รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 348 การจัดการในคืนนี้ เป็นความคิดของพี่ใหญ่

ธิชาถูกเขาจับกลับมา ถูกเขาจับข้อมือแน่น

ข้อมือของเธอถูกบีบอย่างแรง ขอบตาเริ่มมีน้ำตาคลอ

ธเนษฐคิดว่าเธอจะไม่เอ่ยปากพูดกับตัวเองอีก

แล้วเธอก็แสยะยิ้ม ก่อนจะพูดเสียงแข็ง “ทำไมต้องช่วยฉันด้วย”

“ธเนษฐ คุณไม่ได้ตั้งใจจะให้ฉันตาย ทำไมถึงต้องช่วยฉัน”

ข้อมือของธเนษฐค่อยๆ คลายออก และวางฝ่ามือบนแผ่นหลังของธิชา พยายามปกป้องเธออยู่เงียบๆ

เหมือนคอยปกป้องเด็กน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ

น้ำเสียงของเขาแหบแห้ง “ไม่มีอะไร คุณกำลังตั้งท้องอยู่ ไม่ว่าผมจะเกลียดคุณแค่ไหน ผมก็ไม่ควรใช้วิธีการที่หยาบช้าแบบนี้”

ธิชายิ้มเยาะ แล้วถามว่า “ปีศาจร้ายอย่างคุณ ยังสนใจว่าใช้แผนการที่หยาบช้าด้วยเหรอ”

เธอยกยิ้ม แล้วกลอกตา มองเขาด้วยความเกลียดชัง

ธเนษฐถูกสายตาของเธอทำให้รู้สึกอึดอัด เขาหน้าบึ้งทันที และปล่อยธิชาออกไป

เธอพูดเน้นย้ำทีละคำ “คุณคิดว่าผมตัดสินใจทำแบบนี้คนเดียวจริง ๆ หรือไง พี่ใหญ่ไม่อยากได้ลูกของคุณ อีกทั้งยังไม่อยากได้คุณแล้ว ถ้าพี่ใหญ่เป็นห่วงคุณมากพอ เขาจะวางใจที่จะปล่อยคุณที่กำลังตั้งท้องอยู่ที่เมืองJ ให้ผมทรมานได้ตามใจหรือไง?”

ดวงตาที่ว่างเปล่าของธิชาค่อยๆ ฟื้นสภาพ แต่ดูเหมือนความหวาดกลัวจะหนักมากขึ้น

ธเนษฐมองเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่ไม่สนใจความเป็นความตายของคุณ แผนการในคืนนี้ ก็เป็นความตั้งใจของพี่ใหญ่”

รูม่านตาของหญิงสาวตรงหน้าเธอเบิกกว้างอย่างตกใจทันที

เธอจ้องที่เขาด้วยความสงสัย และมองอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน

เหมือนพยายามพิจารณาว่าคำพูดของเขาจะเป็นจริงหรือเปล่า

ธเนษฐเม้มริมฝีปากริมฝีปากแน่น แต่ไม่ได้พูดอะไร

ใบหน้าของธิชาแข็งทื่อ ขนตาหนาของเธอก็สั่นระริก ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา

เธออ้าปากเล็กน้อย และพูดพึมพำ “เป็นไปไม่ได้ คุณกำลังโกหกฉัน”

ธเนษฐยังคงเม้มปาก และจ้องมองไปที่เธอ

น้ำตาของเธอไหลเยอะมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งตัวของเธอกระตุกสั่นอย่างแรง แต่เสียงของเธอยังคงเบามาก เสียงที่เบานั้นเดิมทีเป็นเสียงเดิมของเธอ เหมือนกับเด็กสาวที่ไร้เดียงสากำลังถูกความสิ้นหวังปกคลุมทั่วร่าง

จมดิ่งลงไป…

จนพบว่าตัวเองไม่มีโอกาสแม้แต่จะหลบหนีไป

ความรู้สึกสิ้นหวังที่รุนแรงมากนั้น

มันแทบจะล้นทะลักออกมา

ริมฝีปากซีดเผือดของเธอสั่นเทา และบ่นพึมพำกับตัวเอง “ฉันท้องลูกสาวแท้ๆ ของดนัยกฤตอยู่ ทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้ เป็นไปไม่ได้ เขาจะทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง…”

คำพูดในปากของธิชาค่อยๆ เปลี่ยนจากไม่เชื่อเป็นสงสัย

เธอยังคงบ่นต่อไปว่า “ฉันทำผิดอะไรหรือเปล่า หรือฉันไม่ควรมีเด็กคนนี้ แต่เด็กคนนี้… เขาวางแผนทำให้ฉันตั้งท้องเอง ทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้ เขาอยากให้ฉันตายหรือไงกัน? ฉันทำผิดอะไรกันแน่…”

คำพูดของเธอ จากไม่เชื่อก็กลายเป็นแปลกใจ

จากเสียใจกลายเป็นเดือดดาล

จากนั้นเธอก็มองไปที่ธเนษฐ ด้วยสายตาดุร้าย แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา “คุณโกหกฉันใช่ไหม เป็นคุณที่อยากให้ฉันตาย! เป็นคุณที่จงใจทำให้ความสัมพันธ์ของฉันกับดนัยกฤตแตกหักกัน เขาไม่มีทาง.. . … ไม่มีทางจะทำแบบนี้… ธเนษฐ คุณโกหกฉัน! คุณโกหกฉันใช่ไหม! คนเลว!”

ธิชาร้องไห้อย่างหนัก

ธเนษฐพยายามจับไหล่ของเธอ และดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

อารมณ์ที่สับสนในดวงตาของเขาอธิบายไม่ถูก

ธิชาเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงระเบิดพลังได้รุนแรงถึงขนาดนี้

เขาแทบจะรั้งเธอไว้ไม่ได้

ต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะควบคุมเธอไว้ในอ้อมกอดของเขาได้

เขายกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ใช่ ผมโกหกคุณ พี่ชายรักคุณถึงขนาดนั้น จะทำร้ายคุณได้ยังไง ผมพูดไร้สาระไปเอง คุณอย่าฟังเลย”

ธิชาร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเขา

เธอเหมือนเด็กน้อยที่ถูกคนทั้งโลกทอดทิ้ง

ร้องไห้หนักมาก

เธอร้องไห้อย่างหนัก ร้องไห้จนหมดเรี่ยวแรง

ธเนษฐยังคงกระซิบปลอบประโลมข้างหูของเธอ “ผมโกหกคุณ ธิชา ผมโกหกคุณ คุณไม่ต้องเชื่อที่ผมพูด ผมทำเรื่องชั่วร้ายเองทั้งหมด ผมเป็นคนเลวที่ชั่วร้ายที่สุด คุณเกลียดผมก็พอแล้ว ธิชา ไม่คุณเกลียดผมคนเดียวก็พอ”

……

หลังจากที่ธิชาถูกส่งกลับมาถึงคฤหาสน์ ธเนษฐก็เรียกหมอมาตรวจร่างกายให้เธออย่างละเอียด

ผลการตรวจคือ เด็กในครรภ์ปลอดภัยดี แต่ว่าที่คุณแม่ได้รับตื่นกลัวมากเกินไป และมีอาการผันผวนทางอารมณ์ และอารมณ์ไม่มั่นคงที่อย่างยิ่งในช่วงนี้

ธิชาผล่อยหลับไปในสภาพเหน็ดเหนื่อย

ในตอนที่เธอตื่นขึ้นมา สาวใช้ก็ยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียง ท่าทางดูเหนื่อยล้ามาก

ทันทีที่ธิชาลืมตาตื่น เธอก็เอื้อมมือออกไปลูบหน้าท้องของเธอ

สาวใช้รีบพูดอย่างรวดเร็ว “ไม่ต้องห่วงค่ะ เด็กในท้องปลอดภัยดี คุณธิชาคะ คุณจะออกไปเที่ยวเล่นกับท่านสองไม่ได้อีกแล้วนะคะ ท่านสองพาคุณไปทำอะไร คุณถึงกลับมากลางดึก น้าเป็นห่วงแทบตาย”

ใบหน้าของธิชาโล่งอกเล็กน้อย พอได้ยินว่าลูกในท้องปลอดภัยดี

แต่แล้วเธอก็ทำหน้าเรียบนิ่ง ไม่ยอมบอกเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้

สาวใช้ไม่กล้าถามอะไร เธอรับผิดชอบเตรียมอาหารและการพักผ่อนของธิชาเท่านั้น

จนกระทั่งช่วงบ่ายโมง ธเนษฐก็ขึ้นมาอีกครั้ง และเดินเข้ามาในห้องของเธอ

พอเห็นหน้าเขา สายตาของธิชาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เธอเอาผ้าห่มคลุมตัวแน่นแล้วหดตัว ผ่านไปสักพัก เธอพูดอย่างข่มอารมณ์ “ออกไปให้พ้น”

ธเนษฐพูดตามปกติ “ฉันออกไปแน่ แค่มาเตือนคุณว่าสัญญาณและเครือข่ายโทรศัพท์ของที่คฤหาสน์ใช้งานได้แล้ว คุณสามารถติดต่อพี่ชายของคุณได้แล้ว เมื่อคืนนี้เขาติดต่อคุณไม่ได้ คงกังวลมาตลอดคืน”

ความหวาดกลัวของธิชายังคงไม่ลบเลือนออกไป

เธอไม่ลืมในสิ่งที่ธเนษฐเคยพูดไว้

ถึงแม้เธอจะไม่เชื่อก็ตาม

แต่ก็คุ้มค่าที่จะพิจารณา ว่าทำไมธเนษฐสามารถเข้าออกที่นี่ได้อย่างอิสระ อีกทั้งยังดูแลเธอและทุกคนในคฤหาสน์

ดนัยกฤตอยู่ต่างประเทศก็ไม่สามารถเอื้อมมือเข้ายุ่งได้แล้วเหรอ

แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เธอพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา “คุณมันเดรัจฉานในคราบมนุษย์ แต่ยังสามารถรับตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่คณะรัฐมนตรี ในโลกใบนี้มีคนตาบอดเยอะจริงๆ”

ธเนษฐไม่ถือสาการต่อว่าของเธอ แล้วพูดเสริมอย่างเรียบนิ่งว่า “เรื่องของธาวิน เป็นความจริงครึ่งเรื่องเท็จครึ่ง ธาวินกำลังถูกตรวจสอบจริง ๆ แต่คงไม่ล้มลงง่ายๆ แฟ้มเอกสารพวกนั้นผมจงใจทำขึ้นมาเพื่อทำให้คุณตกใจ ไม่ต้องเชื่อก็ได้”

สมองของธิชามึนงง เหมือนเพิ่งจะนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้

เธอข่มอารมณ์ให้ใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ธเนษฐ คุณพูดหลอกลวงฉัน ฉันผิดเองที่เชื่อในสิ่งที่คุณพูด ฉันรู้ว่าด้วยอำนาจของฉันในตอนนี้ยังไม่สามารถตอบโต้คุณได้ จึงได้แต่อวยพรคุณ ฉันขอให้ในอนาคตคุณมีภรรยาที่รัก อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข พอภรรยาของคุณตั้งท้อง ขอให้เธอถูกพวกเพื่อนสนิทของคุณผลัดกันข่มขืน เป็นยังไงคะ คำอวยพรนี้ยุติธรรมมากใช่ไหม ขอให้คุณได้แต่งงานเร็วๆ และมีลูกเร็วๆ”

ธิชากัดฟันพูดลอดไรฟันทีละคำ ทำให้ดูชั่วร้ายมาก

แต่ธเนษฐกลับเลิกคิ้วและยิ้มออกมา สีหน้าของเขาเรียบนิ่ง

เขาไม่มีอาการโมโห ยังคงทำสีหน้าปกติ ทำหน้าที่เป็นน้องสามีที่ดี เขาพูดกับธิชาอีกสองสามคำ ให้เธอดูแลร่างกายตัวเองให้ดี

ธิชาไม่สนใจเขา

ธเนษฐก้าวเข้าไปหาอีกไม่กี่ก้าว

เขาเพิ่งเดินเข้าใกล้เตียง

ธิชาก็คลุมตัวเองด้วยผ้าห่มแล้วหดตัวเข้าไปข้างใน “คุณจะทำอะไร ออกไปให้พ้นนะ”

มือของธเนษฐยกขึ้นเล็กน้อย เขาตั้งใจจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของธิชา

เขากลัวว่าตลอดชีวิตของเขาคงไม่มีวันลืมท่าทางของธิชาที่กำลังร้องไห้อย่างหนักอยู่ในอ้อมกอดของเขา

น่ากลัวว่าเขาจะไม่มีวันลืมมันไปตลอดชีวิต ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยส่งเธอเข้าไปในรังหมาป่า ซึ่งเกือบจะทำลายทั้งชีวิตของเธอ

จนเกือบจะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น ถึงแม้สุดท้ายเขาจะกลับใจได้ทีหลัง แต่กลับติดหนี้เธอทั้งชีวิต

สุดท้ายธเนษฐก็ไม่ได้เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธอ เพียงแค่ยกยิ้มบาง “ธิชา เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เป็นความผิดของผมจริงๆ โชคดีที่ผมนึกเสียใจขึ้นมากลางทาง และไม่ปล่อยให้คุณถูกไอ้สารเลวพวกนั้นทารุณกรรม ผมรู้ว่าถึงจะขอโทษไปก็ไร้ประโยชน์ ถือว่าผมเป็นหนี้คุณหนึ่งครั้ง คุณยังสาว อนาคตของคุณยังอีกยาวไกล จากนี้ไปถ้ามีเรื่องอะไรที่ผมพอจะช่วยคุณได้ คุณบอกมาได้ตลอดเวลา ขอแค่เป็นเรื่องที่ผมช่วยได้ ผมก็เต็มใจจะช่วย”

ธิชาไม่แม้แต่จะมองเขา

ผู้ชายคนนี้เลวและต่ำทรามมากจริงๆ

แม้แต่การขอโทษของเขายังไม่จริงใจขนาดนี้ และบนใบหน้าของพวกเขาก็ไม่มีท่าทางรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

แต่ความรู้สึกผิดที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขา ก็มากเกินคำบรรยายแล้ว

ธิชาไม่ได้พูดว่ายกโทษให้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อว่าเขาอีก

ธเนษฐกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้อง

ธิชาก็เรียกเขาไว้

ใบหน้าซีดเซียวของเธอยังคงดูอ่อนแอมาก

แต่ในสายตาของชายหนุ่ม กลับรู้สึกว่าเธอฉลาดและมีเสน่ห์มาก อีกทั้งยังน่ารักมากด้วย

ธเนษฐยกยิ้ม “มีอะไรเหรอ?”

ดวงตาของธิชาเหมือนจะมีน้ำตาคลอ น้ำเสียงของเธอยังคงเย็นชาและแข็งกร้าว “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ดนัยกฤตเกี่ยวข้องด้วยไหม?”

ธเนษฐตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ไม่เลย เป็นผมเองที่เริ่มรู้สึกดีกับคุณ แต่ก็ยังเกลียดคุณด้วย เดิมทีคิดจะแกล้งคุณ คุณจะได้ยอมอ่อนให้ผมบ้าง แต่คุณกลับไม่ยอมอ่อนข้อให้เลย ผมแค่อยากรังแกให้คุณร้องไห้ ส่วนเรื่องที่ผมพูดออกไป ผมแค่อยากทำให้ความสัมพันธ์ของคุณกับพี่ชายแตกหักกัน คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่สามารถให้กำเนิดลูกให้พี่ชายของผมได้ เขาจะต้องทำดีกับคุณไปตลอดชีวิตแน่นอน”