รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 367 ร่องรอยเต็มห้อง คุณนายตกเลือดแล้ว

ดนัยกฤตมีใบหน้ามืดมน ริมฝีปากก็เหมือนมีรอยยิ้มเล็กน้อย

ธิชาแววตาเปียกชื้น เธอนั้นไม่ได้อยากผลักเขาออกแบบนี้

ห้าวันมานี้ เธอฝันว่าตัวเองคลอดลูกสาวของตัวเองออกมาแล้วก็ถูกแยกออกจากกันมาหลายครั้งแล้ว

ความเจ็บปวดนั้นเธอยอมตายยังจะดีกว่า

เขารอเวลาอยู่นานกว่าจะยิ้มออกมา จากนั้นจึงพูดด้วยความโง่งมและเสน่หา “ฉันแค่พูดไปตามนั้น ดูท่าทีของคุณก่อน”

ธิชานั้นหนักใจลง

เธอมองความคิดของดนัยกฤตไม่ออก

บางทีเขาอาจจะเกลียดเธอจริงๆ

ต้องทำเรื่องที่ให้เธอเจ็บปวดหรือไง เขาถึงจะได้รู้สึกถึงความเท่าเทียม？

แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นภรรยาเขา……

หรือว่าจะเข้าใจภรรยาตัวเองไม่ได้เลย จนต้องมาแก้แค้นเหมือนแก้แค้นคนอื่นงั้นเหรอ？

ในใจของเธอนั้นมันหุนหันอยู่นาน สุดท้ายก็ก้มหน้าลง จากนั้นก็ก้มลงคุกเข่าอย่างไม่สบายตัว

ดนัยกฤตถอดชุดนอนของเธอออก ก่อนจะเลิกกระโปรงขึ้นมาถึงเอวของเธอ

ธิชาขัดขืนอยู่บ้าง

สัญชาตญาณเบื้องลึกนั้น ตัวเธอเองก็คุมไม่ได้เหมือนกัน

แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คิดว่าคงจะทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นได้

ถ้าเธอเก็บเงียบอย่างน้อยใจ มันอาจจะแลกกับการที่ตัวเองไม่ต้องเสียลูกไปก็ได้……

ธิชาคิดว่าตัวเองนั้นคงจะต้องทนแล้วล่ะ

……

เธอรู้สึกได้ถึงชายที่มาอยู่ด้านหลังเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะกลัวจนตัวสั่น

ดนัยกฤตนั้นมีใบหน้าเย็นชา น่าจะเป็นเพราะอยากจะลองดูว่าเธอจะทนได้สักเท่าไหร่

ตอนแรกสุดของความโกรธนั้นเขาอยากจะฆ่าเธอเสียจริงๆ

อยู่มาสามสิบกว่าปี

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกและจริงใจกับผู้หญิงคนหนึ่งมากขนาดนี้

เขาแทบจะเชิดชูธิชาเป็นอย่างมากเลยล่ะ

ธิชาจะอธิบายอีกเท่าไหร่ สำหรับเขา มันก็ไม่สามารถยอมได้อยู่ดี

ดังนั้นตอนที่เขามีความโกรธมากมายขนาดนั้น……

เขาเลยอยากจะฆ่าเธอให้ตายด้วยมือตัวเอง

แต่ธิชานั้นยกก้นขึ้นทำหน้ามุ่ยอย่างไม่ออกเสียงใดๆ ท่าทางเชื่อฟังนั้นไม่ได้ให้ความสบายแก่เขาเท่าไหร่

เขาถึงขนาดคิดว่าในใจของตัวเองนั้นมันยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนกับส่วนลึกในใจนั้นมันมีปีศาจที่ถูกเลี้ยงอยู่

ปีศาจตัวนี้มันจะรำคาญใจไปตามอารมณ์ธิชา

เขาเกลียดเธอ เลยไม่อยากเห็นเธอมีความสุขสักเท่าไหร่

แต่เมื่อเห็นเธอขมขื่นใจ เขาก็กลับไม่มีความสุขเช่นเดียวกัน

……

ธิชานั้นหลับตากัดฟันอย่างอดกลั้น

เธอคิดว่าทนเรื่องเจ็บปวดให้มันผ่านๆไปเสียจะดีกว่า

ถึงอย่างไรดนัยกฤตก็เป็นสามีของเธอ……

พวกเขาท้ังคู่ก็เป็นสามีภรรยากัน เลยพูดอะไรต่อกันอย่างตรงไปตรงมาตั้งไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

ก็เท่านั้น？แค่ตรงไปตรงมาสักหน่อย ก็น่าจะพอได้แล้วล่ะ……

หลังจากที่เธอพยายามอดทนแล้ว ชายด้วยหลังนั้นก็ยังไม่มีท่าทีจะทำอะไรเท่าไหร่

เธอกำลังจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว……

ธิชาทนต่อไปไม่ไหว เลยลุกพรวดขึ้นมา ตอนที่สมองกำลังสับสนนั้น เธอก็ปรี่เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชายคนนี้

ดนัยกฤตจ้องเธอ ก็เห็นเพียงคราบน้ำตา

“ท่านดนัย อย่า……ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากทำให้คุณ แต่ฉันคิดว่ามันสกปรก……อย่าทำได้ไหม ขอร้องล่ะ เดี๋ยวฉันจะ……”

เธอนั้นเบ้าตาแดงก่ำ และไม่อยากจะรอคำตอบของเขาอีก

ธิชากดเอวลงเบาๆ จนแทบจะทับไปที่ด้านล่างของตัวเขา

แต่เพราะมีท้องใหญ่ที่เป็นอุปสรรค ท่าต่างๆมันเลยยากลำบากขึ้น

ตอนที่เธอเอามือเล็กๆจับของเขาอย่างสั่นไหวนั้น……

จู่ๆเขาก็ยื่นมือออกมาจับคางของเธอ ก่อนจะทำให้เธอเงยหน้าขึ้น

ท่าทีของธิชาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตามันทำให้ความโกรธของเขามากขึ้นไปอีก

ดนัยกฤตยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าฉันจะอนุญาตให้คุณใช้ปากที่เคยใช้ให้คนอื่นมาทำให้ฉันเหรอ？”

เธอเบิกตาโพลง ในหัวก็มีเสียงดังครืนมากมาย

ในตอนนั้นนอกจากร้องไห้ไร้เสียงแล้ว ก็พูดอะไรไม่ออกอีก……

เขานั้นเกลียดและรังเกียจเธอมากจริงๆ

ถึงได้พูดอะไรที่ทำร้ายและดูถูกภรรยาของตัวเอง

ธิชาเองก็น่าจะทนจนถึงขีดสุดแล้ว

เธอยื่นมือออกมาผลักเขา

ก่อนจะพึมพำออกมา “ในเมื่อในใจของคุณนั้น ฉันเป็นคนสกปรกจนถึงขีดสุดแล้ว……งั้นก็ช่างมันเถอะ ฉันฝืนทำไปเอง ฉันไม่ควรจะทำแบบนี้……”

สีหน้าเสียใจของเธอนั้นมันคือการบอกว่ายอมแพ้แล้ว

แต่ท่าทีนี้มันกลับทำให้เขาโกรธกว่าเดิม

ดนัยกฤตใช้แรงมาบีบไหล่ของเธอ ก่อนจะกดเธอลงบนตัวเอง

ธิชาไม่รู้ว่าเขาอยากจะทำอะไร แต่ก็ตกใจเลยพยายามจะปกป้องช่วงท้องของตัวเอง

ใบหน้าของชายคนนี้ต่อยๆเข้ามาอยู่ในแววตาของเธออย่างชัดเจน

เขามีใบหน้าเย็นชา ก่อนจะค่อยๆพูดออกมา “ช่างมันอะไร？เพียงแค่คุณอยู่ที่ตำแหน่งของภรรยาของฉันอีกสักวัน คุณก็ต้องทำหน้าที่คุณอย่างเชื่อฟัง”

…………

สิ่งที่ร้อนแรงแบบนี้มันทุกข์ทรมานสำหรับธิชามาก

เธอนั้นพยายามใจดีสู้เสือมาตลอด ไม่มีสักวินาทีเดียวที่เธอไม่ห่วงลูกของตัวเอง

ดนัยกฤตเหมือนจะลืมไปแล้วว่าเธอกำลังท้องอยู่ เลยทำให้เธอทรมานอย่างโหดร้ายราวกับสัตว์ประหลาด

มีหลายครั้งหลายครา ที่ธิชามองใบหน้าที่โหดร้ายของเขาอย่างใกล้ชิด

เธอนั้นสงสัยจริงๆว่าดนัยกฤตนั้นอาจจะไม่ต้องการลูกสาวแล้ว……

เขาไม่เพียงแค่ไม่ต้องการเธอ แต่เหมือนจะไม่ต้องการลูกสาวอีกแล้วด้วย……

ช่วงหลังนั้นธิชาร้องจนเสียงแห้ง ก่อนจะพยายามให้เขาหยุดเสียที

เธอกลัวว่าลูกสาวของตัวเองจะตายในมือเขา

ดนัยกฤตนั้นอาจจะมีผู้หญิงมากมายที่เต็มใจจะมีลูกให้เขา

เพียงแค่เขาต้องการ เขาคงจะมีลูกได้เป็นทีมเลยล่ะ

แต่ว่าเธอ……บางทีชาตินี้ คงจะมีแต่ลูกสาวคนนี้แล้ว

ธิชาโอดโอยจนลืมไปแล้วว่าร่างกายของตัวเองนั้นถูกเขาทำจนเจ็บขนาดไหน

เธอทำได้เพียงขอให้เขาปล่อยลูกไป

ความสัมพันธ์ครั้งนี้มาถึงจุดสูงสุดแล้ว

หรือว่าจะต้องเอาลูกมาชดใช้ด้วยชีวิตงั้นเหรอ？

……

อันที่จริงคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีนั้นมันกันเสียงได้ดีมาก

เสียงร้องอ้อนวอนของธิชานั้นไม่ได้ดังไปถึงข้างล่างสักเท่าไหร่

เพียงแค่น้าปวีณานั้นเครียดเป็นอย่างมาก เกิดความเป็นห่วงในใจ ถึงอย่างไรคุณท่านก็ขึ้นไปข้างบนนานแล้ว ไม่เพียงแค่ไม่ได้ลงมาอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้เรียกให้คนใช้ข้างล่างเอาอาหารมาให้คุณนายด้วย

เวลานานขนาดนั้น……มันทำให้คนอดสงสัยไม่ได้

น้าปวีณาอดทนไม่ได้ เลยเดินไปเดินมาอยู่บริเวณทางเดินนอกห้องนอน

ธิชาร้องไห้อยู่ตอนแรกๆก็ยังพอว่า น้าปวีณาคิดเพียงว่าพวกเขาทะเลาะกันเท่านั้น

แต่เสียงหลังจากนั้น ความเจ็บปวดที่มากจนต้องกัดฟันกรอดนั้น……

อายุอย่างน้าปวีณานั้น อยากจะทำเหมือนไม่เข้าใจก็ไม่ได้

เธอคิดว่าลูกของธิชาในท้องนั้นอายุหกเดือนแล้ว……

จะสามารถ……ปล่อยไปแบบนี้ได้อย่างไร

เสียงของหญิงสาวนั้นมันน่าสงสารจับใจเป็นอย่างมาก……น้าปวีณานั้นแทบจะอดไม่ได้ที่จะขึ้นไปเคาะประตูเพื่อหยุดไว้

ธิชาอายุยังน้อย เพราะการท้องนั้นมันก็ถือว่าเหนื่อยยากมากแล้ว

บวกกับที่เธอมองออกว่าธิชาเห็นลูกสาวสำคัญกว่าชีวิตตัวเอง

ถ้าเป็นเพียงเพราะอารมณ์ชั่วครู่ของคุณท่าน……แล้วทำจนเกิดอะไรไม่คาดคิดขึ้นมา มันคงจะไม่ดีเท่าไหร่

ถึงอย่างไรน้าปวีณาก็เป็นลูกน้อง ไม่ว่าอย่างไรก็ปล่อยตัวตนตัวเองไปไม่ได้

การเป็นลูกน้อง จะไปรบกวนชีวิตส่วนตัวของเจ้านายไม่ได้

แม้เธอจะกังวลใจเป็นอย่างมาก แต่กลับไม่กล้าทำอะไร

จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

น้าปวีณาทำได้เพียงเหมือนเดิมผ่านไปเท่านั้น

เห็นเพียงเอวของชายคนนี้มีอะไรที่พันปิดอยู่อย่างเร่งรีบ

สีหน้านั้นยิ่งน่ากลัวมากกว่าเดิม เหมือนกับราชาแห่งนรก

“ไปเรียกหมอมา เร็วเข้า”

น้าปวีณาอึ้งไป ก่อนจะรีบพยักหน้ารับ “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไป”

……

หมอที่ดูแลธิชานั้นถูกจัดให้อยู่ในที่พักหลักของตระกูลภักดิภูมิเมธี เมื่อได้รับข่าวเลยรีบมาทันที

พนักงานด้านการแพทย์หลายคนถือกล่องเครื่องมือในมือ ก่อนจะรีบเดินตามกันเข้ามา

พวกเธอเห็นดังนั้น……ก็ตกใจจนแทบจะร้องออกมา

หลังจากนั้นหลายนาทีก็ใจเย็นลง จากนั้นก็รีบเข้ามาจัดการ มันเครียดจนไม่มีใครกล้าหายใจเสียงดัง

ตอนที่หมอรีบมานั้นดนัยกฤตก็ใส่กางเกงนอนแล้ว

แต่สถานการณ์บนเตียงใหญ่นั้น……มันน่ากลัวจนไม่มีใครกล้ามองมันตรงๆ

ร่องรอยเต็มห้องแบบนั้น

คุณนายนั้นตกเลือดแล้ว

ผ้าปูเตียงสีชมพูอ่อนนั้นมันเลอะรอยเลือดคาวคลุ้งไปหมด

แต่สถานการณ์บนเตียงที่วุ่นวายแบบนี้ แล้วทั้งเนื้อทั้งตัวของคุณนายแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธี……โดยเฉพาะต้นขากับหน้าอกนั้นมันมีรอยบาดเจ็บไปหมด ทำให้เกิดความคิดที่ไม่น่าคิดต่อเป็นอย่างมาก

ธิชาสีหน้าซีดเซียว ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บหรือเพราะอะไรกันแน่

เธอตอนที่เขาหลับตาคนข้างๆยังคิดว่าเธอหมดสติไป

แต่ตอนที่หมอเริ่มตรวจนั้น เธอกลับลืมตาขึ้นมา จากนั้นก็จับมือของแพทย์หญิง

“คุณต้องช่วยลูกฉันไว้ ต้องช่วยไว้ให้ได้ ช่วยลูกฉันด้วย……”