รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 329 อุ้มกลับบ้าน

“ฉันรู้สถานะตัวเอง เด็กเพิ่งจะสามเดือนกว่า……ยังถือว่าแก้ไขได้ ฉันไปเอาเด็กออกเอง หลังจากนั้น ฉันจะย้ายออกจากคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี”

น้ำเสียงของธิชาสะอึกเล็กน้อย กลับดูเหมือนพยายามพูดต่อไป

“หลายเดือนมานี้……ยังคงขอบคุณสำหรับความดูแลของนาย นายปรากฏตัวตอนที่ฉันหมดหนทาง ให้ชีวิตที่ค่อนข้างมั่นคงกับฉันช่วงเวลาหนึ่ง ฉันจะขอบคุณนายเสมอ แม้จะจบแบบไม่สวยมากนัก……แต่ก็มีช่วงเวลาที่ดี ดังนั้น ดนัยกฤต พวกเรารักกันและจากกันด้วยดีเถอะ”

ธิชาพูดประโยคนี้จบก็หันกลับมา วินาทีต่อมาก็ถูกมือใหญ่ของผู้ชายบีบไหล่

ดนัยกฤตใช้แรงมากไป ลืมผ่อนแรง ธิชาโดนเขาบีบจนเจ็บเล็กน้อย แต่ก็นิ่งและทนไว้ ไม่ส่งเสียง

ดนัยกฤตที่อยู่ด้านหลังถามเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เธอคิดว่าฉันดีต่อเธอ ดูแลเธอ เพราะหวังให้เธอขอบคุณเหรอ? ธิชา เธอมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีหน่อยได้ไหม?!”

ธิชาหันกลับมาอย่างแรง เธอเบิกตาโต ในตามีเส้นเลือดสีแดง

“ท่านดนัยยังมีอะไรไม่พอใจหรือเปล่า? นายคิดว่าฉันทำอะไรไม่เหมาะสม พูดตรงๆ เลย เพียงแต่ฉันไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรจริงๆ นายไม่ต้องการฉัน ด้วยความสามารถและประสบการณ์ทางสังคมในปัจจุบันของฉันเอง เกรงว่าการเลี้ยงลูกด้วยตัวเองจะยากมาก แม้จะเลี้ยงดูได้ แต่ฉันทนไม่ได้ที่จะให้ลูกเกิดมาและใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก มันไม่ยุติธรรมสำหรับเด็ก ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจแบบนี้ ฉันผิดเหรอ?”

มองธิชาทำเป็นอ่อนแอ ในบรรทัดกลับมีประโยคกดดันมากมาย

ดนัยกฤตเขียวโมโหจนหน้าเขียว เหมือนเผยความโกรธที่ซ่อนอยู่

อี๊ฟที่ยืนอยู่ไม่ไกลแทบจะหัวเราะอย่างดูถูกออกมา

เธอไม่รู้ว่าผู้ชายสามารถมองอุบายของธิชาออกหรือเปล่า แต่ตัวเธอเองมองออกอย่างชัดเจน

ธิชานางหลอกลวงตั้งใจพูดให้ตัวเองดูน่าสงสารไม่มีทางเลือก เพราะอยากให้ท่านดนัยสงสารใจอ่อนไม่ใช่เหรอ?

อี๊ฟห่วงว่าท่านดนัยจะมองอุบายของธิชาไม่ออก จึงพูดแนะนำข้างๆ “คุณธิชา ขอโทษที่ฉันพูดแทรกนะคะ ช่วงเวลานี้ท่านดนัยดูแลเธออย่างดีที่สุด นี่คือสิ่งที่ทุกคนเห็น ตอนนี้คำพูดทุกบรรทัดของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ ไม่ได้รับความเป็นธรรม โอเวอร์ขนาดนี้จริงๆ เหรอ? ฉันเป็นผู้ชม กลับรู้สึกว่าหลังจากที่ท่านดนัยมีเธอ อดทนมาตลอด ใช้ชีวิตไม่สบายแม้แต่นิด”

อี๊ฟลองตั้งใจเตือนดนัยกฤตด้วย และไม่คำนึงถึงคำพูด

แต่ธิชาดันหันมาตะคอก “ฉันคุยกับเขาเกี่ยวอะไรกับเธอ เธอไม่รู้จักการความเป็นส่วนตัวเหรอ?!”

อี๊ฟโดนเธอตะคอก ชักสีหน้ากำลังจะพูด กลับได้ยินผู้ชายสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “พูดมาก อี๊ฟ เธอออกไปก่อน”

อี๊ฟเบิกตาโต สีหน้าไม่พอใจ แต่ก็โวยวายต่อหน้าดนัยกฤตไม่ได้ ทำได้เพียงบังคับให้ตัวเองอดทน ขณะที่หมุนตัวเดินออกไปในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล

กลัวท่านดนัยจะโดนนางหลอกลวงนี่หลอกอีก

……

หลังจากที่อี๊ฟออกไป

ดนัยกฤตดึงแขนของเธอเบาๆ ดึงให้เธอนั่งลงบนโซฟาข้างๆ

ธิชาทำหน้าตึง ท่าทางดื้อรั้นจะร้องไห้ทุกเมื่อ

น้ำเสียงของผู้ชายยังถือว่ายับยั้ง “เธอท้องอยู่ ตื่นเต้นมากไม่ดี นั่งลงก่อน รอเธอใจเย็นลงค่อยคุย”

ธิชาจ้องเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ริมฝีปากสั่น “ฉันใจเย็นมาก ดนัยกฤต ตอนนี้ฉันใจเย็นมากๆ”

เขาตำหนิด้วยสีหน้านิ่ง “ถ้าใจเย็นจริงๆ เธอจะพุ่งมาถามหาความผิดที่นี่โดยไม่อธิบายใดๆ เหรอ?”

ธิชาพูดอย่างโกรธเคือง “ถามหาความผิด? ฉันมีสิทธิ์อะไรถามหาความผิด? ฉันรู้ว่าฉันเทียบกับอี๊ฟไม่ได้ แม้จะไม่มีชื่อเสียงและตำแหน่งเหมือนกัน แต่ในสายตาคนนอก หล่อนเป็นใหญ่ ฉันเป็นเล็ก แต่นี่ไม่ใช่จุดสำคัญ ที่สำคัญคือนายไม่กลับบ้าน ไม่อยากเจอฉัน หน่ายแหนงฉันแล้ว เจ็ดวันเต็มๆ ฉันรอนายเจ็ดวัน ไม่ควรหาคำแถลงให้ตัวเองเหรอ? แม้นายจะไม่ต้องการฉันแล้ว ฉันก็ต้องมีคำแถลงที่ชัดเจนนะ!”

ดนัยกฤตสีหน้าเคร่งขรึม “ฉันบอกตั้งแต่เมื่อไรว่าไม่ต้องการเธอแล้ว นี่เป็นผลลัพธ์ที่เธอคิดเพ้อเจ้อเอง ฉันไม่กลับไป ไม่ใช่เพราะความหมายของเธอเหรอ? ธิชา เธอลืมแล้วเหรอที่เธอตะคอกใส่ฉันเอง ว่าให้ฉันไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเธอตลอดไป?”

ธิชาโกรธจนน้ำตาไหลออกมาทันที “นายจริงจังกับคำพูดที่โกรธเคืองของฉันเหรอ? ดนัยกฤต ฉันไม่คุยกับนายแล้ว รวมๆ แล้วคือนายรำคาญฉัน มีวิธีหลบฉันไม่กลับไป ช่างเถอะ ฉันก็เข้าใจนายดีแล้ว……”

เธอเพิ่งลุกขึ้น ก็โดนดนัยกฤตกดลงโซฟาโดยไม่อธิบายอะไร

“ธิชา เธอกล้ามีความคิดที่โหดร้ายแบบนั้น ฉันจะตีขาเธอให้หักด้วยมือฉันเอง เธอกล้าก็ลองดู!”

ธิชาเช็ดใบหน้าด้วยหลังมือ ท่าทางคับขันลำบากและน้อยใจ

เขานิ่งเงียบไปหลายวินาที ในใจกลับเจ็บจนพองโตเป็นก้อนแล้ว

เดิมทีเรื่องที่ยิ่งคิดยิ่งโกรธ……ขณะกลับไม่สามารถออกฤทธิ์กับเธอไม่ได้จริงๆ

ดนัยกฤตเคลื่อนมือไปหยิบทิชชูมาจะเช็ดน้ำตาให้เธอ

กลับโดนธิชาผลักออกด้วยสีหน้ารังเกียจ

ตอนนี้ตกลงบนพื้น เขาก็ใช้มือของตัวเองเช็ดให้เธอ

น้ำตาของเธอเหมือนลูกปัดที่เชือกขาด เช็ดเท่าไรก็ไม่แห้ง

เขายิ่งเช็ดยิ่งโมโห อดไม่ได้ที่จะตำหนิ “ร้องพอหรือยัง โตขนาดนี้แล้ว ร้องเป็นอย่างเดียว ธิชาเธอว่าตัวเองร้องไห้เป็นอย่างเดียวใช่ไหม?!”

ธิชาโกรธจนยกเท้าเตะเขา ดิ้นรนลุกขึ้นจะวิ่ง

ดนัยกฤตตามไปอุ้มเธอขึ้น แนบไว้กับอก ยกมือตีก้นเธอหนึ่งที

“พอได้แล้ว เรื่องธาวินเห็นได้ชัดว่าเธอเถียงไม่ได้ ยังมีหน้ามาโวยวาย ถ้าโวยวายอีกฉันจะไม่สนใจเธอแล้ว ทำตัวดีๆ หน่อย”

ธิชาแอบคำนวณว่าทีนี้น่าจะพอได้แล้ว

ดนัยกฤตต้องกลับไปกับเธอแน่นอน ไม่สิงอยู่ที่นี่กับอี๊ฟและทำสงครามเย็นกับเธอ

เธอบรรลุเป้าหมายครึ่งหนึ่งแล้ว ยังมีอะไรที่ยังไม่ได้เคลียร์ให้ชัดเจน ก็ค่อยพูดหลังจากที่ดนัยกฤตกลับไปแล้ว

เธอก็เงียบไม่ส่งเสียงแม้แต่นิด ทำตัวดีๆ ทันที

ดนัยกฤตอุ้มเธอแล้วเดินออกมาด้านนอก

ตลอดทางลง คนใช้หลายคนต่างก็หันมามองดู

หลังจากที่ลงมาชั้นล่าง สีหน้าของนันทญาและอี๊ฟต่างก็น่าเกลียดกว่ากัน

อี๊ฟทำสีหน้าขรึม แม้แต่เผยรอยยิ้มจอมปลอมที่พอดียังขี้เกียจทำ

ก่อนที่เธอจะลงไปขชั้นล่าง ก็รู้ว่าท่านดนัยต้องยอมให้กับการเกลี้ยกล่อมด้วยเสียงร้องไห้งอแงของธิชาแน่ๆ อุบายของยัยหลอกหลอนอย่างธิชา เธอมองเห็นอย่างชัดเจน

ดนัยกฤตไม่พูดแม้แต่นิดเดียว เดินตรงไปที่ทางเข้า

ธิชาซบอยู่บนอกของเขา นอกจะทำตัวดีๆแล้ว ยังยื่นมือไปคล้องคอเขาเอง

นันทญาเห็นฉากนี้กับตา ในใจด่าโสเภณีต่ำ

เธอเห็นว่าอี๊ฟไม่มีปฏิกิริยาสักที ในที่สุดก็ทนไม่ไหวตามไป และพูดกับดนัยกฤต “ท่านดนัย คุณยอมเธอมากไปเกินไปหรือเปล่า ทั้งๆ ที่เธอทำผิดขัดใจคุณก่อน คุณแค่เมินเธอไม่กี่วัน เธอก็เข้ามาโวยวายแบบไร้มารยาท ถ้าคุณไม่ลงโทษเธอแม้แต่นิด ข่าวแพร่ออกไปก็จะตกเป็นเรื่องที่น่าหัวเราะเยาะของสังคม”

ธิชาฟังแล้วไร้การตอบสนอง

อี๊ฟก็ยัคงยืนอยู่ที่เดิมไม่พูดอะไร

ดนัยกฤตหยุดฝีเท้า ดวงตาเย็นเยียบกวาดมองใบหน้าของนันทญา

นันทญาขาอ่อนและสะพรึงกลัวทันที

กลัวถึงขั้น……ลืมแม้แต่เหตุผลที่ยังพูดไม่หมด

ริมฝีปากบางของเขาขยับ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นสุดๆ “ธิชาท้องอยู่ เธอคิดว่าฉันควรลงโทษยังไง?”

“ท่านดนัย……คือว่า ฉัน……” นันทญาพูดติดขัดชั่วขณะ

“นันทญา ตอนนี้ถึงตาที่เธอสอนฉันทำงานแล้วเหรอ? หืม?”