รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 340 ฉันอยากให้เธอคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตา

น้าปวีณาก็หาไม่เจอ เธอยิ่งสงสัย สายตาก็เฉียบขาดมากขึ้น “ธเนษฐ พูดได้เลยว่าพี่ชายของนายให้ความสำคัญกับลูกในท้องของฉันมาก ทางที่ดีนายอย่าคิดจะทำอะไรแย่ๆ”

ผู้ชายที่มีไขว้ขาและพิงโซฟาอย่างสง่างามจู่ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ

เขาจ้องมองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของธิชาเป็นเวลานาน เหมือนน่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ

สักพักถึงจะค่อยๆ ลุกขึ้น ก้าวขายาวเข้าใกล้ธิชา

“พี่สะใภ้กลัวผมขนาดนั้นเชียวเหรอ? ทำไมล่ะ? ความองอาจและความจริงจังของพี่ใหญ่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผมเลยสักนิด เธอไม่กลัวพี่ใหญ่ แต่กลับกลัวผมมากๆ”

ธิชามองไปรอบๆ แววตายิ่งรุ่มร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ใบหน้าเธอกลับพยายามทำเป็นเงียบสงบ น้ำเสียงแข็งเล็กน้อย “กลัวนาย? ท่านสองชอบพูดเอาดีเข้าตัวเกินไปหรือเปล่า ฉันแค่เกลียดนาย ท่านดนัยองอาจก็จริง แต่นั่นก็ต่อหน้าคนนอก เขารักฉัน สงสารและหวงแหนฉันตลอด ฉันจะกลัวผู้ชายของตัวเองได้อย่างไร ส่วนนาย……เจอกันครั้งแรกก็ลักพาตัวและล่วงเกินฉัน ฉันไม่รังเกียจ หรือต้องชื่นชมอย่างนั้นหรือ?”

ธเนษฐหรี่ตา ดวงตากลับแพร่ความหนาวเย็น

ธิชาไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่นิดและจ้องเขาอย่างดุเดือด กลับยิ่งรู้สึกว่าใบหน้าของธเนษฐเหมือนพี่ชายของเขาจริงๆ

โดยเฉพาะภายนอกสุภาพบุรุษอ่อนโยน ภายในซ่อนแง่มุมที่ปั่นป่วน คล้ายกันแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยจริงๆ

ตอนที่ธิชาเพิ่งรู้สถานะของธเนษฐ ในใจทั้งโกรธทั้งกลัว

ที่โกรธก็เพราะผู้ชายคนนี้ไม่เคารพพี่ชายตัวเอง ล่วงเกินเธอหลายรอบ

ที่กลัวคือธเนษฐอายุน้อยแต่มีอำนาจใหญ่โต พฤติกรรมและนิสัยแปลกมาก หากไม่รู้จักพื้นหลังของเขา ยากจริงๆ ที่จะเชื่อมโยงเขากับนายทหารที่ทำความดีความชอบมากมาย

ธิชาเคยตั้งใจตรวจสอบธเนษฐในเชิงลึก ผลการตรวจสอบทำให้เธอตกตะลึง

ธเนษฐไม่ได้มีชื่อเสียงแค่ในกองทัพเท่านั้น แม้แต่ในเวทีการเมืองก็ยังมีบทบาทหน้าใหม่อันทรงเกียรติ

โลกภายนอกเขาแทบจะไม่มีข่าวลือเชิงลบ และยิ่งไม่เหมือนคนที่ทำตัวเร่ร่อนไม่ทำการทำงานที่อยู่ต่อหน้าเธอแบบนี้

สองปีมานี้ภักดิภูมิเมธีกรุ๊ปมีแต่ความสำเร็จ เจริญรุ่งเรือง มีข่าวลือว่ามีความเกี่ยวกับตำแหน่งของธเนษฐในเวทีการเมือง

ธิชาก็เคยได้ยินกับเรื่องนี้

เมื่อก่อนตอนที่ร่างกายของชรัณยังแข็งแรง ปฏิบัติกับธิชาเหมือนลูกสาวแท้ๆ ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจด้านมืดหรือด้านสุจริตก็ไม่จงใจปิดบังเธอ

บางครั้งเขาคุยเรื่องงานกับธาวินบนโต๊ะอาหาร เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะพูดถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลธนาภูวนัตถ์เป็นครั้งคราว

สองรุ่นก่อนของตระกูลธนาภูวนัตถ์ล้วนแต่เป็นผู้นำที่มีอำนาจในด้านมืด แต่หลายสิบปีมานี้ สังคมเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป มีแนวโน้มที่จับตาอุตสาหกรรมที่เป็นด้านมืด ไม่สามารถพุ่งพรวดพราดโดยไม่รอบคอบ

ตั้งแต่ชรัณก็เริ่มกวาดล้างทรัพย์สินมากมาย ให้ความสำคัญกับการพัฒนาธุรกิจและอุตสาหกรรมที่สุจริตมากขึ้น พูดได้ว่าแม้ตระกูลธนาภูวนัตถ์จะได้รับการขัดขวางแต่ก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่ว่าด้านมือหรือด้านสุจริต มักจะประเมินความสามารถของตระกูลธนาภูวนัตถ์สูงเกินไป ถึงขั้นเคารพนับถือ

แต่ชรัณมีใจที่จะะเข้าสู่เวทีการเมืองตลอด ถึงขั้นหวังว่าธาวินสามารถเข้าสู่ทางการเมือง

แต่ธาวินไม่มีความสนใจด้านนี้ และการกระทำต่างๆ ก็ไม่มีความตั้งใจที่จะยับยั้ง

ชรัณจึงเสียดายที่สมัยที่ตัวเองยังหนุ่มไม่คลอดลูกชายอีกคน หากธาวินเน้นธุรกิจ ลูกชายอีกคนก็จะสามารถเน้นการเมือง แบบนั้นการพัฒนาของตระกูลธนาภูวนัตถ์ในอีกสิบปีข้างหน้า จะมั่นคงขึ้นเท่านั้น

เมื่อก่อนธิชารู้แค่ว่าตระกูลภักดิภูมิเมธีนั้นพุ่งพรวดพราดเร็วมาก ในเมืองJก็บดบังความเฉิดฉายของตระกูลธนาภูวนัตถ์หลายครั้งแล้ว แต่ก็เป็นเพียงการได้ยินมา รู้ว่าตระกูลภักดิภูมิเมธีเป็นคู่แข่งที่สำคัญที่สุดของตระกูลธนาภูวนัตถ์ กลับไม่รู้การเดิมพันที่อยู่เบื้องหลังแม้แต่นิด

ปัจจุบันถือว่าเธอรู้บ้างแล้ว ดนัยกฤตดูไม่ต่างกับธาวินมาก บนพื้นผิวพวกเขาล้วนเป็นยักษ์ใหญ่ทางการค้า แต่เบื้องหลังพวกเขาดำเนินธุรกิจที่แสวงหาผลกำไรที่น่าละอาย ทั้งสองดูเหมือนไม่มีความแตกต่าง เหตุใดดนัยกฤตจึงสามารถได้เปรียบหลายต่อหลายครั้ง ในความเป็นจริงเพราะเบื้องหลังมีการเมืองมาเกี่ยวข้อง

ภักดิภูมิเมธีกรุ๊ปมีที่ดูราบรื่นทุกอย่าง พื้นฐานต้องมีสาเหตุที่ลึกซึ้งกว่านี้แน่นอน

……

ธเนษฐปากหวานก้นเปรี้ยว เป็นพื้นฐานสาเหตุที่ทำให้ธิชากลัว

แววตาของเธอดุเดือด ดูเด็ดเดี่ยวหนักแน่น

ธเนษฐกลับยกมุมปาก ยิ้มอย่างขี้เล่น จากนั้นก็เอื้อมมือมาตบหน้าเธอเบาๆ

น้ำเสียงยังคงขี้เล่นเหมือนเดิม “ปากของเธอเนี่ย พูดจาหยาบคายมาก ผู้หญิงที่เดินเส้นทางชนะใจผู้อื่นด้วยความงาม แต่กลับพูดจาไพเราะไม่เป็น พูดได้แค่ว่าธาวินและพี่ชายของฉัน ไม่ได้สั่งสอนเธอดีๆ”

ธิชาเอียงตัวพยายามหลบมือของเขา กลับถูกเขาล็อกออกแรงคางอย่างกะทันหัน

มือของเขาหนักมาก ธิชาโดนเขาจนเผยสีหน้าดุร้าย

ฟังน้ำเสียงเยือกเย็นของเขา “แต่ฉันไม่ถือสา อนาคตฉันจะสั่งสอนเธอเอง ยังจำผู้หญิงที่หน้าคล้ายเธอไหม? ผู้หญิงที่ฉันสั่งสอนออกมาเอง เชื่อฟังหมดเลย พี่สะใภ้ อนาคตเธอจะเชื่อฟังกว่านี้ รู้ว่าอะไรคือการเชื่อฟัง”

ธิชาเบิกตาโต ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เธอยื่นมือไปข่วนข้อมือของผู้ชาย พยายามสุดความสามารถที่จะเอามือเขาออก

ประโยคนี้ของธเนษฐทำให้เธอนึกถึงทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นอับอายขายหน้าขนาดไหน……

แม้จะไม่เกี่ยวกับเธอ แต่ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าที่เหมือนกับเธอแทบทั้งหมด แม้จะเป็นผู้ชม ก็ยังอับอายขายหน้าเป็นพิเศษ

เธอข่วนสักพักธเนษฐก็ไม่ยอมปล่อยมือ

สีหน้าของเธอขาวซีด กัดฟันพูด “อภัยให้ฉันด้วยที่ดูไม่ออกจริงๆ ว่านักเลงอย่างท่านสองสามารถมีชื่อเสียงในกองทัพได้อย่างไร เป็นไปได้ไหมที่ลูกน้องของนายก็ได้รับการคัดเลือกจากพวกอันธพาล?!”

แน่นอนว่าธเนษฐไม่พอใจที่ผู้หญิงคนนี้กล้าใส่ร้ายชื่อเสียงขอเขา

เขาหรี่ตา หัวเราะเบาๆ นิ้วเรียวยาวจงใจตีริมฝีปากของเธอ ตีจนธิชารู้สึกเจ็บเล็กน้อย

“เธอปากร้ายต่อได้ ยังไงตอนนี้ด่าฉันเยอะๆ อนาคตก็ต้องอมให้ฉันหลายรอบ ธิชาเธอรู้ไหม เธอยิ่งมีท่าทางอับอายมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันก็ยิ่งอยากให้เธอคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตามากขึ้นเรื่อยๆ”

ธิชาโกรธมาก โมโหจนตาแดง ยกมือขึ้นจะตบเขา

ธเนษฐกลับบีบข้อมือของเธอแน่น น้ำเสียงเย็นจนน่ากลัว “ธิชา คำเตือนแบบเดียวกันฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว หากมีครั้งหน้า ฉันจะบีบให้แขนเธอหักจริงๆ ถ้าไม่กลัวเจ็บ เธอจะตีฉันต่อก็ได้”

ธิชาตาแดง พยายามอย่างมากในการดึงมือกลับ

เมื่อน้าปวีณาเข้ามาเห็นฉากนี้ก็ร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว “คุณธิชา นี่คือ……”

ธเนษฐตกใจกับเสียงของเธอ ค่อยๆ เก็บมือ กลับสู่สีหน้านิ่ง

ธิชาที่ตาแดงหลบหลังน้าปวีณาทันที “น้าปวีณา คนใช้คนอื่นไปไหนกันหมด ฉันเรียกตั้งนานก็ไม่มีใครสนใจฉัน โรคประสาทธเนษฐท่าจะกำเริบอีกแล้ว คุณรีบช่วยฉันไล่เขาออกไปหน่อย!”

น้าปวีณาก็ตกใจไม่น้อย เธอสังเกตดีๆ เห็นเสื้อผ้าของธิชายังอยู่ครบ น่าจะไม่เได้เกิดเรื่องใหญ่อะไร

เธอมองธิชาด้วยแววตายุ่งเหยิง แล้วมองไปที่ธเนษฐ สักพักถึงจะพูดออกมา “คุณธิชา คุณใจเย็นๆ ก่อนนะคะ อย่าทะเลาะกับท่านสองเลย นั่งพักก่อนนะคะ”