รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 372 ชายเมามาย ได้ทำการแต่ง้องอน

หลังจากที่ธิชาตั้งท้องแล้ว ก็ตัดเล็บสั้นมาก ไม่ได้ไว้ยาวอีกเลย

ถ้าไม่ใช่แบบนี้ ในตอนนี้เกรงว่าเธอคงจะจิกมือตัวเองจนเลือดไหลแล้ว

ในสมองของเธอนั้นมีเสียงโครมครามไปหมด

พลางเอาแต่คิดเกี่ยวกับคำถามนั้น

คำพูดของวรรจชนก……มันจริงหรือเปล่านะ？

เธอคิดจะหมั้นหมายกับดนัยกฤตจริงๆ เหรอ

หรือว่า มันเป็นแค่การกวนใจเหล่านักข่าวเท่านั้น ถึงได้แต่งเรื่องขึ้นมาบอกพวกเขากันนะ

ธิชานั้นไม่เคยเป็นคนสาธารณะ

คนอย่างวรรจชนกนั้น เธอเป็นนักธุรกิจสาวไฟแรงที่สุดของเมืองJในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา

ปีนี้ ไม่ว่าจะทำธุรกิจหรือทำงานเกี่ยวกับงานศิลป์ ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าต้องมีความบันเทิงเข้ามาเกี่ยวข้อง

พ่อของวรรจชนกนั้นเป็นคนใหญ่คนโตเลยทีเดียว ส่วนตัวเธอเองก็เป็นนักธุรกิจหญิง บวกกับหน้าตาที่ดูดีไม่เบา แม้จะเทียบกับดาราไม่ได้ แต่ก็ถือว่าดูดีกว่าคนทั่วไปมาก แถมตัวเธอยังดูดีมีชาติตระกูลกว่าคนทั่วไป เลยทำให้โด่งดังได้อย่างง่ายดาย

แม้เธอจะเป็นคนทำธุรกิจ แต่จากหลายๆ ด้านนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับดาราเท่าไหร่

ธิชาไม่เข้าใจว่าคนสาธารณะแบบนี้……ควรจะรับมือกับเหล่านักข่าวอย่างไรกันแน่

หรือว่าเรื่องงานแต่งงานของตัวเอง ก็พูดอะไรส่งๆ ไปแบบนั้นก็ได้เหรอ？

หรืออันที่จริง……คู่หมั้นที่เธอบอก ไม่ใช่ดนัยกฤต แต่เป็นคนอื่น

ธิชาสงสัยเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับไม่รู้ว่าจะพิสูจน์อย่างไร

เธอนั้นสับสนเป็นอย่างมาก

มือก็ยังกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น

ตอนแรกก็ลังเลว่าจะโทรหาพสิษฐ์ดีไหม

ในวันนี้กลับกลายเป็นว่าลังเลว่าควรจะโทรไปถามดนัยกฤตให้ชัดเจนดีไหม

อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ ดนัยกฤตก็ยังไม่เคยบอกว่าอยากจะหย่ากับเธอ

หรือว่าเขาสามารถหน้าไม่อายจนไม่ยอมบอกว่าจะหย่ากับเธอ แล้วก็ไปเข้างานวิวาห์กับหญิงอื่นได้เลยเหรอ？

ความน่าจะเป็นนี้มันทิ่มแทงใจของธิชาเหลือเกิน

เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป

ถึงจะต้องทะเลาะกัน แต่เธอก็ต้องถามให้ละเอียด

แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้โทรออกไป

มีเพียงแผนในใจ ว่ารอเย็นนี้ หรือไม่ก็พรุ่งนี้ จะไปถามดนัยกฤตต่อหน้าให้รู้เรื่อง

เรื่องแบบนี้คุยทางโทรศัพท์มันไม่รู้เรื่อง ถามต่อหน้าเลยจะดีกว่า

…………

ธิชาร้อนใจเป็นอย่างมาก เลยไม่อยากนอนเร็ว

เธอคิดเพียงว่ารอให้ดนัยกฤตกลับมาจากการกินข้าวงานเลี้ยงคืนนี้ แล้วถามให้รู้เรื่องค่อยนอนก็ได้

แต่คนท้องนั้นมักจะคุมการนอนหลับของตัวเองได้ยาก

เธออยากรอแท้ๆ แต่กลับหลับไปทั้งๆ ที่ยังรออยู่

ตอนแรกก็คิดว่าจะหลับจนฟ้าสว่าง

ใครจะไปรู้ว่าจะถูกชายปลุกขึ้นมากลางดึก

ธิชากำลังฝันดี จู่ๆ ก็เกิดเสียง “ปัง” ของประตูขึ้นมา เสียงไม่ดังมาก เธอเกือบจะตกใจตื่น เลยบิดขี้เกียจ ก่อนจะลืมตาอย่างสะลึมสะลือ

เห็นเพียงเงาดำใหญ่เดินเข้ามาหาเธอจากความมืด

ธิชายังเบลอๆ อยู่ ไม่รู้ว่าตื่นหรือหลับอยู่

พลันรู้สึกว่ามีชายคนหนึ่งมาฟุบลงที่เตียง

ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้ามาที่ตัวเธอ นิ้วมือหนาๆ ก็ลูบใบหน้าของเธอ

ธิชาขมวดคิ้วในทันที เพราะถูกปลุกให้ตื่นเลยไม่สบายตัว

เธอยื่นมือออกไปขยี้ตา กว่าจะชินกับแสงเงาดำได้

ความมืดดำในห้องนั้น มีเพียงไฟสลัวๆ ที่เปิดอยู่ไกลๆ เท่านั้น

ธิชาค่อยๆ เห็นชายคนนี้ชัดขึ้น ก่อนจะรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยรอบๆ

ดนัยกฤตเพิ่งจะกลับมาดึกขนาดนี้……

แถมยังมีกลิ่นเหล้าด้วย

ธิชากัดฟัน ก่อนจะพูดอย่างเคร่งเครียด “คุณดื่มมาเยอะใช่ไหม？มีแต่กลิ่นเหล้าทั้งตัวเลย ดื่มเยอะขนาดนี้ทำไม มันไม่ดีต่อร่างกายนะ คุณลงไปข้างล่าง ให้แม่บ้านต้มชาสร่างเมาให้เถอะ”

เธอพูดจบก็หันไปดูนาฬิกา ก่อนจะเห็นว่าตอนนี้เวลาตีสองแล้ว

ในเวลานี้……นอกจากคนใช้ที่คอยคุมอยู่ คนอื่นก็ไปพักผ่อนกันหมดแล้ว ในห้องครัวคงจะไม่มีใครอยู่แล้วล่ะ

ถ้าเธอไม่ได้ท้องใหญ่ขนาดนี้ บางทีอาจจะลงไปต้มชาสร่างเมาด้วยตัวเอง

แต่ตอนนี้เธอกินแล้วไม่ย่อย กลางดึกแบบนี้ เลยไม่มีแรงจะทำอะไรเลย

ธิชาโน้มน้าวเขาเสียงต่ำ แต่กลับพบว่าเขานั้นเงียบแปลกๆ เพราะไม่พูดอะไรเลย

ทั้งสองคนนั้นอยู่กันอย่างทำตัวไม่ถูกสักเท่าไหร่

ธิชานั้นเป็นห่วงว่าเขาเมาเลยกะแรงไม่ถูกถ้าเกิดกดไปที่ท้องของตัวเองจะทำอย่างไร

เลยยื่นมือออกมาผลักเขา “ดนัยกฤต คุณลงไปหน่อยได้ไหม คุณเมามากแล้วใช่ไหม ทำไมไม่พูดอะไรเลย？”

เธอผลักเขาเล็กน้อย แต่พบว่าไม่ขยับเลย

ชายคนนี้นี่แปลกจริงๆ ……

เห็นได้ชัดว่าเมา แต่ทำไมถึงได้เหมือนท่อนไม้แบบนั้น ไม่ขยับอะไรเลย แถมยังทิ้งตัวหนักมากด้วย

ธิชาอยู่กับเขามานาน ยังไม่เคยเห็นเขาเมาจนเสียท่าทีไม่พูดอะไรแบบนี้เลย

ตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ดีที่เธอนั้นยังถือว่ามีประสบการณ์ไม่เบา เลยจำได้ว่าก่อนหน้านี้เวลาธาวินเมากลับมา

ธาวินดื่มไม่เก่ง ดื่มมากไปก็จะอาละวาดแล้ว

บางทียังจะเอาแส้มาตีเธอเลย

สุดท้ายแม้จะไม่ได้ทำร้ายจริงๆ ……แต่ก็ก่อเรื่องวุ่นวายเป็นอย่างมาก เธอเลยกลัวขึ้นมาไม่เบา

ธิชาไม่รู้ว่าดนัยกฤตเมาแล้วจะเป็นอย่างไร คิดเพียงว่าปลอบสักหน่อยก็น่าจะดี

ชายที่เมานั้น ควรจะปลอบโยนอย่างดี

เธอยื่นมือออกไปเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เอาฝ่ามืออุ่นๆ แนบกับหน้าเขา พลางพูดเสียงเบา “คุณนอนก่อนนะ เชื่อฟังหน่อย ได้ไหม ฉันจะไปรินชามาให้คุณ”

ไปต้มชากลางดึกแบบนี้มันยุ่งยาก แต่ต้มชาถุงในห้องนั้นคงพอจะได้อยู่

ธิชาเองก็ไม่กล้าผลักเขาแรง จากนั้นก็พยายามจะผลักไหล่ของเขา ดนัยกฤตเองก็ไม่รู้ว่าฟังรู้เรื่องไหม สุดท้ายเมื่อถูกเธอผลักเลยมาพิงอยู่ที่หัวเตียงอย่างเชื่อฟัง

ธิชาถอนหายใจ ก่อนจะค่อยๆ ปีนขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะเปิดไฟ จากน้ันก็เดินไปหาชั้นที่อยู่ไกล พลางต้มชาแก้วหนึ่งให้เขาด้วยเวลาหนึ่งนาที

เกรงว่าเขาจะไม่พอใจที่รสชาติของชาถุงมันแย่ เลยแช่ชาไว้สักพัก ก่อนจะแอบเอาถุงชาไปทิ้ง

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่คนเมาไม่ได้สติคนหนึ่ง ธิชาเลยเชื่อว่าตอนนี้เขาจะรู้ถึงคุณภาพของชา

เธอถือถ้วยชาไปด้วยตัวเอง ตอนแรกจะป้อนเขาสักหน่อย

แต่มันออกจะทำยากสักหน่อย……

ตอนที่เธอกำลังหงุดหงิดนั้น

ชายคนนี้กลับยกมือขึ้นมา แล้วจับหูแก้วเอง

เขานั้นรับถ้วยชาไปด้วยตัวเอง

ธิชาตกใจเล็กน้อย ก่อนจะมองแววตาของเขาอย่างไร้เสียง พลางสังเกตอยู่นาน

ดูแล้วเมื่อดนัยกฤตเมาก็ดูเป็นอีกแบบหนึ่ง

เขาไม่พูดอะไร แต่ว่าก็ยังรู้ว่าตัวเองนั้นดื่มชา แต่สตินั้นคงจะยังมีอยู่ เพียงแต่พูดอะไรไม่รู้เรื่องเท่านั้นเอง

ธิชาต้องทำให้เขารู้สึกดีเวลาที่เขาเมา ไม่รู้ว่าควรจะร้องไห้หรือหัวเราะดี

เขาดื่มไปครึ่งแก้วก็ไม่เอาแล้ว ก่อนจะเอาแก้ววางไว้บนหัวเตียง

ธิชาเกรงว่าเขาจะดื่มเยอะไปแล้วไม่รู้จักกะน้ำหนัก ถ้าเกิดทำให้ถ้วยชาหกแล้วหกเลอะเทอะมันคงจะวุ่นวายมาก

เลยยื่นมือออกไปประคองถ้วยชา ก่อนจะพึมพำว่า “คุณไม่ดื่มแล้วเหรอ？ดื่มเพิ่มอีกหน่อยดีไหม ดื่มจนใกล้จะสร่างเมาแล้วล่ะ……ถ้าเกิดไม่ดื่ม ฉันจะเอาไปแล้วนะ”

เธอเตรียมจะเก็บถ้วยชาไว้ให้ห่าง

แต่พอลุกขึ้นมาได้นิดหน่อย เองกลับถูกแขนของชายคนนั้นโอบเอาไว้

เธอตกใจเป็นอย่างมาก เกรงว่าชาจะหก

จากนั้นอีกมือหนึ่งของชายคนนี้กลับเอามือไปแย่งถ้วยชามาจากมือเธอ แล้วก็วางไว้ข้างๆ

ต่อจากนั้น……

ธิชาก็ถูกชายคนนี้ปรี่เข้ามากดเอาไว้

ครั้งนี้เธอตกใจจริงๆ ความง่วงก็พลันหายไป

มือทั้งสองข้างของดนัยกฤตกอดตัวเธอทั้งสองข้าง เหมือนกับไม่อยากให้ไปโดนท้องของเธอมาก เพื่อไม่ให้ไปกดโดนท้องของเธอ

ธิชาคิดว่ามันแปลกๆ

ชายคนนี้นี่……สติสตางค์แปลกไปหมด

ดื่มจนเมาไม่ใช่เหรอ？

ดื่มจนเมาแล้วยังมีสติได้ขนาดนี้อีกเหรอ

ธิชาพูดเสียงต่ำ “คุณจะทำอะไร……คุณง่วงหรือยัง ถ้าง่วงก็นอนเถอะ？”

เธอพูดกับเขาเหมือนพูดกับเด็กเลยล่ะ

ก่อนหน้านี้ที่อยู่กับธาวิน ประสบการณ์นั้นมันบอกเธอ ว่าชายที่เมานั้นจะไปยั่วโมโหไม่ได้

จะไปยั่วโมโหไม่ได้เลย

ถ้าเกิดไปมีเรื่องเข้า……มันจะเป็นเรื่องใหญ่เลยล่ะ

ธิชาระวังเป็นอย่างมาก

แต่ว่าดนัยกฤตกลับจ้องเธอด้วยแววตาเงียบสงัด

ก่อนจะไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้น

ปกติถ้าเขาดื่มเยอะก็มักจะเป็นแบบนี้

ธิชาถอนหายใจเบาๆ

จากนั้นก็พยายามพูดเสียงเบาอีกครั้ง “คุณ……อยากอาบน้ำไหม？หรือไม่คุณไปอาบน้ำหน่อยเถอะ แล้วค่อยมานอนดีไหม？”

ดนัยกฤตไม่สนใจอะไรเธอเลย

ในตอนที่ธิชาไม่รู้จะทำอย่างไรนั้น จู่ๆ เขากลับโน้มตัวลงมาจูบเธอ——