รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 349 ต้องให้ท่านดนัยให้ความเป็นธรรมกับคุณให้ได้
“ส่วนเรื่องที่ผมพูดไป ผมแค่อยากทำลายความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับพี่ชายผม ส่วนเรื่องที่ผมพูดออกไป ผมแค่อยากทำให้ความสัมพันธ์ของคุณกับพี่ชายแตกหักกัน คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่สามารถให้กำเนิดลูกให้พี่ชายของผมได้ เขาจะต้องทำดีกับไปตลอดชีวิตแน่นอน”
คำพูดของชายหนุ่มทำให้ใบหน้าของธิชาแข็งทื่อ คิ้วของเธอก็ขมวดแน่น
ท่าทางที่พยายามปกปิดของเขาเหมือนกำลังช่วยดนัยกฤตปกปิดบางสิ่งบางอย่างอยู่
แต่เธอไม่มีหลักฐาน สุดท้ายเธอก็หลับตาลง ปกปิดอารมณ์ทั้งหมดบนใบหน้าของเธอไว้
……
หลังจากที่ธเนษฐเดินออกไป ธิชายังคงรักษาท่าทางเดิม ไม่ขยับเขยื้อนเลย
เธอตกอยู่ในภวังค์ความคิดเป็นเวลานาน ในสมองของเธอยังคงปรากฏภาพเหตุการณ์ของเมื่อคืนนี้ขึ้นมา
เธออยากจะคิดว่าไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาก่อน…
แต่ถึงแม้เรื่องผิดพลาด ก็กลายเป็นรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันลบเลือนในความทรงจำของเธอ
ธิชาเกลียดตัวเองเล็กน้อย
เป็นเพราะเธออ่อนแอเกินไป ถึงทำให้ธเนษฐกล้าที่จะรังแกเธอตามใจชอบแบบนี้
ในขณะเดียวกันเธอก็แค้นดนัยกฤตมาก
เขามีอำนาจ มีอำนาจถึงขนาดไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้
ทำไมแค่ผู้หญิงอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงต่อสู้อย่างเธอ… เขาถึงยังปกป้องเธอไม่ได้
ธิชาอึดอัดใจอยู่นาน รอจนเธอปรับอารมณ์ได้
แล้วกดโทรศัพท์ดู ก็เห็นว่ามีข้อความเข้าเป็นจำนวนมาก และมีสายที่ไม่ได้รับจากดนัยกฤตด้วย
เธอไม่ได้ตอบกลับ
เธอกดหาเบอร์โทรศัพท์ของธาวินออกมา แล้วจ้องไปที่หมายเลขโทรศัพท์เป็นเวลานานสุดท้ายก็กดโทรออก
หลังจากผ่านไปยี่สิบวินาทีธาวินก็กดรับโทรศัพท์ของเธอ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงวิตกกังวลเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น?”
ธิชาจับโทรศัพท์มือถือไว้แน่น หลังจากได้ยินแค่ประโยคสั้นๆ เธอก็เกือบจะร้องไห้ออกมา
เสียงของธาวินเธอคุ้นเคยมาก
ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา
ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ทุกครั้งที่เขาอารมณ์เสีย
ธิชากลัวว่าถ้าเธอพูดตอนนี้จะสะอื้นไห้ เธอทำตัวไม่ถูก จึงไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
แต่เสียงจากปลายสายยิ่งร้อนใจมากขึ้น “ธิชา รีบพูดมาเดี๋ยวนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ธิชากระแอมออกมาเบา ๆ และพยายามควบคุมเสียงของเธอให้เป็นปกติ เพื่อที่เธอจะได้แกล้งทำเป็นไม่มีอะไร “ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อตะกี้โทรศัพท์น่าจะมีปัญหาก็เลยไม่ได้ยิน แต่ตอนนี้ได้ยินชัดเจนแล้ว ธาวิน ตอนนี้คุณ… กำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานเหรอคะ?”
อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้คุยกับธาวินมานาน จนไม่รู้จะพูดยังไงดี
หรืออาจเป็นเพราะเธอลืมจัดระเบียบถ้อยคำก่อนโทรออก… ตอนนี้ยิ่งรู้สึกกระดากอายมากขึ้น
เสียงของธาวินค่อนข้างเคร่งเครียด “น้องเจอเรื่องลำบากอะไรหรือเปล่า หรือว่า… ทะเลาะกับดนัยกฤตมา?”
จมูกของธิชาเริ่มแสบ เธอหอบหายใจอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นมือออกไปปิดตรงไมโครโฟนไว้ เพราะกลัวว่าเสียงร้องไห้ของเธอจะดังเข้าหูของธาวิน
หลังจากปรับอารมณ์สักพัก เธอก็สูดหายใจเข้าลึก และพูดอย่างสงบอีกครั้ง “ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร ฉันเพิ่งได้ยินเรื่องเกี่ยวกับคุณโดยบังเอิญ ฉันคิดว่ามันเร่งด่วนมาก ฉันคิดว่าควรจะโทรมาเตือนคุณไว้”
ที่ธิชามองไม่เห็นก็คือ
ธาวินซึ่งกำลังหยุดการประชุมไปชั่วคราว ตอนนี้กำลังยืนอยู่ในห้องรับแขกที่ปิดสนิท
สีหน้าเหนื่อยล้า ปากกาในมือของเขาแทบจะถูกเขาหักเป็นสองส่วน
ธิชาไม่มีทางติดต่อมาหาเขาโดยไม่มีเหตุผล
เธอเกลียดเขามากขนาดนั้น เกลียดจนแทบไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก
กลัวว่าการเข้าไปพัวพันกับเขาจะทำให้มีปัญหาวุ่นวายอีก
ถ้าไม่ใช่เพราะมีเรื่องด่วน นั่นก็แสดงว่าเธอถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนักจริงๆ
เหมือนกับตอนที่ธิชาถูกรังแกตอนยังเป็นเด็ก
เธอนิ่งเงียบตรงหน้าโทรศัพท์ หลังจากเขาถามอยู่หลายครั้ง เธอก็ค่อยๆ ร้องไห้ออกมา
หัวใจของธาวินจุกอยู่ในลำคอ
เขารู้ว่าธิชาจะไม่โทรหาเขาก่อน ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ
“ไปได้ยินอะไรมา พูดช้าๆ พี่รอฟังอยู่”
ธิชาพยายามระงับเสียงสะอื้นแล้วพูดอย่างช้าๆ “ดนัยกฤตเดินทางไปทำธุระหลายวันแล้ว เขาขอให้ธเนษฐมาดูแลฉัน คุณน่าจะรู้จักธเนษฐน้องชายแท้ๆ ของดนัยกฤต ธเนษฐจะเข้ารับตำแหน่งในคณะรัฐมนตรี น่าจะเข้าเริ่มงานในอีกไม่กี่วันนี้ เมื่อวานฉันบังเอิญ… บังเอิญเห็นแฟ้มเอกสารเกี่ยวกับการตรวจสอบของตระกูลธนาภูวนัตถ์ในกระเป๋าเอกสารที่เขาทิ้งไว้ ธาวิน คุณรู้ไหมว่าคนจากกรมสอบสวนคดีอาชญากรรมเชิงพาณิชย์แอบตรวจสอบคุณมานานแล้ว”
พอได้ยินแบบนี้ ธาวินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “น้องหมายถึงเรื่องนี้นี่เอง พี่รู้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว น้องไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ พี่ชายคนนี้จะจัดการให้เรียบร้อยเอง”
ธิชายังคงกังวลเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอก็เคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย “คุณจะจัดการยังไง หลักฐานมันมัดตัวคุณ และเหมือนว่าพวกเขาเตรียมจะปิดคดีแล้ว คุณคิดจะหนีไปหลังจากเกิดเหตุไหมคะ?!”
ธาวินนิ่งเงียบไปสักพัก แล้วพูดปลอบใจให้เธอมั่นใจ “มันไม่รุนแรงอย่างที่คิดหรอก ผมมีวิธีจัดการอยู่แล้ว คุณคิดว่าสำนักงานกฎหมายของตระกูลธนาภูวนัตถ์มีไว้ทำไม? เอาล่ะ ธิชา ไม่ต้องคิดอะไรมาก ส่วนธเนษฐ… ธเนษฐไม่ใช่คนที่จะยุ่งด้วยง่าย คุณไม่ควรยุ่งกับเขามากเกินไป เข้าใจไหม?”
ธิชาลังเลอยู่สักพัก สุดท้ายก็พูดออกมาเบาๆ “เข้าใจแล้วค่ะ”
ชายหนุ่มที่อยู่ปลายสายเหมือนจะครุ่นคิดเกี่ยวกับคำถามนี้อย่างเคร่งเครียด
เขาเอ่ยเตือน “ธเนษฐดูไม่เหมือนคนที่จะทิ้งเอกสารไว้ได้ บางทีเขาอาจจะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน ก็เลยจงใจทิ้งเอกสารพวกนั้นให้คุณดู ธิชา ระวังตัวด้วย อย่าหลงกลเขา ถ้าจำเป็น อย่าลืมเตือนดนัยกฤตด้วย อย่าให้ธเนษฐเข้าใกล้คุณเกินไป”
ธิชาได้ยินคำพูดเหล่านี้ ถึงแม้จะเป็นเพียงการเตือนทั่วไป แต่หน้าอกของเธอก็รู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ
แม้แต่ธาวินก็รู้ว่าธเนษฐเป็นคนประเภทไหน
ดนัยกฤตที่เป็นพี่ชายของธเนษฐ จะไม่ชัดเจนได้ยังไง?
เขารู้ทั้งรู้ว่าเมืองJมีธเนษฐอยู่ด้วย แต่เขายังปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตราย
ทำไมเขาปล่อยให้เธอตกอยู่ในสถานที่อันตรายโดยไม่สนใจเลย…
ธิชารีบกลั้นเสียงสะอื้น และพูดกับธาวินว่า “รู้แล้วค่ะ แต่ธเนษฐดูงานยุ่งมาก ไม่มีเวลามาสนใจฉันเลย บางทีอาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ คุณไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ”
ธาวินเหมือนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ เธอไม่แน่ใจว่าเธอได้ยินผิดไปหรือเปล่า
เขาพูดต่อ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พี่ไปประชุมต่อแล้วนะ น้องท้องอยู่ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย”
ธิชาขมวดคิ้ว ดวงตาของเธอเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา
เธอแทบกลั้นหายใจถึงจะพูดออกมาโดยไม่สะอื้นได้ “ได้ค่ะ คุณทำงานต่อเถอะ ฉันวางสายแล้ว”
ธิชายังคงไม่วางสาย
หนุ่มรีบถาม “ธิชา น้องมีอะไรใช่ไหม ดนัยกฤตทำให้จิตใจน้องหรือเปล่า บอกมาตามจริง อย่าปิดบังพี่”
มือของธิชาที่จับโทรศัพท์สั่นเทา น้ำตาของเธอก็เหมือนจะพรั่งพรูออกมา
แต่เธอยังคงส่ายหน้าแล้วยกยิ้ม “จะเป็นไปได้ยังไงกันคะ คุณคิดมากไปเองแล้ว ดนัยกฤต ดีต่อฉันมาตลอด ฉันแค่อยากจะเตือนคุณว่าตระกูลธนาภูวนัตถ์จะถูกเล่นงานเท่านั้นเอง”
…………
เธอไม่รอให้ธาวินพูดต่อ
แม้แต่ครึ่งวินาทีเธอก็รอไม่ได้
ก่อนจะรีบกดวางสายไป
เธอไม่อยากร้องไห้ออกมาให้ธาวินได้ยิน
เพราะการร้องไห้ออกมานั้นไร้ประโยชน์
เธอไม่อยากเสียใจกับทางเลือกที่เธอเลือกเอง
ไม่มียารักษาโรคเสียใจทีหลังในโลกใบนี้
ความรู้สึกผิดนั้น ช่างเจ็บปวดทรมานมากเหลือเกิน
ทั้งที่รู้ว่ามันย้อนอดีตกลับคืนมาไม่ได้ แต่ก็ยังเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา
แน่นอนว่าเธอไม่อยากมานึกเสียใจทีหลัง และเธอไม่อยากให้ธาวินเสียใจทีหลังเช่นกัน
เขาเป็นคนส่งเธอไปโดยไม่เสียใจหรือลังเลใจ
และเขาเองก็เป็นคนที่ไม่มีคุณสมบัติที่จะเสียใจทีหลังมากที่สุดในโลก
……
ดนัยกฤตไม่ได้วิดีโอคอลมาหาธิชาจนถึงเย็น
ดนัยกฤตถามเธอว่าทำไมเมื่อคืนเธอไม่รับโทรศัพท์
ธิชาจึงบอกว่าเมื่อวานไม่ค่อยสบาย เธอเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ แล้วอยู่ในอาการมึนงงจนถึงเช้า แต่ตอนนี้อาการเธอดีขึ้นแล้ว
ดนัยกฤตดูเป็นห่วงมาก แล้วรีบเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
บางทีคงเป็นเพราะสีหน้าของเธอซีดเซียวจริงๆ ทำให้ดนัยกฤตไม่มีท่าทางสงสัย
ดูเหมือนเขาจะงานยุ่งมาก เพิ่งวิดีโอคอลกันได้ไม่ถึงสามนาที ผู้ช่วยก็เข้ามาเรียกให้เขาออกไปทำงานต่อ
พอวิดีโอจบลง ธิชาก็หุบยิ้มที่แข็งทื่อบนใบหน้าของเธอไป
เธอยิ้มไม่ออก
การเสแสร้งแกล้งทำ เป็นอะไรที่เหนื่อยจริงๆ
……
น้าปวีณาดูแลเธอมานาน เมื่อคืนตอนที่ช่วยเธออาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้
เธอเห็นรอยแผลบนผิวขาวของธิชาอย่างชัดเจน ทั้งบริเวณหน้าอกและต้นขา
น้าปวีณาไม่กล้าถามธเนษฐว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่พอเธอถามธิชาในภายหลัง ธิชาก็นิ่งเงียบ
จนกระทั่งธิชาก่อนจะนอนหลับในช่วงกลางคืน เธอก็ยังมีท่าทางไม่มีความสุข และดูเหมือนว่าเธอจะมีท่าทางหดหู่ใจมาก
น้าปวีณาคาดเดาเองอย่างกล้าหาญ “คุณธิชาคะ เมื่อคืนนี้คุณออกไปกับท่านสองจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ ตั้งแต่คุณกลับมา คุณขาหมดแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว ตอนที่น้าช่วยคุณอาบน้ำให้ น้าก็เห็นบาดแผลบนร่างกายคุณ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริง น้าว่ารอให้ท่านดนัยกลับมา ความจริงข้อนี้คือคุณไม่สนใจใบหน้าของกันและกัน ต้องให้ท่านดนัยให้ความเป็นธรรมกับคุณให้ได้”
nuchjaree_nana@gmail.com
เนื้อเรื่องอีกนานใช่หรือไม่ เพราะยิ่งอ่านก้อยิ่ง งง สรุปใครคือพระเอก ดนัยกฤษรักธิชาบ้างมั๊ย ดูไม่ค่อยปกป้องธิชาเลย แต่เท่าที่อ่านมาจยถึงตอนนี้คือธเนษฐเริ่มตกหลุมรักธิชาแล้วแน่ๆ แล้วถ้าดนัยกฤษเป็นพระเอกจริงจะเคลียร์ผู้หญิงหมดมั๊ยแล้วที่บอกว่ารักอี๊ฟล่ะ ระหว่างอี๊ฟกับธิชาจะเลือกใคร ลูกสาวของธิชาจะคลอดออกมามั๊ย มันเหมือนนานมาก ถ้าเป็นหนังสือนี่กี่้เล่มจบค่ะ