รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 321 เธอคลอดลูกนอกสมรส เขาก็ไม่แต่งงานกับเธอ

ธิชาหน้าแดง อุณหภูมิร่างกายก็สูงขึ้น

ถ้าไม่ห่วงที่ตัวเองการตั้งครรภ์ ตอนนี้เธอต้องขัดขืนอย่างแรง

แต่ว่าเธอขี้ขลาด

ธิชาเกลียดเวลาที่ตัวเองขี้กลัวขี้ขลาดที่สุด

และนิสัยนี้ของเธอ เมื่ออยู่กับดนัยกฤต เหมือนมีท่าทีอ่อนลงเล็กน้อย

เธอกล้ามากเมื่ออยู่ต่อหน้าดนัยกฤต การแสดงอารมณ์ก็รุนแรงเช่นกัน

น้อยมากที่จะระงับ เวลาส่วนใหญ่มักจะชินกับการแสดงความคิดเห็นของตัวเอง

อารมณ์เชิงลบมากมายก็ระบายออกมาตลอดเวลา

ดังนั้นต่อให้มีความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นได้มาก แต่ธิชารู้สึกว่าช่วงเวลาที่ตัวเองอยู่กับดนัยกฤตนั้นยังถือว่าสบายใจ

แตกต่างจากธาวิน

ความรู้สึกที่เธอมีต่อธาวินนั้นหนักแน่นเกินไป แม้จะแยกกันแล้ว แต่ทุกครั้งที่เจอเขา

ก็เหมือนเผชิญกับบาดแผลที่ใหญ่ที่สุดของตัวเองอีกครั้ง

ทั้งกลัวเจ็บและอายที่ต้องเผชิญ

เธอแอบดิ้นรน ไม่กล้าแสดงออกมากเกินไป กลัวว่าธาวินโกรธมากขึ้น จะกระทบต่อลูกของตัวเอง

……

จูบนี้ของธาวิน เหมือนจะกลืนกินเธอทั้งเป็น

ริมฝีปากของธิชาแทบจะถูกกัดจนแตก เจ็บจนเธอน้ำตาไหล กระโปรงยาวที่อยู่บนตัวก็ถูกฉีก–

เปิดกว้างอยู่บนหน้าอกของเธอ เผยให้เห็นผิวขาวสะอาด

ดวงตาสองข้างของธาวินแดง ลดระดับดวงตาลง จ้องร่างกายของเธอที่อยู่ตรงหน้า

ธิชาหน้าดำหน้าแดง เธอเห็นความโกรธแค้นและความริษยาผสมปนเปกันในสายตาของผู้ชาย

แววตานั้นยิ่งทำให้เธอยิ่งหวาดกลัวและตัวสั่น

มือของธาวินวางไว้บนตัวเธอ มุมปากเผยรอยยิ้มขี้เล่น

เขาจ้องเธอ ตั้งใจพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น “เมื่อกี้ไม่ได้สังเกตจริงๆ ใหญ่ขึ้นไม่น้อย”

ธิชายื่นมือพยายามปกปิดตัวเอง หน้าแดงพูดเสียงแข็ง “เมื่อไรนายจะปกติ ฉันเป็นผู้หญิงของคนอื่นแล้ว ท้องลูกของคนอื่น ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องกับนายแม้แต่นิด ในเมื่อนายสามารถวางกลยุทธ์ในโลกธุรกิจได้ ทำไมเบื้องหลังนายมักจะปล่อยให้ตัวเองเป็นเด็กเอาแต่ใจตลอด! ถ้านายมีสติ นายควรรู้ว่าวันนี้นายมากับภรรยาตัวเองเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับช่วงเวลาการตั้งครรภ์และความรู้การให้นมลูกหลังคลอด นายก็กำลังจะเป็นพ่อคนในไม่ช้าแล้ว เมื่อไรจะมีสติปัญญา!”

ธาวินหรี่ตา ยื่นมือไปบิดข้อมือของเธอ รวบข้อมือเรียวเล็กของเธอทั้งสองข้าง แนบไว้หลังเอวของเธอ

ท่าทางของธิชาเริ่มน่าอายมากขึ้นภายใต้การควบคุมของเขา

เธอถามด้วยความเจ็บปวด “ธาวิน นายรู้ไหมว่านายกำลังทำอะไรอยู่!”

ผู้ชายไม่อธิบายใดๆ และเอนตัวเอง–

ขณะที่ธิชาสั่นไปทั้งตัว รู้สึกได้ว่าเขา……

เหมือนเธอเห็นตัวเองในกระจก

ผู้หญิงในกระจกผิวขาวดั่งหิมะ ใบหน้าแดงก่ำ ผิวกายยังมีสีชมพูอ่อนที่น่าดึงดูดใจอีกด้วย

ธาวินเหมือนคนบ้าที่รังแกเธอ

ธิชารู้สึกว่านี่ไม่ใช่การลวนลามธรรมดา……

เหมือนเขาตั้งใจทรมานเธอ

เปลี่ยนความโกรธที่อดกลั้นของเขาให้เป็นความอัปยศอดสูและความเจ็บปวดให้กับร่างกายของเธอ

ธิชาเจ็บจนน้ำตาแทบไหล เสียงที่สั่นของเธอ “เจ็บ! ธาวิน นายอยากฆ่าฉันใช่ไหม เจ็บมาก นายมันบ้า……”

……

ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เมื่อธิชาถูกเขาปล่อยตัว รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ผิวหนังตรงหน้าตัวเอง

เธอก้มหน้ามองรอยสีแดงขนาดใหญ่ ยกมือขึ้นอยากตบหน้าเขา

ธาวินหอบหายใจไปด้วย หรี่ตาจ้องใบหน้าแดงก่ำของเธอด้วย

น้ำเสียงข่มขู่ของเขา “เธอตบสิ เธอกล้าตบฉันหนึ่งที ฉันก็ปล้ำเธอหนึ่งรอบ อยากโดนปล้ำก็ตบเลย ตบหลายๆ ทีฉันก็ไม่มีปัญหา”

“……” ธิชาเบิกตาโตด้วยความโกรธ มือที่ยกขึ้นกลับแข็งทื่อ ค่อยๆ กำหมัดแน่นและวางลง

สุดท้ายเธอไม่กล้าลงมือกับเขา

โดนรังแกขนาดนี้แล้ว แม้แต่ความกล้าที่จะตบเขาเธอยังไม่มี

ธิชารู้สึกอัดอั้นตันใจ แต่เธอก็มักจะเป็นตัวละครที่อัดอั้นตันใจเมื่ออยู่ตรงหน้าธาวินไม่ใช่เหรอ?

หน้าอกของเธอถูกเขาขยำจนเจ็บ แต่กลับทำได้แค่อดทน มือที่สั่นสวมชุดชั้นในของตัวเอง ค่อยๆ เคลื่อนไปด้านหลัง มือกลับสั่นจนแม้แต่ติดตะขอยังทำไม่ได้

เธอใช้เวลานานมาก แต่กลับยิ่งงุ่มง่ามมากขึ้นเรื่อยๆ

น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว เธอทำได้เพียงใช้หลังมือเช็ด

สุดท้ายก็เป็นธาวินที่ยื่นมือไปติดให้เธอ

ธิชามองตัวเองที่จนตรอกในกระจก มีคำหยาบที่อยากด่าเขาอยู่เต็มท้อง

แต่เธอยังคงโทษตัวเองที่อ่อนแอและไร้ค่า พึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “นายยังเป็นสัตว์เดรัจฉานเหมือนเช่นเคยจริงๆ”

ธาวินหรี่ตา บีบข้อของเธอ กดเธอพิงกระจกที่เย็นเฉียบ

“ฉันเป็นสัตว์เดรัจฉาน? ถ้าฉันเป็นสัตว์เดรัจฉาน ก็ควรเอาลูกนอกสมรสในท้องของเธอออกทันทีแล้ว!”

ธิชางอเข่ากระแทกท้องของเขา พูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ลูกนอกสมรส? นายมีสิทธิ์อะไรว่าลูกของฉันเป็นลูกนอกสมรส ใครๆ ก็รู้ว่าฉันท้องลูกของดนัยกฤต ในอนาคตจะเป็นลูกคนโตของเขา เป็นคุณชายที่คาบช้อนทองตั้งแต่เกิด ต่อให้เป็นผู้หญิง ก็เป็นคุณหนูที่เสมือนไข่มุก เสมือนหยก ลูกของฉันมีโชคลาภวาสนากว่าฉันมาก นายมีสิทธิ์อะไรมาดูถูก!”

รอยยิ้มเย็นชาบนมุมปากของธาวินดูเยาะเย้ยเหยียดหยามมาก สายตาที่ชั่วร้ายของเขากวาดไปที่หน้าอกของธิชาอีกครั้ง

“อยู่กับดนัยกฤตครึ่งปีกว่า หน้าอกกับท้องโดนเขาเล่นจนใหญ่ พื้นผิวมีหน้ามีตาแค่ไม่กี่วัน เธอคิดว่าตัวเองโชคดีจริงๆ เหรอ? ยังไม่พูดว่าลูกนอกสมรสนี้จะคลอดออกมาได้ไหม ต่อให้เธอคลอดแล้ว ดนัยกฤตก็ไม่แต่งงานกับเธอ ชีวิตนี้เธอก็เป็นได้แค่โสเภณีนิรนาม ลูกของเธอก็เป็นเด็กนอกสมรสที่โดนดูถูกไปด้วยปริยาย”

หลังจากที่ธาวินด่าด้วยคำหยาบคาย อากาศก็เข้าสู่ความเงียบงันทันที

ความเงียบงันกินเวลาไม่กี่วินาที ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังที่คมชัด

ธิชายิ้มอย่างเยือกเย็นแล้วตบหน้าเขา

เธอทนไม่ไหวจริงๆ แล้ว

และไม่สนว่าจะทำให้ไอ้เวรนี่โกรธหรือไม่

เธอโกรธจนแม้แต่ริมฝีปากยังสั่น เซลล์ในร่างกายโกรธเคือง

“นายมีสิทธิ์อะไรมาดูถูกฉันและลูกของฉัน?! ฉันเคยบอกนายตั้งนานแล้ว ฉันมีความมั่นใจที่จะให้ดนัยกฤตแต่งงานกับฉัน ต่อให้สุดท้ายเขาไม่แต่งงานกับฉัน ลูกคนนี้ฉันก็ตั้งใจจะคลอดออกมา นี่คือผลผลิตจากความรักของฉันกับเขา ต่อให้เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวทั้งชีวิต ก็เป็นทางเลือกที่ฉันยอม! สารเลวอย่างนายมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้ ถ้าจะว่าคนดูหมิ่น……หนึ่งปีก่อนฉันโดนบังคับให้ท้องลูกคนนั้น ถึงจะเป็นลูกนอกสมรสที่สมน้ำหน้าที่ตาย! เป็นผลผลิตจากการข่มขืน มันคือรอยเปื้อนของชีวิตฉันตลอดไป พูดแล้วก็ต้องขอบคุณนายที่ไม่ให้ฉันคลอดลูกนอกสมรสนั่นออกมา มิฉะนั้นฉันจะจัดการกับตัวเองตอนนี้ได้อย่างไร?!”

ธิชาเพิ่งพูดจบ ก็ถูกเขากระชากผม

ธาวินไม่ได้แค่หน้าแดง แม้แต่คอก็แดงเพราะความโกรธ เหมือนเลือดสูบฉีดไปทั้งตัว

ไฟในดวงตาของเขาดูเหมือนจะระเบิดและกลืนกินเธอได้ตลอดเวลา

เขายกมือขึ้นจะตบเธอ

ธิชากลับไม่มีท่าทีจะหลบแม้แต่นิด

มือของธาวินค้างอยู่บนอากาศนานมาก สั่น ตึง เหมือนจะตบลงอย่างแรงได้ทุกเมื่อ แต่สุดท้ายก็กำหมัดแน่นแล้วลดลง

“กะหรี่!”

เขาด่าเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ธิชาท้องครั้งก่อน……

ห่างกันแค่หนึ่งปีครึ่ง

เขายังจำได้ว่าตอนนั้นเธออยากจะคลอดลูกออกมามากขนาดไหน

แต่เวลาไม่เหมาะ สุดท้ายก็ทำแท้ง

ตอนนั้นเธอตกอยู่ในภาวะซึมเศร้า พยายามอย่างมากกว่าจะหลุดพ้นออกมาได้

แต่ผ่านไปแค่หนึ่งปีครึ่งเท่านั้น เธอกลับพูดว่าเด็กคนนั้นเป็นผลผลิตจากการถูกข่มขืน เป็นลูกนอกสมรส

…………

ธิชาไม่พูดอะไรกับคำด่าของเขา

ธาวินกลับบีบคางของเธอ ยิ้มอย่างเยือกเย็น พูดชัดๆ ทีละคำ “ข่มขืน? เธอลืมแล้วเหรอว่าเมื่อก่อนตัวเองทำตัวร่านต่อหน้าฉันยังไง เธอลืมว่าตัวเองโดนฉันเย็ดจนฟินแล้ว? ธิชา เป็นคนอย่าลืมตีน ถ้าหากเธอลืมแล้ว ที่ฉันมีสารคดีที่ยาวถึงหนึ่งปีให้เธอทบทวน ในกรณีที่จำเป็น ฉันยังสามารถส่งให้ดนัยกฤตดูด้วย เธอว่า……ถ้าดนัยกฤตเห็นท่าทางลามกของเธอ จะยังรักเธอดั่งแก้วตาดวงใจแบบนี้อยู่ไหม?”

ธิชาถูกเขาล็อกคางไว้ เสื้อท่อนบนถูกดึงออกยังไม่ได้ใส่ดีๆ แผ่นหลังแนบชิดกับกระจกที่เย็น อัปยศอดสูมากขึ้นเรื่อยๆ

ธาวินใช้เรื่องแบบนี้มาข่มขู่เธอ สำหรับผู้หญิงนั้น เป็นจุดอ่อนตลอดไป

ทุกอย่างในอดีต ต่อให้ต้องเสียใจและอับอายสักเพียงใด ก็มิอาจลบเลือนได้

ธาวินเป็นคนที่ไร้ยางอายขนาดนี้ เขาสามารถใช้เรื่องที่น่าอายให้คนเห็นไม่ได้มาข่มขู่เธอได้ตลอดชีวิต

แต่ธิชากลับไม่อยากถูกเขากดขี่ข่มเหงอีกแล้ว

ต่อให้เป็นแค่การข่มขู่ด้วยคำพูด เธอก็ไม่ยอมทนอีกต่อไป

ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาและสงบในเวลาเดียวกัน

เธอยกมือและใช้แรงดึงมือของเขาออก

สวนเสื้อของตัวเองด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ติดกระดุมที่ถูกเขาแกะออกทีละเม็ด

หลังจากที่ติดกระดุมทุกเม็ดเสร็จ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ มองเขาด้วยใบหน้านิ่ง

เหมือนมองคนแปลกหน้า

ธิชากระตุกมุมปาก ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วถามกลับ “นายมีแค่เรื่องแค่นี้ที่สามารถข่มขู่ฉันได้แล้วใช่ไหม? ตอนนี้มันสมัยไหนแล้ว นายคิดว่าฉันกลัวคำข่มขู่ของนายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เธอมองเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงหนักแน่น “ก็แค่เซ็กส์เทปเก่าๆ นายเอาให้ดนัยกฤตดูก็ไม่เป็นไร ต่อให้นายเอาให้สาธารณชนดูก็ได้ เพียงแค่นายไม่กลัวอาย ฉันก็ไม่แคร์ ฉันไม่ได้ทำงานด้านการเมือง และไม่ได้เดบิวต์ ฉันกลัวชื่อเสียงเสียหายทำไม ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ชื่อเสียงของฉันก็ไม่ดีไม่ใช่เหรอ? ดนัยกฤตไม่ใช่นาย เขาไม่ได้ใจน้อยใจแคบเหมือนที่นายคิด”

จริงๆ แล้วธิชารู้ดีว่าลึกๆ ของผู้ชายเกือบทุกคนใจน้อยใจแคบเหมือนกัน

หากดนัยกฤเห็นสิ่งเหล่านั้นจริงๆ เขาจะทิ้งแผลไว้มากมายในใจ