รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 332 ลูกเป็นของฉัน เธอไม่ได้อะไรเลย

ธิชายังพูดไม่จบ ก็เห็นสีหน้าของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเคร่งขรึมเรื่อยๆ แม้แต่คิ้วก็ขมวดแน่น

เธอเริ่มขี้เล่นมากขึ้น นิ้วมือขาวๆ จิ้มลงบนอกที่เปลือยเปล่าของเขาอีกครั้งและอีกครั้ง

“ทำไมนายไม่ตอบ?”

ทั้งๆ ที่ดนัยกฤตเธอตั้งใจกวนเขา ไม่รู้ว่าต้องโกรธหรือขำ ทำหน้านิ่งๆ พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ถ้าเธอกล้าจริงๆ ฉันก็ไม่เอาเธอแล้ว ธิชา”

แววตาของธิชานิ่งเล็กน้อย พูดเสียงเบา “นาย……ไม่เอาฉันแล้ว? แค่นี้เองเหรอ?”

ดนัยกฤตทำหน้าขรึม ดูไม่ตลกแม้แต่นิด

ธิชาคิดว่าเขาน่าจะจริงจังแล้ว

ไม่เหมือนธาวิน กัดฟันพูดประโยคแรงๆ

ท่าทางจริงจังขึ้นมาของดนัยกฤต ทำให้เธอมองแล้วรู้สึกกลัว

ฟังเขาอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “มิฉะนั้นจะทำยังไงอีก? ผู้หญิงที่คิดจะหักหลัง บังคับให้อยู่ต่อก็ไม่มีความหมายอะไร เมื่อเธอทำเรื่องแบบนั้นแล้ว ก็อย่าหวังให้ฉันอภัย”

ธิชามองท่าทางจริงจังของเขา พูดล้อเล่นไม่ออกไปชั่วขณะ

เธอจ้องเขาแล้วครุ่นคิดอยู่นาน สักพักถึงจะพูด “แล้ว……ลูกล่ะ? นายไม่เอาฉันแล้ว ลูกของเราจะทำยังไง?”

ดนัยกฤตสีหน้านิ่งเรียบ กวาดมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

ในแววตาเหมือนดับไฟที่ร้อนแรงเมื่อกี้ไปหมดแล้ว

“ผู้หญิงที่ยังดูแลรักษาตัวเองไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรเป็นแม่คน ถึงแม้จะสามารถเลี้ยงลูกจบเติบโตได้ หลังจากที่เด็กโตแล้วพฤติกรรมก็มีปัญหา ลูกก็ต้องเป็นของฉัน เธอไม่ได้อะไรเลย”

ธิชาถูกเขากวาดมองด้วยสายตาเย็นชา อุณหภูมิในร่างกายก็เหมือนลดลงไปด้วย

เหมือนเธอหนาวเล็กน้อย เธอกระชับชุดนอนแน่น

เดิมทีเธอแค่เกิดอารมณ์ชั่ววูบอยากล้อเล่นกวนประสาทเท่านั้นเอง

ไม่คิดว่าเขาจะตอบเธอด้วยท่าทางที่จริงจังขนาดนี้

แม้ที่เขาพูดมานั้น……เหมือนจะไม่มีอะไรผิด

ธิชารู้สึกว่าไม่มีอะไรให้เถียง

เธอไม่เคยคิดว่าปัญหาดังกล่าวจะเกิดขึ้นในวันหนึ่งข้างหน้า……

ยิ่งไม่เคยคิดว่าเธอกับดนัยกฤตจะถึงจุดจุดนั้น

เพียงแค่การสมมุติ ธิชารู้สึกไม่จำเป็นต้องจริงจัง

แต่ท่าทางจริงจังและเย็นชาของผู้ชาย ทำให้ในใจของเธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามก็ไม่สามารถคิดอะไรที่จะหักล้างมุมมองของเขาได้จริงๆ

ถ้าเธอเป็นคนนอก ก็คิดว่าผู้หญิงแย่ๆ แบบนั้นยากมากที่จะสั่งสอนลูกตัวเองให้ดี

คนที่ไม่เหมาะกับการเป็นแม่ ก็ไม่เหมาะที่จะมีชีวิตแต่งงานที่ปกติ

แม้ธิชาจะนิ่ง ใบหน้าเล็กกลับซีด

ดนัยกฤตเอื้อมมือไปจับหน้าของเธอ ถามอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “เธอคิดว่าคำพูดของฉันไม่ถูกต้อง?”

เธอตะลึงเล็กน้อย ส่ายหน้าช้าๆ “เปล่า ถ้าฉันทำเรื่องที่ทำให้นายเสียใจจริงๆ ……นายลงโทษฉันแบบนี้ ก็ถือว่าสมเหตุสมผล”

ผู้ชายยกมือขึ้นลูบผมของเธอ ต่อมาก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดทันที

ธิชาซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขา ดนัยกฤตถามเกี่ยวกับสถานภาพระยะนี้ของเธอ

ไม่มีอะไรมากไปกว่าการถามว่าความอยากอาหารระยะนี้ของเธอเป็นอย่างไร การนอนเป็นอย่างไร

ธิชาตอบส่งๆ ในความเป็นจริงแล้วดนัยกฤตไม่กลับมาหาเธอ แม้ว่าภายนอกเธอสามารถทำเป็นนิ่ง แต่ในใจจะทำได้อย่างไร

ตอนเข้าหลับไม่เป็นไร เวลาที่ตื่นขึ้นมาทุกวินาทีนั้นทุกข์ทรมาน

ในใจของเธอรู้ว่าดนัยกฤตแค่ประชดเธอ ตั้งใจเมินเฉยเธอ ไม่ถึงขั้นตัดขาดจริงๆ

เขาก็แค่……นิสัยคุณชายผู้ทรงอำนาจกำเริบ รู้สึกว่าครั้งนี้เธอแตะโดนข้อจำกัดของเขา ไม่ยอมก้มหัวก่อนเท่านั้นเอง

เขาไม่ก้มหัว เธอก็ง้อก่อนก็พอแล้ว

แต่พอนึกถึงว่าเขานอนอยู่ข้างหมอนผู้หญิงคนอื่น ธิชาก็น้อยใจจนอดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหล

……

ธิชาบอกว่าความอยากอาหารของตัวเองไม่ได้แย่

เขากลับพูดด้วยสีหน้าขรึม “ไม่ได้แย่จริงๆ เหรอ? แต่ทำไมฉันได้ยินว่า……ช่วงนี้เธอกินแต่จืดๆ ไม่แตะเนื้อสัตว์แม้แต่นิด?”

ธิชาตะลึง

จริงๆ แล้วเธอชอบกินอาหารรสจัด โดยเฉพาะหม้อไฟ

ทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ดเธอชอบที่สุด

แต่หลังจากที่ท้องหลายเดือน รสชาติที่ถูกปากเหมือนจะค่อยๆ เปลี่ยนไป

เธอเริ่มชอบกินอาหารมังสวิรัติที่มีรสชาติไม่จัด อาหารที่มันเยิ้มๆ ก็จะเอือมระอา

แต่ว่าดนัยกฤต……ได้ยินมาจากไหน?

ผู้ชายก้มหน้าจ้องเธอ สำรวจใบหน้าของเธอที่ดูเหมือนจะผอมลงอย่างจริงจัง

เขาขมวดคิ้ว ใช้นิ้วสองนิ้วหยิกเธอ ปากอดไม่ได้ที่จะต่อว่า “ยากนะกว่าจะเลี้ยงจนอ้วนขึ้นนิดหน่อย นี่แค่กี่วัน ไม่กินข้าวดีๆ อีกแล้ว ผอมอย่างเห็นได้ชัดขนาดนี้ เธอจงใจประชดฉันใช่ไหม หืม?”

ธิชาโดนเขาหยิกจนเจ็บ ขมวดคิ้วแล้วดึงนิ้วของเขาออก

“ฉันเปล่า……เพียงแต่ว่าช่วงนี้ชอบกินจืดๆ หมอบอกแล้ว รสชาติอาหารที่ถูกปากของคนท้องจะเปลี่ยนบ่อย ก็ปกติ ฉันแค่เปลี่ยนรสชาติอาหาร ไม่ใช่ว่าตั้งใจไม่กินนี่นา”

ในใจของดนัยกฤตกังวลเล็กน้อย

แน่นอนว่าเขาจะไม่บอกธิชา แม้ว่าทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาไม่ได้กลับบ้าน และไม่ได้ถามหรือแสดงความห่วงใยกับเธอแม้แต่ประโยคเดียว แต่ในเวลางานก็มักจะแอบถามนักโภชนาการที่ดูแลควบคุมอาหารของธิชา รู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับสถานภาพของธิชาที่อยู่ในบ้าน

ขณะนี้เขาดึงมือของธิชาแล้วลุกขึ้น น้ำเสียงมีความหงุดหงิดเล็กน้อย “ไม่ต้องอธิบายแล้ว ตั้งแต่อาหารเที่ยงของวันนี้เป็นต้นไปฉันจะดูเธอเอง กินอาหารดีๆ ถ้ากินน้อยไปฉันจะจัดการเธอ”

ธิชาถูกเขาดึงขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปชั่วขณะ

“นี่……นาย ดนัยกฤต……นายลืมเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

คิ้วสวยของเธอขมวด บางคำที่น่าอายก็พูดไม่ออก

เธอสงสัยว่สดนัยกฤตมีโรคความจำเสื่อมหรือเปล่า

ตอนที่อยู่บนรถก็รีบกลับมาเพื่อทำเรื่องสำคัญไม่ใช่เหรอ?

ยิ่งกว่านั้น……กลับมาถึงก็พยายามอย่างมากรีบอาบน้ำทันที

ตอนนี้ทำไมก็จะลากเธอลงไปกินข้าว?

ดนัยกฤตโดนเธอดึงไว้ ขมวดคิ้วครุ่นคิดสักพัก

เขาน่าจะโดนเปลี่ยนเรื่องจนเกือบลืมแล้ว ตอนนี้มองใบหน้าแดงก่ำที่ยั่วยวนของธิชา บวกกับคอชุดนอนกระโปรงของเธอค่อนข้างต่ำ……

ลูกกระเดือกของผู้ชายขยับ พูดเสียงแหบพร่า “คันเหรอ?”

เดิมทีธิชาคับแค้นเล็กน้อย ตอนนี้ใบหน้าร้อนและแดงกว่าเดิม แดงถึงหูทันที

เธอยกเท้าขึ้นถีบเขาโดยไม่คิดแม้แต่นิด “ไอ้ลามก!”

เธอถีบหนึ่งทีก็เตรียมจะวิ่งหนี

แต่ทว่าเพิ่งวิ่งไปครึ่งก้าวก็โดนเขาจับแขนหนึ่งข้างไว้แล้วดึงกลับเข้ามาในอ้อมกอด

ธิชาทั้งอายทั้งโกรธ ปากอดไม่ไหวที่จะด่า “ทั้งๆ ที่นายทำตัวอันธพาลตั้งแต่อยู่บนรถ สุดท้ายยังมาใส่ร้ายฉัน ฉันเบื่อนายจริงๆ เก่งจริงๆ นายก็อย่าแตะตัวฉันตลอดไป ทั้งอี๊ฟและนันทญายังไม่พอที่จะทำให้นายสบายใช่ไหม?!”

ดนัยกฤตกดเธอลงเตียงเบาๆ ก้มตัวลงจูบปากที่พูดไม่หยุดของเธอ

ธิชาดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง กว่าจะยอมสงบลง

หว่างคิ้วของเขาเผยรอยยิ้ม “อยากใช้ความหึงมากลบเกลื่อนความแรดบนตัวเธอเหรอ……คุณธิชา วิธีนี้ของเธอ ไม่ค่อยเข้าท่านะ”

ธิชายิ่งเขินและโกรธ ยกขาขึ้นไม่ให้เขาแตะ

ดนัยกฤตพูดเสียงแหบพร่า “ยัยไร้ยางอาย ฉันไม่อยู่หลายวันนี้ เธอได้แอบ……ช่วยตัวเองลับหลังฉันหรือเปล่า หืม?”