รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 365 ดนัยกฤต ฉันไม่มีทางเอาแต่ใจแล้ว

น้าปวีณาได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะกลัวจนตัวสั่น

อันที่จริงคนใช้ของตระกูลภักดิภูมิเมธีนั้นต่างไม่ค่อยเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณท่านกับคุณนายกันแน่

รู้เพียงว่าก่อนหน้านี้ไม่กี่วันคุณนายไม่ได้กลับบ้านทั้งคืนเลยทะเลาะกัน

แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นจริงๆกันแน่

เพียงแต่ถึงอย่างไรน้าปวีณากับคุณนายก็สนิทกันอยู่บ้าง เลยพอจะเข้าใจเธอมาก

น้าปวีณานั้นพอจะเดาได้ว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่ก็ไม่กล้าคิดไปไกล แต่รู้เพียงว่าการที่ถูกขังเอาไว้ทั้งๆที่ท้องได้หกเดือนแล้วนั้น มันจะต้องไม่ใช่เรื่องเล็กๆแน่ๆ

เธอตอบอย่างไม่สบายใจเล็กน้อย “ช่วงนี้คุณนายท้องไส้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พ่อครัวกับทางนักโภชนาการได้คุยกันแล้ว หมอเองก็มาตรวจแล้ว บอกว่ามันเป็นปกติของคนท้อง อันที่จริงช่วงนี้คุณนายก็ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ เพราะรู้สึกไม่ดี……เลยกินอะไรไม่ลงไปด้วย”

ใบหน้าหล่อเหลาของดนัยกฤตนั้นมืดลงดูท่าหงุดหงิดใจไม่น้อย “พวกคุณจัดการเรื่องกันอย่างไร ทำไมแค่ดูแลคนท้องคนเดียวยังทำให้ดีไม่ได้เลย？เธอไม่สบายตรงไหน？！”

อันที่จริงน้ำเสียงของดนัยกฤตนั้นไม่ได้ดุมาก เพียงแค่มีความร้อนใจเล็กน้อย

แต่ความน่าเกรงขามในตัวเขาทำให้น้าปวีณาตัวสั่นไหว

เธอกลืนน้ำลาย ก่อนจะอธิบายอย่างอ้ำอึ้ง “อันที่จริงไม่ได้ป่วยอะไรมากมายหรอกค่ะ เพียงแค่ร่างกายของคุณนายท้องแก่ขึ้นเรื่อยๆ ผิวหน้าท้องแตกลาย ตอนหกเดือนนั้นมันจะเห็นชัดที่สุด แล้วก็จะเกิดความไม่เคยชิน พอน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้น หลังก็จะงอไปมากกว่าเดิม เลยรู้สึกปวดหลัง ช่วงนี้น่องขาของคุณนายก็บวมขึ้นเล็กน้อย ดังนั้นคุรนายก็มักจะนอนลงบ่อยๆ……”

น้าปวีณาค่อยๆอธิบาย สีหน้าของดนัยกฤตก็หนักใจขึ้นเรื่อยๆ

เขาหน้าดำคร่ำเครียด ก่อนจะถามอย่างไม่สบอารมณ์ “เธอกินข้าวเที่ยงหรือยัง？”

“……ยังไม่ได้กินค่ะ แต่เอาไปให้แล้ว คุณนายบอกว่าตอนนี้ยังไม่อยากกิน อันที่จริงคุณนายก็กินข้าวเช้าไปไม่เยอะ……”

เธอยังไม่ทันพูดจบ ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาก็รีบลุกขึ้นมาทันที

เธอตกใจจนถอยหลังไป

ชายคนนั้นมีสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะเดินขึ้นไปด้วยใบหน้าดำคร่ำเครียด

……

ธิชานั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะไม่ลุกขึ้นมา เธอเองก็รู้ว่าพอท้องแก่ขึ้น ควรจะขยับร่างกายหน่อยเพราะมันดีต่อลูกในท้อง

แต่ว่าเธอตื่นมาเพียงสามชั่วโมง ก็ปวดเอวเป็นอย่างมากแล้ว การเอี้ยวตัวนั้นก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นหน่อย เลยอดไม่ได้ที่จะต้องลงไปนอนบนเตียง

ตอนที่ดนัยกฤตเปิดประตูออกเข้ามา

ธิชากำลังตะแคงตัวอยู่ อีกมือก็นวดหลังของตัวเอง

เธอเปิดทีวี เสียงไม่ดังมาก แต่ก็ทำให้ไม่ได้สนใจเสียงเปิดประตู

จนกระทั่งชายหน้าดำคร่ำเครียดคนนี้มายืนอยู่ไม่ไกล ก่อนจะถามเสียงต่ำว่า “ทำไมไม่กินข้าวให้ดี？”

ธิชาตกใจแทบแย่ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง

แววตาของเธอนั้นเผลอไปสบตากับชายสีหน้าเย็นชา

พลางตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะตึงเครียดตามมา

เธอยังไม่ลืมว่าก่อนหน้านี้ธเนษฐโทรมาเตือนอะไรกับเธอเอาไว้

เขาพูด ว่าช่วงนี้ดนัยกฤตอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก จนกระทั่งลดเวลาทำงานลง

เขาไม่มีอารมณ์ทำงาน แล้วก็ไม่มีอารมณ์ไปหาหญิงอื่น

ธเนษฐหมายความว่า ดนัยกฤตนั้นยังไม่ได้คิดจะยกเลิกงานแต่งงานจริงๆ

ที่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน ดนัยกฤตกลับมาหาเธอจริงๆด้วย

ไม่ว่าเขาจะมาด้วยอารมณ์แบบไหน แต่ใจของธิชาในตอนนี้มันรู้สึกดีเป็นอย่างมาก

อย่างน้อย ในใจเธอก็มีความหวังขึ้นมา โดยที่ยังไม่สลายหายไปทั้งหมด

แววตาของธิชานั้นมองเขาอย่างสงบแต่ก็อ่อนโยน จากนั้นจึงพูดเสียงเบา “วันนี้ฉันไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ เลยอยากกินตอนสายๆน่ะ”

ดนัยกฤตเดินมาอยู่ต่อหน้าเธอ ใบหน้าก็ไม่ได้มีอารมณ์เท่าไหร่ เขานั้นพูดอย่างแข็งทื่อว่า “เอาแต่ใจตัวเองตลอดเลย รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นช่วงที่เด็กกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว ยังไม่กินอะไรอีก แล้วเด็กจะเติบโตอย่างแข็งแรงได้อย่างไร？”

ธิชาที่มีแววตานิ่งเฉย ก็กลับสว่างขึ้นมาได้เพราะคำพูดของเขา

เธอริมฝีปากสั่นไหว ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงที่สงสัยและไม่มั่นใจ

“เรื่องมันมาถึงวันนี้แล้ว คุณยัง……ยังสนใจเด็กในท้องของฉันอีกเหรอ？”

สีหน้าของดนัยกฤตนิ่งลง เขาไม่ลังเล ก่อนจะตอบด้วยเสียงเย็นชา “หรือว่าเด็กในท้องคุณไม่ใช่ลูกของฉันหรือไง？ธิชา คุณสมองเสียไปแล้วเหรอถึงได้ถามอะไรแบบนี้ออกมา？”

ธิชาดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะมีเสียงสะอื้นขึ้นเบาๆ “ถ้าอย่างนั้น……คุณสนใจเพียงลูกเท่านั้นใช่ไหม แต่ไม่ได้……ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรให้ฉันแล้วงั้นเหรอ？”

เธอพูด พลางจ้องใบหน้าของดนัยกฤต

โดยเฉพาะแววตาของเขา

เธอมองออก ว่าหลังจากที่ได้ยินคำถามของเธอ แววตาของดนัยกฤตก็กลอกไปมา

เขาขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ “ธิชา คุณคิดว่า ถามคำถามที่ไม่มีความหมายอะไรแบบนี้ มันจำเป็นเหรอ？”

เขาเห็นดวงตาแดงก่ำของธิชา มันแดงมากขึ้นเรื่อยๆ

ดนัยกฤตขมวดคิ้วแน่น จากนั้นก็ทำเหมือนจะเดินไป “ตอนบ่ายฉันยังมีงานต้องทำ อย่าลืมกินข้าวด้วยล่ะ อย่าเอาเด็กมาล้อเล่น”

ธิชากลับรีบดึงผ้าห่มออก ก่อนจะรีบเดินตามไปด้วยเท้าเปล่าทั้งๆที่ตัวเองนั้นหน่วงเอวมากเหลือเกิน

เธอยื่นมือไปจับแขนเสื้อของชายคนนี้ แม้แรงจะไม่ได้มากมาย แต่มันก็แสดงความเอาแต่ใจออกมา

ดนัยกฤตพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “มีเรื่องอะไรอีกเหรอ？”

ธิชาพูดเหมือนร้องไห้เบาๆ เธอเอามือหนึ่งจับแขนเสื้อเขาไม่ปล่อย “ฉันไม่อยากให้คุณไป อยู่กับฉันได้ไหม คุณขังฉันเอาไว้ที่นี่ ตลอดเวลาห้าวันมานี้ นอกจากน้าปวีณา ก็ไม่มีใครมาคุยกับฉันเลย ฉันไม่อยากให้คุณไปจริงๆ อยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม ไม่ต้องอยู่นานก็ได้”

แม้เขาจะหยุดเดิน แต่ตัวนั้นกลับแข็งทื่อ

เขาเงียบอยู่นาน ก่อนจะหันหัวกลับมา เพื่อแยกมือของเธอออก “คุณทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร？”

น้ำเสียงของเขามันเย็นชาไปถึงขั้วหัวใจของธิชา

แต่เธอนั้นก็ยังเกาะแขนเสื้อเขาและงอแงเหมือนเด็กๆ “ฉันไม่อยากเสียคุณไป……”

อันที่จริงธิชามีคำพูดมากมายที่อยากจะพูด แม้จะต้องไร้ศักดิ์ศรี ก็ดีกว่าให้เธอเงียบเหงาอยู่คนเดียว

แต่ว่ากว่าจะรอเขากลับมานั้นมันไม่ง่ายเลย แต่เธอกลับไม่รู้จะพูดอย่างไรออกไปดี

ดนัยกฤตขมวดคิ้วก่อนจะหยุดเธออย่างเย็นชา “ธิชา อย่าหาเรื่องเลย มาจนถึงตอนนี้แล้ว คุณยังคิดว่าฉันจะกลับไปเพราะคำพูดไม่กี่คำของคุณเหรอ？”

มือของธิชานั้นเริ่มกำแน่น แววตาที่แดงก่ำก็มีความยืนหยัดไม่เบา

“ฉันไม่กล้าขอให้คุณยกโทษให้ฉัน แต่ฉัน……ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ในใจคุณมีฉันอยู่ งานแต่งงานของเรา……ก็ไม่ใช่การหลอกลวง คุณจะทำเพื่อลูกสาว และทำเพื่อความรู้สึกที่เรามีให้กัน แล้วให้โอกาสฉันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ……”

ตอนที่ธิชาพูดแบบนี้ออกมา ในใจของตัวเองก็ไม่มั่นใจ

เธอไม่กล้ายืนหยัดให้มาก เกรงว่าดนัยกฤตจะรำคาญมากกว่าเดิม

แต่ว่าเธอก็รู้อยู่ในใจ ว่าคำพูดของธเนษฐนั้นมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย

ดนัยกฤตต้องชอบเธอพอสมควรถึงได้จะมาแต่งงานกับเธอ ถึงได้มีลูกกับเธอ

เพียงเพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวนั้น ความรู้สึกระหว่างสองคนจะจบลงทันทีมันคงเป็นไปได้ยาก

เขาแค่หงุดหงิดใจก็เท่านั้น……

คำพูดเหล่านี้ ถ้าเกิดไม่รีบพูดตอนนี้ เกรงว่าจะไม่มีโอกาสให้ได้พูดอีกแล้ว

ดังนั้นถึงจะดูไร้ศักดิ์ศรี ธิชาเองก็ยังอยากจะรั้งเขาไว้

……

ชายคนนี้ทำหน้าดำคร่ำเครียด เรือนร่างก็เหมือนจะแข็งทื่อมากขึ้นเรื่อยๆ

เขาหรี่ตาลง จากนั้นก็มองเธอด้วยแววตาที่ไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่

“คนที่เห็นว่างานแต่งงานนั้นมันเป็นเรื่องเล่นๆก็คือคุณ ธิชา เรื่องบางเรื่องมันก็ยกโทษให้ได้ ที่ผ่านมา ฉันให้อภัยคุณมามาก แต่บางความผิดนั้นถ้าทำไปแล้ว ก็ต้องชดใช้แบบนี้ เข้าใจไหม？”

ธิชารู้สึกว่าเขากำลังจะสะบัดมือเธอออก เลยรีบเข้าไปกอดเอวเขา

“ฉันรู้แล้ว！ฉันยินดีที่จะชดใช้ ฉันยินดีที่จะให้คุณทำให้ฉันทรมาน ขอแค่คุณอารมณ์ดีขึ้นก็พอ อย่าจากฉันไปเลย แล้วก็อย่าบังคับให้ฉันกับลูกต้องแยกจากกัน ขอร้องล่ะ คุณให้โอกาสฉันหน่อยได้ไหม ท่านดนัย ……ฉันจะพยายามเป็นภรรยาที่ดี ฉันจะไม่เอาแต่ใจแล้ว ให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไหม？”

ท้องของธิชานั้นใหญ่

ท้องนั้นกั้นระหว่างเธอกับดนัยกฤต ทำให้ท่าทีที่เธอกอดเขานั้นมันลำบาก

ธิชาตัวเล็ก แถมท้องก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทั้งตัวก็ดูไม่สมส่วนเท่าไหร่

เหมือนสาวน้อย ที่ท้องก่อนวัย

ดนัยกฤตอดทำใจไม่ได้ที่ผลักเธอออก

เขามีสีหน้าหนักใจ ก่อนจะบีบคางของเธอให้เชยขึ้นด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “ธิชา คุณไม่อยากจะจากฉันไป หรือไม่อยากจะจากลูกสาวคุณไป？