รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 379 ธิชา คุณนี่มันร่านกว่าอีตัวเลยจริงๆ

ดนัยกฤตหรี่ตาลง ใบหน้าก็ไม่ได้มีอารมณ์อะไรเหมือนเดิม

ท่าทีแบบนี้ของเขา มันเหมือนกับว่าพอจะเดาคำตอบของธิชาได้อยู่แล้ว

แม้ธิชาจะมั่นใจในคำตอบ แต่หัวกลับผงกลงอย่างคุมไม่ได้

ตอนแรกเธอคิดว่า……ทั้งหมดนี้มันจบลงเร็วไปสักหน่อย

เหมือนกับว่า ลิ่มทิ่มแทงที่ยากจะผ่านไป กลับถูกเขาปัดผ่านไปอย่างง่ายดาย

แต่ในความเป็นจริงนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็รู้กันถึงไส้ถึงพุง

เรื่องนี้มันไม่มีวันผ่านไปได้

แม้จะผ่านไปเนิ่นนาน ก็ไม่สามารถทำเหมือนกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นได้

แต่ก็ทำได้เพียงปล่อยให้มันจางไป

ธิชามีความสุขมากในช่วงนี้

ดนัยกฤตให้ความอบอุ่นที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยให้กับเธอ

แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ เธอเห็นแววตาเย็นชาของเขา แล้วก็ใบหน้าที่มีความเย็นยะเยือก

ธิชาคิดว่ามันเหมือนกับฝันไป

แต่ฝันนี้มันไม่ใช่ปัจจุบัน

ณ ตอนนี้ ถึงจะเหมือนกับความจริงมากกว่า

ธิชาถึงกับรู้สึกว่าชายคนนี้……ดูเหมือนคนแปลกหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ว่าจะเป็นความอบอุ่นที่เขามีให้ตัวเอง หรือตอนที่ทำร้ายเธออย่างเย็นชา

มันก็ไม่คุ้นเคยเป็นอย่างมาก

แต่ก็ไม่ถึงกับไม่คุ้นเคยเลย

ดนัยกฤตเป็นสามีของเธอ เลยมีหลายครั้งที่ทำให้เธอใจเต้นแรง

เขาเป็นคนที่นอนข้างเธออย่างคุ้นเคยที่สุดแล้ว

ความแปลกหน้านี้มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะระยะทาง

แต่เป็นเพราะ……ธิชาเป็นคนอ่อนไหว ที่รู้สึกได้ตามสัญชาตญาณ

สามีที่นอนข้างหมอนเธอทุกคืน และปกป้องดูแลเธอมาตลอด เหมือนกับเธอไม่เคยได้เห็นธาตุแท้ของเขาเลย

เขาที่เป็นสุภาพบุรุษ

เขาที่อ่อนโยนและมีมารยาท

แต่ความร้ายกาจ จิตใจโหดเหี้ยม……มันก็คือตัวเขาเหมือนกัน

ธิชาไม่รู้ว่าตอนไหนถึงเป็นตัวจริงของเขา

บางที สิ่งที่เขาแสดงออกมานั้นอาจจะไม่ใช่ตัวตนของเขาก็ได้

……

ธิชาใจเย็นยะเยือก ผมเปียกเงาก็เกิดหนาวเหน็บขึ้นมา

แต่เธอก็ยังพอรู้เลยทำได้เพียงเงียบเอาไว้

จู่ๆ ดนัยกฤตก็สั่งขึ้นมาเสียงทุ้ม “คุณเงยหัวขึ้นมา มองฉัน”

ธิชาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างงุนงง

“มองตาฉัน ธิชา ทำไมคุณต้องโกหก”

ธิชารู้สึกได้ถึงความไม่สามารถทำอะไรได้ เธอเลยได้แต่ส่ายหัว “ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร……”

ชายคนนี้ถอนหายใจอย่างเย็นชา จากนั้นเสียงทุ้มต่ำที่ยังคงมีความเย็นชาอยู่ เหมือนเขานั้นจะแน่วแน่เป็นอย่างมาก มันไม่มีความโมโหเลยแม้แต่น้อย

แต่ยิ่งเขาใจเย็น ธิชาก็ยิ่งคิดว่ามันอันตราย

อันตรายจนทำให้เธอคิดว่าน่ากลัวเล็กน้อย

มันน่ากลัวมากจริงๆ ……

ดนัยกฤตค่อยๆ พูดออกมาทีละคำๆ “ถ้าคุณชอบธเนษฐแล้ว ก็ควรจะบอกฉันตรงๆ ธเนษฐนั้นเป็นน้องชายแท้ๆ ของฉัน คุณคิดว่าจะปิดบังฉันไปได้ถึงไหน ห๊ะ？”

ความเสียดสีดูถูกของเขามันทำให้สีหน้าของธิชานั้นค่อยๆ เปลี่ยนไป

สำหรับเธอแล้วเรื่องที่ทำผิดมาก่อนนั้น

ถ้าเธอไม่ยอมรับ ก็ต้องเก็บเงียบ

แต่ถ้าจะให้เธอยอมรับเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ทำนั้น……เธอทำไม่ได้จริงๆ

เธอเคยชอบธเนษฐงั้นเหรอ？

เธอดื่มของที่ไม่ควรดื่มลงไป เลยเกิดความผิดพลาดกับธเนษฐบนเตียง

แต่อย่างน้อยธเนษฐก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบครึ่งหนึ่ง

เธอนั้นไม่มีสติเท่าที่ควร

แต่ธเนษฐนั้นมีสติดี

ธเนษฐเห็นได้ชัดว่ารู้ว่าผิดก็ยังจะทำ และใช้เวลาตอนที่เธอนั้นควบคุมตัวเองไม่ได้และไร้ความช่วยเหลือมากที่สุด จนมาทำเรื่องแบบนี้

เพียงแต่หลังจากที่คุยตกลงกันแล้ว ธิชาเองก็รู้สึกผิดเหมือนกัน

เธอคิดว่าเรื่องที่ตัวเองทำผิดนั้น ในเมื่อมันย้อนไปแก้ไขไม่ได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องไปโทษคนอื่น

ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้เธอรู้ว่าถ้ายังอยากจะโทษใครสักคนอีก ธเนษฐเองคงไม่มีทางให้เธอทำอะไรได้เหมือนกัน

เธอไม่เคยคิดจะทำลายความสัมพันธ์พี่น้องของพวกเขา

ดังนั้นเลยปิดเรื่องนี้เป็นความลับไปตลอดกาล

การพูดของดนัยกฤตในตอนนี้ มันเป็นความเข้าใจผิดอย่างเห็นได้ชัด

เธอมีสีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ก่อนจะเปิดปากเพื่ออธิบายให้ตัวเองเสียงแข็ง “ฉันจะไปคิดอะไรกับธเนษฐได้อย่างไร？คุณน่าจะรู้ว่าตอนแรกนั้นธเนษฐทำแย่กับฉันขนาดไหน เขาเอาปัญหาที่มีกับธาวินมาระบายที่ฉัน เห็นฉันเป็นเครื่องระบายอารมณ์ ฉันเคยบอกท่าทีที่ฉันทำกับเขาให้คุณฟังแล้ว ฉันแต่อยากจะสงบกับเขาเท่านั้นเอง ฉันไม่รู้ว่าคุณไปฟังข่าวลือแบบนี้มาจากไหน บางทีธเนษฐอาจจะสร้างเรื่อง แล้วบอกอะไรที่ไม่ควรพูดกับคุณ……”

ธิชาอธิบายไปมากมาย

แต่สีหน้าของดนัยกฤตนั้นเหมือนไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย

อารมณ์ในแววตาของเขานั้นไม่แสดงอะไรออกมาเลย

ผ่านไปนาน เขายกมุมปากขึ้น “คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากใช่ไหม จนสามารถเล่นกับชายมากมายรวมไปถึงฉันได้อย่างง่ายดาย ไม่เพียงแค่เราสองพี่น้อง แต่ยังมีธาวิน แล้วก็ชายคนอื่นๆ อีก……มาเล่นละครต่อหน้าฉันท้ังวันมันเหนื่อยไหม？คุณคิดว่าฉันมองไม่ออกเหรอว่าธเนษฐอยากได้คุณน่ะ？”

…………

ธิชาได้ยินดังนั้น ก็เบิกตาโพลงอย่างคุมตัวเองไม่อยู่

เธอตกใจไม่น้อยเลย

ตอนแรกเธอเดาว่ามีคนมายุยงด้วยความไม่หวังดี หรือว่าธเนษฐพูดอะไรออกมา……

แต่เธอนั้นคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าดนัยกฤตเห็นความคิดของธเนษฐที่มีต่อเธอออกนานแล้ว

แต่ว่าเขามองไม่ออกเหรอว่ามันเป็นเพียงความรู้สึกของธเนษฐคนเดียวเท่านั้น？！

ธิชารู้สึกว่าโดนดูถูกเป็นอย่างมาก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ หงุดหงิดมากขึ้น “ก็ได้ ฉันยอมรับว่าธเนษฐนั้นเคยพูดคำคลุมเครือกับฉันมากกว่าหนึ่งครั้ง เขาพูดด้วยว่าคุณนั้นให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้ แล้วก็ไม่สามารถรักฉันได้คนเดียวตลอดชีวิต เขาเคยถามฉันว่าอยากจะคบไปกับเขาไหม แต่ฉันไม่เคยสัญญาอะไรเขาเลย คุณคิดว่าแบบนี้มันถือเป็นการกลั่นแกล้งคุณไหม？แต่ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดี ความสัมพันธ์พี่น้องของคุณกับธเนษฐนั้นมันดีมาก หรือว่าฉันจะต้องพูดเรื่องที่ไม่มีความหมายอะไรเพื่อมาทำร้ายความสัมพันธ์ของพวกคุณเหรอ？！ในฐานะที่ฉันเป็นภรรยาของคุณ ก็ไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย เขาเป็นเพียงคนในครอบครัวของคุณ ฉัน……”

ธิชาคิดเองว่ายังพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง

ถึงอย่างไรเธอก็ไม่เคยชอบธเนษฐเลย

ไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวด้วยเลยแม้แต่น้อย

เธอนั้นไม่ใช่คนที่จะรักใครง่ายๆ ไปเรื่อยๆ แบบนั้น

เธอทุ่มเทแรงกายใจมากมายเพื่อเลือกที่จะเดินออกจากความรู้สึกที่เคยมีกับธาวิน

ก่อนจะมอบทั้งกายใจให้กับดนัยกฤต

แล้วจะปันใจไปรักคนอื่นได้อย่างไร？！

ธิชาคิดว่าตัวเองนั้นน้อยใจมากจริงๆ

แต่เธอยังพูดไม่ทันจบ

ดนัยกฤตกลับโยนโทรศัพท์มาไว้ตรงหน้าเธอ

วิดีโอนั้นถูกเปิดขึ้นมา

แม้จะไม่ชัดมาก แต่ก็มองออกว่าเป็นกล้องวงจรปิดของห้องในโรงแรม……

ธิชานั้นค่อยๆ เปิดปากขึ้นมา ด้วยความตกใจ

เธอยื่นมือออกมาปิดปาก จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องบนเตียงในวิดีโอนั้นอย่างชัดเจน

เธอปิดตาอย่างเกรงกลัว ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าของตัวเอง

“ไม่ เป็นไปไม่ได้……ไม่ใช่ มันไม่ใช่แบบนี้……”

ธิชานั้นเครียดเป็นอย่างมาก จนไม่ได้คิดเลยว่าวิดีโอมันอาจจะเป็นของปลอม

ถึงอย่างไรดูจากมุมกล้องนั้น มันก็เหมือนกับเธอกับธเนษฐกำลังร่วมรักกันอย่างเร่าร้อน

อีกอย่าง……สีหน้าท่าทางของทั้งสองตอนที่กำลังร่วมรักกันนั้นมันเห็นได้อย่างชัดเจน

ธิชารู้เพียงว่าตอนนั้นตัวเองเมาจนไม่เหลือความเป็นคน

เธอคิดว่าธเนษฐเป็นธาวิน ตอนนั้นเลยเข้าหาเขาเป็นอย่างมาก

สิ่งที่เธอเห็นในตอนนั้น มีเพียงความคิดเดียวในใจคือความโกรธ

เธอคิดว่าวิดีโอนั้นมันเป็นของจริง

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า……

ห้องในโรงแรมติดตั้งกล้องวงจรเอาไว้

โรงแรมปกติจะไม่สามารถติดตั้งกล้องวงจรปิดเอาไว้ทางเตียงใหญ่ได้

แบบนี้……ก็หมายความว่า ธเนษฐนั้นหลอกลวงเธอให้ติดกลับงั้นเหรอ？

ธิชาถึงกับเห็นธเนษฐเป็นเพื่อนเลยล่ะ

ความเป็นห่วงที่เขามีให้ตัวเองนั้นมันจริงใจเป็นอย่างมาก

หลังจากที่ตกลงแล้วว่าจะปิดเป็นความลับ เธอก็คิดว่าเขาจะไม่พูดมันไปอีกตลอด

เธอนั้นรับไม่ได้ที่ธเนษฐถ่ายสิ่งที่จะทำร้ายเธอได้เอาไว้แล้วก็ส่งวิดีโอให้ดนัยกฤตดู

ในตอนนั้นเธอเกลียดธเนษฐมาก พลางอดไม่ได้ที่จะสู้กับเขาด้วยชีวิต

เธอยิ่งร้อนรนใจกว่าเดิม ก่อนจะปล่อยมือที่ปิดหน้าอยู่ พลางปิดโทรศัพท์ของเขาด้วยความขายขี้หน้าและขมขื่น

เธอแทบจะมาขดตัวอยู่ต่อหน้าเขา ก่อนจะพูดวนไปมา “ไม่ใช่แบบนั้น มันไม่ใช่แบบที่คุณเห็น มันเป็นไปไม่ได้……ธเนษฐนั้นใส่ร้ายฉัน เขาจะมาทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร……ถึงอย่างไรเขาก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของคุณ！ฉันผิดไป แต่……แต่ฉันถูกทำให้ตกหลุมพราง……”

ธิชานั้นไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกดนัยกฤตจับได้แล้วมาเห็นหลักฐานคาตาแบบนี้

เธอนั้นสับสนจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว

สีหน้าของดนัยกฤตนั้นเย็นชากว่าเดิม จู่ๆ เขาก็บีบแก้มของธิชา แล้วตบเธอด้วยหลังมือ

ธิชานั้นไม่คาดคิด พลันถูกเขาตบจนล้มไปอยู่ข้างๆ ——

แก้มซ้ายของเธอนั้นมันแดงจนเจ็บ

มันไร้ที่จะให้เธอยืนได้แล้วจริงๆ

ชายคนนั้นพูดด้วยเสียงร้ายกาจ

“คุณท้องอยู่แท้ๆ ยังกล้าไปนอนกับน้องชายแท้ๆ ของฉัน แถมกลับมายังบอกฉันว่าแค่บังเอิญเมา นี่คือคนแปลกหน้าที่คุณบอกเหรอ ธิชา คุณนี่มันร่านเกินกว่าอีตัวเลยจริงๆ”