รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 336 พี่ชายไม่แต่งงานกับเธอหรอก อยู่กับฉันดีกว่า
ธเนษฐกลับยิ้มแฉ่งที่สุด สายตาของเขาหยุดลงบนใบหน้าที่ลุกลนเล็กน้อยของธิชา
พูดด้วยรอยยิ้ม “ที่แท้เดือนหน้าก็ถึงวันเกิดของพี่สะใภ้แล้ว งั้นก็อวยพรล่วงหน้าให้พี่ชายกับพี่สะใภ้มีความสุขกับการแต่งงาน คลอดลูกอย่างปลอดภัยนะครับ”
ธิชาจะฟังความหมายทั้งที่ลึกซึ้งที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขาไม่ออกได้อย่างไร เดิมทีเธอก็ไม่อยากเจอเขา ได้ยินเสียงของเขาก็รำคาญใจ ต่อมาก็เบือนหน้าหนีทันที
ผู้ชายทั้งสามก็คุยเรื่องอื่นต่อ จากนั้นก็ถึงเวลาอาหารเย็น
หลังอาหารเย็น พสิษธ์เชิญดนัยกฤตไปคุยส่วนตัว พวกเขาขึ้นไปที่ห้องหนังสือ
อารมณ์คืนนี้ของธิชาพูดได้ว่าขึ้นๆ ลงๆ ไม่คงที่
ส่วนใหญ่ที่ทำให้เธอขึ้นคือ คำพูดที่ดนัยกฤตพูดต่อหน้าพสิษธ์
เธอเดาไม่ออกว่าเขาจริงจังหรือไม่
วางแผนไว้ว่าหลังจากที่ฉลองวันเกิดอายุยี่สิบของเธอ ก็จะจดทะเบียนสมรสจริงเหรอ?
หรือว่า……แค่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่ดีของตัวเอง ไม่อยากทำให้พสิษธ์ไม่พอใจจึงตั้งใจพูดแบบนั้น
แต่หากแค่เพื่อกลบเกลื่อน สามารถกลบเกลื่อนได้ไม่กี่เดือน ไม่สามารถกลบเกลื่อนได้หลายปี
หากเขาไม่มีท่าทีที่จะแต่งงานกับตัวเอง และอนาคตพสิษธ์ได้ยินข่าวซุบซิบจากคนรอบข้าง ก็ยังคงปิดบังไม่ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?
ในหัวของธิชายุ่งเหยิงจริงๆ
เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับธเนษฐ จึงใช้เวลาไปเข้าห้องน้ำ เตรียมหลบในห้องน้ำสักพัก
เธอล้างมือเสร็จตั้งนานแล้ว ก็เติมหน้าที่หน้ากระจกนิดหน่อย ก้มหน้าดูเวลา อยากส่งข้อความถามดนัยกฤตจริงๆ ว่าคุยเสร็จหรือยัง
ถ้าเธอออกไปตอนนี้ ยังคงมีเพียงธเนษฐนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถง เธอจะปวดหัวมาก
แต่ยังไม่ทันพิมพ์ข้อความ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องน้ำ
ธิชาพูด “มีคนใช้ห้องอยู่”
ได้ยินคนด้านนอกพูดอย่างสุภาพ “คุณธิชาอยู่ใช่ไหมคะ? ดูเหมือนคุณธิชาอยู่ด้านในเป็นเวลานานแล้ว พ่อบ้านเป็นห่วง ให้ดิฉันมาถามว่าคุณไม่สบายหรือเปล่า ต้องการความช่วยเหลือไหมคะ?”
ธิชาคิดดูตัวเองอยู่ที่นานกว่าสิบห้านาทีแล้วจริงๆ คงเป็นเพราะพ่อบ้านคำนึงถึงว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ จึงระมัดระวังเป็นพิเศษ
เธอพูดโดยมีประตูกั้น “ฉันไม่เป็นไรค่ะ สักพักก็ออกไปแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วง”
ธิชาไม่คิดอะไรมาก แค่ส่องกระจกจัดกระโปรงของตัวเองเสร็จก็เปิดประตู
กลับคาดไม่ถึงว่ามีคนขวางอยู่ตรงหน้า ธิชาเกือบชนโดยไม่กะพริบตา
โชคดีที่ยังเบรกทัน แววตายุ่งเหยิงของเธอจ้องมองใบหน้าที่ยิ้มแต่ก็เหมือนไม่ยิ้มของธเนษฐ
ในใจอดไม่ได้ที่จะเกิดความเย็น สีหน้าเธอดูระแวงระวัง น้ำเสียงยิ่งเย็นชา “ทำไม คฤหาสน์ใหญ่ขนาดนี้มีห้องน้ำให้ใช้แค่ห้องเดียวเหรอ? ต้องลำบากท่านสองยืนหน้าประตูรอฉันออกมา”
ธิชาจะเดาออกได้อย่างไรว่าธเนษฐจะใช้วิธีล่อคนใช้ในคฤหาสน์ ตั้งใจเกลี้ยกล่อมให้ผู้หญิงมาถามที่หน้าห้องน้ำ ใช้โอกาสให้ธิชาคลายความระแวง
น้ำเสียงดูถูกของเธอ เดิมคิดว่าธเนษฐจะโต้กลับอย่างแน่นอน
แต่เขากลับยิ้ม ไม่พูดอะไรและขยับเข้าใกล้เธอ
ธิชาอดไม่ได้ที่จะถอยหลบ ถูกเขาบังคับให้ถอยกลับไปที่ห้องน้ำ
ธเนษฐเอื้อมมือออกไปและเชยคางของเธอโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า น้ำเสียงยังคงขี้เล่นเหมือนเดิม “รู้สึกว่าไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน ท้องเธอใหญ่ขนาดนี้แล้ว ท้องสองคนหรือเปล่าเนี่ย?”
ธิชาตีมือขอเขาออก น้ำเสียงรุนแรงเข้มงวด “ธเนษฐ นายอยู่ต่อหน้าพี่ชายของนายหน้าอย่างหลังอย่างมันจะดีจริงๆ เหรอ? ถ้านายทำเรื่องที่ไม่ให้เกียรติฉัน ฉันจะบอกดนัยกฤตอย่างแน่นอน”
ธเนษฐยักคิ้ว ยิ้มเหมือนคนบริสุทธิ์
เห็นได้ชัดว่าเป็นทหารที่มีเกียรติยศและความสามารถและกำลังจะรับราชการในคณะรัฐมนตรี ต่อหน้าเธอต้องเผยท่าทางขี้เล่นแบบเพลย์บอย ธิชาปวดหัวจริงๆ
“คนสวย ดูท่าทางแบบนี้ของเธอสิ ยังไงฉันก็เป็นน้องของผู้ชายของเธอนะ ต้องเย็นชาใส่ฉันขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายนะ แค่ใส่ใจพี่สะใภ้ไม่กี่ประโยค ฉันผิดเหรอ?”
ธิชาชักสีหน้า พูดด้วยเหตุผลถูกต้องและวาทะเต็มไปด้วยสัจธรรม “ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นกับนาย หลีกไป เมื่อกี้พี่ชายของนายบอกฉันในไลน์ว่า พวกเขาใกล้จะคุยเสร็จแล้ว”
ธเนษฐมองไปที่ใบหน้าของเธอที่ขนาดเท่าฝ่ามือของด้วยความสนใจอย่างมาก
ธิชาเผชิญหน้ากับเขา สีหน้าจริงจังสุดๆ น้ำเสียงก็แน่วแน่
แต่เสียดาย……ดวงตากลมโตสีเข้มของเธอ ประหม่าและขี้ขลาดเปล่งประกายวูบวาบ หลอกคนไม่ได้
แรงบนนิ้วของธเนษฐเริ่มขี้เล่นมากขึ้นเรื่อยๆ “พี่สะใภ้กำลังข่มขู่ผมเหรอ?”
ธิชาเห็นว่าตัวเองถูกเขาบังคับให้ถอยเรื่อยๆ และเขาก็เตะประตูให้ปิดลง ขังเธอไว้ในห้องน้ำ
สถานการณ์ที่อันตรายขนาดนี้……เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่ตื่นตระหนก
ธิชาเอื้อมมมือไปผลักเขาด้วยสัญชาตญาณ ออกแรงเยอะมาก แผนของเธอคือหลังจากที่ผลักเขาออกแล้วก็รีบหนี
แต่ธเนษฐนอกจากจะไม่หลบแล้ว ร่างกายที่แข็งแรงเหมือนกำแพงไม่ขยับแม้แต่นิด
ต่อมา เขาปล่อยคางของธิชา กลับเอื้อมมือไปจับมือเล็กๆ ของเธอที่แนบอยู่บนอก
ธิชาหน้าแดง……เพราะไอ้ประสาทที่ไร้ยางอายคนนี้ นวดมือของเธอด้วยแรงที่คลุมเครือ!
และเธอยิ่งดิ้นหนี กลับหนีอย่างไรก็ไม่พ้น
ธิชาอยากด่ามาก แต่ก็ไม่รู้จักเขาดีพอ กลัวจะทำให้เขาโกรธ เขาจะทำเรื่องที่น่ากลัวกว่าเดิม
จริงๆ ก็เพราะเคยถูกเขาลักพาตัวทำให้เกิดบาดแผลที่ลึกๆ ในใจ……
ธเนษฐมองดวงตาโตที่หลบและทำอะไรไม่ถูกของเธอ ถามด้วยรอยยิ้มน่าสนใจ “พี่สะใภ้ กลัวผมขนาดนั้นเชียวเหรอ?”
ธิชารู้ตัวในภายหลังว่าเธอกำลังเปิดเผยความคิดของตัวเอง รีบเก็บสีหน้า
ธเนษฐบีบมือเล็กๆ ของเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกซึ้งและตราตรึง “ผมเป็นทหาร ไม่ใช่นักเลง เธอผ่อนคลายหน่อย หืม?”
ธิชายังคงพยายามดิ้นรน ในเวลาเดียวกันก็พยายามทำอารมณ์ที่ตื่นตระหนกให้สงบลงมากที่สุด
เธอตื่นตระหนกมากเกินไปไม่ได้ เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนต่อทารกในครรภ์
ยิ่งกว่านั้น……คิดดีๆ ธเนษฐน่าจะแค่โรคชอบเล่นพิเรนทร์กำเริบอีกแล้ว ไม่ใช่แค่ดนัยกฤตอยู่ชั้นบน ที่นี่ยังเป็นอาณาเขตของพสิษธ์
พสิษธ์เป็นพ่อผู้ให้กำเนิดเธอ ยิ่งกว่านั้นยังเป็นหัวหน้าของธเนษฐ เขาจะทำเรื่องที่เกินขอบเขตได้อย่างไร?
ธิชาคิดแบบนี้ ก็สงบลงเล็กน้อย
ธเนษฐกลับพูดอย่างเอื่อยเฉื่อย “ชีวิตของพี่สะใภ้ก็ลำบากจริงๆ ส่วนหนึ่งก็กลัวผมแทบตาย เห็นผมเหมือนหนูที่เห็นแมว คิดแต่อยากหลบหน้า แต่ก็คิดอยากเกาะเกี่ยวพ่อแท้ๆ ของตัวเอง โอกาสงานเลี้ยงครอบครัวดีๆ แบบนี้ ไม่แน่อาจจะได้จับเข่าคุยกันกับท่าน พี่สะใภ้ก็ต้องไม่อยากพลาดอย่างแน่นอน……”
เขาจ้องมองแววตาที่เผยความตะลึงอย่างเห็นได้ชัดของธิชา ยิ้มอย่างมีเลิศนัยมากขึ้นเรื่อยๆ “เป็นยังไง พี่สะใภ้พบว่าผมรู้จักคุณดีใช่ไหม? ใช่แล้ว ผมเดาความคิดของคุณออกตั้งนานแล้ว ดังนั้นแม้ผมจะมีเวลาติดต่อกับท่านมากมาย คืนนี้ก็ต้องมาให้ได้”
ธิชาแทบจะกัดฟันพูด “คุณธเนษฐ คุณนี้มโนเก่งจริงๆ ตัวเองเล่นได้ดีขนาดนี้ ไม่เหนื่อยเหรอ?”
ธเนษฐยักคิ้ว “แล้วมีประโยคไหนที่ผมเดาผิดเหรอ?”
แน่นอนว่าเขาพูดถูกทั้งหมด แต่ธิชาจะยอมรับต่อหน้าเขาได้อย่างไร
เธอหัวเราะเสียงเย็น “แม้ท่านพสิษฐ์จะเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดฉัน แต่สำหรับฉัน ฉันไม่ทำงานด้านการเมือง และไม่ทำธุรกิจ ฉันเป็นแค่ผู้หญิง เกาะเกี่ยวท่านพสิษฐ์ทำไม?”
ไม่รู้ว่าธเนษฐปล่อยมือจากนิ้วของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ยกมือแตะหน้าเธอเบาๆ
“ธิชา เธอใช้ชีวิตเหนื่อยมากจริงๆ แสดงละครอยู่ตลอดเวลา ที่นี่เป็นแค่ห้องน้ำ แค่เธอกับฉันสองคน เธอผ่อนคลายหน่อยไม่ได้เหรอ? ฉันมองเธอแล้ว รำคาญใจจริงๆ คิดไม่ออกว่าพี่ชายของฉันชอบส่วนไหนของเธอ ทั้งๆ ที่อี๊ฟน่าสนใจกว่าเธอมาก ไม่ว่าผู้หญิงคนไหน ก็ไม่ด้อยกว่าเธอ หรือว่าเพราะ……ตรงนั้นของเธอมันพิเศษกว่าคนอื่นจริงๆ?”
ธิชาหน้าแดงทันที ยกขาเตะเขาแรงๆ
ธเนษฐไม่หลบ ราวกับว่าไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่นิด
เขาเพียงแค่เก็บสีหน้าขี้เล่นอย่างกะทันหัน สีหน้าบนใบหน้ากลับสู่ความเย็นชา
“ช่างเถอะ พูดเรื่องจริงจังดีกว่า เธอต้องสงสัยแน่ๆ ว่าทำไมฉันชอบทำให้เธอลำบากใจใช่ไหม?”
ธิชาขมวดคิ้ว ลองถาม “หรือว่านายชอบอี๊ฟ ทำร้ายกับฉันเป็นเดือดเป็นร้อนแทนอี๊ฟ?”
เมื่อก่อนเธอเคยคิดซ้ำๆ เกี่ยวกับสาเหตุที่ธเนษฐทำให้เธอลำบากใจ
หนึ่งในนั้นคิดว่าเกี่ยวกับผู้หญิง
อย่างไรก็ดูเหมือนว่าเธอกับธเนษฐไม่มีความขัดแย้งกัน และไม่มีความขัดแย้งด้านผลประโยชน์
ธเนษฐมองบน “เธอนี่มันโง่จริงๆ ผู้หญิงที่ฉันชอบ ก็ขอกับพี่ชายของฉันตั้งนานแล้ว ไม่มีอะไรที่พี่ชายให้ฉันไม่ได้ ขอแค่ฉัน……ชอบ”
ธิชาไม่รู้เป็นอะไร รู้สึกขนลุกเล็กน้อยกับประโยคที่เขาพูด
“บอกว่าจะคุยเรื่องจริงจังไม่ใช่เหรอ? เรื่องจริงจังที่ท่านสองหมายถึงคือพวกนี้เหรอ?!”
ธเนษฐหัวเราะเบาๆ “บอกเธอก็ไม่เป็นไร ฉันเป็นทหาร ทำงานเกี่ยวกับกลยุทธ์ ผู้หญิงแบบเธอเป็นหายนะ ฉันไม่อยากเห็นเธอทำร้ายพี่ชายของฉัน ดังนั้น……ธิชา เธออยู่กับฉันดีกว่า”
ธิชาขมวดคิ้วแน่น สมองขาวโพลน โต้กลับอย่างทนไม่ได้ “นายเป็นบ้าเหรอ? ฉันท้องลูกของพี่ชายนาย เมื่อกี้ไม่ได้ยินที่พี่ชายนายพูดว่าพวกเราจะแต่งงานกันในเร็วๆ นี้เหรอ?!”
ผู้ชายกลับพูดเสียงเย็น “อย่าไร้เดียงสาเลย เขาไม่มีทางแต่งงานกับเธอหรอก คำพูดที่เอามากลบเกลื่อนพสิษธ์ เธอก็เชื่อด้วยเหรอ?”