รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 320 สองปีก่อน ฉันน่าจะยิงคุณให้ตายไป

ใบหน้าของธาวินที่ทั้งหยอกเล่นนั้นมันทำให้เธอยิ่งโกรธ

ธิชากำกระโปรงของตัวเองไม่ปล่อย แถมยังยกเท้าเตะเขาหลายครั้งด้วย

สีหน้านั้นมันแย่มาก “ธาวิน เดิมทีเราจากกันแบบดีๆ ก้ได้ ทำไมคุณต้องมาทำร้ายฉันตลอดด้วยล่ะ？”

ธาวินหยุด สีหน้านั้นมันค่อยๆ นิ่งลง

เขาหรี่ตามอง ก่อนจะพึมพำเสียงเย็นชา “เธอนี่จริงๆ เลย ไม่รู้จักขอบคุณน้ำใจคนอื่นเลยนะ”

ธิชาพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “ฉันไม่คิดว่าคุณมีน้ำใจอะไร”

ธาวินขำพรวดออกมา ก่อนจะยื่นมือออกไปลูบท้องของเธอ

น้ำเสียงมืดมน ก่อนจะค่อยๆ พูดออกมา “ตอนแรกถ้าฉันไม่ได้หลอกตระกูลมงคลวัชรกุลเพื่อปกป้องเธอ เธอคิดว่าตัวเองจะท้องได้อีกไหม？ญาณินอยากจะเอามดลูกเธอออกด้วยซ้ำ……”

ชายคนนี้พูดยังไม่ทันจบก็ถูกธิชาตัดบทอย่างเย็นชา

เสียงของเธอนั้นเย็นชาเป็นอย่างมาก “ถ้าจะพูดเรื่องนี้ ฉันควรจะขอบคุณที่คุณให้ไพลินเปลี่ยนยา ไม่ได้ทำร้ายไปถึงมดลูกของฉัน แต่ว่าพูดกันไปถึงแก่นแล้ว ญาณินกับตระกูลมงคลวัชรกุลนั้นเกลียดฉันเข้าไส้ เพราะพวกเขาคิดว่าญาณินแท้งโดยฝีมือฉัน แต่เรื่องจริงนั้น ฉันนั้นเป็นเพียงแพะรับบาป ฉันเป็นเหมือนผู้เสียสละ คุณมีสิทธิอะไรมาทวงบุญคุณกับฉัน？！คุณไม่ได้ทำลายมดลูกของฉัน อาจจะเพราะมีความเห็นอกเห็นใจเล็กน้อย เรื่องเล็กน้อยขนาดนั้นมันไม่พอที่จะชดเชยความเลวของคุณ ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรคุณ”

สีหน้าของธาวินนั้นมันค่อยๆ ซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ

ธิชาถึงขนาดรู้สึกว่าบรรยากาศรอบๆ นั้นมันลดเย็นลง เขานั้นมีความเย็นชาออกมาจากร่างกาย แต่ว่าเธอไม่ได้พูดอะไรผิดเลย เธอแค่อพูดเรื่องจริงก็เท่านั้น

แต่แม้จะเป็นเรื่องจริง……ความกล้าในใจเธอมันยิ่งลดลงไปเลยล่ะ

เพราะธาวินทำให้เธอรู้สึกว่ายิ่งกดดันมากเท่าไหร่ เธอก็เริ่มกลัวว่าธาวินจะทำเรื่องน่ากลัวอะไรขึ้นมา

เธอหดไหล่เหมือนพยายามจะหลบ แต่ธาวินกลับยื่นมือออกไปบีบคางของเธอ

ธิชานั้นสบตาเขาอย่างหลบไม่ได้

ในสายตาของธาวินนั้น……เธอเหมือนเห็นความมุ่งร้ายที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน

ความมุ่งร้ายนี้มันโหดร้ายเป็นอย่างมาก

บางอย่าง……มันเป็นเหมือนความเกลียดชังที่ยากจะอธิบาย

ธาวินเม้มปาก ก่อนจะพูดออกมาว่า “ถ้ารู้ว่าเธอเกลียดฉันขนาดนี้ สองปีก่อน ฉันน่าจะยิงเธอให้ตายไปเลย”

ธิชาไม่เข้าใจว่าเขาอยากจะสื่ออะไร

แต่เธอรู้ว่าสองปีก่อน……เป็นช่วงก่อนที่ตระกูลธนาภูวนัตถ์เกิดเรื่องใหญ่

นั่นก็หมายความว่า เป็นช่วงก่อนที่ลุงรัณจะอัมพาตไป

สองปีก่อน ธาวินสำหรับเธอ ยังเป็นพี่ชายที่แสนดี

หลังจากที่ลุงรัณอัมพาต ตระกูลธนาภูวนัตถ์กับบริษัทก็ตกอยู่ในวิกฤต

แม้ธิชาจะไม่เกี่ยวข้อง แต่กลับรู้ว่าธาวินนั้นผ่านเรื่องเลวร้ายมา ถึงได้อำนาจบริษัทของตระกูลธนาภูวนัตถ์มาไว้ในกำมือ

ตั้งแต่ตอนนั้น ธาวินเหมือนถูกปีศาจสิงร่าง เลยเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

แต่ว่าตอนนั้นเธอยังไม่เข้าใจ เธอเพียงแค่คิดว่าพี่ชายนั้นเจอแรงกดดันมากมาย อารมณ์ไม่ดี เลยอารมณ์ร้ายขึ้นมาก็เท่านั้น

จนเมื่อเธอจะบรรลุนิติภาวะ

ธาวินบอกเธออย่างร้ายๆ ว่าวันนี้จะให้ของขวัญที่เธอไม่มีวันลืม

ธิชายังดีใจเป็นอย่างมากด้วย

แม้ธาวินจะไม่ได้เหมือนกับตอนนั้นแล้ว ที่จะเตรียมงานวันเกิดให้เธออย่างเต็มความสามารถก็ตาม

ทั้งหมดนี้เธอกับพ่อบ้านและคนรับใช้เป็นคนจัดเตรียม

เมื่อเธอใส่กระโปรงเจ้าหญิง เตรียมจะออกมารับอวยพร

ธาวินก็มาอยู่ต่อหน้าเธอ แล้วทำให้เค้กแสนสวยนั้นร่วงจนเละ

จากนั้นเขาก็ฉีกกระโปรงของเธอ ก่อนจะข่มขืนเธอทั้งคืน

……

ถ้าธาวินไม่พูดถึงเรื่องเมื่อสองปีก่อน ธิชาคงจะไม่อยากไปคิดอีก

ตอนนี้ความคิดเดียวของเธอคือการมีชีวิตที่ดี แล้วรอให้ลูกของตัวเองนั้นคลอดออกมา

คำพูดของธาวิน มันทำให้ความทรงจำอันเจ็บปวดของเธอถูกดึงกลับขึ้นมาอีก

เธอเบ้าตาแดงเป็นอย่างมาก

มุมปากก็กระตุกเล็กน้อย

เธอพยายามยิ้มด้วยหน้าซีดเซียว ก่อนจะพูดเสียงเย็นชา “ถ้าสามารถย้อนเวลาได้ กลับไปเมื่อสองปีก่อน ฉันจะยอมให้คุณยิงฉันให้ตายดีกว่า”

แววตาของธาวินเหมือนจะสั่นริกๆ

แต่เขานั้นแค่ขยับริมฝีปาก แต่ไม่พูดอะไร

ธิชากลับค่อยๆ พูดออกมา “ฉันยังไม่รู้เลยว่าในใจของคุณนั้นมันมีความทุกข์อะไรหนักหน่วง แต่สำหรับฉัน หลังจากอายุสิบแปด การมีชีวิต ก็ไม่ต่างจากความตาย ดังนั้นฉันยอมให้คุณฆ่าฉันในตอนนั้นดีกว่า ไม่ใช่มาระบายความโกรธแค้นลงที่ฉันแบบนี้ คุณนี่มันชายโหดร้ายเกินใคร คุณใช้เวลาหนึ่งปี ลบความรู้สึกสิบปีของเรา สิบปี ชีวิตนี้มันมีเวลาสิบปีอยู่ไม่กี่ครั้งเอง แต่มันเสียไปหมดเลย ธาวิน คุณไม่มีสิทธิ์มาเสียดายภายหลังหรอก”

ธิชาไม่ใช่ไม่เข้าใจความขมขื่นของเขา

แล้วก็ไม่ใช่ว่าจะมองความซับซ้อนใจแววตาของเขาไม่ออก

เธอรู้ความไม่รู้จักพอของธาวิน

แต่มันไม่มีความหมายแล้ว

เพราะเธอจะไม่มีทางหันหลังกลับไปแล้ว

…………

ธาวินเงียบอยู่นาน จากนั้นก็อุ้มเธอ แล้วก็กดเธอลงบนเคาน์เตอร์ที่เย็นยะเยือก

ธิชาร้องขอความช่วยเหลือด้วยสัญชาตญาณ

เขากลับเหมือนจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ดวงตาแดงก่ำ เขาโน้มตัวมากัดผิวที่เปลืองเปล่าด้านหลังคอของธิชา ทั้งกัดทั้งดูด……เหมือนจะกลืนเธอลงไปเลยล่ะ