รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 381 น้าปวีณาคะ ฉันอยากหนี

รากผมของธิชาถูกเขากำแน่นติดฝ่ามือ

ความรู้สึกเจ็บปวดจนแทบชาแบบนี้……เหมือนหัวใจก็ถูกเขากำอย่างรุนแรงไปด้วย

เธอเกือบหายใจไม่ออก และไม่มีทางหนีได้เลย

แต่เธอกลับไม่มีความคิดที่จะต่อสู้ดิ้นรนเลยแม้แต่น้อย

ความคิดเดียวภายในใจ มีเพียงความสงสัย

ทุกคำที่ดนัยกฤตพูดล้วนแล้วแต่เย็นชาเฉยเมย

ท่ามกลางความเย็นชาเฉยเมยยังประกอบด้วยความหึงหวงด้วย

ราวกับว่า……เขาไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาแห่งความโมโหโกรธาและปากพล่อย

แต่คำพูดเหล่านั้น มันเหมือนถูกซ่อนอยู่ในจิตใจของเขามาโดยตลอด

ธิชายิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่เคยทำให้เธอหลงใหล……ทำให้เธอเกือบจะสูญเสียความเป็นตัวเอง ล่าสุดกลับพ่นวาจาดูถูกเธอสารพัดโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้น

ตอนที่ดนัยกฤตคลายมือ

ธิชามองเขาด้วยสายตาค่อนข้างเลื่อนลอย

แววตาของเธอเคว้งคว้างไม่มั่นคง น้ำเสียงก็อ่อนแอมาก

“นี่คุณ……หมายถึงอะไร ในเมื่อฉันทำให้คุณเกลียดฉันแบบนี้แล้ว คุณยังไม่ยอมหย่าอีกเหรอ หรือจะบอกว่า การแต่งงานของฉันกับคุณ……นอกจากการนำพามาซึ่งเด็กที่ไม่ควรมีตัวตนแล้ว สำหรับคุณยังมีค่าอะไรที่สำคัญกว่าอีก”

ดนัยกฤตหรี่ตา ถึงขนาดเบะปาก

“คุณคิดว่าไงล่ะธิชา คุณชอบแกล้งโง่ขนาดนี้เลยเหรอ”

สีหน้าของธิชาเริ่มหมองซีด

ลักษณะซีดเผือดจนอ่อนแอเสียยิ่งกว่าไร้แรงกำลัง

แก้มของเธอบวมและชา กลิ่นเลือดในปากยังอบอวลเข้มข้น

แม้มองไม่เห็นหน้าตาตัวเอง……เธอยังสามารถจินตนาการได้ทั้งหมดว่าตัวเองในตอนนี้สภาพย่ำแย่แค่ไหน

ธิชาเงียบกริบไม่ส่งเสียง

แน่นอนว่าเธออยากถาม……

แต่ที่น่าเศร้าคือ เธอไม่สามารถหาคำที่เหมาะสมได้ชั่วขณะ

ในสมองเธอยุ่งเหยิงไปหมด

เหมือนว่าเวลานี้จุดอ่อนของตัวเองถูกขยายไปถึงระดับสูงสุด

เธอที่อยู่ต่อหน้าดนัยกฤต……ดูไร้ความสามารถและไร้ความหมาย

ดวงตาของธิชาชื้นแฉะ

ดนัยกฤตไม่ได้ตอบคำถามของเธออย่างใจเย็น

เขาแค่ดึงมุมปากยิ้มเย็นชา “คุณรู้ดีว่าผมแต่งงานกับคุณด้วยจุดประสงค์ที่ไม่บริสุทธิ์ แต่คุณยังเต็มใจแต่งงาน ยิ่งเต็มใจที่จะให้กำเนิดเด็กคนนี้ ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ธิชา ผมไม่ได้บังคับคุณ ถ้าคุณทำได้ดีในหน้าที่ของคุณนายภักดิภูมิเมธี บางทีผมอาจจะดีกับคุณไปตลอด แต่น่าเสียดาย คุณโลภมากเกินไป ไม่รู้จักพอเกินไป คุณไม่มีวันจะลืมธาวินก็ช่าง แต่ธเนษฐ……คุณควรรู้ว่าธเนษฐมีความหมายยังไงต่อผม”

ธิชามองเขาอย่างมึนงง

แค่รู้สึกว่าดวงตาของตัวเองเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

ทุกคำที่ดนัยกฤตพูดเธอได้ยินอย่างชัดเจน และฟังแล้วเข้าใจ

แต่ความหมายลึกซึ้งในคำพูดโดยรวม……กลับทำให้เธอไม่ค่อยเข้าใจ

เธอมองเขาอย่างแทบจะสิ้นหวัง “จุดประสงค์ไม่บริสุทธิ์……ฉันไม่เข้าใจ คุณมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ ดังนั้นแม้ว่าความรู้สึกของเราจะแตกหัก คุณก็จะไม่หย่ากับฉันในเวลาอันสั้นนี้งั้นเหรอ ฉันยิ่งมองยิ่งไม่เข้าใจคุณ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ…..หรือจะบอกว่า คุณไม่เคยรักฉันเลย รวมถึงการแต่งงานกับฉัน ดูแลฉันมากขึ้น ทั้งหมดแค่คุณ……เสแสร้งแกล้งทำเหรอ”

ธิชาค่อยๆ เริ่มพังทลาย

ตอนที่ดนัยกฤตด่าเธอ เธอยังสามารถรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้

แม้เขาลงมือทำร้ายเธอ เธอก็แค่เจ็บเท่านั้น

แต่เมื่อชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอเปิดเผยความจริงบางอย่างที่โหดร้ายเกินไปสำหรับเธอ

เธอพบว่าตัวเองทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ……

ดนัยกฤตลุกขึ้นแล้ว ท่าทางเหมือนจะจากไป

ในที่สุดธิชาก็ร้อนใจ

เธอถามด้วยน้ำเสียงหมดความอดทน “คุณหมายความว่าอะไรกันแน่ ทุกอย่างมาถึงขั้นนี้แล้ว หรือว่ายังจะไม่บอกฉันให้ชัดเจนอีก ทำไมคุณอยากแต่งงานกับฉัน เพราะใช้ฉันเพื่อจัดการศัตรูของคุณ หรือหลอกใช้ท่านพสิษฐ์ คุณกรุณาพูดให้ชัดเจน!”

ดนัยกฤตกระแทกประตูแล้วเดินจากไป

ไม่มีการทิ้งคำตอบที่ชัดเจนไว้ให้เธอเลยสักคำ

ธิชานั่งอยู่บนเตียงด้วยความงุนงงสับสน

เธอสัมผัสท้องที่ใหญ่มากของตัวเองอย่างทนทุกข์……

มองสภาพแวดล้อมโดยรอบที่ไม่คุ้นเคย

เพื่อดนัยกฤตแล้ว เธอแทบจะทิ้งทุกอย่างที่ตัวเองมี

เธอโลภเกินไปจริงเหรอ

เธอแค่เคยหวังว่าอยากมีบ้านที่ปลอดภัย

ธาวินให้เธอไม่ได้

เธอจำต้องฝากความหวังไว้กับชายอื่น

เธอรู้มาตลอดว่าดนัยกฤตเป็นคนเก็บงำความรู้สึกและมีความคิดลึกล้ำ

แต่เธอสังเกตอย่างระมัดระวังมานานมาก

เธอรู้สึกอยู่เสมอว่า แต่ละความรู้สึกในสายตาของดนัยกฤตในขณะนั้น……รวมถึงความรักและความเมตตาต่อเธอ

ที่จริงไม่เหมือนจะเสแสร้งได้

ถึงขั้นไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง

แต่หรือว่าทั้งหมดนี้……ล้วนแล้วแต่เป็นของปลอมงั้นเหรอ

…………

อยู่บนเครื่องบินขากลับธิชาก็ยังคงครุ่นคิดเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอเริ่มตระหนักถึงความน่ากลัวของดนัยกฤตมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ทุกอย่างเหมือนจะสายเกินไปแล้ว

วินาทีก่อนเขายังทำตัวเหมือนสามีที่อบอุ่นอ่อนโยน

ไม่เพียงแต่ให้ความรักต่อเธอมากขึ้น แถมยังตั้งตารอการให้กำเนิดลูกด้วยความยินดีเช่นเดียวกับเธอ

แต่ในชั่วพริบตาเดียว เขาสามารถกลายเป็นคนแปลกหน้าที่โหดร้ายทารุณ

ไม่เพียงแต่เขาสามารถลงมือทำร้ายเธอโดยที่ไม่รู้สึกผิด

แถมยังสามารถออกปากเรียกเธอว่าอีตัว

ถ้าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนมาสวิตเซอร์แลนด์

เธอคงยังจะสามารถรับได้บ้าง

เธอสามารถสรุปได้ว่าปฏิกิริยาของดนัยกฤตเกิดจากการได้รับการกระตุ้น

แต่กลับ……

การดูถูกและความเฉยเมยของเขาเกิดขึ้นหลังจากที่พวกเขาเพิ่งใช้เวลาเก้าวันในวันหยุดที่ดีกว่าการฮันนีมูน

ธิชายิ่งรู้สึกขึ้นเรื่อยๆ ว่าตัวเองเกิดภาพหลอนใช่หรือไม่

ดนัยกฤตที่อยู่ตรงหน้า เป็นตัวจริงหรือไม่

หลังจากธิชากลับถึงเมืองJ ก็ถูกส่งกลับคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีทันที

ครั้งนี้ดนัยกฤตไม่ได้กักขังเธอ แต่บอดี้การ์ดหลายคนได้รับคำสั่งให้เฝ้าติดตามเธอตลอด 24 ชั่วโมง

ใบหน้าของธิชาบวมเป่ง

เห็นได้ชัดว่าถูกตบ

การตบอย่างรุนแรงสามฝ่ามือ

เกือบสร้างบาดแผลให้เธอเสียโฉม

ใบหน้าของเธอด้านที่บวมแทบไม่ดูเหมือนใบหน้าเดิมของเธอเลย

ทันทีที่แม่บ้านเห็น ก็ตกใจแม้แต่ถ้อยคำก็พูดไม่ออก

ดวงตาที่แดงก่ำของธิชาทำให้เธอตระหนักได้ในไม่ช้าว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เธอไม่กล้าถามมาก แค่รีบปรึกษากับพยาบาลเกี่ยวกับการดูแลและวิธีการลดอาการบวม

หลังจากรักษาไปรอบหนึ่ง อาการปวดที่แก้มของธิชาก็บรรเทาลง

ในคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีอันกว้างใหญ่แห่งนี้

น้าปวีณาน่าจะเป็นคนเดียวที่ดูแลเธออย่างจริงใจ

แม้ว่าเธอจะเป็นแค่คนรับใช้

ที่จริงธิชามีความคับข้องใจและความขมขื่นที่เธอต้องการจะระบายออกมา

แต่เธอทนเก็บไว้

เพราะถึงอย่างไรน้าปวีณาก็เป็นคนนอก และไม่ใช่ถังขยะของเธอ

สถานการณ์ปัจจุบันของเธอ ไม่สามารถบรรเทาได้ด้วยการพูดคุยกับน้าปวีณาไม่กี่คำ

น้าปวีณาเห็นเธอเป็นแบบนี้ จิตใจก็ทนไม่ได้เลยจริงๆ

แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากได้อย่างใจคิด

ธิชารู้สึกได้ว่าเธอลังเลที่จะพูด ในที่สุดก็ฝืนยิ้มแข็งทื่อครู่หนึ่ง

“น้าปวีณาคะ คุณว่า ตลอดชีวิตของคนเรา จะต้องเดินทางผิดกี่ครั้ง ถึงสามารถหาเส้นทางที่ถูกต้องได้”

น้าปวีณางุนงงไปเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งที่จมอยู่ในความเงียบ

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นแค่แม่บ้าน แต่ก็ยังเป็นคนที่ผ่านประสบการณ์ต่างๆ มามากมาย

อายุขนาดนี้ โดยธรรมชาติแล้วสามารถเข้าใจว่าธิชาคิดอะไรอยู่

เธอครุ่นคิด ก่อนจะพูดแบบที่นับว่ากล้าหาญอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “อันที่จริง คนเราล้วนจะต้องเดินทางผิด ในความเห็นของฉัน การเดินทางผิดไม่ใช่ปัญหาของมนุษย์ แต่เกิดจากสภาพแวดล้อม บางคนโชคดี เดินผิดไปแค่ครึ่งทาง ก็ถูกลากกลับมาโดยคนใจดีที่เดินผ่านมา บางคนโชคร้ายหน่อย ต้องเดินไปเกือบสุดทาง ถึงเพิ่งรู้ตัวว่ามันผิด ตอนที่ย้อนกลับแม้มันจะค่อนข้างสายไปแล้ว แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น แค่ยากลำบากสักหน่อยก็เท่านั้น”

คำพูดของน้าปวีณายังไม่ทันจบ ก็ได้ยินธิชาพูดพร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่น “ก็จริงค่ะ แต่ก็ยังมีบางคน ที่สุดแสนจะโชคร้ายเกินไปจริงๆ หรือบางทีชีวิตน่าเวทนา ไม่ว่าจะเดินกี่ครั้ง ต้องเลือกกี่ครั้ง ก็มักผิดเสมอ……ล้วนแล้วแต่ต้องได้รับความทุกข์ทรมาน และเส้นทางหนึ่งเลวร้ายยิ่งกว่าเส้นทางหนึ่ง”

น้าปวีณามองธิชาที่แก้มบวมเป่งจนน่ากลัว

อดไม่ได้ที่จะดวงตาชื้น

“คุณนายคะ……คุณอย่าเป็นแบบนี้ แม้แต่เพื่อลูก ต้องคิดให้รอบคอบสักหน่อย อย่าหาเรื่องทุกข์ให้ตัวเอง”

ธิชาดวงตาเบิกกว้างในความเลื่อนลอย น้ำตาเม็ดโตไหลออกมาช้าๆ

เธอส่ายหน้า “คุณเรียกชื่อของฉันเถอะค่ะ เรียกว่าคุณนายแบบนี้ ฉันรับไม่ไหวจริงๆ และแบกรับไว้ไม่ได้ น้าปวีณาคะ ตอนนี้ฉัน……อยากหนีค่ะ ถ้าฉันสามารถหนีออกไปได้ก็ดี ฉันกลัวจริงๆ ว่าฉันจะตายอยู่ที่นี่ และถ้าฉันตายแล้ว ก็จะไม่มีใครรู้เลย……”

น้าปวีณารีบพูดว่า “คุณธิชาอย่าพูดไร้สาระแบบนี้สิคะ คุณยังเด็กมาก มีอะไรบ้างที่เป็นไปไม่ได้……