รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 339 ฉันกับลูกสาวจะรอนายกลับมาอย่างเชื่อฟัง

ธิชาขมวดคิ้ว ถอนหายใจหนักๆ ยังคงไม่พูดอะไร

ดนัยกฤตกดหลังหัวเธอเบาๆ จูบหว่างคิ้วของเธอ

ธิชาไม่ส่งเสียง แต่ดวงตาสีเข้มไปด้วยความน้อยใจ

เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แค่ครึ่งเดือนเอง กะพริบตาก็ผ่านไปแล้ว ยิ่งกว่านั้น……เรื่องอาจจะราบรื่น ไม่ถึงครึ่งเดือนก็กลับมาแล้ว จริงๆ ในชีวิตประจำวันฉันก็ดูแลเธอด้วยตัวเองน้อยมาก คนที่ดูแลเธอก็อยู่ข้างเธอตลอดเวลา ฉันไปชั่วคราวก็ไม่มีปัญหาอะไร ไม่ใช่เหรอ?”

ธิชารู้ว่าไม่มีเหตุผลที่จะห้ามเขา ก็ยิ่งหนักใจ

เธอดึงมืออของเขา ให้ใบหน้าแนบกับฝ่ามือของเขา พูดอย่างน้อยใจ “ฉันก็ไม่อยากเป็นภาระของนาย แค่ตอนนี้รู้สึกว่าท้องใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตัวเริ่มหนัก อาจจะเป็นปัญหาของฉันเอง……ในใจของฉันมักจะรู้สึกกระสับกระส่าย กลัวว่าท้องใหญ่แล้ว จะเกิดอะไรไม่ดีขึ้น ฉันแคร์ลูกคนนี้มากจริงๆ ฉันกลัวมีปัญหาอะไร ฉันจะรับไม่ไหว……”

ดนัยกฤตแสดงความอดทนอย่างมาก ลูบหลังเธอเบาๆ โอบเอวที่เริ่มหนาขึ้นของเธอแน่นๆ

“ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ แต่ก็หวังให้เธอพยายามผ่อนคลาย เธออายุยังน้อย ยังไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ มักจะห่วงเรื่องที่ไม่จำเป็น ฉันก็เข้าใจ แต่ตั้งครรภ์คลอดลูกเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ก็ต้องมีลูก เธอแค่ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ทำใจให้สบาย จะไม่มีปัญหาอะไร ฉันรู้ว่าเธอแคร์ลูกสาวของเรา ฉันจะไม่แคร์ได้อย่างไร? อนาคตจะเป็นลูกสาวคนโตของฉัน ฉันตื่นเต้นไม่น้อยกว่าเธอ”

ธิชากอดเขาแน่น

ในใจรู้สึกได้ว่าตัวเองพึ่งพาเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ระยะนี้พวกเขาไม่มีการทะเลาะกันเลย ผ่านเดือนรักกันมากมาหนึ่งเดือน เธอก็ติดเขามากขึ้นเรื่อยๆ

เริ่มแรกที่เธอรับรู้ว่าตัวเองติเขา ก็ตั้งใจยับยั้งตัวเอง

แต่ดนัยกฤตก็ยังคงตามใจเธอ เธอชอบเกาะติดเขา เขาก็ตั้งใจหาเวลาอยู่ด้วย

แม้กระทั่งทำงานที่บ้าน ก็ย้ายที่ทำงานจากห้องหนังสือมาที่ห้องนอน

อยากจะอยู่กับเธอตลอดเวลา

ธิชาคิดหนักในใจพักหนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจ ปล่อยมือของเขา

“ฉันรู้แล้ว งั้นนายไปอย่างวางใจได้เลย ฉันกับลูกสาว……จะรอนายกลับมาอย่างเชื่อฟัง”

ดนัยกฤตอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ กุมหน้าเธอหอมแล้วหอมอีก

ก่อนนอนกลางคืน เขาลูบท้องกลมๆ ของธิชา พูดเสียงต่ำ “หลังจากที่ฉันออกบ้าน ตราบใดที่ไม่ยุ่งเกินไป จะวิดีโอคอลหาเธอทุกวัน ดีไหม?”

ธิชากลับไม่พูดอะไรสักพัก ตั้งนานถึงจะกัดปาก พูดอย่างอึดอัด “ช่างเถอะ โทรศัพท์เอาดีกว่า วิดีโอก็ไม่ต้องแล้ว ตอนนี้ฉันไม่แต่งหน้าเลย ไม่สวยสักนิด วิดีโอคอลไกลขนาดนี้ ไม่แน่หลังจากที่นายเห็นแล้ว……ยิ่งไม่รีบที่จะกลับมา”

ดนัยกฤตฟังแล้วยิ่งอยากหัวเราะ “พูดอะไรเนี่ย เธอก็ไม่แต่งหน้าอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ตั้งแต่ฉันรู้จักเธอ เธอก็มักจะหน้าสดมาเจอฉันตลอด ฉันเคยรังเกียจเธอเมื่อไร?”

ธิชาถอนหายใจหนักๆ

“ตอนนี้จะเหมือนกันได้ยังไง เมื่อก่อนฉันผอม ตอนนี้อ้วนขึ้นเรื่อยๆ เอวหนาขาใหญ่ก็ช่างเถอะ หน้าก็ยิ่งอยู่ยิ่งกลม เดิมทีก็หน้ากลมแล้ว ตอนนี้สิ……เจอคนไม่ได้แล้วจริงๆ โดยเฉพาะช่วงนี้ยังมีฝ้าในคนท้อง เป็นจุดๆ น่าเกลียดจริงๆ”

ดนัยกฤตฟังเธอออดอ้อนและบ่น ในใจบอกความรู้สึกไม่ถูก

เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะชอบสาวน้อยแบบธิชา

แม้หลังจากที่มีเธอ เขาก็เพิ่งจะรู้ตัวภายหลังว่าธิชาน่ารักมากขนาดไหน

เดิมทีคิดว่าเป็นเรื่องรำคาญใจ กลับคิดไม่ถึงว่าเขาจะยิ่งอยู่ยิ่งหลง

และเริ่มชินกับการที่ข้างตัวมีนังหนูที่ไม่ว่าจะมีความสุข โกรธหรือเศร้าก็แสดงออกบนใบหน้า ติดเขาอยู่ตลอดเวลา

เขาบีบจมูกของธิชาเล็กน้อย “เด็กดีของบ้านเราเป็นสาวน้อยที่สวยที่สุด มีฝ้าเท่าไรก็ไม่กระทบต่อความสวยที่น่าตกใจของเธอ”

แรกๆ ธิชายังฟังไม่ออกถึงความผิดปกติ สักพักถึงจะรู้ตัว

อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ตกใจหมายความว่าอะไร?”

ในที่สุดดนัยกฤตก็ขำจนท้องแข็ง กลั้นไม่ไหวส่งเสียงหัวเราะออกมา

ธิชายกขาเตะเขาหลายที

…………

ดนัยกฤตออกไปทำงานนอกสถานที่สองวันแรก คนใช้ในบ้านดูแลเธอดีเป็นพิเศษ กลัวจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้น

ถึงวันที่สาม ธิชาก็ค่อยๆ ชินแล้ว

เดิมทีเธอไม่ได้มีนิสัยติดคนมาก เพียงเพราะการตั้งครรภ์ มักจะรู้สึกกระสับกระส่าย

ตอนนี้ก็ชินแล้ว จึงเริ่มฟุ้งซ่านและทำงานของตัวเอง

เพียงแต่คาดไม่ถึงว่า……เพิ่งจะสามวัน มีคนทนไม่ไหว มาหาถึงบ้านแล้ว

เย็นวันนี้ธิชาเพิ่งกลับมาจากข้างนอก กำลังจะนั่งลงเพื่อกินอาหารว่าง

ก็เห็นธเนษฐนั่งไขว้ขา นั่งเรื่อยเฉื่อยอยู่กลางโซฟาในห้องรับแขก

ท่าทางสะดีดสะดิ้งเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน

ธิชาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “มีธุระอะไรเหรอ? พี่ชายของนายไปทำงานนอกสถานที่ เขาไม่อยู่”

ธเนษฐจ้องเธอด้วยรอยยิ้มแต่ก็เหมือนไม่ยิ้ม “ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าพี่ชายไปทำงานนอกสถานที่? นี่พอดีเลย พี่ชายไปทำงานนอกสถานที่ และฉันต้องรอเดือนหน้าถึงจะเริ่มงานอย่างเป็นทางการ ตอนนี้ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ก็อยากดูแลพี่สะใภ้ที่กำลังตั้งครรภ์ดีๆ แทนพี่ชาย”

ธิชาไม่มีอารมณ์ที่จะทำสีหน้าดีๆ กับเขาจริงๆ และดนัยกฤตก็ไม่อยู่เมืองJ เธอไม่ระมัดระวังไม่ได้

เธอก็ไม่กลัวทำให้ปธเนษฐไม่พอใจ พูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ขออภัย ความหวังดีของท่านสองฉันรับไว้แล้ว แม้ท่านดนัยจะไม่อยู่บ้าน แต่จัดคนใช้และบอดี้การ์ดมากมายมาดูแลฉัน ไม่อยากรบกวนนายจริงๆ ท่านสองไม่มีธุระอะไร ก็ไม่ต้องเสียเวลาแล้ว”

ดวงตาของธิชามองไปรอบๆ เตรียมหาพ่อบ้านให้ส่งแขก

แต่ไม่รู้ว่าพ่อบ้านไปไหนแล้ว ปรากฏว่าไม่มีคนอยู่

เธอใจร้อนเล็กน้อย ตะโกนดังๆ “น้าปวีณา น้าปวีณา คุณไปไหนแล้ว?”