รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 322 อยากอยู่นาน เธอต้องแก้นิสัย

แต่ว่าเท่าที่เธอรู้จักธาวิน เขาแค่พูดออกมาเพื่อสะใจ ไม่เต็มใจที่จะแสดงสิ่งเหล่านั้นให้คนอื่นดูจริงๆ

อารมณ์ของธิชาตกต่ำที่ตั้งแต่เธอได้พบกับญาณิน

ธาวินยังกระตุ้นเธอบังคับเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก

ตอนนี้เธอคิดแต่อยากแก้แค้นโดยตาต่อตา ฟันต่อฟัน ทำลายอารมณ์ดีของธาวินที่จะได้เป็นพ่อคนครั้งแรก

ตามที่คาดการณ์ไว้ หลังจากที่เธอพูดประโยคนั้น สีหน้าของธาวินเดี๋ยวขาวเดี๋ยวเขียวเพราะโกรธ ยอดเยี่ยมมาก

เธอกระตุกมุมปาก พูดต่อ “ฉันไม่ได้ตั้งใจวิจารณ์นาย แต่ฉันคิดว่าดนัยกฤตไม่แคร์จริงๆ นายน่าจะไม่รู้……ตั้งแต่ตอนที่ฉันเพิ่งรู้จักเขา เขาก็เคยเห็นนายกับฉันเอากันบนรถ หลังจากนั้นมีครั้งหนึ่ง……ที่นายตั้งใจทำเรื่องนั้นให้ฉันโดยตั้งใจในห้องน้ำผู้ชายในงานจัดเลี้ยง ดนัยกฤตก็ฟังอยู่ด้านนอก ฉันไม่คิดว่าเขาจะถือสา และเขาอาจจะ……ชอบท่าทางบนเตียงของฉัน อย่างไรก็ตาม……เรื่องรักๆ ใคร่ๆ เป็นส่วนสำคัญที่ขาดไม่ได้ของความสัมพันธ์ระหว่างชายและหญิง เราต่างก็เป็นผู้ใหญ่ ไม่มีอะไรต้องกลัว”

ธาวินรู้ว่าเธอตั้งใจยั่วยุ

ดังนั้นเขาก็ลดสีหน้าที่เกินบนใบหน้า เพียงแค่เยาะเย้ย “เธอยิ่งอยู่ยิ่งต่ำลงจริงๆ”

ธิชาสวนกลับแบบไร้สีหน้า “ฉันต่ำหรือไม่ต่ำ ก็เพราะนายบังคับไม่ใช่เหรอ? แต่ในท้ายที่สุด ฉันยังต้องขอบคุณจริงๆ ที่ผลักไสฉันไปหาดนัยกฤตด้วยมือของนายเอง แม้จะบอกไม่ได้อยู่กับเขานั้นไม่มีอะไรให้คิด แต่อย่างน้อยก็มีความสุขมากกว่าตอนที่อยู่กับนาย ลูกของฉันในท้อง เป็นของขวัญที่พระเจ้ามอบให้ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะคลอดเขาออกมา ส่วนนาย……ธาวิน ฉันไม่มีอะไรอยากพูดกับนานแล้ว ถ้าต้องให้พูด ก็อวยพรให้นายกับญาณินผู้ชายเลวผู้หญิงต่ำ รักกันตลอดไปนะ”

ธาวินจ้องเธอด้วยสายตาดุร้าย จ้องนิ่งๆ เป็นเวลานาน

เขาโมโหจริงๆ

นั่นเพราะธิชามีความสามารถ แค่คำพูดไม่กี่คำก็ทำให้สติของเขาหายไป

คิดดูดีๆ

ทุกครั้งที่เขาเจอธิชา ดูเหมือนจะมีจบลงแบบนี้ตลอด

เริ่มแรกจากความคิดถึง

ทำทุกอย่างเพื่อเจอเธอ

เขาแค่อยากดูว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไร อยู่ดีไหม อ้วนขึ้นหรือผอมลง ถึงขั้นถามด้วยตัวเองว่าช่วงนี้เธอโดนรังแกไหม

สำหรับเขา ธิชาไม่ได้เป็นแค่คนที่เขารักและน้องสาว

เหมือนเป็นความรับผิดชอบมากกว่า

เป็นความรับผิดชอบที่เขายึดถือมานานหลายปีและไม่เคยยอมแพ้

แต่หลังจากที่เจอกันทุกครั้ง มักจะทะเลาะกันตลอด

จากนั้นก็เป็นสถานการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างอึดอัด

สุดท้ายก็แยกกันแบบไม่มีความสุข

เป็นแบบนี้ทุกครั้ง

ตั้งแต่เขาส่งธิชาออกไป

เป็นแบบนี้ทุกครั้งจริงๆ

ดวงตาของธิชาแดงเล็กน้อย

ไม่รู้เพราะน้อยใจหรือโกรธ

เธอค่อยๆ ลงจากเคาน์เตอร์ ดูออกว่าท่าทางระมัดระวังมาก เหมือนกลัวส่วนท้องจะได้รับบาดเจ็บ

ธาวินมองใบหน้าเล็กๆ ที่ประชดของเธอ

ไม่รู้ทำไม โกรธไม่ลงแต่กลับหัวเราะเงียบๆ

เขาน่าจะโกรธไม่ไหวแล้ว แค่รู้สึกจนปัญญากับเธอ

ธิชาไม่มองเขาแม้แต่เสี้ยว

ดังนั้นก็ไม่เห็นสีหน้าตอนนี้ที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของเขา

ยิ่งไม่เห็นว่าเขายิ้ม

เธอก้มหน้าจัดเสื้อผ้า จัดผมของตัวเอง จากนั้นก็ก้าวเท้าเดิน

ธาวินพูดข้างหลังเธออย่างใจเย็น “ความรู้สึกของเธอที่มีต่อดนัยกฤต ดูเหมือนจะเริ่มมีความมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ”

ธิชาชะงักฝีเท้า

ในความเป็นจริงแล้วในใจเธอไม่ได้มั่นใจขนาดนั้น

เพียงแต่ไม่อยากทำเป็นอ่อนแอต่อหน้าเขาเท่านั้น

ต่างฝ่ายต่างกระชากกันถึงขั้นนี้แล้ว แต่ว่าต่อให้เธอไม่สบายแค่ไหน ก็ไม่อยากให้ธาวินรู้มากที่สุด

เธอหันไปมองธาวิน พูดเสียงเรียบนิ่ง “ความสัมพันธ์ระหว่างคนและคนเดิมทีก็ค่อยๆ ปลูกฝังกันอยู่แล้ว พวกเรามีลูกด้วยกัน ความสัมพันธ์ก็ต้องแน่นแฟ้นกว่าเมื่อก่อนเป็นธรรมดา เหตุผลง่ายๆ แบบนี้ เข้าใจยากเหรอ?”

ธาวินมองสายตาเย็นชาของเธอ ใจห่อเหี่ยวไม่น้อย

แต่เขาต้องยอมรับ

เหมือนธิชาจะอ้วนขึ้นเล็กน้อย น่าจะเพราะอาหารเสริมของคนท้อง

เนื้อบนใบหน้าเล็กเห็นค่อนข้างชัดเจน ร่างกายดูมีน้ำมีนวลกว่าเมื่อก่อนมาก

เธออวบอิ่มจริงๆ เหมือนสตรีมีครรภ์เล็กน้อย

ไม่ใช่สาวผอมบางอีกต่อไป

ธาวินคิดว่าเขาจะอึดอัดเมื่อเห็นเธอและดนัยกฤตรักกัน

อย่างไรก็ตาม ณ เวลานี้ เขากลับโล่งใจเล็กน้อย

เหมือนกับว่า หากตอนนี้ธิชาได้แต่งงานกับดนัยกฤตจริงๆ และได้เป็นคุณนายแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธี

เขาอาจจะไม่ไปโค่นล้ม

ถึงยังไง สิ่งที่ธิชาอยากได้ เขาให้เธอในเวลาสั้นๆ ไม่ได้จริงๆ

……

ธาวินสูดหายใจเข้าลึกๆ เหมือนคิ้วกลับสู่ความสงบ

ธิชาจ้องมองเขา รู้สึกเข้าใจยากจริงๆ

เหมือนกับว่าผู้ชายที่กดเธอลงบนเคาน์เตอร์และรังแกเธอเมื่อกี้ไม่ใช่เขา

แต่ว่าเดิมทีธาวินก็เป็นผู้ชายที่ชอบขัดแย้ง อารมณ์ของเขาไม่แน่นอน เธอก็ชินแล้ว

ดวงตาที่เปลี่ยนไปของเขาทำให้ธิชารู้สึกอึดอัด สัญชาตญาณต้องการหลบหนี

เธอเดินไปที่ประตูไม่กี่ก้าว พูดเสียงต่ำ “ถ้าไม่มีเรื่องอะไรฉันไปก่อนแล้ว เรื่องที่วันนี้บังเอิญเจอกัน นายจัดการให้เรียบร้อยเถอะ ถ้าญาณินรู้ นายจะมีปัญหา”

เธอก้มหัวแล้วเดินหน้าต่อ

ธาวินกลับเรียกเธอไว้อีกครั้ง

“ธิชา”

นิ้วมือของธิชาสั่นเล็กน้อย

ไม่มีแรงเปิดประตูไปชั่วคราว

น้ำเสียงต่ำของธาวิน พูดอย่างชัดเจนและมีเหตุผล “เธออยู่กับดนัยกฤตมาประมาณครึ่งปีกว่าแล้ว สภาพแวดล้อมของเขา เธอก็คงจะรู้ดีเหมือนกัน รอบข้างของดนัยกฤตมีผู้หญิงเยอะมาก และปฏิบัติหน้าที่ของตน ถูกเขาจัดให้อยู่ในตำแหน่งที่ไม่เหมือนกัน ผู้หญิงพวกนั้นที่อยู่ในมือของเขา มีตำแหน่งและประสิทธิภาพ ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ทางกาย ดังนั้นเธอไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับพวกหล่อน และแข่งไม่ชนะ”

ธิชาฟังแล้วเข้าใจยาก “ทำไมนายต้องบอกพวกนี้กับฉัน?”

ธาวินสีหน้านิ่งเรียบ “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าโลกนี้มีเรื่องบังเอิญเยอะขนาดนั้น? ฉันตั้งใจจัดให้ญาณินมาที่ศูนย์เอบรมการตั้งครรภ์แห่งนี้ เพื่อสร้างบรรยากาศสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมมาเจอกับเธอ และหลีกเลี่ยงการเจอกันข้างนอก เดี๋ยวดนัยกฤตจะมีความคิดในใจ เดี๋ยวจะทำให้เธอลำบากใจ”

ธิชาเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ในใจเหมือนถูกหนาวเล็กๆ แทงเข้ามา

“ฉันพูดสิ่งเหล่านี้กับเธอก็เพื่อเตือนเธอ บนโลกนี้ไม่มีคนที่สองที่จะเข้าใจฉันได้เท่าเธอ นิสัยเธอแย่เกิน อีกทั้งเวลาอารมณ์ไม่ดีโวยวายก็ไม่ดูสถานที่และเวลา ผู้ชายมีความรู้สึกแปลกใหม่กับเธอช่วงเวลาสั้น สามารถอดทนและยอมได้เป็นธรรมดา แต่ไม่มีทางทนต่อเธอได้ทั้งชีวิต ธิชา ถ้าเธออยากอยู่กับเขานานๆ เธอต้องแก้นิสัย นิสัยแม่ศรีเรือนเป็นแบบไหน เธอก็แก้และทำตาม ต่อให้แก้ไม่ได้ ก็ต้องปลอมเป็นนิสัยแบบนั้น”

สีหน้าของธิชาค่อยๆ ซับซ้อนมากขึ้น อารมณ์ก็แปรปรวนขึ้นๆ ลงๆ

การพบกันในวันนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ

ธาวินตั้งใจจัดเตรียม

ดังนั้นเขาทำเพื้ออะไร?

จริงๆ แล้วไม่ใช่ว่าธิชาเดาไม่ได้

เพียงแต่เธอไม่อยากคิดมาก

เพราะเธอรู้ว่ามีบางเรื่องไม่มีวันย้อนกลับไปได้

เธอหน้าซีดเล็กน้อย พูดอย่างคลุมเครือ “เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้ ไม่ต้องการคนนอกมาสอน”

มือของธิชาวางไว้บนลูกบิดประตู

ธาวินกลับเรียกเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ธิชา แม้แต่ความอดทนที่รอฉันพูดจบก็ไม่มีแล้วเหรอ? ไม่ใช่เธอไม่เข้าใจ บนโลกใบนี้ นอกจากฉัน ไม่มีใครสอนเรื่องเหล่านี้กับเธอแล้ว นอกจากนิสัยที่ต้องแก้ มันไม่ง่ายเลยที่ลูกของเธอสามารถคลอดออกมาได้ เธอต้องระวังมากๆ จนถึงก่อนคลอด ก็ห้ามคลายความระวัง”