รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 325 ฉันจะให้เธอคิดถึงศพของธาวิน
ธิชาส่ายหน้าปฏิเสธทันที “เปล่า ฉันบอกแล้วว่าเขาเปล่า!”
น้ำเสียงเธอหนักแน่น สีหน้าของดนัยกฤตกลับมืดมนมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาสะบัดมือของเธอออกนิ่งๆ พํดทีละคำ “ธิชา ตามความหมายของเธอ บังเอิญเจอเขาที่ศูนย์อบรมการตั้งครรภ์ เธอไม่ได้ตั้งใจ โดนเขาลากเข้าห้องน้ำอยู่ในนั้นนานเป็นเวลาสามสิบเจ็ดนาที เธอก็ไม่ได้ยินยอม ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอโดนบังคับ ถูกไหม?”
ในใจของธิชากระตุก จิตใต้สำนึกรู้สึกมีบางอย่างผิดปกติกับคำถามของเขา
แต่นอกจากตอบตามความจริง เธอคิดวิธีอื่นไม่ออก
เธอเม้มปาก พยักหน้า
ดนัยกฤตยิ้มทันที แต่สีหน้ากลับเย็นชา
ใบหน้าแสนเยือกเย็นของเขา ทำให้ธิชารู้สึกกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ
ฟังผู้ชายหัวเราะเสียงเย็นแล้วพูด “ดี ในเมื่อธาวินล่วงเกินฉันก่อน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องให้หน้าเขา”
ธิชาได้ยินแล้วตะลึงไปชั่วขณะ จิตใต้สำนึกเอื้อมมือไปจับเขา แต่กลับเขาหลบด้วยความรังเกียจ
เธอล้มลงบนเตียง พูดพึมพำ “ธาวิน……ไม่ได้ล่วงเกินนาย นี่นาย……หมายความว่าอะไร?”
ดนัยกฤตโกรธ เธอสามารถเข้าใจได้
อย่างไรก็ตามธาวินเกินไปจริงๆ และเธออยู่ในจุดนั้น ก็มีส่วนไม่เหมาะสม
ถ้านับเรื่องนี้เรื่องเดียว ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากใช้เวลาอธิบายให้เขาฟังมากกว่านี้
เพียงแต่ท่าทางเย็นชาของดนัยกฤตทำให้เธอกลัว กลัวจนไม่รู้ว่าต้องเริ่มพูดอย่างไร
เขาถือโทรศัพท์มือถือไว้แล้ว นิ้วมือกดอย่างคล่องแคล่ว ดูเหมือนจะโทรศัพท์
ในใจของธิชากระตุก รีบพุ่งเข้าไปจับแขนของเขา
“ดนัยกฤต นายทำอะไรกันแน่!?”
ดนัยกฤตหรี่ตาเหลือบมองเธอ น้ำเสียงเย็นชาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย “ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอเป็นคนของฉัน ยังคุกคามเธอหลายครั้ง และยังข่มขู่เธอ ในเมื่อเธอบริสุทธิ์ ถูกบังคับ ฉันก็โทษเธอไม่ได้ ธาวินผิดเองทั้งหมด ฉันก็ต้องช่วยเธอจัดการเขา”
ธิชาตกตะลึงสุดๆ
รอเธอรู้สึกตัว โทรศัพท์มือถือของดนัยกฤตก็เหมือนโทรออกแล้ว
เขากำลังจะเปิดปากพูด ธิชากลับคว้าโทรศัพท์มือถือของเขาอย่างรวดเร็ว แล้วกดวางสายทิ้ง
ร่างกายของเธอสั่นเทา พูดอย่างสับสน “นายอย่าทำแบบนี้! ธาวินก็ไม่ได้ทำอะไรเกินไป เขาแค่……พูดเตือนฉันไม่กี่ประโยคเท่านั้น นายอย่าเข้าใจเขาผิดได้ไหม? ตอนนี้……ธาวินก็มีชีวิตแต่งงานของตัวเอง เขากับญาณินก็มีลูกด้วยกันแล้ว ดูออกว่ารักกัน เขาปฏิบัติต่อฉัน……ก็แค่ความสัมพันธ์แบบพี่น้องยังเหลืออยู่น้อยนิด พูดห่วงใยไม่กี่คำไม่ได้มีเจตนาร้าย ช่างมันได้ไหม ไม่ซักไซ้ไล่เลียงแล้ว”
แม้ว่าคำพูดของธิชาจะดูสมเหตุสมผล
แต่ในความเป็นจริง……สีหน้าลุกลี้ลุกลนของเธอได้ทรยศใจของเธอแล้ว
ดนัยกฤตชื่นชมสีหน้าที่ซับซ้อนของเธอด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
สักครู่ถึงจะหัวเราะออกมา
ธิชาขนลุกกับเสียงหัวเราะของเขา น้ำเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อย “นาย……ขำอะไร? ฉันพูดผิดเหรอ?”
ดนัยกฤตแย่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองกลับ พูดด้วยสีหน้านิ่ง “ไม่มีเจตนาร้าย? ในใจเธอตราบใดที่ไม่ใช่ข่มขืนจริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่? เธอท้องอยู่ ฉันไม่อยากทะเลาะกับเธอ แต่วันนี้ ฉันต้องสั่งสอนธาวินไอ้สารเลวให้ได้!”
ธิชาไม่สามารถเดาด้วยตัวเองได้ว่าดนัยกฤตจะทำอย่างไร แต่ต่อให้ไม่รู้ ก็รู้สึกได้ว่าไม่ธรรมดาแน่ๆ ……
เธออดไม่ได้ที่จะซักไซ้ให้สุด “นายอยากสั่งสอนเขายังไง? จำเป็นต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เหรอ?”
ดนัยกฤตหรี่ตาอย่างอันตราย จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นลูบหน้าของเธอ
“ฉันมีวิธีมากมายในการจัดการเขา เธออยากฟังแบบไหน? ธุรกิจปัจจุบันของเขา มีไม่น้อยที่ฉันสามารถเข้าไปขัดขาได้ ฉันมีใจจะทำลายเรื่องของเขา ภายในครึ่งเดือนสามารถทำให้เขาขาดทุนมากกว่าร้อยล้าน ส่วนด้านสมาคมธุรกิจ……ธิชาเธอก็รู้ ตำแหน่งหัวหน้าสมาคมธุรกิจของเขาฉันเป็นคนสละให้เขา แค่ตำแหน่งหัวหน้าสมาคมธุรกิจ เดิมทีฉันรู้สึกว่าให้เขานั่งก็ไม่มีอะไร แต่ตอนนี้เขายั่วโมโหฉัน ฉันไม่อยากเห็นเขาอยู่อย่างสบายใจ จดหมายรายงานสองสามฉบับก็ทำให้เขาลงจากตำแหน่งได้”
สีหน้าของธิชาขาวซีดขึ้นเรื่อยๆ
เธอเกือบจะเป็นบ้ากับท่าทางที่ยกตนข่มท่านของดนัยกฤต
กรอบตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาหมุนไปมา
พูดเสียงต่ำ “จริงๆ แล้วนาย……อยากลงโทษฉันใช่ไหม? เรื่องใหญ่ถึงขั้นนี้เลยเหรอ? ธุรกิจการตลาดของพวกนาย ทุกเรื่องเป็นเรื่องใหญ่ นายทำให้เป็นเรื่องใหญ่ จะจบลงได้เหรอ? ฉันขอร้องนายใจเย็นๆ ได้ไหม ฉันยังอยู่ที่นี่ดีๆ ธาวินไม่ได้แย่งฉันไป และไม่ได้ทำร้ายฉัน เขาแค่……เขาแค่พูดกับฉันไม่กี่ประโยคจริงๆ ช่างมันได้ไหม? ถือว่าฉันขอร้องนาย”
แม้ธิชาจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องธุรกิจ
แต่ยังเข้าใจเหตุผลที่ง่ายที่สุด
เรื่องเล็กที่กลายเป็นเรื่องใหญ่
ด้วยอำนาจของตระกูลธนาภูวนัตถ์ ด้วยตำแหน่งปัจจุบันของธาวิน
ถ้าสามารถขัดเขาได้อย่างง่ายดาย เขาจะยังเฉิดฉายเหมือนทุกวันนี้หรือไม่?
เรื่องธุรกิจไม่มีทางง่ายอย่างที่ดนัยกฤตกล่าวขณะที่เขาโกรธ
เมื่อเขาคัดค้านธาวินอย่างเปิดเผย จะทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่มากมาย มีธุรกิจขนาดใหญ่และขนาดเล็กที่เกี่ยวข้องกี่ราย ไม่ว่าใครจะชนะหรือแพ้ ในท้ายที่สุดการต่อสู้เพื่อเกมตานี้ ต่างฝ่ายต่างต้องสูญเสียอย่างนับไม่ถ้วน
ธิชาขอร้อง พิจารณาภจากภาพรวม ไม่อยากให้ดนัยกฤตทำสงครามใหญ่เพราะเรื่องเล็กน้อย โดยใช้อำนาจของตัวเองมาแลก
จากความเห็นแก่ตัว เธอก็ไม่อยากให้ธาวินเข้ามามีส่วนร่วม
……
ธิชาขอร้องนานมาก
ดนัยกฤตหน้าเขียว ไม่พูดสักคำ
เธอจับมือเขาแล้วร้องไห้ ถึงขั้นมีน้ำตาหลายหยดโดนมือเขา
แต่ว่าครั้งนี้ เขาเหมือนเฉยเมยตั้งแต่ต้นจนจบ
ขณะที่เธอเกือบจะสิ้นหวัง ผู้ชายบีบคางของเธอ ถามเสียงเย็น
“เธอขอร้องฉันเพื่อใคร? ธิชา ขณะที่เธอพูดลองใช้สมองคิดก่อน ขอร้องฉันเพื่อไอ้สารเลวที่ล่วงละเมิดเธอ? ขอร้องให้ฉันยกโทษให้เขา?”
ธิชาส่ายหน้า “ฉันเปล่า ฉันขอให้คุณดูภาพรวมที่ใหญ่ขึ้น แม้ฉันจะไม่เข้าใจเรื่องธุรกิจ แต่ก็รู้ว่าสถานการณ์เศรษฐกิจตอนนี้ไม่ดี นายทำสงครามใหญ่แบบนี้ ต้องใช้ทรัพยากรมนุษย์และเงินมากแค่ไหน จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นความสัมพันธ์ระหว่างนายกับธาวินก็เหมือนเสือสองตัวเผชิญหน้ากัน ตอนนี้เป็นสถานการณ์ที่มีข้อจำกัดร่วมกันและความสมดุลประเภทหนึ่ง เมื่อสถานการณ์พังทลาย คาดเดาได้ยากว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
ดนัยกฤตจ้องเธอ พูดเยาะเย้ย “เธอก็ยังทำให้ตัวเองบริสุทธิ์นะธิชา”
แรงบนมือของเขาค่อยๆ หนักขึ้น น้ำเสียงก็เริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ “ถ้าฉันบอกเธออย่างชัดเจนว่า ฉันเหม็นขี้หน้าธาวินมานานแล้ว เมื่อก่อนอดทนเพราะเป็นห่วงภาพรวมเกินไป ตอนนี้ฉันไม่อยากทนเขาอีกแล้ว ฉันจะให้เขาไสหัวลงจากตำแหน่ง หายวับไปต่อหน้าต่อตา และจะให้ตระกูลธนาภูวนัตถ์จ่ายราคาสิ่งนี้ เธอว่าแบบนี้ดีไหม?”
หัวของธิชาหึ่งๆ เธออดไม่ไหวที่จะสะอื้น “ดนัยกฤต นายอย่าทำแบบนี้ได้ไหม ตระกูลธนาภูวนัตถ์ไม่ใช่ของธาวินคนเดียว ตระกูลธนาภูวนัตถ์ชำระล้างมาหลายปี เป็นผลจากการทำงานหนักและความทุ่มเทของลุงรัณ พวกนายมีความขัดแย้งทางผลประโยชน์ในด้านธุรกิจอะไร ฉันก็อยู่ข้างนายแน่นอน แต่ถ้านายจงใจทำให้เขาอับอายและบังคับให้เขาลงจากตำแหน่ง ฉันไม่สนับสนุนนายจริงๆ”
ดนัยกฤตกระตุกมุมปาก ยิ้มอย่างเซ็กซี่และเสียดสี “ปวดใจเหรอ? นึกถึงธาวินตกต่ำ เธอปวดใจจะตายแล้ว หืม?”
ธิชาโดนเขาบีบบังคับจนปวดหัวแทบจะระเบิด แม้แต่ร้องไห้ยังร้องไม่ออก
เธอขอร้องเสียงต่ำ “ทำเหมือนวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้นไม่ได้เหรอ? ฉันไม่อยากเห็นพวกนายเสียหายทั้งสองฝ่าย”
“เสียหายทั้งสองฝ่าย?!”
เสียงของธิชาสิ้นสุดลง ก็ถูกเขาสะบัดมืออย่างแรง
เธอล้มอยู่บนเตียง สับสนเล็กน้อย
“เธอให้ความสำคัญธาวินเกินไปแล้วมั้ง โดยความสามารถของเขา ยังไม่ถึงขั้นจะดึงให้ฉันเสียหายด้วย ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันสามารถใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์พิสูจน์ให้เธอดู ฉันอยากให้เขาลงจากตำแหน่ง เขาก็ต้องไสหัวลงไปทันที”
ธิชามองสายตาเย็นชาของเขา รู้สึกห่างเหินมากขึ้นเรื่อยๆ
เธอกรี๊ด “พอแล้ว! ดนัยกฤตนายพอได้แล้ว! ทำไมนายต้องบีบบังคับฉันแบบนี้ ฉันท้องลูกของนาย ไม่ใช่ของธาวิน ทำไมนายไม่สงบสติอารมณ์แล้วใช้ชีวิตกับฉัน นายทำเหมือนธาวินไม่มีตัวตนไม่ได้เหรอ!”
ดนัยกฤตทำหน้านิ่งแล้วกระชากเสื้อของเธอ
“เธอลองส่องกระจกดูร่างกายต่ำๆ ของเธอไหม ธิชา ทำไมเธอถึงมีหน้าขอร้องให้ฉันทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น? ในใจเธอ ต่อให้ธาวินทำอะไรกับเธอก็เป็นไปตามธรรมชาติใช่ไหม เธอเป็นหนี้ชู้เขาโดยธรรมชาติเหรอ?!”
ใบหน้าเล็กของธิชาขาวซีด เสียงก็เบาลงเรื่อยๆ “เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน……นายต้องพูดคำหยาบทำร้ายฉันขนาดนี้ ฉันก็ไม่มีทางเลือก แล้วแต่นายเถอะ นายจะทำยังไงก็แล้วแต่นาย”
ท่าทีที่ไม่แยแสของเธอยิ่งกระตุ้นให้ผู้ชายโกรธกว่าเดิม
เขาบีบไหล่ของธิชา ตะคอกใส่เธอ “ฉันปฏิบัติต่อเธอไม่ดีเหรอ? ครึ่งปีแล้ว! นอกจากเธอจะลืมเขาไม่ได้แล้ว ยังทนไม่ไหวต้องเข้าไปพัวพันถึงจะสะใจ? ธาวินรังแกเธอยังไงเธอลืมแล้วเหรอ? ธิชา ทำไมเธอต่ำขนาดนี้!”
ธิชาทนไม่ไหวจริงๆ ถึงจะเอื้อมมือไปผลักเขา
“นายไสหัวออกไป ดนัยกฤตนายไสหัวออกไป ฉันไม่อยากคุยกับนาย”
ดนัยกฤตลงจากเตียง จัดคอเสื้อของตัวเองด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
“เธอมักจะลืมธาวินไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ฉันจะช่วยให้เธอลืม ฉันจะไปยิงเขาตอนนี้ เหลือแต่ศพให้เธอ หลังจากนี้ฉันให้เธอคิดถึงศพ”
หัวใจของธิชาเจ็บปวด
เธอแทบจะพุ่งลงจากเตียงไปตามเขา
ขาอ่อนล้มลงบนพรม
เธอเอื้อมมือจับขากางเกงของผู้ชาย “ไม่เอา ดนัยกฤตฉันขอร้องนาย อย่าทำแบบนี้…