รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 337 ทิ้งไม่ลงก็คลอดออกมา ฉันเลี้ยงเอง

สีหน้าของธิชาขาวซีดเล็กน้อย แต่เธอพยายามทำเป็นนิ่ง ทำเหมือนไม่ใส่ใจ

เธอกวาดมองผู้ชายด้วยสีหน้าเย็นชา “เรื่องระหว่างฉันกับพี่ชายของนาย ถึงตานายมาเดาตั้งแต่เมื่อไร?”

ธเนษฐยิ้มอย่างมีเลิศนัย “ตอนนี้ปฏิบัติกับฉันแย่ขนาดนี้ อนาคตเธอจะเสียใจแน่นอน ฉันขึ้นตำแหน่งด้วยความดีความชอบทางทหาร ไม่พึ่งเส้นสาย ยิ่งไม่พึ่งผู้หญิง ฉันไม่จำกัดและมีอิสระในการทำงานจริงๆ ถ้าเธเลือกฉัน ชีวิตในอนาคตจะสบาย ธิชา นี่อาจเป็นตัวเลือกที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ”

ธิชาไม่อยากคิดเยอะจริงๆ แต่ท่าทางแบบนี้ของธเนษฐทำให้เธออดไม่ได้ที่จะสงสัย

เธอเคลื่อนสายตา อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขาสักพัก พยายามมองหาการล้อเล่นในแววตาของเขา

อย่างไรก็ตามที่น่าเสียดายคือ เธอหาไม่เจอ

ดูเหมือนธเนษฐจะยับยั้งความขี้เล่นและความกำกวมของเขา ถามเหมือนจริงจังมาก

เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ถามเสียงต่ำ “ธเนษฐ นายอย่าบอกฉันว่านายจริงจัง? ตัดเรื่องอื่นออกไม่พูด นายอยากได้ผู้หญิงของพี่ชายนาย และยังจะแย่งผู้หญิงที่ท้องลูกของเขา นาย……นายไม่รู้สึกว่าตัวเองหลงระเริงเกินไปเหรอ? แม้จะเป็นพี่น้องแท้ๆ ไม่สามารถทำได้ตามใจชอบแบบนี้หรือเปล่า ดนัยกฤตจะมอบฉันให้นายได้อย่างไร?”

ธเนษฐกลับยิ้มอย่างมั่นใจ “ส่วนนี้เธอไม่ต้องห่วง ทุกคนรู้ว่าฉันกับพี่ชายสนิทกันมาก ก็แค่ผู้หญิง……แค่ฉันเปิดปาก พี่ชายก็จะช่วยให้สมหวังตามความปรารถนา ถ้าเธอพูดกับพี่ชายเองว่าเธอชอบฉัน ผลลัพธ์อาจจะดีกว่า”

“……” ธิชาเก็บคำหยาบไว้เต็มท้องอยากด่าเขา

แต่ติดที่สถานการณ์ เธอทนไว้อย่างไม่เต็มใจ “ท่านสอง นิสัยแบบนี้ของคุณฉันเคยได้ยินมาไม่น้อย ฉันไม่ถกเถียงกับนายแล้ว รบกวนนายเกรงใจฉันหน่อย อย่าคิดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แบบนี้”

ธิชาพยายามเดินอ้อมเขา

แต่ธเนษฐกลับขวางเธอต่อ ความเอาแต่ใจและอวดดีไว้เขียนบนใบหน้า

ทั้งๆ ที่เป็นการกระทำที่ทำให้คนเกลียด แต่เขาดันยังหนุ่มและหล่อ ผู้ชายที่หนุ่มขนาดนี้ ดูเหมือนจะอวดดีเล็กน้อย ยากมากที่จะทำให้คนเกลียด

ธิชาอดอารมณ์ไว้ “นายเอะอะพอหรือยัง?”

ธเนษฐพูดด้วยรอยยิ้มแต่ก็เหมือนไม่ยิ้ม “ฉันจริงจังนะ เห็นแก่ท่านพสิษฐ์ถือว่าเป็นครูที่มีบุญคุณของฉัน ฉันไม่อยากบังคับเธอ ยิ่งกว่านั้น……แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน ฉันแนะนำให้เธอใจเย็นลงแล้วคิดดีๆ เธออยู่กับฉัน อยากได้เงินอยากได้ชื่อเสียงก็ไม่ใช่ปัญหา ถ้าอยู่กับพี่ชายฉัน……เป็นไปได้มากที่สุดคือไม่ได้อะไรเลย”

ธิชาโดนเขาพูดจนสีหน้ายิ่งอยู่ยิ่งซีด ถึงขั้นใจหวิว

เธอพยายามปลอบใจตัวเอง ในใจคิดว่าคนคนนี้ตั้งใจยั่วยุ

เธอโกรธจนหัวเราะเลยจริงๆ ถามอย่างตรงไปตรงมา “ในเมื่อวันนี้ท่านสองเหมือนจะจริงใจขนาดนี้ ฉันก็จะลองพิจารณานายดู อย่างไร……ท่านสองก็ยังหนุ่มและมีเกียรติยศ ก็ถือว่าเป็นคนที่มีความสามารถ เพียงแต่ ตอนนี้ท้องของฉันก็เริ่มดูออกแล้วว่ากำลังตั้งครรภ์ ไม่แน่อาจจะเป็นหลานสาวคนโตของตระกูลภักดิภูมิเมธีรุ่นนี้ ถ้าฉันเปลี่ยนไปอยู่กับนาย เด็กคนนี้ทำยังไง?”

ธเนษฐยักคิ้ว พูดอย่างไม่ใส่ใจ “เอาออกไง หรือไม่ก็……”

เขาพูดช้าลง กวาดสายตามองท้องของเธอ ยิ้มอย่างลึกซึ้งตราตรึงกว่าเดิม “ถ้าเธอทิ้งไม่ลง งั้นก็คลอดออกมา ยังไงก็แค่เป็นลูกสาว ตระกูลภัดิภูมิเมธีไม่มีใครสนใจนังหนูไร้เดียงสาอยู่แล้ว ถ้าเธอชอบ ฉันเลี้ยงไว้ก็ได้ ยังไงก็เป็นคนภัดิภูมิเมธี ฉันช่วยพี่ชายเลี้ยงลูกสาว ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรว่าไหม หืม?”

นิ้วมือของธิชาสั่นเล็กน้อย แผ่นหลังค่อยๆ มีเหงื่อผุดออกมา

เธออดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย จ้องมองแววตาของธเนษฐ หวาดระแวงมากขึ้นเรื่อยๆๆ

เขา……รู้ได้อย่างไรว่าเธอท้องลูกสาวอยู่?

หรือว่าดนัยกฤตบอก?

ถ้าใช่ดนัยกฤตจริงๆ เขาเคยคำนึงไหมว่าหากบอกก่อนอาจจะสร้างปัญหาที่ไม่จำเป็นให้กับเธอได้

ตามเหตุผลแล้ว แม้แต่คนใช้ในคฤหาสน์ตระกูลภัดิภูมิเมธียังไม่รู้

ธเนษฐรู้ได้อย่างไร……

ธเนษฐกวาดมองเธอนิ่งๆ “ไม่ต้องคิดมากแล้ว พี่ชายไม่ได้บอกฉัน เธอไม่ต้องสงสัยพี่ชายฉันเพราะเรื่องเล็ก ยังไงอีกไม่กี่เดือนก็ต้องคลอดออกมา ไม่ช้าก็เร็วผู้คนก็จะรู้ ต่อให้เธออยากแกล้งว่าเป็นผู้ชาย ก็ไม่มีวิธี”

ในที่สุดธิชาก็ทนไม่ไหวแล้ว

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ กัดฟันพูดเสียงแข็ง “นายหลีกไป จากนี้ไปฉันไม่อยากเจอหน้านายอีก ทำให้ฉันคลื่นไส้”

ครั้งนี้อาจเพราะว่าธเนษฐพูดในสิ่งที่เขาอยากพูดแล้ว ในที่สุดก็ไม่ขวางเธอ

ธิชารีบเอื้อมมือเปิดประตู

ขาหน้าเพิ่งก้าวออกไป ก็ได้ยินธเนษฐที่อยู่ด้านหลังพูดนิ่งๆ “พิจารณาดีๆนะ พี่สะใภ้”

…………

ธิชาหนีอย่างลุกลี้ลุกลน เดินอ้อมจากทางเดินไปที่ห้องโถงใหญ่โดยตรง

เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังกลัวอะไร ฝีเท้ารีบร้อนขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุดขณะหยุดฝีเท้าที่ห้องโถงใหญ่ กลับเห็นดนัยกฤตกำลังลงมาจากชั้นบนอย่างไม่ทันตั้งตัว

ดนัยกฤตเห็นสีหน้าขาวซีดของธิชา แววตาอดไม่ได้ที่หยุดนิ่ง

เขาเดินลงมา เอื้อมมือโอบไหล่ของธิชา ถามเสียงต่ำ “เป็นอะไร?”

ธิชาสับสนวุ่นวายเหมือนเส้นด้ายพันกัน ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร ทำได้เพียงทนไว้ชั่วคราว

เธอส่ายหน้า ไม่พูดอะไรท

ดนัยกฤตรู้สึกว่าสีหน้าของเธอแย่จริงๆ ยกมือลูบหัวของเธอ ในใจกำลังสงสัย ต่อมากลับเห็นธเนษฐเดินมาจากทางด้านหลังของธิชา

ธิชาก็ไม่รู้ว่าทำไม จิตใต้สำนึกหันกลับไป สีหน้าขรึมกว่าเดิมทันที

เธอไมส่งเสียง เกาะแขนของดนัยกฤตแล้วเดิน

ธเนษฐหลับพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “พี่ชายคุยกับท่านเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

ดนัยกฤต “อืม” ไปคำหนึ่ง “ท้องของธิชาเริ่มโตแล้ว เดี๋ยวฉันพาเธอกลับไปพัก ถ้านายกับท่านยังมีธุระอย่างอื่น ก็คุยกันต่อเถอะ”

ธเนษฐก็ไม่พูดอะไรมากอีก

ธิชาจับดนัยกฤต เพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนกำลังจับมืออีกข้างของเธอ

แรงนั้นคลุมเครือมาก เธอแทบจะรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอหันไปเงียบๆ ถลึงตามองด้วยความโกรธ ธเนษฐยิ้มให้เธอหนึ่งที จู่ๆ ก็ยัดสิ่งบางอย่างไว้ในฝ่ามือของเธอ

ธิชาก้มหน้าอย่างไม่เข้าใจ เห็นต่างหูของตัวเองในมือ

นี่คือต่างหู……ที่เธอใส่ออกมาในคืนนี้

เมื่อกี้ตอนที่อยู่ในห้องน้ำก็ไม่ได้ถอดออก ทำไมถึงอยู่ในมือของธเนษฐ

หลังจากที่ธเนษฐยัดสิ่งของให้เธอก็ไม่ได้ส่งเสียงอีก

กลับเป็นธิชาที่ในใจตุ้มๆ ต่อมๆ รู้สึกผิดปกติ

โดยเฉพาะคำพูดที่ธเนษฐพูดในห้องน้ำ……เธอควรอธิบายกับดนัยกฤตไหม?

แต่คำพูดแบบนี้ ควรพูดจริงหรือ?

ถ้าไอ้สารเลวธเนษฐปฏิเสธอย่างเด็ดขาด กัดเธอกลัว

ดนัยกฤตจะคิดว่าเธอตั้งใจยั่วยุความสัมพันธ์พี่น้องของพวกเขาไหม?

ธิชายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกยุ่งยาก จนถึงหลังจากที่บอกลาพสิษธ์ ระหว่างทางกลับบ้าน เธอก็ยังไม่สามารถตัดสินใจได้

กลับเป็นดนัยกฤตที่เห็นท่าทางแบบนี้ของเธอ ริเริ่มถามก่อน “เมื่อกี้ตอนที่ฉันคุยธุระกับท่านที่ห้องหนังสือ ธเนษฐพูดอะไรกัยเธอใช่ไหม?