ อยากโทรหาธาวิน

แต่ท้ายที่สุดเธอก็ไม่ได้โทรออก

เพราะช่วงนี้มีข่าวเชิงลบเกี่ยวกับตระกูลธนาภูวนัตถ์ เธอไม่ต้องเห็นด้วยตาก็สามารถจินตนาการได้ว่าตอนนี้ธาวินยุ่งแค่ไหน

ยิ่งกว่านั้น เขาไม่เพียงยุ่งแค่เรื่องของบริษัท

ยังต้องดูแลภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ของเขาด้วย

เพราะความสัมพันธ์ของตระกูลมงคลวัชรกุลเชื่อมโยงกับตระกูลธนาภูวนัตถ์ ส่งผลให้หลายวันมานี้ราคาหุ้นตกมาโดยตลอด

ธิชารู้ว่าตัวเองช่วยเหลืออะไรไม่ได้

เธอแค่หวังให้ธาวินสามารถข้ามผ่านไปได้

ทำไมเธอที่อยู่ในจุดหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้……ต้องใช้การประสบกับเรื่องอันน่าเศร้าของตัวเอง ภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไปเพิ่มแรงกดดันให้ธาวินด้วยล่ะ

ธิชาในตอนนี้เหมือนกำลังมองหาพลังชีวิตในรอยแยก

ถ้าเขาสามารถข้ามผ่านไปได้ ในอนาคตก็ยังสามารถครองโลกได้

แต่ถ้าผ่านไปไม่ได้ เช่นนั้นแสงแห่งความเฟื่องฟูของตระกูลธนาภูวนัตถ์ในอดีต จะเป็นอดีตนิรันดร์ในชั่วข้ามคืน

ธาวินถึงขั้นอาจกลายเป็นนักโทษ

นี่คือภาพที่ธิชาไม่อยากเห็นที่สุด

……

เพราะฉะนั้น เธอจึงไม่สามารถไปรบกวนธาวินได้

ธิชาคุยสายกับพสิษฐ์

ในสาย เธออยากพูดอะไรบางอย่าง

แต่สุดท้ายก็เพราะ……ยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับพ่อผู้ให้กำเนิดคนนี้ ไม่มีวิธีจะพูดออกไปตรงๆ ได้

ที่จริงเธออยากเอ่ยปากขอร้องพสิษฐ์ให้ยื่นมือเข้าช่วยตระกูลธนาภูวนัตถ์ ถึงขั้นพยายามจัดการอย่างเต็มที่

แต่เธอไม่รู้ตำแหน่งของพสิษฐ์

และยิ่งกว่านั้น……เธอคิดว่าพสิษฐ์คงยืนอยู่บนเรือลำเดียวกับดนัยกฤตไปแล้ว

ความน่าจะเป็นที่เขาจะช่วยเหลือธาวิน มันค่อนข้างน้อยมาก

เพียงแต่เธอแค่เคยคำนวณไว้ในใจ

ถ้าถึงตอนที่ธาวินรับไม่ไหวอีกต่อไป

เธอจะไปคุกเข่าขอร้อง เอ่ยปากกับพสิษฐ์อย่างแน่นอน

ในตอนนี้ เหมือนจะยังไม่ถึงขั้นนั้น

เธอไม่เคยเอ่ยปากขอร้องอะไรกับพ่อผู้ให้กำเนิดของตัวเองเลย

และครั้งแรก จะต้องเป็นครั้งที่ได้ผลดีที่สุด

ยิ่งมีความสำนึกผิด โอกาสที่พสิษฐ์จะช่วยเธอก็ยิ่งสูงขึ้นเช่นกัน

ถ้าเป็นครั้งที่สอง ผลที่ได้จะต้องลดลงอย่างมาก

ดังนั้นเธอจึงต้องเก็บโอกาสนี้ไว้เพียงครั้งเดียว ในเวลาที่เธอต้องการมันมากที่สุด

……

ในช่วงสองวันที่ผ่านมาธิชาไม่ได้ออกไปไหนมากนัก และก็ไม่มีความตั้งใจที่จะออกไปข้างนอก

อาการบาดเจ็บบนใบหน้าของเธอหายค่อนข้างช้า มันน่าเกลียดจริงๆ ดังนั้นมันจึงไม่ค่อยดีที่จะออกไปพบปะผู้คน

เธออยากรอจนกว่าจะหายดี แล้วค่อยแอบไปหาธาวิน

บางที……อาจจะได้เจอญาณินก็ได้

ญาณินเป็นภรรยาของเขา

ตราบใดที่ญาณินยังปลอดภัยไร้ปัญหา

เช่นนั้นเขาคงจะไม่มีเรื่องอะไรไปสักพัก

ธิชาคิดว่าดนัยกฤตจะไม่ปล่อยให้เธอได้พบธเนษฐอีก

แต่คิดไม่ถึงว่าเพียงสองวันหลังจากกลับมาเมืองJ

เธอได้ยินเสียงของธเนษฐที่ชั้นล่าง

ธเนษฐกับดนัยกฤตเดินตามกันเข้าประตูบ้าน

เหมือนพวกเขากำลังคุยเรื่องบางอย่าง คงจะเรื่องธุรกิจ ในบทสนทนาไร้เรื่องล้อเล่น

ธเนษฐเข้าคณะรัฐมนตรีอย่างเป็นทางการแล้ว ในเรื่องงานคงจะยุ่งมาก ส่วนใหญ่ที่พูดถึงคือในที่ประชุมครม. เหมือนกำลังรอคำแนะนำของดนัยกฤต

ธิชาไม่มีความคิดที่จะฟังว่าพวกเขาพูดอะไร และไม่อยากถูกสงสัยว่าจงใจแอบฟัง

ดังนั้นเธอจีงรีบเดินกลับไปตามทางเดิน

เตรียมกลับไปที่ห้องนอน

แต่ธเนษฐที่อยู่ชั้นล่างเหมือนจะสังเกตได้ถึงเสียงเธอที่เดินขึ้นไปชั้นบน จึงเงยหน้าขึ้นมอง และพูดกับดนัยกฤตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ทำไมดูเหมือนว่า……สภาพของธิชาไม่ค่อยดี หลังจากพี่ใหญ่พาเธอไปเที่ยวสวิตเซอร์แลนด์ ไม่ใช่ว่าควรมีความสุขเหรอ สีหน้าเธอดูค่อนข้างแย่”

ดนัยกฤตถือถ้วยชา จิบหนึ่งอึก

ธเนษฐแอบสังเกตพฤติกรรมของเขาโดยตลอด แต่กลับไม่เห็นข้อบกพร่องบนใบหน้าของเขาแม้แต่น้อย

ดนัยกฤตพูดโดยไร้สีหน้า “หืม? งั้นเหรอ ช่างนี้ไม่ค่อยได้คุยกับเธอ หญิงตั้งครรภ์มีอารมณ์แปรปรวน ไม่ค่อยร่าเริงก็ปกติ”

ธเนษฐแกล้งทำเป็นผ่อนคลายและหัวเราะออกมา “ก็จริงครับ ที่จริงท้องหนักขนาดนั้น เปลี่ยนเป็นผู้ชายอย่างเรา คาดว่าคงไม่ร่าเริงเลยสักนิด”

ดนัยกฤตไม่ได้พูดอะไร

เขาก้มหน้าลงมองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง เหมือนกำลังตรวจดูข้อความ

หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นไปชั้นบน น้ำเสียงราบเรียบ “นายไปรอฉันที่ห้องหนังสือ ฉันจะขึ้นไปดูเธอก่อน”

ธเนษฐมองด้านหลังชายหนุ่มขึ้นชั้นบนไปอย่างสงบ ในใจรู้สึกถึงความผิดปกติได้รางๆ

เขาสังหรณ์ไม่ค่อยดี ไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณ แต่เพราะความเข้มงวดละเอียดรอบคอบในฐานะทหารของเขา

ตั้งแต่กลับมาจากสวิตเซอร์แลนด์ เวลาพี่ใหญ่มีปฏิสัมพันธ์กับเขามักมีบางอย่างผิดปกติ

แต่ถ้าให้เขาบอกว่าผิดปกติตรงไหน เขาก็บอกไม่ได้

……

ดนัยกฤตตรงเข้าไปเลยโดยไม่เคาะประตู

ธิชากำลังนั่งอยู่ข้างเตียง

จู่ๆ เห็นเขากะทันหัน จึงสะดุ้งตกใจทันที

เธอก็รู้ว่าเมื่อครู่เขาอยู่กับธเนษฐ……ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า

ตื่นตระหนกทันที

เธอมองเขาด้วยแววตาสั่นระริก ลุกขึ้นโดยจิตใต้สำนึก

ดนัยกฤตจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา พูดแค่คำเดียว “ถอด”