รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 342 เลียชานมให้หมด

ธิชาก้มหน้าลงมองแล้วลูบท้องที่เริ่มนูนออกมาของเธอ

ตอนที่เริ่มเห็นถึงการตั้งครรภ์ เธอรู้สึกไม่คุ้นชินเอามาก เธอรู้สึกผิวหนังบริเวณหน้าท้องอุ่นๆ ร้อนๆ แม้แต่นอนหลับก็ไม่ค่อยสนิท

แต่ไม่นานเธอก็ชินกับมัน และเธอก็เริ่มรู้สึกผูกพันกับความรู้สึกที่ได้สัมผัสหน้าท้องของเธอเล็กน้อย ซึ่งมันอบอุ่นมาก

ขอแค่ได้สัมผัสลูกสาว จิตใจของเธอก็จะสงบมาก

ถึงแม้เธอจะหวาดกลัว แต่เธอก็รู้ดีว่าอย่างน้อยก็สิบวันกว่าดนัยกฤตจะกลับมา

แม้ว่าเธอจะกลัวธเนษฐแต่เธอก็ไม่สามารถซ่อนตัวอยู่แต่ในห้องของเธอเป็นเวลาสิบวันโดยไม่ออกไปข้างนอกได้

ยิ่งไปกว่านั้น… ถ้าธเนษฐต้องการทำร้ายเธอ ถึงเธอจะซ่อนตัวอยู่ในห้องก็หลบไม่พ้น

เธอลังเลอยู่สักพัก แต่ก็ยังคิดจะลงไปข้างล่างเพื่อสืบให้แน่ชัด

หลังจากธิชาดื่มน้ำอุ่นหนึ่งแก้วก็เดินลงไปชั้นล่าง

ธเนษฐให้คนขนกระเป๋าเดินทางจำนวนมากเข้ามาในบ้าน และส่วนใหญ่ก็ถูกส่งไปที่ชั้นบนแล้วเรียบร้อย

เธอแปลกใจมาก จึงเดินไปที่ห้องรับแขกที่ธเนษฐเลือกไว้

เขาเลือกห้องที่อยู่ชั้นเดียวกับเธอ แต่อยู่คนละฝั่ง

ธิชาเดินไปตามทาง และได้ยินเสียงผู้หญิงสั่งงานเสียงดังระหว่างทาง

เสียงนั้นเธอรู้สึกคุ้นหูมาก

และเป็นไปตามที่คาดเดาไว้ผู้หญิงคนนั้นก็คือนันทญานั่นเอง

นันทญากำลังถือเสื้อผ้าของธเนษฐไว้ในมือ และกำลังจะนำไปแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้า

รอยยิ้มและสีหน้ายั่วยวนบนใบหน้าของเธอไม่น้อยไปกว่าตอนที่เธออยู่กับดนัยกฤตเลย

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงที่ชื่อนันทญาคนนี้ มีความสนิทสนมกับธเนษฐไม่น้อย

ถึงแม้เธอจะไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นความสัมพันธ์แบบไหนก็ตาม

นันทญาเหลือบมองเธอจากหางตา และหุบยิ้มไปทันที สายตาของเธอเย็นชาขึ้นมาเล็กน้อย

ธิชาเริ่มพูดออกมาก่อน “ธเนษฐนี่มันหมายความว่าอะไร”

ธเนษฐหันไปพูดกับนันทญา จากนั้นก็เหลือบมองเธออย่างเฉยเมย และพูดอย่างเบื่อหน่าย “คุณเป็นพวกขี้ลืมหรือไง เมื่อตะกี้ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ในขณะที่พี่ชายผมไม่อยู่ที่เมืองJ ผมจะมาดูแลพี่สะใภ้ที่กำลังตั้งท้องด้วยตัวเอง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

ธิชาโกรธจนอยากจะหัวเราะออกมา

มุมปากของเธอกระตุก สายตาจ้องมองไปที่นันทญา

ธเนษฐมีอำนาจพอ จะไม่กลัวเธอก็ไม่เป็นไร แต่นันทญา

แต่นันทญาเคยพ่ายแพ้ต่อหน้าเธอ แม้แต่เพื่อนสนิทของเธออย่างอี๊ฟก็พ่ายแพ้เธอเช่นกัน

ธิชาไม่เชื่อเลยว่าเธอจะไม่กลัว

ธิชาลูบหน้าท้องของตัวเอง ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แล้วเดินเข้าใกล้นันทญา

“นันทญา ท่านสองเป็นน้องชายของท่านดนัย เขาใจกล้า จงใจถือโอกาสตอนที่ท่านดนัยไม่อยู่ แล้วมาหาเรื่องฉันถึงที่คฤหาสน์ ทำให้ฉันไม่มีความสุข แต่นี่เป็นปัญหาส่วนตัวระหว่างฉันกับเขา เขารู้ว่าเขามีอำนาจมากแค่ไหน นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่กลัว แล้วเธอล่ะ นันทญา เธอกล้าดียังไงถึงช่วยท่านสองมามีปัญหากับฉัน”

นันทญาเห็นเธอเดินตรงเข้ามาหา จึงก้าวถอยหลังสองสามก้าว ก่อนจะหันหน้าหลบเลี่ยงไป

ราวกับกลัวว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกในท้องของธิชาจะเป็นความผิดของเธอ

แม้ว่านันทญาจะหลบสายตา แต่สีหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา “คุณธิชาพูดอะไรกันคะ ฉันไม่เข้าใจ ท่านสองอุตส่าห์หวังดีมาดูแลคุณ แล้วเขายังไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับคุณเลย และฉันก็ไม่เห็นว่าคุณธิชาถูกทำร้ายตรงไหนด้วย…จะพูดว่าคุณถูกทำให้ไม่มีความสุขได้ยังไงกัน ส่วนฉัน ท่านดนัยก็รู้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าฉันสนิทกับท่านสอง ฉันเคยเป็นลูกน้องของท่านสอง ตอนนี้ท่านสองอุตส่าห์มีเวลาว่างทั้งที ฉันก็ต้องมาดูแลเขาเป็นธรรมดา วันนี้ฉันก็แค่มาช่วยท่านสองจัดห้องพัก หรือแค่นี้ก็ถือเป็นว่าทำให้คุณไม่พอใจแล้ว?”

ทันทีที่คำพูดของนันทญาจบลง ธเนษฐก็พูดด้วยใบหน้าที่เย็นชาว่า “คุณจะสนใจเธอไปทำไม ก็แค่แม่สุนัขที่พี่ใหญ่เลี้ยงไว้หยอกเล่น ก็แค่ได้รับความเอ็นดูจากพี่ใหญ่ไม่กี่วัน ก็ลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร ยิ่งคุณสนใจเธอ เธอก็จะยิ่งทำให้คุณอารมณ์เสียมากขึ้นเท่านั้น”

นันทญาไม่ได้พูดอะไร เธอหลบไปอยู่ข้างธเนษฐ แล้วแอบหัวเราะเยาะ

ธิชามีเหรอที่จะทนถูกดูถูกเหยียดหยามแบบนี้ได้ เธอโกรธมากจนไม่สนใจเหตุผลอะไรแล้ว

เธอเหลือบมองไปรอบ ๆ ก่อนจะก้มลงมองบนโต๊ะ แล้วเห็นแก้วชานมที่ดื่มไปแล้วครึ่งแก้ว ดูท่าว่าคงเป็นนันทญาที่วางทิ้งไว้

เธอรีบคว้ามันขึ้นมา แล้วโยนใส่ธเนษฐ พร้อมกับก่นด่าและสาปแช่งอย่างแรง “ปากสุนัขของท่านสองเริ่มสกปรกขึ้นแล้วนะคะ คุณควรดื่มชานมเพื่อบ้วนปากสักหน่อย!”

ถึงแม้ธเนษฐจะหลบหลีกทัน แต่ชานมก็กระแทกไปที่มุมโต๊ะ และเพราะแรงกระแทก ทำให้ชานมกระเซ็นไปทั่วพื้น

ชานมครึ่งถ้วยไม่เพียงแต่กระเซ็นไปทั่วพื้น แต่ยังกระเซ็นถูกเสื้อของธเนษฐและกระโปรงของนันทญา

นันทญาโกรธมากจนเกือบจะตะโกนด่าออกมา แต่ก็ไม่อยากให้ธิชามีโอกาสต่อว่าเธอได้ ดังนั้นเธอจึงหน้าแดงแล้วโยกแขนของธเนษฐ

แน่นอนว่าธเนษฐไม่ใช่คนนิสัยดีอะไร คนที่เขาไม่ถูกใจ ทั้งหมดล้วนถูกเขาเล่นงานจนแทบตาย

นันทญาอยากยืมมือของธเนษฐจัดการธิชาให้หนัก

เธอพูดฟ้องทั้งน้ำตา “ท่านสอง ดูเธอสิคะ เหมือนที่ฉันเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้เลยใช่ไหมล่ะคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนหยิ่งยโส ตอนอยู่ต่อหน้าพี่อี๊ฟเธอก็เป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีไหนยั่วยวนจนท่านดนัยติดอกติดใจถึงขนาดนี้!”

ธเนษฐได้กลิ่นชานมที่เสื้อของตัวเองและทั่วทั้งห้อง ก่อนที่สีหน้าของเขาจะบึ้งตึงมาก

ธิชารู้สึกอยากจะหนีไปจากที่นี่

แต่เธอเดินไปไม่กี่ก้าว ก็ถูกชายหนุ่มบีบไหล่ของเธอกระแทกใส่กำแพง

ถึงแม้ธิชาพยายามสงบสติอารมณ์อย่างเต็มที่ หัวใจของเธอเต้นแรง

ขาของเธออ่อนแรงเล็กน้อย และเธอก็อดไม่ได้ที่จะเสียใจทีหลังที่เธอหุนหันพลันแล่นเกินไป

“คุณ ธเนษฐ คุณจะทำอะไร… ฉันขอเตือนทางที่ดีคุณควรจะยับยั้งด้วย ที่ฉันลงมือ แต่คุณที่ดูถูกฉันก่อน!”

ธเนษฐกำหมัดแน่น

นันทญาจ้องเขม็งไปที่มือของเขา เห็นว่าเขาจะตบธิชาได้ทุกเมื่อ

แล้วมือของเขาก็ค่อยๆ คลายออก…

นันทญาทนไม่ได้ เธอพูดใส่ไฟอยู่ด้านหลังเขา “ท่านสองคะ คุณมีสถานะถึงขนาดไหน แม้แต่ท่านประธานาธิบดียังต้องให้เกียรติท่านสอง แต่เธอกลับไม่เคารพคุณเลย และไม่เห็นคุณอยู่ในสายตาเลย คุณจะยกโทษให้เธอไม่ได้นะคะ…”

ธิชารู้สึกว่าไหล่ของเธอกำลังจะถูกผู้ชายคนนี้บีบกระดูกจนแทบจะหักแล้ว

สีหน้าของเธอแสดงออกถึงความเจ็บปวด

ธเนษฐยกมือข้างที่เปียกชื้นของเขาขึ้นมา

แล้วเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงน่ากลัว “เลียซะ ธิชา เลียมันให้สะอาด”