รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 338 ไม่เชื่อฟังก็ตีให้ขาหักแล้วมัดไป
ไม่ใช่ว่าธิชาไม่คิดจะพูดตรงๆ
เวลาส่วนใหญ่ ต่อหน้าดนัยกฤตเธอชินกับการมีอะไรก็พูด
แต่การมีอยู่ของธเนษฐนั้น พิเศษเกินไป
เธอรู้ดีว่าน้องชายคนนี้มีความสำคัญมากต่อหัวใจของดนัยกฤตมาก
หากไม่มีหลักฐานวางอยู่ตรงหน้า จู่ๆ ก็พูด เหมือนจะยิ่งทำให้เข้าใจผิดได้ง่ายว่าเดิม
ธิชาคิดหน้าคิดหลัง ยังคงรู้สึกว่าไม่ระมัดระวังกว่านี้ไม่ได้
คำพูดไม่มีปี่มีขลุ่ยของธเนษฐ เดิมก็ทำให้คนคลำไม่เจอหัวสมอง
ถ้าเกิด……นี่เป็นหลุมที่ธเนษฐตั้งใจขุดให้เธอล่ะ?
ธิชาก็ห้ามหลงกลเป็นธรรมดา แต่ดนัยกฤตถามแล้ว น่าจะเพราะสังเกตเห็นทิศทาง เธอไม่พูดไม่ได้
ดังนั้นเธอเพียงแค่ยิ้ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ “นายเข้าใจนายชายแท้ๆ ของนายดีจริงๆ นะเนี่ย พูดความจริง ธเนษฐทำให้ฉันลำบากใจบ่อยๆ ทำให้ฉันสงสัยจริงๆ ว่าเขาเป็นสายหวงพี่หรือเปล่า คิดว่าฉันแย่งพี่ชายสุดที่รักของเขา ดังนั้นเมื่อเห็นฉันยังไงก็รำคาญฉันแบบนั้น?”
ท่าทางล้อเล่นแบบนี้ของธิชาทำให้บรรยากาศในรถผ่อนคลายลงไม่น้อย
ดนัยกฤตยกนิ้วเคาะหน้าผากของเธอ พูดด้วยรอยยิ้ม “เดิมฉันยังห่วงว่าธเนษฐรังแกเธอ ดูเหมือนว่าฉันจะคิดมากไปแล้ว ปากจัดปากไวอย่างเธอ ธเนษฐไม่โดนเธอโต้กลับจนร้องไห้ก็ถือว่าเขาโชคดีแล้ว”
ธิชาเอียงตัว ซุกเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “คนนี้ คำพูดพวกนั้นที่นายพูดต่อหน้าท่าน เพื่อกลบเกลื่อนหรือจริงจัง?”
ดนัยกฤตดูเหมือนไม่เข้าใจ “เธอหมายถึงประโยคไหน?”
ธิชาย่นจมูก หงุดหงิดเล็กน้อย
เดิมทีเธอไม่อยากถามตรงเกินไป แต่เขาดันไม่เข้าใจ
ไม่รู้ว่าเขาไม่รู้ตัวจริงๆ หรือตั้งใจทำเป็นโง่
เธอจึงทนไม่ไหว พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “พวกนายพูดเยอะขนาดนั้น เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเมือง เรื่องพวกนั้นเกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉันก็สนใจแต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับฉันอยู่แล้วสิ ตอนนี้ท่าทางแบบนี้ของนาย……แกล้งทำเป็นโง่เหรอ? ดูเหมือนว่าที่ท่านสองพูดมาก็ไม่ถือว่าตั้งใจทำให้ฉันโกรธ น่าจะเพราะเขารู้จักพี่ใหญ่อย่างนายดีมากกว่าฉัน”
ดนัยกฤตได้ยินก็พูดด้วยรอยยิ้มทันที “โกรธอีกแล้ว? เป็นถังดินปืนจริงๆ ชอบโกรธขนาดนี้ ไม่แปลกเลยทำไมธเนษฐชอบแกล้งเธอ เธอหมายถึง……เรื่องแต่งงาน? จริงจังแน่นอนสิ ฉันจะโกหกพ่อเธอหรือไง?”
ธิชาเชยตา จ้องมองดวงตาของเขา เหมือนกำลังพิจารณาอย่างรอบคอบว่าตอนนี้เขาจริงจังจริงหรือไม่
ดนัยกฤตลูบแก้มของเธอ “ธเนษฐพูดอะไรกันแน่? เธอเป็นเด็กดีหน่อยสิ อย่างน้อยต้องบอกฉันว่าเขาทำอะไรเธอ ฉันถึงจะช่วยเธอสั่งสอนเขาได้ถูก ใช่ไหม หืม?”
เธอกะพริบตา พูดด้วยสีหน้านิ่ง “ธเนษฐบอกว่า นายไม่มีทางแต่งงานกับฉัน ที่นายพูดแบบนั้น แค่กลบเกลื่อนท่าน”
ดนัยกฤตมีท่าทางโกรธจนขำ “คำพูดของไอ้ทุเรศอย่างธเนษฐเธอยังเชื่อ เดือนหน้าก็ถึงวันเกิดแล้วไม่ใช่เหรอ? รีบอะไร ฉันจัดการตั้งนานแล้ว ฉลองวันเกิดให้เธอเสร็จก็ไปจดทะเบียนเลย”
ท่าทางบรรยายง่ายๆ แบบนี้ของเขา ธิชาอดไม่ได้ที่จะตะลึง
อารมณ์ของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย ผ่านไปนานก็ยังเรียบเรียงอารมณ์ไม่ได้
น้ำเสียงและท่าทางของดนัยกฤต เหมือนกับว่า……วางแผนไว้ตั้งนานแล้วจริงๆ
เธอขมวดคิ้ว พึมพำเบาๆ “การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญขนาดนี้ นายไม่ปรึกษากับฉันก็ตัดสินใจคนเดียวเลยเหรอ? อีกอย่าง……แม้เรื่องงานแต่งจะไม่รีบ แต่นายไม่แม้แต่ขอแต่งงาน ก็คิดจะฉลองวันเกิดอายุยี่สิบปีฉันเสร็จ ก็จดทะเบียนสมรสกับนายอย่างสับสนงงงวยเลยเหรอ?”
ดนัยกฤตโดนเธอบ่น ก็ไม่หงุดหงิด
เขาบีบคางเธออย่างอดไม่ได้ มืออีกข้างวางอยู่บนท้องน้อยของธอ
“ขอแต่งงาน? ฉันถึงกับต้องทุ่มเทขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าฉันยุ่งแค่ไหนกับงานทั้งวัน ท้องใหญ่ขึ้นแล้ว ฉันยังต้องขอแต่งงานเหรอ? ทุกคนในเมืองJต่างก็รู้ว่าคุณธิชาท้องลูกของฉัน ฉันยังกลัวว่าเธอจะไม่แต่งานกับฉันหรือไง?”
ทั้งๆ ธิชารู้ว่าเขาตั้งใจหยอกเล่น แต่ก็โมโหมาก สีหน้าไม่พอใจ ผลักเขาแรงๆ
“นายไม่ขอแต่งงาน ฉันก็ไม่แต่ง ยังไงฉันก็รู้ว่าท่านดนัยไม่มีความจริงใจที่จะแต่งงานกับฉัน เพียงแต่ให้ลูกในครรภ์สามารถคลอดออกมาอย่างปลอดภัย นายเอ็นดูลูกสาวของนาย ไม่ได้เอ็นดูฉัน ยิ่งกว่านั้น การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็กจริงๆ ตอนนี้ข่าวยังไม่แพร่กระจาย ถ้าแพร่ออกไปแล้ว วันหลังของท่านดนัยคงแตก นายไม่กลัวมีปัญหาเหรอ?”
ผู้ชายฟังแล้วก็ขมวดคิ้วจริงๆ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เธอดูตัวเองสิ เอาอีกแล้วใช่ไหม ฉันขี้เกียจปรึกษากับเธอ เพราะกลัวเธอเป็นแบบนี้ เดิมก็ใจแคบอยู่แล้ว เรื่องดีๆ ก็โดนเธอคิดเพ้อเจ้อแต่งเติมกลายเป็นเรื่องร้าย ฉันก็จะบอกเธออย่างตรงไปตรงมา ฉันไม่คิดจะขอแต่งงาน และยิ่งไม่มีความคิดที่จะทำพิธีการที่วุ่นวาย ฉันแค่คิดจะรอถึงวันเกิดเธอ บังคับเธอไปจดทะเบียน ไม่เชื่อฟังก็ตีให้ขาหักแล้วมัดไป”
ธิชาฟังคำพูดที่เอาแต่ใจขนาดนี้ของเธอ โกรธจนเบิกตาโตไปชั่วขณะ
เธอเชิดคางสูงๆ กำหมัดทุบเขาด้วยความโมโหหนึ่งที “รู้เลยว่านายไม่จริงใจแน่นอน ไอ้สารเลว”
ดนัยกฤตจ้องเธอที่เบะปาก
ริมฝีปากชมพูนุ่มนิ่ม ละเอียดอ่อนและสวยงาม
เขามันเขี้ยว จึงโน้มลงไปจูบ
ธิชาถูกเขากัดริมฝีปาก อยากดิ้นแต่ผลักไม่ออก
…………
หลังจากงานเลี้ยงครอบครัวคืนนั้น
ใจของธิชาสงบลงไม่น้อย
ก่อนหน้านี้เธอหึงเพราะอี๊ฟมาตั้งเยอะ ตอนนี้ก็ถือว่ากลับมามีความสมดุลทางจิตใจแล้ว
รอเดือนหน้า เธอกับดนัยกฤตก็จะเป็นสามีภรรยาอย่างถูกกฎหมาย
งานแต่งอะไร เธอไม่สนใจอยู่แล้ว
เพียงแค่แต่งงาน ลูกของเธอก็ถือว่ามีที่พึ่งพิงจริงๆ แล้ว
และไม่ต้องห่วงที่อี๊ฟและผู้หญิงคนอื่นๆ จะแย่งความรัก
ได้ตำแหน่งคุณนายแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธี ความกังวลมากมายก็กลายเป็นไม่จำเป็น
โดยเฉพาะเพื่อลูก
ตอนที่เพิ่งรู้เพศเธอไม่รู้ว่าผ่านค่ำคืนที่วิตกกังวลมาเท่าไร
กลัวว่าตัวเองไม่สามารถยืนหยัดเพื่อลูกสาว
ตอนนี้เรื่องราวแทบจะสิ้นสุดหมดแล้ว ธิชาไม่มีอารมณ์จะแคร์พวกอี๊ฟชั่วคราว
เห็นท้องนูนขึ้นทุกวัน ธิชาเต็มเปี่ยมความสุข
……
เมื่อธิชาท้องได้สี่เดือนครึ่ง ร่างกายหนักขึ้นกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด
น้ำหนักขึ้นไม่ว่า วันธรรมดาก็เหนื่อยง่ายกว่าเดิม
เธอขี้เกียจมากๆ ถึงขั้นขี้เกียจออกบ้านแล้ว
แต่เวลานี้ ดนัยกฤตดันมีธุรกิจสำคัญที่ต้องออกนอกสถานที่ครึ่งเดือน และยังไกลถึงประเทศJ
ธิชารู้สึกร้อนอกร้อนใจ ดึงมือของผู้ชาย ออดอ้อนเงียบๆ
เธออายุยังน้อย และคลอดลูกครั้งแรก ไม่อยากให้เขาไปจริงๆ
แม้ในคฤหาสน์ตระกูลภัดิภูมิเมธีมีคนดูแลตลอดเวลา แต่ดนัยกฤตอยู่ข้างเธอ……ความรู้สึกไม่เหมือนกัน
แต่ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาทำเพื่อธุรกิจ เธอพูดห้ามตรงๆก็ไม่ดี
ด้วยเหตุนี้จึงไม่พูดอะไร ก็จ้องมองเขาอย่างน้อยใจ
ดนัยกฤตก็ใจอ่อน กอดเธอและเกลี้ยกล่อมสักพัก
“ครั้งนี้เป็นธุรกิจสำคัญจริงๆ ถ้าเป็นเรื่องทั่วไป ฉันก็ส่งให้ลูกน้องไปจัดการ หนูธิชาเป็นเด็กดีมาตลอด จะไม่ให้ฉันลำบากใจ ใช่ไหม?”