รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 319 มา อยากให้พี่ช่วยไหม

ธิชานั้น ยืนงงอยู่ที่เดิม

เธอจ้องท้องของญาณินอยู่นาน

แม้……จะมองไม่ออกอะไร แล้วก็ไม่ได้มีความนูนขึ้นมาเลย เลยคิดว่าเพิ่งจะท้องได้ไม่นาน

เพียงแต่ความอ่อนโยนบนใบหน้าของญาณิน ดูแล้วมันแยงตาเหลือเกิน

อารมณ์นิ่งเฉยของธิชานั้นมันถูกพังไปหมด

เธอคิดว่าตัวเองนั้นไม่ควรอยู่ที่นี่ แล้วควรจะทำเป็นเหมือนไม่เห็น

โลกมันแคบจริงๆ เลย ได้บังเอิญเจอญาณิน

แต่เมื่อคิดดีๆ มันก็ไม่แปลกเท่าไหร่

เพราะในวงการไอโซของเมืองJนั้นมันมีแต่อะไรให้ทำแบบเดิมๆ

สถาบันเรียนรู้การตั้งครรภ์ที่หมอแนะนำนั้น ได้ยินว่ามันเป็นที่ที่แพงและมีประสิทธิภาพมากที่สุด

ญาณินกับเธอนั้นเลือกห้องเดียวกัน มันไม่น่าแปลกใจเลย

ธิชาคิดว่าสิ่งที่มันประชดนั้น คือธาวินพูดตลอดว่าเขาไม่อยากมีลูก ไม่มีทางให้ญาณินคลอดลูกเด็ดขาด เหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่นานมานี้……

อาจจะเป็นเพราะเธอนั้นโง่ ธาวินพูดอะไรเธอก็เชื่อ

ไม่อย่างนั้นญาณินจะมาตั้งท้องภายในเวลาสั้นๆ แบบนี้ได้อย่างไร

……

ใจของธิชานั้นเหมือนถูกฆ่าให้ตายอย่างทรมาน ทุกก้าวที่เดินนั้นมันหนักมาก

ในตอนที่เธอกำลังจะเดินออกไปด้านนอกนั้น ก็ได้เจอกับคนหนึ่งที่มีใบหน้าคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

ธาวินใส่เสื้อเชิ้ตสีอ่อน ก่อนจะพับแขนเสื้อขึ้นมา ดูสบายๆ เป็นอย่างมาก

เขาก้าวขาเรียวยาว ก่อนจะรีบเดินมา เหมือนกับไม่ได้สังเกตเห็นธิชาเลย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง อยู่ข้างญาณิน พลางยื่นมือออกไปโอบเอวของเธอ ทั้งสองคนซบกัน คุยไปยิ้มไป

ธิชาคิดว่าเขานั้นไม่ได้เห็นจริงๆ ถึงอย่างไรการได้เจอกันในสถานการณ์แบบนั้น ใครจะไปเดาออกกันล่ะ

อีกอย่างเขาก้าวเดินอย่างรวดเร็ว แววตาอบอุ่น ดูเหมือนคิดถึงภรรยาของตัวเองที่กำลังตั้งท้องเป็นอย่างมาก ในแววตานั้นมีเพียงญาณิน เลยเดินตรงไปหาอย่างธรรมชาติ

ธิชาหันหัวเดินไป จากนั้นก็เดินอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะลืมไปว่าที่ตัวเองเดินออกจากห้องเรียนในตอนแรกนั้นเพื่อเตรียมจะไปที่ห้องน้ำ

เธอเดินจนเหนื่อย เลยนั่งลงพักอยู่ที่ม้านั่งยาวตรงทางเดินสักพัก ผ่านไปสักพัก หลังจากที่พยายามให้ตัวเองอารมณ์เย็นลงแล้ว ถึงได้ลุกเดินไปทางห้องน้ำอีกครั้ง

ตอนที่ธิชากำลังยื่นมือออกไปจะเปิดประตู ด้านหลังกลับถูกคนผลักเข้า เธอนั้นถูกผลักเข้าไปตามแรง ก่อนจะร้องออกมา ปากก็ถูกคนด้านหลังนั้นปิดเอาไว้

ธิชานั้นตกใจในตอนแรก ในหัวนั้นคิดอะไรไปต่างๆ นานา สิ่งที่กลัวที่สุดคือการที่จะมีใครมาทำอะไรลูกเธอ

แต่ระหว่างที่ตกใจอยู่นั้น แววตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นหน้าของธาวินในกระจก……

เธอถอนหายใจอย่างไร้เสียง แต่เบ้าตากลับแดงขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้

เธอพยายามดิ้นให้หลุดออกจากมือของธาวิน ก่อนจะหันไปมองด้วยแววตาโกรธเคือง “ธาวิน คุณจะทำอะไรอีก？！”

ห้องน้ำของสถาบันเรียนรู้การตั้งครรภ์นั้นเป็นห้องส่วนตัวเล็กๆ ทุกชั้นจะมีแบ่งเป็นหลายห้อง แต่ละห้องนั้นกว้างมาก น่าจะให้สะดวกต่อการที่แม่จะให้นมลูก

ธาวินปิดปากเธอก่อนจะผลักเธอเข้าไป ทำให้เธอตกอยู่ในห้องที่ปิดและแคบกับเขาสองคนโดยไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ เขาอาจจะวางแผนมาก่อนก็ได้

ธิชาอดกังวลไม่ได้ ร่างกายของเธอนั้นเลยทำท่าเหมือนจะปกป้องท้องของตัวเธอเองทันที

ธาวินกวาดตามองทั้งตัวของเธออย่างมีเลศนัย ก่อนจะยิ้มอย่างหยอกล้อต่อ “ทำไม ไม่ได้เจอกันนานขนาดนั้น ฉันคิดถึงน้องสาวของตัวเอง ทักทายกันหน่อย ไม่ได้เหรอ？”

การได้เจออย่างไม่สุขใจนั้น……มันเหมือนจะผ่านไปราวๆ สองเดือนแล้ว

ครั้งนั้นธิชาเพิ่งจะตรวจได้ว่าท้องได้ไม่นาน ธาวินจับเธอไปโรงพยาบาลโดยที่ไม่พูดคุยอะไรก่อน และพยายามจะบังคับให้เธอทำแท้ง

สถานการณ์มันวุ่นวายจนรุนแรงเป็นอย่างมาก ธิชาเองก็เกลียดเขาเข้าไส้

จากนั้นดนัยกฤตปรากฏตัวขึ้น เหมือนจะมีปัญหากับธาวินไม่เบา สุดท้ายไม่รู้ว่าผู้ชายทั้งสองคนคุยอะไรกัน

จากนั้นก็มาถึงในวันนี้……

ธิชาผ่านสามเดือนมาได้อย่างยากลำบาก วันเวลาที่น่าเป็นกังวลที่สุดได้ผ่านไปแล้ว

เพียงแค่ไม่มีอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ธิชาเชื่อว่าลูกของตัวเองจะต้องเกิดออกมาอย่างปลอดภัยแน่นอน

เขาจะเป็นเด็กที่น่ารักที่สุดในโลก และเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของเธอ

แต่ว่าตอนที่เธอตั้งใจแน่วแน่แล้วโดยที่ไม่คิดถึงเรื่องอื่นนั้น ธาวินก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก

ถ้าโลกแคบจริงๆ ธิชาคิดว่านี่มันเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งเธอ

มันไม่ยุติธรรม และเป็นสิ่งที่สวรรค์ไม่ยุติธรรมต่อเธอมากที่สุดเลย

ธิชาถอยไปหลายก้าว ตอนแรกคิดว่าจะรักษาระยะห่างกับเขา ก่อนจะพูดเสียงแข็ง “คุณชายธาวินน่าจะลืมอะไรไป คุณกับฉันไม่มีความดีความชอบอะไรกันแล้ว มันไม่มีความสัมพันธ์พี่น้องอะไรแล้ว ไม่ว่าจะพูดอย่างไร คุณกับฉันเป็นคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ในตอนนี้ฉันต้องการใช้ห้องน้ำเพื่อจัดการเรื่องส่วนตัวหน่อย ในฐานะที่เป็นสุภาพบุรุษ คุณควรจะออกจากห้องนี้ไป”

ธาวินยกมุมปากขึ้นเหมือนจะยิ้ม “คุณชอบพูดแกมขู่ฉันงั้นเหรอ？แต่ก่อนฉันสอนเธอน้อยไปเหรอ ต่อต้านฉันเธอจะหาประโยชน์อะไรให้ได้บ้าง？ต้องการความสะดวกใช่ไหม？ฉันจะไม่ให้ความสะดวกนี้กับเธอ เธอจะทำไมเหรอ？！”

ธิชามองท่าทีหาเรื่องของเขา ในใจก็ทั้งตลกทั้งโกรธ

เขานั้นไม่มีทางเปลี่ยนได้จริงๆ

ผู้ชายที่แต่งงานแล้วคนนี้ เดี๋ยวจะได้เป็นพ่อคนแล้ว

แม้เขาจะอยู่ต่อหน้าญาณิน หรือจะอยู่ต่อหน้าคนทั่วไปทั้งหมด ก็สามารถแสร้งทำเป็นสามีที่ดีได้ ทำไมพอมาอยู่ต่อหน้าเธอแล้วจะต้องทำตัวตามสันดานด้วยนะ？

ทำต้องมาทำตัวน่าอายน่ารังเกียจแบบนี้ด้วย？！

ธิชาสีหน้าเย็นชา “ถ้าคุณชายธาวินอยากจะหาเรื่อง ฉันไม่มีอารมณ์เล่นด้วยหรอกนะ ขอให้คุณหลีกทางหน่อย ห้องน้ำนี้ฉันให้คุณใช้ก้ได้ เดี๋ยวฉันไปอีกห้อง ”

ธิชาอยากจะหนีไปให้ไกล เพราะเธอไม่แน่ในว่าการอยู่กับธาวินแบบนี้มันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

โดยเฉพาะการอยู่ในห้องที่เป็นส่วนตัวแล้วด้วย สัญชาตญาณเธอบอกว่ามันอันตราย

แต่ว่าธาวินกลับไม่ยอมหยุดขวางประตู เขาไม่มีท่าทีจะให้เธอออกไปเลย

ธิชาก็ไม่สามารถเข้าไปผลักเขาออกได้เลย ไม่ใช่ว่าเธอขี้เกียจจะทำเพียงอย่างเดียว แต่กลัวจะไปกระทบถึงลูกด้วย

ใบหน้าร้ายกาจและหล่อเหลาของธาวินนั้นไม่มีอารมณ์ใดๆ

เขาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแส “ห้องใหญ่ขนาดนี้ ไม่พอใช้เหรอ？อยากจะฉี่ก็รีบเถอะ ได้ยินว่าคนท้องฉี่บ่อย แถมยังอั้นไม่ได้ด้วย ฉี่ราดง่ายด้วยล่ะ”

ใบหน้าของธิชานั้นแดงแต่ก็ซีดลง ธาวินไม่สนใจภาพลักษณ์เลย เธอเลยไม่อยากไว้หน้าเขาแล้วเหมือนกัน

เธอพึมพำเสียงเย็นชา ก่อนจะพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย “ไม่ได้เจอกันสองเดือน คุณชายธาวินยังเป็นโรคจิตเหมือนเดิมเลยนะ ยังไงก็เป็นตั้งหัวหน้าของสมาคม เศรษฐกิจทั้ง8เมืองต่างก็อยู่ในมือคุณ แต่คุณเป็นพวกโรคจิตแบบนี้ ฉันล่ะกังวลเรื่องการพัฒนาทางเศรษฐกิจเสียเหลือเกิน”

ธาวินได้ยินดังนั้น ก็หรี่ตาลง ก่อนจะหัวเราะออกมาแทนที่จะโกรธ

เขายิ้มพลางเดินเข้าหาธิชามากกว่าเดิม

ธิชาอดไม่ได้ที่จะค่อยๆ ถอยหลังไป จนไกลมาก จนถูกเขาบังคับให้ถอยติดกับชักโครก และถอยต่อไม่ได้แล้ว เธอเลยตกโกนอย่างหมดความอดทน “คุณบ้าหรือเปล่าเนี่ย？！”

ธาวินยิ้มพลางโน้มตัวเปิดฝาชักโครกออก ก่อนจะกำกระโปรงของเธอต่อ

“น้องปวดฉี่ไม่ใช่เหรอ？พูดมากขนาดนั้น ฉันว่าเธอรีบฉี่เถอะ เดี๋ยวช้าอีกเกรงว่าจะไม่มีโอกาสแล้ว มา ให้พี่ช่วยถอดไหม？