รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 324 ธิชา เธอยังมีหน้าร้องไห้

ธิชาขมวดคิ้ว มีลางสังหรณ์อยู่ในใจ

แต่เธอไม่มีอารมณ์ทะเลาะกับดนัยกฤต

ยิ่งไม่อยากอธิบายอะไร

แม้เธอจะเจอธาวิน แต่สำหรับเธอ เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ

ถ้าเธอรู้ล่วงหน้าว่าธาวินและญาณินก็ไปศูนย์อบรมการตั้งครรภ์ เธอต้องอ้อมไปทางอื่นแน่นอน

แต่เจอกันแล้วก็ไม่มีวิธี ไม่ใช่สิ่งที่เธอกำหนดได้

ใจของธิชากระเพื่อมเล็กน้อย จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ “สารภาพอะไร ฉันไม่เข้าใจ?”

ดนัยกฤตหนี่ตา ดวงตาเผยความเยือกเย็น

ธิชาทนไม่ไหวกับท่าทางแบบนี้ของเขา

ต่อให้มีการเข้าใจผิด ก็พูดดีๆ ไม่ได้เหรอ? ต้องใช้สายตาเย็นชาแบบนี้จ้องเธอ กำลังกดขี่ข่มเหงเธอเหรอ?

ท่าทางของดนัยกฤตไม่ดี เธอยิ่งไม่มีอารมณ์

เขาหัวเราะเสียงเย็น “ธิชา เธอไม่ซื่อสัตย์เลยจริงๆ เมืองJก็ใหญ่แค่นี้ เธอคิดว่าสามารถปิดบังฉันกับเรื่องที่ตัวเองทำลงไปได้เหรอ?”

ธิชาขมวดคิ้วทันที สายตาดุร้ายขึ้น เสียงก็ยกสูงขึ้น “นายหมายความว่าอะไร? อย่าพูดจาแปลกๆ กับฉันได้ไหม ฉันทำอะไร นายต้องกล่าวหาฉันด้วยน้ำเสียงราวกับว่าฉันทำอะไรที่น่าละอายใจ?!”

ดวงตาของดนัยกฤตกระตุก สายตามืดมน “วันนี้เธอเจอธาวิน ถ้าไม่ใช่เรื่องที่ไม่อาจบอกใครได้ ทำไมต้องปิดบังฉัน?”

สีหน้าของธิชานิ่งเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะเป็นคนใจกว้าง แต่จู่ๆ เขาก็พูดออกมา ก็จะมีความอึดอัดไม่มากก็น้อย

ท้ายที่สุดคำว่าธาวินสองคำนี้ สำหรับเธอและดนัยกฤต เป็นบทสนทนาที่อ่อนไหวตลอดไป

“ถูกที่ฉันเจอเขา ธาวินไปเรียนที่ศูนย์อบรมการตั้งครรภ์กับญาณิน ถ้าฉันรู้ล่วงหน้าว่าจะบังเอิญเจอเขา งั้นวันนี้ฉันไม่มีทางไปแน่ๆ”

สายตาของดนัยกฤตเย็นลงกว่าเดิม ถามทีละประโยค “บังเอิญเจอ? ถ้าไม่ร้อนตัว ทำไมเจอฉันเดินไปก็เหมือนเล่นชู้แล้วถูกจับได้ สีหน้ากระวนกระวายลากฉันแล้ววิ่ง เธอกลัวฉันจะเจอชายชู้ของเธอ ต่างฝ่ายต่างทำตัวไม่ถูกเหรอ?”

การเสียดสีในคำพูดของเขาทำให้ธิชารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

เดิมทีเธอก็อ่อนไหวอยู่แล้ว บวกกับการตั้งครรภ์ อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ง่าย ตอนนี้ทุกเขากล่าวหาแบบนี้ ขอบตาเปียกเร็วมาก ปลายจมูกเจ็บแสบ

เธออธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ชายชู้อะไร นายพูดรุนแรงมากไปแล้ว เรื่องที่ไม่มีหลักฐาน นายมีสิทธิ์อะไรมาใส่ร้ายฉัน? ใช่ ฉันตั้งใจลากนายไป ก็เพราะกลัวว่าหลังจากที่เจอกันพวกนายจะเกิดการทะเลาะกัน ผู้ชายอารมณ์ร้อนทั้งสองคน บวกกับที่นั่นเป็นศูนย์อบรมการตั้งครรภ์ ด้านในมีแต่สตรีมีครรภ์ ถ้าพวกนายคุยกันแล้วเห็นต่างไปคนละทาง ทำให้เกิดสงครามใหญ่ มันส่งผลกระทบต่อหญิงตั้งครรภ์คนอื่นๆ ไม่ใช่เหรอ? ผิดเหรอที่ฉันลากนายไป? นายดูท่าทางใจแคบของนายตอนนี้สิ ถ้าไม่ถูกฉันลากไป ต้องทะเลาะกับธาวินแน่ๆ นี่นา?!”

ดนัยกฤตหัวเราะเฮอะๆ จากนั้นก็พูดต่อทันที “ฉันใจแคบเหรอ? เธอบอกฉันสิ ธาวินกับเธอซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำแล้วล็อกประตูนานกว่าครึ่งชั่วโมง……พวกเธอทำอะไรบ้าง พูดสิ!”

ใบหน้าเล็กๆ ของธิชาขาวซีด เธอคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าดนัยกฤตรู้แม้แต่รายละเอียดแบบนี้

ยิ่งกว่านั้นธาวิน……มีเจตนาไม่ดีต่อเธอจริงๆ

แม้จะยังไม่ถึงขั้นทำอะไรที่ให้คนเห็นไม่ได้ แต่ชายหญิงอยู่ในห้องน้ำสองต่อสอง ทำให้คนจินตนาการถึงเรื่องที่คลุมเครือจริงๆ

คำนึงถึงส่วนนี้ ธิชาก็เข้าใจว่าดนัยกฤตจะไม่พอใจ

เธอบังคับให้ตัวเองใจเย็น เอื้อมมือไปพยายามจับแขนของเขา

“ดนัยกฤต ธาวิน……มีเรื่องคุยกับฉันจริงๆ เขาน่าจะคิดว่าอยู่ในพื้นที่สาธารณะไม่เหมาะกับการคุย จึง……เขาเป็นคนไม่น่าเชื่อถืออยู่แล้ว มักจะทำเรื่องแปลกๆ ฉันก็ห้ามเขาไม่ได้ แต่นี่ไม่ใช่ความผิดของฉัน……ฉันกับเขาไม่มีความเกี่ยวข้องตั้งนานแล้ว ตัดขาดกันมานานขนาดนี้แล้ว……ฉันยังมีลูกกับนาย ฉันจะมีอะไรกับเขาได้ยังไง นายเชื่อฉันได้ไหม?”

ธิชาเขย่าแขนเขาเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวล เหมือนออดอ้อน

อย่างไรเรื่องแบบนี้ จะว่าหนักหนาสาหัสก็ไม่ใช่ แต่ก็อึดอัดใจจริงๆ ธิชาต้องการเคลียร์เรื่องเล็กให้หมด เกลี้ยกล่อมเขาให้ผ่านไปก็พอ

แต่คิดไม่ถึง สีหน้าของดนัยกฤตยิ่งอยู่ยิ่งแย่ สายตาก็ยิ่งอยู่ยิ่งเย็น

ธิชาถูกเขาจ้องด้วยสายตาแบบนี้ ในใจอดไม่ได้ที่จะน้อยใจ

จู่ๆ เขาก็เอื้อมมือมาบีบแก้มเธอ รุนแรงเล็กน้อย น้ำเสียงก็หนักแน่น “ครึ่งชั่วโมง เธอบอกฉันว่าไม่ได้ทำอะไร แค่คุยกัน?! ธิชา ใครให้ความกล้าเธอมองฉันเป็นคนโง่?!”

ธิชาถูกเขาบีบจนเจ็บ น้ำตาก็ไหลออกมาทันที

เธออธิบายเสียงสั่น “ก็ไม่มีอะไรอยู่แล้ว นายก็ยังเข้าใจผิด ฉันก็แยกแยะไม่ออกแล้ว แล้วแต่เถอะ นายอยากคิดแบบไหนก็คิด ฉันท้องอยู่ นายคิดว่าธาวินจะทำอะไรฉันได้ นายมีเหตุผลหน่อยได้ไหม ต่อให้เขามีใจอยากทำอะไร สถานที่แบบนั้น ทำได้เหรอ?!”

ธิชาน้อยใจครึ่งหนึ่งโกรธครึ่งหนึ่ง คำพูดก็ยิ่งอยู่ยิ่งเสียบันยะบันยัง ไม่สนแล้วว่าถูกหรือผิด เพียงแต่อยากล้างความผิดตัวเองเท่านั้น

คิดไม่ถึงว่าประโยคนี้เข้าหูผู้ชาย รู้สึกยิ่งโกรธกว่าเดิม

ในความเป็นจริงดนัยกฤตรู้ว่าเธอได้เจอกับธาวินแน่ๆ ตั้งแต่เธอถูกลากขึ้นรถ

เขาไมาจำเป็นต้องถามบอดี้การ์ด และไม่ต้องถามคนในศูนย์อบรมการตั้งครรภ์

เพียงแค่สังเกตสายตาของธิชา เมื่อธิชาพบกับธาวินเท่านั้น ถึงจะแสดงท่าทางลังเลทำอะไรไม่ถูก

เหมือนตัวเองเจอคนรักที่ไม่ได้เจอกันมานาน อาการขึ้นๆ ลงๆ แบบนั้น เจ็บปวดจนไม่สามารถทนได้

ตอนนั้นเขาก็ไม่พอใจ แต่ไม่ได้แสดงออกมา

หลังจากที่ธิชากลับมา ก็ขังตัวเองไว้ในห้องเพื่อสงบสติ

เขาอดไม่ไหว ให้คนไปเช็กกล้องวงจร เห็นธาวินปิดปากธิชาเองกับตา ฉากที่ทั้งสองเข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน

สามสิบเจ็ดนาที

ภาพนั้นนิ่งไม่ขยับ ติดต่อกันเป็นเวลาสามสิบเจ็ดนาที

ดนัยกฤตจ้องไปที่ภาพนั้นเป็นเวลาสามสิบเจ็ดนาที

สามสิบเจ็ดนาทีหลังจากนั้น ธิชาถึงจะออกมาจากห้องน้ำ และตอนที่ออกมาสีหน้าขาวซีด ดวงตาแดงเหมือนร้องไห้มา

ดนัยกฤตไม่กล้าแม้แต่คิดอย่างละเอียดว่าพวกเขาเกิดอะไรขึ้น

แต่ถ้าหากธิชาสารภาพตามความจริง เขาไม่อยากโมโหใส่เธอ

เดิมทีเขาก็ตามใจเธอมาก หลังจากที่เธอตั้งครรภ์ ก็ยิ่งรักและตามใจ

ปกติก็ดูแลอย่างระมัดระวังและใกล้ชิด กลัวว่าเธอจะไม่สบายแม้แต่นิด

แม้เขาจะรู้ว่าธิชาเป็นคนดื้อดึง แม้จะจากธาวินมาครึ่งปีกว่า อุปสรรคในใจเธอ อย่างมากก็เกินแค่ครึ่งหนึ่ง

เพียงแค่เธอเชื่อฟัง เขาก็ไม่จำเป็นต้องตำหนิเธอ

อย่างไรก็ตามเรื่องความสัมพันธ์ ไม่ใช่สิ่งที่เธอควบคุมได้คนเดียว

เขาไม่อยากโมโหใส่ธิชาจริงๆ แต่ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาทนไม่ได้

……

ธิชาก้มหน้า สะอื้นเบาๆ ร้องไห้ไปด้วย ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาไปด้วย

เธอกลับน้อยใจมาก

ดนัยกฤตหัวเราะเสียงเย็น พูดด้วยน้ำเสียงประชด “นอกจากร้องไห้เธอยังทำอะไรเป็นบ้าง หืม? ธิชา เธอยังมีหน้าร้องไห้เหรอ? ต้องให้ฉันเปิดภาพในกล้องวงจรต่อหน้าเธอ เธอถึงจะสารภาพตามความจริง”

เธอตะคอกเสียงแหลม “ฉันบอกแล้วว่าเปล่า เปล่าก็คือเปล่า! นายยังจะคิดไปทางนั้น ฉันมีวิธีอะไร นายโกรธใช่ไหม? งั้นนายบอกฉัน นายจะทำยังไง เพราะฉันเจอธาวินแล้วคุยกับเขา ฉันก็ควรตายใช่ไหม งั้นนายฆ่าฉันเถอะ ดนัยกฤตถ้านายกล้าก็ฆ่าฉันเลยสิ”

ปกติธิชาเสแสร้งกับเขา ส่วนใหญ่ดนัยกฤตจะรู้สึกเธอน่ารักขี้เล่น

เดิมก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนควบคุมไม่ได้ ตอนนี้คือเติมเชื้อเพลิงให้กับกองไฟ

เขาหัวเราะเสียงเย็นบีบไหล่ของธิชา พูดทีละคำ “ดีสิ ในเมื่อเธอไม่สะทกสะท้าน งั้นก็ให้ฉันเช็กดู ถ้าเธอกล้าให้เขาแตะต้อง ฉันก็จัดการเธอด้วยมือฉันเอง”

ธิชาคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้ จิตใต้สำนึกเอื้อมมือไปปิดชุดกระโปรงของตัวเอง

แต่กลับไม่ทันแม้แต่นิด

“แคว่ก” เสียงคมชัด–

ผู้ชายเอื้อมมือไปกระชากเสื้อของเธอจากคอเสื้อทันที

รอยแดงจางๆ บนกระดูกไหปลาร้าของธิชา และรอยบนหน้าอกของเธอ……ได้เปิดเผยกลางอากาศทันที

เธอนิ่ง ชะงักไปชั่วขณะ ตกใจจนเกือบลืมหายใจ

ตั้งแต่ที่เธออยู่กับดนัยกฤต……ยังไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้

มีครั้งหนึ่งเธอถูกธาวินหลอกขึ้นรถ ก็เกือบพลาด……แต่เธอปิดบังตลอด ไม่ได้ให้ดนัยกฤตรู้เลย

ตอนนี้เธอตกตะลึงจริงๆ

มีความรู้สึกเหมือนโดนจับได้จะแก้ต่างยังไงก็ฟังไม่ขึ้นแล้ว

สายตาเย็นชาของดนัยกฤตกวาดมองเธอหลายรอบ อย่างกับว่าไม่ได้แปลกใจขนาดนั้น

เขาหัวเราะเยาะเย้ยและปล่อยเธอ

โทนเสียงนิ่งๆ “นี่คือสิ่งที่เธอเรียกว่าบริสุทธิ์ ท้องแล้วทำไม่ได้ใช่ไหม? ถ้าไม่ท้อง ครึ่งชั่วโมงน่าจะไม่ออกมา เกรงว่าต้องใช้เวลาครึ่งวันแล้วมั้ง หืม?”

ธิชารู้สึกตะขิดตะขวงและทำอะไรไม่ถูก น้ำตาไหลลง

ณเวลานี้เธอกลัว.ดนัยกฤตเข้าใจผิดมากจริงๆ

เข้าใจผิดว่าเธอยังมีความคิดถึงธาวิน……

แต่เธอเปล่าจริงๆ

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้……อึดอัดใจจริงๆ

เธอเช็ดน้ำตา ไม่สนใจแม้แต่จะคลุมเสื้อของตัวเอง มีเพียงสัญชาตญาณเอื้อมมือออกไปและคว้าเขาไว้

เธอกระชับนิ้ว จับข้อมือของเขาแน่น

พูดพึมพำ “ไม่ใช่……นายอย่าทำแบบนี้ได้ไหม ธาวินเขา……เขาเป็นบ้า! นายไม่ใช่ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเขาปฏิบัติกับฉันอย่างไร ฉันไม่มีความคิดอะไรต่อเขานานแล้ว นายดูกล้องวงจรแล้วไม่ใช่เหรอ? งั้นนายก็ต้องดูออกสิ ฉันโดนเขาผลักเข้าห้องน้ำ ฉันแค่อยากไปห้องน้ำ เรื่องหลังจากนั้น……เขาเป็นคนบีบบังคับ!”

ธิชาพูดเสียงสั่น “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ……เขา……ฉันพูดไม่ออก……ดนัยกฤต นายเชื่อฉันได้ไหม? ฉันมีลูกให้นายแล้ว นายเชื่อฉันสักครั้งได้ไหม?”

เธอวุ่นวายแล้วจริงๆ คำพูดบางคำก็สะเปะสะปะ

ดนัยกฤตถามเสียงแข็ง “เขาแตะต้องเธอแล้วใช่ไหม?”