รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 370 เขาทรมานคุณ ใช่ไหม

แม้ธเนษฐจะเคยพูดแล้ว ว่าดนัยกฤตนั้นไม่อยู่ที่บ้านก็ตาม

เธอพูดเสียงเบาและเล็กมาก “คุณ……มีอะไรอยากจะคุยกับฉันกันแน่？”

ธเนษฐมองเธอ ก่อนจะหันตัวมานั่งลง แล้วพูดออกมาเบาๆ “ไม่มีอะไรคุยแล้วมาเยี่ยมคุณไม่ได้เหรอ？ได้ยินว่าช่วงนี้……พี่ชายไม่ให้คุณออกจากบ้านเหรอ？”

ธิชาขมวดคิ้วเบาๆ พลางมีสีหน้านิ่งเฉย

“ในเมื่อคุณรู้แล้ว แล้วยังจะมาถามทำไม”

ธเนษฐนั้นเหมือนจะถอนหายใจออกมา “อันที่จริงฉันเคยบอกแล้ว ว่านิสัยอย่างคุณเนี่ย อยู่กับพี่ใหญ่ก็ไม่ดีเท่าไหร่ แม้คุณจะอยากอยู่อย่างมีความสุขได้อย่างจริงใจ แต่นิสัยคุณเนี่ย……เห้อ ช่างมันเถอะ คุณไม่รู้จักฟังคนอื่นพูดเลย”

ธิชาได้ยินคำพูดล้ำลึกของเขาแถมยังเหมือนจะพูดออกมาด้วย เลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำดี

อันที่จริงหลายวันมานี้ เธอไม่ได้คุยกับใครมากมาย เลยเบื่อๆ ในใจ

เธอกลับค่อยๆ อารมณ์เย็นลง แล้วก็ถามกลับ ด้วยความขบขันเล็กน้อย “ในสายตาคุณ นิสัยของฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ？แย่จนยากที่จะเป็นภรรยาของใครสักคนเลยเหรอ？”

ธเนษฐยิ้มมุมปากขึ้นมา พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ปัญหามันไม่ใช่นิสัยแย่หรือเปล่า แต่มันคือความต่างกัน คุณกับพี่ใหญ่นั้นเป็นคนสองแบบเลยล่ะ นิสัยคุณน่ะมันจริงจังมาก แต่ก็ยังมีความเป็นเด็ก ผู้หญิที่พี่ชายต้องการ……ไม่ได้ต้องเป็นเด็กเลย ฉันหมายความว่า แม้จะดูเหมือนสาวน้อย แต่ในใจนั้นไม่ได้มีแต่ความคิดเด็กๆ คุณเข้าใจฉันใช่ไหม？”

ธิชายิ้มอย่างขมขื่น

ความหมายของธเนษฐนั้น เธอเข้าใจดี มันยากมากที่จะได้เห็นชายอย่างธเนษฐนั้นพูดอะไรปกติๆ ออกมา

ท่าทีของเขา กลับเหมือนกำลังตั้งใจปลดล็อกเธอ ไม่ได้เหมือนกำลังเอาเธอมาล้อเล่นสนุกๆ เท่านั้น

ธิชาพูดอย่างจนปัญญา “ฉันรู้มาตั้งนานแล้วว่าฉันกับพี่ชายของคุณต่างกันมากแค่ไหน แต่ว่า……ตอนที่ฉันเลือกนั้น อันที่จริงมันไม่ได้มีทางมากมาย ตอนที่ฉันมืดมนไร้หนทางและความหวังมากที่สุด มีเพียงเขาที่อยู่กับฉัน สิ่งที่พี่คุณทำกับฉัน……พูดให้เป็นกลางล่ะก็ ถือว่าไม่แย่ นอกจากอารมณ์ที่ยากจะปรับ ฉันคิดว่าเขาเป็นสามีที่ไม่เลวเลย แต่จากนั้น……เรื่องที่เขาทำร้ายฉันนั้น ฉันเองก็ทำร้ายเขาเหมือนกัน ดังนั้นจะสามารถผ่านไปได้ไหม ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาแบบนี้แล้วกัน ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ”

อันที่จริงในใจของธิชานั้นไม่เคยมีสักครั้งเลยที่เธออยากจะยอมแพ้ต่อดนัยกฤต

ไม่ว่าจะเป็นเขา หรือจะเป็นความสัมพันธ์นี้ เธอก็ยังไม่เคยมีตอนไหนเลยที่อยากจะเย็นยะเยือกใส่

โดยเฉพาะเพื่อลูกสาว ทำให้เธอคิดว่าตัวเองยังอยากจะอดทนต่อไป

แต่หลังจากบ่ายวันนั้น ดนัยกฤตเหมือนกินยาไป แล้วก็มาทำให้เธอทรมานอย่างโหดร้าย

หลายครั้งที่เธอหลับตาลง แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นเหนื่อยยากเกินไป

แต่ว่าตอนนี้……เมื่อเธอค่อยๆ รู้สึกไม่เจ็บปวดขนาดนั้นแล้ว

ก็เริ่มคิดถึงตอนที่ดนัยกฤตทำดีกับเธออีก

เธอทำเรื่องที่ไม่ควรทำ ถือว่าเป็นการทำร้ายจิตใจเขา

ธเนษฐขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะพูดอย่างไม่ยินดียินร้าย “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าพี่ชายดีกับคุณมาก？เขาเอาคุณมาขังเอาไว้ กักขังหน่วงเหนี่ยวคุณ คุณดื้อดึงมากเลยไม่ใช่เหรอ？ทำไมพออยู่ต่อหน้าพี่ใหญ่ถึงได้กลัวแล้วล่ะ？”

ธิชายิ้มขึ้นมา “ถึงอย่างไรฉันก็ท้องอยู่ มันก็ไม่เหมาะที่จะไปไหนมากมาย เพียงแค่ไปเดินเล่นด้านล่างก็พอแล้ว จะไม่ให้ฉันออกไปไหน ก็ไม่มีอะไรเท่าไหร่หรอก”

ธเนษฐได้ฟังเธอพูดแบบนี้ ก็ไม่มีอะไรจะเถียงอีก

ท่าทีของเขานั้นมันขัดแย้งกันมาก

ธิชาคิดว่าก็ยังพอมีชีวิตผ่านไปได้ในแต่ละวัน แล้วก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไรในตัวพี่ชายมาก มันถือเป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่ง

แต่ว่าเขาเห็นแบบนั้น ในใจก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

แต่ถ้าการก่อเรื่องในครั้งก่อนมันวุ่นวายมาก พี่ใหญ่ไม่ต้องการเธอแล้วจริงๆ ธิชาท้องใหญ่อย่างน่าสงสาร เขาเองก็ไม่มีทางรู้สึกดีได้

การเลือกที่ดีที่สุดของเขา แน่นอนว่าธิชาต้องอยู่กับเขา

สาวน้อยแบบนี้ เขายินดีที่จะทำดีกับเธอไปตลอดชีวิต

ถึงเธอจะปากแข็งปากร้ายเป็นอย่างมาก เลยพูดอะไรที่ไม่เข้าหูเขา

แต่ธเนษฐชอบความน่ารักของเธอ เรียกได้ว่าหลงใหลเลยล่ะ

ถ้าในชีวิตขมขื่นของตัวเอง สามารถมีหญิงสาวน่ารักแบบนี้มาเติมเต็มได้

ชีวิตของเขามันคงจะน่าสนใจไม่น้อยเลย

แม้จะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตัวเอง แต่เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร

น่าเสียดาย……เขารู้ว่าธิชานั้นไม่มีทางเลือกตัวเอง

แม้เธอจะไร้ทางเดินต่อแล้ว แต่ก็เกรงว่าเธอยังจะเลือกธาวินอยู่ดี

คืนที่ทำให้เขานึกย้อนไปไม่มีวันจบสิ้น……

ปากเล็กๆ ของเธอนั้นพึมพำออกมาตลอด ว่าพี่ชาย

หญิงที่ตัวเองชอบนั้นไม่ได้รู้สึกอะไรกับตัวเองเลย

ความรู้สึกนี้มันทิ่มแทงใจเป็นอย่างมาก

แต่ธเนษฐเองก็ยังถือว่ามีความฉลาดทางด้านอารมณ์ที่ดี เลยมองออก

ความรู้สึกของชายหญิงนั้นมันคาดเดายาก ตอนนี้ธิชาไม่ชอบเขา ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตจะชอบไม่ได้

ถ้าเกิดวันไหนมีพรหมลิขิตขึ้นมา เธอก็อาจจะเปลี่ยนความคิดได้

จากในแง่ของปรัชญา จังหวะและลำดับการแสดงตัวออกมานั้นมันสำคัญมากเลยทีเดียว

เขารู้ว่าการแสดงตัวออกมาในคืนนั้น บวกกับวิธีที่ทำมันเลวร้ายไปหน่อย

ในสายตาของธิชา ชายสองคนต่อหน้าเขาที่อยู่ไม่ไกลนั้น ก็ถือว่ามีเหตุผล

ธเนษฐเลยไม่อยากจะบังคับให้เธอคบกับตัวเอง

เขาเหมือนจะหัวเราะแต่ก็ไม่ “จิตใจของคุณถือว่าไม่เลวเลย อันที่จริงจิตใจนั้นไม่แย่ แต่ถึงอย่างไรคุณคิดว่าผ่านไปได้ก็พอ ส่วนเรื่องเหล่านี้……พี่ชายคงจะโล่งใจได้ในสักวัน แต่แค่ต้องการเวลาสักหน่อย คุณค่อยๆ ผ่านไปก็แล้วกัน”

ธิชาพูดกับเขาในครั้งนี้ ก็คิดว่าเหมือนได้เจอธเนษฐในอีกแบบ เลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตลกดี

เธอเพิ่งจะดื่มน้ำไปได้ครึ่งแล้ว ก็รู้สึกปวดฉี่

พอท้องทารกก็ตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เลยไปกดกระเพาะปัสสาวะ ดังนั้นเลยปวดฉี่บ่อย

ธิชาเองก็ไม่สนใจว่าจะทำตัวไม่ถูกแล้ว เลยรีบยืดขาออกเพื่อเตรียมจะลงจากเตียง

ธเนษฐพูด “ฉันจะไปแล้วเนี่ย คุณจะลุกขึ้นมาทำไม？”

ธิชาพูด “ฉันมีปวดฉี่ คุณรีบไปเถอะ”

ธเนษฐเห็นท่าทีเงอะงะของเธอ ก็เอามือไปประคองเธอทันที

แต่ถ้าจะไม่พยุงก็ไม่เลว

เลยแตะเพียงแขนของเธอ

กลับแอบไปเห็นว่าแขนของเธอนั้นบาดเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจ

และเหมือนจะเจ็บมานานแล้ว เลยเป็นสีที่เหมือนกำลังฟื้นฟูผิวอยู่

ธิชามีผิดขาวราวกับหิมะ เธอใส่กระโปรงนอนแขนยาวปานกลาง เลยเห็นครึ่งแขน แต่ก็ยังน่าตกใจอยู่ดี

ธเนษฐเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

เขาเป็นทหารมาก่อน เลยมองออกได้อย่างทันที แววตาของเขาเลยกวาดมองเธอไปทั้งตัว

ผิวของธิชาที่โชว์ออกมานั้นมีเพียงส่วนคอแขนและขาเท่านั้น

ชุดนอนของเธอนั้นมันกว้างแต่สั้น เวลาลงมายืนจากเตียงแล้วก็จะเห็นครึ่งขา

ธเนษฐตาไวมาก เพียงไม่นานก็เห็นแผลต่างๆ บนขาเธอที่เริ่มจะจางหายแล้ว

แม้จะจางมาก แต่ก็ยังหลบสายตาของเขาไม่พ้น

ถ้ามีเพียงไม่มาก ก็อาจจะเข้าใจได้ว่าเธอนั้นไปเดินชนอะไรเลย

ถ้าจะชน ปกติก็ต้องชนที่หัวเข่ามากกว่า

แต่รอยช้ำที่ขานั้นมันคลุมเครือมาก ธเนษฐเลยไม่ควรจะถามออกไป

แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะปากมาก

เขาเลยยื่นมือออกไปจับแขนของธิชา

พลางถามอย่างหน้านิ่งว่า “พี่ใหญ่ลงมือกับคุณใช่ไหม？”

ธิชามีแววตานิ่งไป ก่อนจะอึกอักขึ้นมาทันที

ใบหน้าก็มีความทำตัวไม่ถูกอยู่มาก

เธอพยายามเอาข้อมือออก ก่อนจะพูดเสียงต่ำว่า “เปล่านะ อย่าคิดอะไรบ้าๆ ไปเลย”

ธเนษฐคิดว่ามันน่าสงสัยเป็นอย่างมาก

เธอเป็นคนท้อง พี่ใหญ่คงจะไม่น่าทำอะไร

แม้จะไม่ใช่กับคนท้อง พี่ใหญ่ก็คุมตัวเองและมีมารยาทดีกว่าตัวเองมากมาย ทำไมถึงได้มาทำร้ายผู้หญิงแบบนี้นะ？

เขาคิดอยู่ราวๆ สิบวินาที

จากนั้นก็มีสีหน้ามืดมนมาก

ธิชาคิดว่าเขามีสีหน้าแย่มาก เลยพยายามจะเอามือของตัวเองออกมาให้ได้

“เอาล่ะ……เรื่องของฉันกับพี่ใหญ่คุณ คุณไม่ต้องสนใจหรอก มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะเข้ามายุ่งได้……”

ธเนษฐนั้นไม่มีท่าทีจะปล่อยมือ พลางมีสีหน้าที่ดูไม่ได้มากกว่าเดิม

เขาพูดออกมาด้วยความโกรธและริษยาอย่างปิดไม่อยู่

“ฉันเป็นผู้ชายปกติ ถึงคุณไม่พูด ฉันก็เดาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาทรมานคุณบนเตียง ใช่ไหม？”

ธเนษฐเข้าใกล้เพื่อสังเกตเธอให้มากกว่าเดิม พลางสืบเสาะเรื่องราวทั้งหมด

หลังจากที่ได้ยินว่าฟังพี่ใหญ่กลับมาแล้ว เหมือนกับว่าร่างกายของธิชาจะมีอะไรเปลี่ยนไป เลยรีบเรียกหมอมา

แต่คนที่เขาไปฟังมานั้น เหมือนจะรับผิดชอบด้านอื่นๆ เลยไม่ได้ทำงานใกล้ชิดกับธิชา ดังนั้นเลยพูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำ

ธเนษฐนั้นไม่เข้าใจเรื่องหญิงตั้งครรภ์เท่าไหร่ เลยเห็นว่าน่าจะเป็นการตรวจร่างกายเฉยๆ

แต่ในวันนี้เมื่อได้เห็นแผลบนตัวของธิชา ก็พอจะโยงเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน

ธิชามีสีหน้าซีดเซียวแต่ก็แดงก่ำขึ่นมาในทันที

เธอพยายามดึงมือตัวเองออกมาอย่างเต็มแรง ก่อนจะทำหน้านิ่ง “มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ！”

ตอนแรกเธอนั้นปวดฉี่มาก แต่ตอนนี้เมื่อถูกเขาท้าทายแบบนั้น เลยไม่สบายตัวขึ้นมา

เธอหันตัว ก่อนจะเดินไปอย่างรวดเร็ว

ธเนษฐกลับเดินตามไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมายืนต่อหน้าเธอ เพื่อขวางทางของเธอ

“เขาทำแบบนั้นกับคุณ……มันไม่มีความเป็นคนจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าคุณท้องอยู่……ธิชา ถึงขนาดนี้แล้วคุณยังทนได้เหรอ？คุณคิดว่าแบบนี้ถือว่าดีต่อคุณเหรอ？ถ้าเรียกว่าแบบนี้คือทำดีต่อคุณ นั่นหมายถึงการไม่สนใจร่างกายของคุณ เลยใช้เรือนร่างมาระบายอารมณ์ของคุณ？！”

ธิชาทำหน้านิ่งไป ก่อนจะเบ้ปาก แล้วผลุบตาลง

ธเนษฐหงุดหงิดมากขึ้นเพราะท่าทีเงียบๆ ของเธอ

เขานวดขมับของตัวเอง ก่อนจะพูดด้วยความร้อนใจเป็นอย่างมาก “ตอนแรกฉันก็ได้ยินคนอื่นๆ พูดมา มีคนมากมายบอกว่าเขานั้นรักคุณมาก แต่พอมาเห็นในวันนี้……เหมือนมันจะไม่ใช่แบบนั้นนะ บาดแผลบนตัวคุณ ฉันมองออกว่าทำอย่างไร เขานั้นเป็นคนที่รู้จักผ่อนแรง ถ้าไม่ใช่ว่าอยากจะทำร้ายคุณจริงๆ คงไม่เสียการควบคุมขนาดนี้หรอก”

ธิชาคิดถึงวันนั้น ความขมขื่นนั้นมันก็ย้อนกลับมาหาเธออีกครั้ง

เธอไม่อยากจะคิดขึ้นมาอีก……

ยังดีที่ที่ผ่านมาตลอด

ดนัยกฤตบังคับขู่เข็ญเธอจริงๆ นั้น มีเพียงครั้งนี้เท่านั้น

แม้มันจะเจ็บปวดจริงๆ

แต่ขอเพียงแค่มันจะไม่เกิดขึ้นอีก

เธอก็ยินดีที่จะไม่คิดถึงมันอีก

ตอนแรกเธอคิดว่า

ถ้าดนัยกฤตอยากจะทรมานเธอเพื่อปลดปล่อยความโกรธที่กดเอาไว้

เธอยอมรับแล้ว

เพียงแค่ถูกธเนษฐเปิดโปงต่อหน้าในตอนนี้เลย

เธอคิดว่ามันไม่มีเกียรติเป็นอย่างมาก

ธิชาตอบเสียงแหบแห้ง “ธเนษฐ เรื่องแบบนี้ มันไม่เกี่ยวกับคุณ คุณหุบปากได้ไหม ไม่ต้องพูดออกมาแล้ว คุณไปทำสิ่งที่คุณต้องทำเถอะ”

ธเนษฐขมวดคิ้วแน่น สีหน้าก็มืดมน

เขาอธิบายอารมณ์ตัวเองออกมาได้อย่างยากลำบาก

ตั้งแต่ตอนแรกที่ชอบผู้หญิงคนนี้

เขานั้นริษยา และอยากจะพิชิตใจให้ได้

แต่ว่าในตอนนี้ หน้าอกข้างซ้ายของเขานั้นมันเหมือนกำลังถูกทิ่มแทง และเจ็บแปลบขึ้นมา

เขาพบว่าตัวเองนั้นรักผู้หญิงคนนี้มาก

แถมยังเป็นความเจ็บอย่างสุดแสนอีกด้วย

เขาเคยทำเรื่องเลวร้ายกับธิชาจริง แต่ยังดี ที่มันไม่ได้เกิดเหตุอะไรขึ้น

จากนั้นเขาก็พยายามจะชดเชย แม้ธิชาจะแทบไม่รับอะไรเลยก็ตาม

แต่อย่างน้อย ในความทรงจำของเขา

ตั้งแต่ที่พบว่าตัวเองชอบผู้หญิงคนนี้

เขาก็ไม่เคยทำอะไรที่ไปทำร้ายเธออีก

แต่เพราะเกินทน

เมื่อชายได้รักหญิงคนหนึ่งแล้ว

ก้ไม่มีทางไปที่จะทำร้าย

แม้แต่บนเตียง ที่ความต้องการพลุ่งพล่าน

ก็อดทนเพราะจะสนใจความรู้สึกของเธอ

คืนนั้น

แม้เขาจะรู้ ว่าบางทีนี่อาจจะเป็นช่วงเวลาเดียวที่เขาสามารถมีธิชาเอาไว้ในครอบครองได้

เขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรที่มันมากเกินไป

เพราะเขาจำขึ้นใจว่าธิชานั้นคือคนท้อง

ส่วนลูกสาวของเธอนั้น เธอเห็นว่าสำคัญกว่าชีวิตอีก

……

อารมณ์ของธเนษฐนั้นแย่เป็นอย่างมาก

เขานั้นทนไม่ได้ที่ต้องเห็นท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจของธิชา

โดยเฉพาะเธอที่ต้องมาถูกกระทำอะไรแบบนี้……มันก็ถือเป็นความรับผิดชอบของเขาครึ่งหนึ่ง

ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะโกรธตัวเอง

หรือโกรธเธอ หรือว่าโกรธดนัยกฤตดี

ธเนษฐรู้ว่าตัวเองทำอะไรต่อเธอไม่ได้

แต่ก็ยังพูดเสียงต่ำออกมา “ธิชา ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณถูกขังเอาไว้ ทำอะไรเองแบบไม่มีอิสระเท่าไหร่ ฉันเองก็รู้ว่าคุณใส่ใจในตัวลูกสาวเธอมากขนาดไหน ตอนนี้ ถ้าฉันสัญญากับคุณ ถ้าคุณมาคบกับฉัน ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดในการดูแลคุณกับลูก ปกป้องพวกคุณ และไม่ทำให้พวกคุณได้รับอันตรายอะไรเลย คุณจะยินดีไหม？