รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 368 วางใจเถอะ ฉันจะไม่มีทางแตะต้องคุณอีก

ธิชานอนหลับลึกไป

การนอนหลับครั้งนี้ มันเหมือนการเป็นฝันร้ายที่ยาวนานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ในฝันนั้น เธอเห็นลูกที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดด้วยตาของตัวเอง

เธออุ้มท้องมาได้หกเดือน เลยมีรูปร่างเป็นทารกแล้ว

ในมดลูกของเธอนั้นหัวใจหยุดเต้นไปแล้ว หมอเลยบอกว่าเด็กนั้นเสียแล้ว

สุดท้ายก็ได้แต่เอาซากเด็กออกมาด้วยเครื่องมือ

ธิชาร้องไห้ในฝัน

เธอมีความเกลียดเต็มไปหมด โดยหาทางระบายออกไม่ได้แล้ว

แต่ตอนที่เธอสิ้นหวังที่สุด พลางคิดว่าตัวเองเสียลูกคนนั้นไปแล้ว……

มันเป็นบาดแผลที่เธอนั้นไม่มีวันลบออกได้

ธิชาคิดมาตลอด ว่ามันจะต้องเป็นความเจ็บปวดอย่างสุดแสนครั้งเดียวของตัวเอง

ดังนั้นเมื่อเธอรู้ว่าตั้งท้องแล้ว

ไม่ว่ามันจะน่าตกใจกลัว หรือความกังวลเต็มใจนั้น เธอกลับเลือกที่จะคลอดลูกออกมาภายในเวลาสั้นๆ

เธอไม่อยากจะทรยศลูกของตัวเองอีก

ถึงแม้ว่า……อันที่จริงตัวเธอเองนั้นยังเป็นเด็กสาวที่ยังไม่โตเต็มวัย

ฝันร้ายนั้นมันเป็นผลลัพธ์ที่ธิชารับไม่ได้ที่สุด

เธอลงแรงไปมากมาย แถมยังไปเรียนวิธีการดูแลลูกน้อยในทุกด้านอีกด้วย ในใจเธอนั้นเอาแต่คิดถึงช่วงเวลาที่สวยงามที่จะได้มองทุกอย่างให้กับลูกสาวของตัวเอง

แต่ว่าสุดท้ายสิ่งที่ฟ้ามอบให้เธอ กลับเป็นการเสียลูกสาวคนนี้ไป

ไม่ว่าอย่างไรเธอก็รับไม่ได้

ความฝันของธิชานั้นเธอพูดวนไปมา

เธอต้องการคนที่ทำให้ลูกสาวเธอตายคนนั้นชดใช้ด้วยชีวิต

…………

ตอนที่ธิชากะพริบตา ก็ได้ยินเสียงร้องอย่างตกใจข้างหู

แพทย์หญิงนั้นเห็นก่อนว่าเธอฟื้น เลยรีบรายงานกับชายที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ “คุณดนัยกฤต คุณนายฟื้นแล้วค่ะ”

ธิชาหลับไปสองชั่วโมงกว่า

สองชั่วโมงมานี้ ดนัยกฤตนั้นเดินออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกอยู่นาน

จนเมื่อกลิ่นบุหรี่มันจางไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินกลับเข้าห้องไป

เขานั่งอยู่บนโซฟาที่ห่างจากเตียง จากนั้นก็รอด้วยใบหน้ามืดมน

พนักงานด้านการแพทย์ที่ยุ่งวุ่นวายไปมาในห้องนั้นไม่มีใครมองสีหน้าลำบากใจของเขาไม่ออก

บรรยากาศรอบๆ กดดันขนาดนั้น ใครๆ ก็ต้องจดจ้องไปกับการรอให้คุณนายฟื้นขึ้นมาให้เร็วที่สุด

ในที่สุดเธอก็ฟื้นขึ้นมา

สีหน้าของคุณดนัยกฤตกลับยังมีความอึมครึมเหมือนเคย

หมอเองก็ไม่กล้าเข้าไปรบกวน ก่อนจะรีบตรวจร่างกายของธิชาเบื้องต้น จากนั้นก็ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณนายฟื้นแล้ว รู้สึกดีขึ้นหรือยัง？หรือยังมีตรงไหนที่ไม่สบายไหม？”

ธิชาปวดไปทั้งตัว ก่อนจะโบกมืออย่างไม่ค่อยได้สติเท่าไหร่

ตอนนี้ที่มือของตัวเองมีสายน้ำเกลืออยู่ เมื่อชายตามองก็เห็นขวดที่แขวนอยู่มีของเหลวอยู่ด้านในเพียงครึ่งเดียว

เธออ้าปาก เหมือนมีอะไรจะพูด แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

แม้แพทย์หญิงกับธิชาจะไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมาก แต่ดีที่ตอนมาฝากครรภ์นั้นหมอคนนี้ก็ถูกจัดมาให้ดูแลมาตลอด พอรู้จักกันมาห้าเดือน เลยมีความสงสารอยู่ในใจบ้าง

แพทย์หญิงสังเกตแววตาของธิชา จากนั้นก็พอจะเดาได้ว่าเธออยากจะพูดอะไร

เลยรีบพูดปลอบใจเธอ “คุณนาย ตอนนี้เด็กปลอดภัยดี ถือว่าไม่ได้เป็นอันตรายอะไร ไม่มีอะไรให้เป็นห่วงแล้ว ตอนนี้คุณพักก่อนเถอะ”

ธิชานัยน์ตาเบิกโพลง

เธออ้าปากค้างด้วยความอึ้ง ริมฝีปากก็แตกกร้านเป็นอย่างมาก

เบ้าตาของเธอนั้นมีของเหลวใสๆ ไหลวน แต่ก็ยังกลั้นน้ำตาได้อยู่

ธิชามือสั่นทั้งสองข้าง ก่อนจะเอามือลูบท้องตัวเองไปมาอย่างระวัง

ท่าทีเบาๆ นี่มันมีความสงสัยและไม่อยากจะเชื่อเป็นอย่างมาก

เหมือนกับกลัวว่าตัวเองมีความหวังเล็กๆ ขึ้นมา แต่กลับลูบโดนท้องแบนราบของตัวเอง

เธอเพิ่งจะฝัน……แล้วมันก็ติดตาเธอ ความคาวของเลือด มันชัดเจนเป็นอย่างมาก

เธอนั้นนิ้วมือสั่นไปหมด

ในที่สุด ธิชาจับท้องที่ป่องและยังร้อนอยู่น้อยๆ ของตัวเอง

ลูกสาวของเธอยังอยู่

หมอไม่ได้โกหกเธอ

ธิชากัดริมฝีปาก ก่อนจะขอบคุณอย่างเสียงสั่น “ขอบคุณ……ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณที่ช่วยลูกของฉัน”

สีหน้าของแพทย์หญิงนั้นทำอะไรไม่ถูก เธอกระแอมเบาๆ จากนั้นก็พูดอย่างลำบากใจ “ไม่หรอกๆ อันที่จริงร่างกายของคุณนายนั้นถือว่าไม่เลวเลย ถือว่าอายุยังน้อย เลยแข็งแรงอยู่พอสมควร แม้ว่าจะมีการตกเลือดแต่ก็เป็นเพียงแผลด้านนอกเล็กๆ เท่านั้น ไม่ได้กระทบถึงทารก จากนี้ก็ต้องระวังหน่อยก็เท่านั้น”

ธิชาไม่ได้พูดอะไรต่อไป

หมอเผลอมองสีหน้าของดนัยกฤต

เธอไม่กล้าพูดอะไรไปมากกว่าเดิม

แต่หมอนั้นเห็นใจความเป็นพ่อแม่ ถ้าเกิดว่าลูกของคุณนายแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธีออกจากน้ำครำแล้ว ในฐานะที่เป็นหมอนั้นคงจะไม่ได้รู้สึกดีเท่าไหร่ แถมยังกลัวว่าจะต้องมารับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นอีก

ดังนั้นเธอเลยกระแอม ก่อนจะพยายามถามไปตามหน้าที่ “คุณดนัยกฤตน่าจะเพิ่งเคยเป็นพ่อใช่ไหม……คุณกับคุณนายคงจะยังมีประสบการณ์ไม่มากเท่าไหร่ แม้จะทำตามความรู้ทางการแพทย์ การตั้งท้องช่วงเดือนที่456นั้นสามารถใช้ชีวิตคู่รักตามปกติได้ แต่อย่ามากเกินไป……โดยเฉพาะ แรงและความลึกนั้นต้องระวังเป็นพิเศษ คุณนายแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธีนั้นตกใจมากแล้ว บวกกับทารกนั้นตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการตั้งครรภ์ ดังนั้นฉันแนะนำ ว่าจากนี้คุณอย่าเพิ่ง……”

แม้สีหน้าของดนัยกฤตจะมืดมน

แต่ก็ไม่ได้พูดขัดอะไร

คำพูดนี้มันจบลงท่ามกลางการทำตัวไม่ถูกของทั้งสอง

หลังจากที่หมอเก็บข้าวของและออกไป

ในห้องก็เหลือเพียงธิชากับดนัยกฤตสองคน

……

แม้ในใจของธิชาจะค่อยๆ เย็นลงแล้ว

เด็กไม่เป็นไร ก็ถือเป็นโชคดีที่เกิดขึ้นแล้ว

เธอนั้นออกจะพอใจด้วยซ้ำ

แต่ว่าเพราะเหนื่อยล้ามากเกินไป แถมเนื้อตัวตามร่างกายก็ยังถูกทรมานจนมีบาดแผลด้วย

แม้จะทำแผลใส่ยาแล้ว แต่ก็ยังมีความเจ็บอยู่ไม่เบา

ดนัยกฤตเหมือนไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ

เธอเองก็หลับตา พลางอยากจะหลับพักผ่อนอีก

ตอนที่เธอกำลังหลับตาเพื่อฟื้นฟูนั้น เตียงก็ยุบตัวลง ดนัยกฤตนั่งลงข้างเตียง

เธอแทบจะลืมตาขึ้นในทันที พลางมองเขาอย่างระวัง ถึงขนาดยื่นมือมากำผ้าไว้แน่น พลางอยากจะหลีกหนี

ดนัยกฤตมองเห็นแววตาที่เกรงกลัวและระแวงของเธออย่างชัดเจน

เขาพูดออกมาอย่างไม่แยแส “วางใจเถอะ ฉันจะไม่แตะต้องคุณแล้ว”

ธิชากำหมัดแน่น ในหัวนั้นมีแต่สิ่งที่เขาเพิ่งทรมานเธอก่อนหน้านี้ไม่นานอย่างชัดเจน

ดนัยกฤตในแววตาของเธอนั้น เขาเหมือนกับปีศาจไม่มีผิด

แม้เธอจะทำเรื่องอะไรผิดไป แม้เขาจะไม่มีวันยกโทษให้เธอได้

แต่ว่าหรือเป็นเพราะเธอทำผิดไป เขาก็จะมีสิทธิ์มารังแกเธอแบบนี้เหรอ？

ในสถานการณ์แบบนี้ที่เธอท้องมาได้หกเดือนแล้ว……

เธอตั้งท้องเลือดเนื้อของเขา

เขานี่……ใจร้ายมากจริงๆ

ธิชายกมุมปากที่ซีดเซียวขึ้น ก่อนจะพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง “อันที่จริงคุณตั้งใจใช่ไหม”

เมื่อเขาได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วเป็นปม

บรรยากาศภายในปกติก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้วเหมือนกับเป็นเพราะคำพูดของธิชาที่ทำให้มันตึงเครียดมากยิ่งขึ้น

เขาทำหน้านิ่ง ก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณหมายความว่าอย่างไร？”

ธิชาพูดอย่างไม่ลังเล “คุณตั้งใจจะฆ่าลูกสาวของฉันใช่ไหม ไม่อย่างนั้นคุณจะกล้าทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร คุณรู้ไหมว่าอีกเพียงนิดเดียว……ลูกสาวของฉันก็จะตายในท้องของฉันแล้ว ดนัยกฤต คุณยังมีความเป็นคนไหม？”

สีหน้าของดนัยกฤตนั้นมืดมนจนน่ากลัวกว่าเดิม

แต่เขานั้นเงียบอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ธิชาไม่รู้ว่าเขายอมรับหรือว่าขี้เกียจเถียงกันแน่

เธอปวดจมูก ก่อนจะร้องไห้ออกมา “คุณเกลียดฉัน และพยายามจะกดฉันให้ต่ำลงเพื่อให้คุณรู้สึกดีขึ้น ฉันก็เข้าใจได้ คุณจะด่าจะว่าฉัน จะตบตีฉันก็ได้ ……แต่ทำไมต้องมาทำลูกของฉันแบบนี้……”

ธิชาดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะมีใบหน้าสับสน

ดนัยกฤตจ้องใบหน้าของเธอ เพราะจินตนาการของเธอถึงได้เกิดความในใจขึ้นมาขนาดนี้

เขามีสีหน้ามืดมน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เขาลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไป

ธิชาค่อยๆ หลับตาลง พลางพยายามบังคับให้ตัวเองหลับ

…………

สิ่งที่ทำให้ธิชาเหนื่อยกว่าเดิมก็คือ

ตั้งแต่เที่ยงวันนั้นดนัยกฤตก็ทำให้เธอทุกข์ทรมานเป็นอย่างมาก แถมยังให้เธอเลือดออก จนแทบจะได้เดินผ่านประตูนรกแล้ว

ดนัยกฤตกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์

แต่อยู่ที่ห้องนอนของตัวเขาเอง และก็ไม่ได้เข้าไปเหยียบในห้องของธิชาเลยแม้แต่น้อย

ธิชาตกใจเป็นอย่างมาก หมอเลยแนะนำให้เธอนอนพักให้ดีก่อน

ในอาทิตย์นี้ ส่วนมากเธอก็นอนอยู่บนเตียง

อย่างมากก็ลงมาเดินเล่นด้านล่าง ไม่ก็เล่นโยคะง่ายๆ บนเสื่อโยคะในห้อง

ส่วนดนัยกฤตจะทำอะไรนั้น ธิชาไม่ได้สนใจเลย

ตกเย็นวันหนึ่งได้ยินน้าปวีณาบอกว่า ธเนษฐมา บอกว่าจะไปออกงานกับดนัยกฤตเย็นนี้ แวะมาบ้านก็จะไปร่วมงานเลี้ยงพร้อมกัน

……

ธิชานอนอยู่ในห้องตอนนี้ ส่วนพี่น้องของตระกูลภักดิภูมิเมธีก็นั่งคุยงานกันอยู่ที่ห้องโถงใหญ่

หลังจากที่คุยเรื่องการทำงานแล้ว แววตาของธเนษฐก็มองขึ้นไปด้านบน จากนั้นก็พูดหยอกล้อ “ได้ยินว่าพี่สะใภ้ยั่วโมโหพี่เหรอ？เล่นไปขังเธอเอาไว้แบบนั้นเลยเหรอ？ฉันกลับสงสัย ว่าปกติพี่สะใภ้ที่เชื่อฟังนั้น เธอไปทำเรื่องอะไรผิดกันแน่？”

ดนัยกฤตกวาดตามองเขาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

ธเนษฐกลับพูดต่อ “ทะเลาะกันเหรอ？หรือว่าที่เห็นพี่อารมณ์ไม่ดีในช่วงนี้ มันเกี่ยวกับพี่สะใภ้ใช่ไหม แต่ว่า……ถึงอย่างไรเธอก็ท้องอยู่ ขังเธอเอาไว้แบบนั้นมันก็ไม่ดีเท่าไหร่หรอก ให้พี่อารมณ์เย็นลงจะดีกว่า ระหว่างสามีภรรยามันจะไม่ทะเลาะกันบ้างได้อย่างไร หรือจะโกรธไปทั้งชีวิตเลยเหรอ？”