รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 328 ฉันสนใจ เอาเด็กออก

สีหน้าของนันทญาตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างสะใจ

เมื่อก่อนเธอไม่เคยติดต่อกับธิชา เพียงแต่เคยฟังข่าวลือมากมายเกี่ยวกับธิชาจากโลกภายนอก บวกกับมักจะพูดกับอี๊ฟเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ นานเข้า นันทญาก็นำสาเหตุหลักที่ตัวเองถูกเมินเฉยนั้นมาไว้บนตัวธิชา

ถ้าไม่มีธิชา แม้ท่านดนัยจะลำเอียงกับผู้หญิงรอบตัวบ้างเล็กน้อย แต่ไม่ได้เข้าข้างลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดขนาดนี้

จากนั้นธิชาก็ตั้งครรภ์……ก็ยิ่งทำให้นันทญาแค้นมากๆ

ตอนนี้เห็นเธอทำตัวหุนหันพลันแล่น นันทญาก็ไม่มีความคิดที่จะห้าม เพียงแค่แกล้งทำเป็นประหม่าและตามหลังเธอและแสร้งทำเป็นห้าม “คุณธิชาทำอะไรคะ ฉันบอกแล้วว่าคุณดนัยกับพี่อี๊ฟยังพักผ่อนอยู่ เธอขึ้นไปตอนนี้ก็ทำให้ตัวเองลำบากใจไม่ใช่เหรอ? ฉันว่าเธอรอข้างล่างจะดีกว่านะคะ”

นันทญาไม่รู้ว่าคำพูดแบบนี้ของตัวเองเท่ากับการเสี้ยมเขาควายให้ชนกัน

เห็นฝีเท้าของธิชารีบร้อนขึ้นเรื่อยๆ อารมณ์ อารมณ์รอดูดราม่าที่อยู่ในใจก็ยิ่งมากขึ้น

แม้ธิชาจะไม่เคยมาวิลล่าของอี๊ฟ แต่ยังพอเข้าใจโครงสร้างพื้นฐานของวิลล่าบ้าง

ห้องนอนใหญ่มักจะเป็นห้องนอนที่มีพื้นที่ชั้นบนมากที่สุด ธิชาเคาะประตูหลายบาน ตัดห้องนอนสองสามห้องที่ดูค่อนข้างใหญ่ออก ไม่นานก็เจอห้องนอนใหญ่

เธอเคาะประตูแรงๆ ทำให้มีการเคลื่อนไหวรุนแรงไม่น้อย

ฉากนี้ทำให้เธอนึกถึงวันนั้นที่เธอจับชู้ด้วยตัวเอง

เพียงแค่เปลี่ยนสภาพแวดล้อม แต่สถานะของเธอไม่เปลี่ยน

ธิชาทนความขมขื่นในใจ เธอไม่ได้รับความเป็นธรรมหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ดนัยกฤตเคยพูดกับเธอหนึ่งประโยค คนมีชีวิตอยู่ ไม่ได้มีเรื่องดีทุกที่หรอก

การไม่ได้รับความเป็นธรรมก็ต้องมีอยู่แล้ว แต่ธิชายิ่งอยู่ชิ่งชัดเจนแล้วว่าตัวเองต้องการอะไร

เธอต้องการให้ดนัยกฤตให้ชีวิตที่มั่นคงกับเธอ ถึงขั้นเป็นครอบครัวเล็กๆ ที่สมบูรณ์

ไม่ว่าใครที่มีความคิดจะทำลาย เธอก็จะต่อต้าน

อยากได้อะไร ก็ต้องพยายามอย่างหนัก มิฉะนั้นก็จะไม่ได้อะไรเลย

ขณะที่ธิชายืนกรานที่จะเคาะประตู ทันใดนั้นเข้าใจว่าณิชานาฎไม่ง่ายเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ผู้หญิงที่ไร้อำนาจไร้พลัง ด้วยความงดงามของตัวเอง สามารถเกาะเกี่ยวชรัณ ให้ตัวเองและแม้กระทั่งลูกสาวที่เป็นเหมือนตัวถ่วงมีชีวิตที่ดีขึ้นนานเป็นเวลาสิบปี

ณิชานาฎทำดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้แล้ว

ไม่น่าแปลกใจที่เธอไม่สามารถเก็บสิ่งอื่นๆ ไว้ในใจได้มากนัก ในใจคิดแต่ให้ตัวเองสุขสบาย

เมื่อก่อนเธอเคยโทษณิชานาฎ และเหมือนคนนอกพวกนั้นที่อิจฉาริษยาณิชานาฎ มีมุมมองที่ดูถูกณิชานาฎมากมาย

เธอรู้สึกว่าแม่ของตัวเองมีมือมีเท้า สามารถแต่งงานกับผู้ชายทั่วไป ผู้ชายที่รักตัวเองจริงๆ และสามารถออกไปทำงาน เลี้ยงลูกสาวด้วยตัวเอง

เธอคิดว่าณิชานาฎโลภคิดแต่อยู่อย่างสุขสบาย เลือกทางที่สบายที่สุดและไร้ศักดิ์ศรีที่สุด

ตอนนี้ธิชาอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายกับณิชานาฎ

ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าณิชานาฎไม่เคยผิด

ณิชานาฎเป็นผู้หญิงที่สวยตั้งแต่เกิด และสื่อสารเก่ง เธอไม่จำเป็นต้องกระตือรือร้นมากเกินไป ผู้คนที่มีอำนาจมากมายก็เข้าหาเธออัตโนมัติ

แม้เธอจะแต่งงานกับผู้ชายธรรมดา ก็สามารถใช้ชีวิตธรรมดาง่ายๆ จริงเหรอ?

ยิ่งกว่านั้นมีผู้หญิงหน้าตาโดดเด่นสวยงามคนไหนในโลกนี้ที่จะยอมเป็นคนธรรมดา ยอมใช้ชีวิตกับผู้ชายธรรมดา

จมูกของธิชาแสบขึ้นเรื่อยๆ ใจก็โหดขึ้นเรื่อยๆ

เธอไม่สนว่าอี๊ฟคือใคร และไม่สนว่ามาก่อนมาหลัง

เพียงแค่มีคนคิดจะแย่งผู้ชายของเธอไป โทษเธอป่าเถื่อน โหดร้าย ไม่มีเหตุผลไม่ได้

ธิชาทุบประตูอย่างแรง มือแทบจะบวมแล้ว

ในที่สุดอี๊ฟก็ออกมาเปิดประตู เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อน ผมยุ่งเล็กน้อย หน้าสด ยังไม่ตื่นจริงๆ

เธอเห็นธิชา ไม่ได้เผยสีหน้าไม่คาดฝันมากเท่าไร แค่พูดนิ่งๆ “แขกหายากนะเนี่ย คุณธิชามีเรื่องด่วนอะไรเหรอ?”

ธิชารู้ว่าเป้าหมายของเธอในวันนี้ไม่ใช่อี๊ฟ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้คือการจัดการกับความสัมพันธ์ของตัวเองกับดนัยกฤต

ถ้าจัดการกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้ การต่อสู้กับอี๊ฟนั้น ก็ยิ่งน่าขบขันและไม่มีแหล่งที่มา

ดังนั้นเธอไม่มองอี๊ฟแม้แต่นิด เพียงแค่พูดด้วยสีหน้านิ่ง “ฉันไม่ได้หาเธอ ฉันหาดนัยกฤต มีเรื่องด่วน เพื่อความสะดวก รบกวนเธอออกไปก่อน”

อี๊ฟนิ่งไปชั่วครู่ หัวเราะในลำคอ น้ำเสียงมีความดูถูกเล็กน้อย “ได้ยินมานานแล้วว่าการตั้งครรภ์จะส่งผลต่อความฉลาด คุณธิชานอนจนเบลอหรือมีผลกระทบต่อความฉลาดเนื่องจากการตั้งครรภ์จริงๆ? เธอควรรู้ไว้ว่า เธออยู่ที่วิลล่าของฉัน นี่คือบ้านของฉัน ไม่ใช่คฤหาสน์ตระกูลภัดิภูมิเมธี รบกวนฉันพักผ่อนแล้วยังไล่ฉันออกไป ไม่มีเหตุผลเกินไปหรือเปล่า?”

ในที่สุดธิชาก็ยอมมองเธอดีๆ น้ำเสียงกลับยังนิ่งเรียบ “คุณอี๊ฟก็รู้จักฉันมาสักพักแล้ว เธอน่าจะรู้ดีตั้งนานแล้ว ฉันไม่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูดีๆ แบบพี่อี๊ฟ ไม่ว่าทำอะไรพูดอะไรก็สุภาพอ่อนโยนมีมารยาท ฉันทำสิ่งต่างๆ ตามอารมณ์และความชอบของตัวเอง ตอนนี้ฉันต้องการพบดนัยกฤต รบกวนเธอออกไป ประโยคง่ายๆ แค่นี้ เธอฟังไม่รู้เรื่องเหรอ?”

ใบหน้าจิ้มลิ้มของอี๊ฟเผยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย

แต่กลับไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ดี

อย่างไรเสียท่านดนัยก็ตื่นตั้งนานแล้ว กำลังนอนเล่นอยู่บนเตียง ประโยคสนทนาของพวกเธอสองคน เขาก็ได้ยินอย่างชัดเจน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน อี๊ฟจะระมัดระวังเล็กน้อย ไม่อยากมีปัญหากับธิชามากเกินไป ทั้งสองฝ่ายจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่แย่

แต่ครั้งนี้ อี๊ฟอยากจะยั่วยุเธอ ให้เธอยิ่งโกรธยิ่งดี

โกรธจนระเบิดลงที่นี่จะดีที่สุด

ตอนที่ท่านดนัยกฤตตามใจเธอ ก็ยอมเธอมากๆ

ตอนนี้กำลังตกกระป๋อง อี๊ฟรู้จักผู้ชายคนนี้ดี

เขาดูเหมือนอ่อนน้อมถ่อมตน แต่เป็นแค่ภายนอก

ในความเป็นจริงแล้วเขาไม่ได้นิสัยดี เพียงแค่ไม่ได้แสดงออก

เมื่อแสดงออก จะเป็นเรื่องใหญ่ที่คร่าชีวิตคนได้

กับผู้หญิงของตัวเอง โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชอบ เขามีความอดทนมากขึ้นจริงๆ

แต่พวกนี้ก็มีขีดจำกัด

ตอนนี้เขาตั้งใจเมินเฉยธิชา ก็แค่ลงโทษเธอ

หากธิชาไม่สำนึกผิด ยิ่งพาลหาเรื่อง เพียงแต่จะเพิ่มความเบื่อหน่ายในใจของท่านดนัยเท่านั้น

ท่านดนัยยิ่งเบื่อหน่ายเธอ อี๊ฟก็ยิ่งดีใจ

ดังนั้นตอนนี้ธิชาดูเหมือนจะเข้าใกล้จุดวิกฤติของการระเบิดทางอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

อี๊ฟกวาดมองเธอด้วยสายตาดูถูก น้ำเสียงกลับดูเหมือนนิ่งสงบ “คุณธิชา เมื่อคืนท่านดนัยเข้าร่วมงานเลี้ยงถึงดึกดื่น หลับไม่ค่อยสบาย ตอนนี้กำลังนอนอยู่ รบกวนเธอพูดเสียงเบาหน่อย อย่ารบกวนท่านดนัยพักผ่อน เธอมีเรื่องด่วนอะไร บอกให้ฉันก็เหมือนกัน”

ธิชาหลงกลจริงๆ เมื่อก่อนเธอคิดว่าอี๊ฟอ่อนโยนรอบคอบ ตอนนี้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอก็รู้สึกเสแสร้ง

เธอเอื้อมมือดันไหล่ของอี๊ฟ น้ำเสียงแหลมคม “ไม่ใช่เรื่องของเธอ หลีกไป”

เสียงของเธอสิ้นสุดลง ในที่สุดผู้ชายในห้องก็สวมชุดนอนแล้วลุกขึ้น

สีหน้าของเขามืดมน ท่าทางไม่พอใจเพราะหลับไม่สบายจากการถูกรบกวน

เดินไปทางประตูและพูดเสียงต่ำ “ธิชา เธอโวยวายอะไรอีก?”

ธิชาไม่ได้ยินเสียงของเขาหลายวัน

คนไม่กลับมาไม่เป็นไร ไม่โทรมาแม้แต่สายเดียว

ดวงตาของเธอแดงทันที แต่ก็ทนไว้ได้พอดี

เธอยังไม่ได้ทำเรื่องที่ควรทำ ต่อให้อยากร้องไห้ ก็ห้ามอ่อนแอต่อหน้าอี๊ฟ

เธอก้าวไปด้านหน้า มองเขาด้วยสายตาดื้อรั้น น้ำเสียงแผ่วเบาเต็มไปด้วยความน้อยใจ

“ดนัยกฤต นายไม่ต้องการฉันแล้วใช่ไหม ถ้าไม่ต้องการแล้ว รบกวนนายพูดมาตรงๆ”

อี๊ฟที่อยู่ด้านหลังมองดูเงียบๆ

ในใจรู้สึกขำ

ธิชาไม่เข้าใจความคิดของผู้ชายจริงๆ

แม้เธอจะไม่รู้ว่าครั้งนี้พวกเขาทะเลาะกันเรื่องอะไร แต่รวมๆ แล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่ ท่านดนัยก็ไม่มีทางเลิกกับเธอเพราะเรื่องแค่นี้

ธิชายิ่งโวยวายแบบนี้ ผลลัพธ์จะยิ่งแย่

ตามที่คาดไว้ ผู้ชายขมวดคิ้ว น้ำเสียงมีความทนไม่ไหว “อยู่ดีๆไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร ท้องใหญ่แบบนี้เพ่นพ่านไปมาเหมาะสมเหรอ? ใครพาเธอมาที่นี่?”

มือสองข้างของธิชาสั่น ริมฝีปากก็สั่นเล็กน้อย

เธอดูอารมณ์เสีย น้ำเสียงก็เร่งรีบ “อยู่ดีๆ? นายไม่กลับบ้านหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ยังเรียนว่าอยู่ดีๆ เหรอ?! เดิมทีบ้านด้านนอกของนายฉันไม่ควรมา แต่นายรู้ไหม อีกไม่นานก็สามารถดูเพศของลูกได้แล้ว แม้แต่เพศของลูกนายก็ไม่ใส่ใจเหรอ? ได้ ฉันก็ถือว่าเข้าใจความหมายของนายแล้ว นายเฉยเมยกับฉัน แค่รำคาญฉันแล้ว แต่ก็ทนไม่ได้ที่จะทอดทิ้งผู้หญิงที่ท้องเนื้อเลือดของนายต่อหน้าต่อตา ฉันรู้สถานะตัวเอง เด็กเพิ่งจะสามเดือนกว่า……ยังถือว่าแก้ไขได้ ฉันไปเอาเด็กออกเอง”