รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 317 ที่รัก คุณไม่หัวเสียเหรอ

เพียงวรินทร์มองเธอด้วยแววตาที่มีความเป็นห่วงจนแทบล้น ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะทำหน้าเหยเก

เธอเงียบอยู่นาน จากนั้นก็ถามเสียงต่ำ “งั้นเอาล่ะ ธิชา ฉันจะถามเรื่องความรู้สึกส่วนตัวของเธอก่อน เธอชอบดนัยกฤตไหม？”

ธิชาอึ้งไป ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะมีท่าทีเขินอายเล็กน้อย จากนั้นในขณะเดียวกันก็มีอารมณ์สับสนขึ้นมา

แต่เพื่อไม่ให้เพียงวรินทร์คิดมาก เธอเลยยิ้มออกมา ก่อนจะพูดขึ้นมาทันที “ชอบสิ ถ้าไม่ชอบเขา ฉันจะมีลูกให้เขาทำไม แล้วจะเฝ้ารอการเกิดออกมาของเด็กคนนี้ตลอดเวลาทำไม”

เพียงวรินทร์นั้นยิ้มอย่างเย็นชา “ฉันคิดว่า เธอนั้นแค่เหงาเกินไปแล้ว ณิชานาฎไปที่อเมริกา มันห่างจากเธอมาก แล้วความเป็นแม่ลูกก็แค่ไม่มีอยู่แล้ว เธอไม่มีใครให้พึ่งพิง แม้ดนัยกฤตจะเป็นแฟนของเธอ แต่กลับไม่สามารถให้สิ่งที่เธอต้องการที่สุดได้ ความรักที่เธอมีให้เขานั้นก็มี แต่ก็ไม่ได้หยั่งลึกเท่าไหร่ เธออยากมีลูกมากจริงๆ นี่ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาด แต่เป็นเพราะความเหงา เธอหวังว่าจะมีลูกที่เป็นของเธอเกิดขึ้นมา เขาเป็นเพียงอย่างเดียวที่เป็นของเธอ และเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ แยกไม่ได้ ใครก็อาจจะลาจากเธอไปได้ แต่ลูกนั้นไม่มีทาง”

ธิชาย่นจมูก ก่อนจะรู้สึกไม่พอใจ

แต่เธอเองก็ชินกับความตรงไปมาของเพียงวรินทร์ พูดอะไรตรงเสียจนไม่อ้อมค้อมเลย เธอพูดแต่ความจริงทั้งนั้น จนไม่สามารถเถียงอะไรได้

เมื่อเพียงวรินทร์เห็นว่าเธอไม่พอใจ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “แม้กับคุณดนัยกฤตจะพัฒนาความสัมพันธ์เร็ว แต่ฉันก็ไม่ได้กังวลมาก เพราะฉันคิดว่าเธอจะยิ่งชอบเขา จน……มากกว่าตอนที่ชอบธาวินเสียอีก”

เมื่อครู่ที่เธอพูดแบบนั้น ธิชาก็พยายามอดทนเอาไว้

แต่ตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวแล้ว เธอเลยกลอกตาใส่เพียงวรินทร์ “คนอย่างเธอเนี่ย ทำไมชอบพูดแต่เรื่องแทงใจดำของคนอื่นจังเลย เรื่องธาวินน่ะมันผ่านไปตั้งนานแล้ว ฉันไม่ได้ชอบเขาแล้วโอเคไหม”

เพียงวรินทร์พูด “ฉันรู้ ดังนั้นฉันเลยพูดเรื่องว่าก่อนหน้านี้ เธอเคยชอบธาวินมาก แม้ตอนนี้จะมีคนที่เหมาะกับเธอมากกว่าเข้ามาในชีวิตแล้ว เธอเองก็ยากที่จะรับไปเสียหมด แต่ฉันคิดว่านะ ความรักบนโลกใบนี้ มันไม่มีแบบที่ตายตัว ทุกคนจะหาแนวทางที่เหมาะสมของตัวเอง ดังนั้นฉันเลยไม่ได้กังวลอะไรเธอมาก ฉันรู้ว่าเธอโชคดี จากนี้จะต้องมีความสุขแน่นอน”

ธิชาไม่เคยคิดว่าตัวเองโชคดีเลย แต่กลับตาลปัตรเลยล่ะ

ดังนั้นเมื่อได้ยินความคิดนี้ออกมาจากปากเธอ เลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าเป็นการประชด

แต่ว่าเมื่อคิดดีๆ ถึงเธอจะโชคไม่ดีแค่ไหน แต่ก็ดีกว่าเพียงมาก

แม้ณิชานาฎจะไม่ใช่แม่ที่ดี แต่อย่างน้อยก็ทำให้เธอมีชีวิตได้ แล้วก็ใช้วิธีของณิชานาฎเองในการทำให้เธอมีชีวิตที่ไม่ขาดอะไร

แม้เพิ่งจะได้เจอพ่อแท้ๆ เมื่อไม่นานมานี้ แต่หลายปีก่อนหน้าที่ไม่มีพ่อคนนี้ สำหรับเธอก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรที่ขาดหายไป

สวรรค์ส่งลุงรัณกับธาวินมาให้เธอ พวกเขาเคยเป็นพ่อและพี่ชายที่แสนดี อย่างน้อยก็อยู่กับเธอมาจนอายุสิบแปด

แต่ชีวิตของเพียงนั้น……เรียกได้ว่าย่ำแย่มากเลยล่ะ

ในใจของธิชานั้นไม่ได้แข็งแกร่งอะไรอยู่แล้ว แถมยังท้องอีกเลยอารมณ์ไม่นิ่งยิ่งกว่าเดิม

เมื่อเธอคิดถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับเพียงวรินทร์ แล้วก็ครอบครัวของเธอที่ถูกฆ่ากันหมด ก็เริ่มแสบจมูก พลางกลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

แต่เพียงวรินทร์กลับถามเธออย่างจริงจังขึ้นมา “เธอยังจำความรู้สึกนั้นตอนที่ชอบธาวินได้ไหม？”

ธิชาชะงักไป ก่อนจะพูดออกมา “ความรู้สึกอะไรเหรอ？”

เพียงวรินทร์มีเพียงความจริงจังในแววตา “ก็ความรู้สึกชอบไง เธอชอบเขามาหลายปีขนาดนั้น ดื้อดึงมากด้วย แล้วก็ไร้เดียงสา แม้จะผ่านไปนานมากแล้ว แต่จนวันนี้ฉันยังจำแววตาเธอนั้นได้ดี หลายครั้งที่เลิกเรียนธาวินขับรถมารับเธอ เธอก็กระโดดขึ้นรถไป จนเกือบจะเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา……ตอนนั้น แววตาของเธอเหมือนจะมีแต่ธาวิน เมื่อคิดถึงเขา ในแววตาของเธอก็จะเป็นประกาย ฉันสงสัยจริงๆ ว่าการชอบใครสักคนหนึ่งขนาดนั้น มันเป็นความรู้สึกอย่างไร”

ตอนแรกธิชาคิดว่าเธอนั้นพูดเรื่องเมื่อวันวานมันจะทำให้ตัวเองปวดใจขึ้น

แต่ในความเป็นจริงนั้น เหมือนจะไม่ได้เป็นอะไร

ตอนนี้เธอนึกถึงธาวินขึ้นมา จากนั้นก็สงบนิ่งไป น่าจะเป็นเพราะเรื่องราวที่เคยได้รับเหล่านั้นมันกลายเป็นอดีตไปแล้ว

เรื่องที่ผ่านไปแล้ว บางครั้งที่คิดขึ้นมา มันก็ไม่ได้ปวดใจมากมายแล้ว

ในสถานการณ์แบบนี้ที่เพียงวรินทร์ยังอยู่ที่เมืองJ……มันเป็นเวลาที่เธอไร้กังวลมากที่สุดเลย

ตอนนั้นเธอกับธาวินเป็นพี่น้องอย่างบริสุทธิ์ใจ

อย่างน้อยการกระทำที่มีต่อกัน ก็เป็นแบบนั้นมาตลอด

แม้ใครๆ ก็มองออกว่าธาวินนั้นเอาใจและรักเธอเป็นพิเศษ แล้วก็ความรู้สึกที่มีต่อเธอ มันมากกว่าคำว่าพี่น้องไปแล้ว

เธอนั้นไม่เคยถามธาวินเลยว่าเห็นเธอเป็นอะไร

แต่ธิชารู้ ว่าตอนนั้น ธาวินสำหรับเธอนั้น เป็นทุกอย่าง

เป็นทุกอย่างของชีวิตเลยล่ะ

ตอนที่เธอเจอเรื่องมีความสุขก็มาบอกพี่ชาย มีเรื่องที่ทำให้เสียอารมณ์ก็ชอบมาก่อเรื่องกับเขา เธอเหมือนอยู่ในเงาของพี่ชาย โดยที่ตัวเองนั้นไม่รู้เลย

เธอในตอนนั้น เหมือนอยู่เพื่อธาวินเลยล่ะ

ในสายตาของเธอ ธาวินเป็นสิ่งที่เหนือกว่าทุกอย่าง และเป็นเกือบทุกอย่างในชีวิตเธอแล้ว

ส่วนที่เหลือนั้น เธอไม่ได้ใส่ใจเลย

สิ่งที่จะทำให้อารมณ์เธอเปลี่ยนแปลงได้นั้น มีเพียงธาวินคนเดียวเท่านั้น

ความน่าอารมณ์เสียที่สุดในตอนนั้น น่าจะเป็นตอนที่พี่ชายมีแฟนหุ่นดีหน้าสวยเท่านั้นล่ะ

หน้าตาที่ดูสุขภาพไม่ดีเท่าไหร่ ธิชามองแล้วเสียอารมณ์

จากนั้นผ่านไปสักพักก็เลิกกัน ธิชาเลยอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

ตอนที่ข้างกายธาวินนั้นไม่มีใคร ธิชาก็วนเวียนอยู่กับเขามากเป็นพิเศษ ธาวินเหมือนจะไม่ได้รู้สึกรำคาญเธอเสียด้วย

พวกเขาสองพี่น้องนั้นสนิทกันมาก เหมือนจะใช้คำว่ารักกันปานจะกลืนกินมาอธิบายได้เลยล่ะ

อีกอย่างทั้งสองนั้นเป็นคนอารมณ์ร้อน แต่กลับแทบไม่เคยทะเลาะกันเลย

บางครั้งอาจจะมีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็เป็นธาวินที่ไปง้อให้เธอหายงอนทุกครั้ง

……

ธิชาไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปไกลขนาดไหน

จู่ๆ ก็ได้ยินเพียงวรินทร์พูดด้วยความเศร้าหมองข้างหูเธอ

“ธิชา เธอกำลังคิดอะไร？ฉันเห็นแววตานั้น ในดวงตาเธออีกแล้วล่ะ”

ในหัวของธิชาเกิดเสียงดัง ก่อนจะตั้งสติได้อีกครั้ง

ในสายตาของเพียงวรินทร์มีความสงสัยมากมาย

ธิชาอึ้งไป ก่อนจะยิ้มมุมปากขึ้นมา “ไม่มีอะไร แค่คิดถึงเรื่องตอนเด็กๆ น่ะ ตอนนั้นมีความสุขทุกวันเลย ไม่รู้ว่ามีความสุขอะไร น่าจะเป็นเพราะยังโง่แบบเด็กๆ อยู่ล่ะมั้ง”

เพียงวรินทร์พูด “งั้นเธออธิบายความรู้สึกที่ชอบหน่อยสิ？”

ธิชาคิด “น่าจะ……ลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร ตัวเองเป็นใครนั้นมันไม่สำคัญ ไม่มีอะไรสำคัญเลย ขอเพียงได้เจอเขา ก็มีความสุขมากแล้ว”

ธิชาตอบอย่างจริงใจเรียบง่าย เธออยากฟังเพียงวรินทร์พูดต่อไป

ถึงอย่างไรสิ่งที่เธอสนใจก็คือ……ช่วงนี้เพียงวรินทร์มีท่าทีแปลกไป มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

จากนั้นเพียงวรินทร์กลับไม่พูดอะไรขึ้นมา เหมือนกับตั้งใจหลอกถามเธอ จนกระทั่งเธอโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด

ธิชาหงุดหงิดในใจ จนกระทั่งมันผ่านไปสองวัน……

เธอได้เจอกับผู้ชายที่คุ้นเคย ชายคนนั้นมีใบหน้าสะอาดสะอ้านสดใส ดูคุ้นตาเป็นอย่างมาก

เขายืนมองวิวของมหาลัยอยู่บนสะพานไม้ จากนั้นก็ยิ้มพลางคุยกับเพียงวรินทร์

ธิชาเข้าใจแววตาของเพียงวรินทร์ได้ทันที……และเห็นแววตาที่เธอพยายามจะอธิบายออกมา

แววตาเศร้าโศกของเพียงวรินทร์นั้น ในตอนนี้มันกลับเป็นประกายลุกโชน

ธิชาเข้าใจในทันที

เข้าใจทุกอย่างแล้วล่ะ

ธิชาคิดถึงชายคนนั้นขึ้นมา

ชายคนนั้นชื่อจิณณ์ เคยเรียนมัธยมเดียวกันกับพวกเขา แต่ตอนที่พวกเขาเพิ่งจะเรียนมัธยมต้น จิณณ์กลับเป็นรุ่นพี่ที่ด่งดังของมัธยมปลายแล้ว

ธิชาไปสืบมา เมื่อรู้ว่าจิณณ์กลับมาจากต่างประเทศ แล้วเพิ่งจะเข้าทำงานที่มหาลัยJ และเป็นผู้ช่วยอารมณ์ของคณะนิติศาสตร์

เขาเพิ่งจะเข้าทำงานได้ครึ่งเดือนเท่านั้น……

อารมณ์ของเพียงวรินทร์นั้นไม่ปกติ น่าจะเริ่มเป็นได้ราวๆ ครึ่งเดือนก่อน

ธิชานั้นกังวลและเป็นห่วงมากกว่าอะไร แต่เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับเพียงวรินทร์อย่างไรดี

เธอรู้ดี ว่าความจริงนั้น เพียงวรินทร์กับจิณณ์นั้นเป็นไปไม่ได้

ชัยกรไม่มีทางปล่อยเธอไป

และยิ่งไม่ยอมให้เธอรักชายคนนี้

ธิชายังไม่ได้ตรวจสอบประวัติของจิณณ์ รู้เพียงว่าถ้าเขาเป็นผู้ช่วยอาจารย์ธรรมดาๆ นั้น ถ้าเกิดชัยกรรู้ว่ามีเขาอยู่ อาจจะทำเรื่องที่คาดการณ์ไม่ได้

ธิชาอยากจะโน้มน้าวเพียงวรินทร์ให้ล้มเลิกความคิดนี้

ไม่ว่าจะเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง หรือจะคิดเพื่อจิณณ์ก็ตาม

แต่เธอพูดอะไรออกมาไม่ได้

เพียงแต่แววตาของเธอนั้น มันเหมือนกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนเลยล่ะ

เธอได้รับความเจ็บปวดมามากขนาดนั้น แต่เมื่อเธอได้เจอจิณณ์ ก็เหมือนได้กลับไปเป็นสาวน้อยที่ไร้กังวลอะไรอีกครั้ง

ธิชาทำเรื่องโหดร้ายขนาดนั้นไม่ลง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะทุกข์อยู่คนเดียว

ตอนที่เธอคิดเรื่องนี้ไว้ในใจนั้น จู่ๆ ก็มีข้อความไม่คุ้นเคยส่งเข้ามาทางอีเมล

ธิชาคิดว่าเป็นโฆษณากำลังจะลบไปโดยไม่ได้คิดอะไร

แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีรูปที่ถ่ายในห้องชุดของโรงแรมผ่านตามาเสียอย่างนั้น

ธิชาเห็นดนัยกฤตก่อน เธอเลยอดไม่ได้ที่จะโมโห ก่อนจะมือสั่นไม่หยุด

จากนั้นก็ได้เห็นดนัยกฤตกำลังนัวเนียอยู่กับหญิงคนหนึ่ง……

แม้แสงจะมืด แต่ธิชาก็มองเห็นใบหน้าของตัวเอง

ไม่ จะพูดให้ถูก ก็คือหน้าตาที่เหมือนกับเธอ

นั่นคือหญิงเต้นรำที่……ที่เธอเคยเจอในห้องVIPคืนนั้น

ธิชานั้นจำเธอได้ตั้งแต่แรก ในขณะเดียวกัน ก็คิดเรื่องรูปพวกนั้นที่แพร่ไหลในเว็บไซต์ของมหาลัยJ อย่างดุดันก่อนหน้านี้ได้

ตอนนั้นเธอยังรู้สึกแปลก เพราะรูปเหล่านั้นหาที่ตัดต่อไม่เจอเลยทำไมดูเหมือนเป็นเธออย่างมาก

ตอนนี้เหมือนจะเข้าใจแล้ว ว่ารูปและคลิปเหล่านั้นมันไม่ได้ตัดต่อ

แต่……เจ้าของรูปพวกนั้นเป็นสาวเต้นรำคนนั้นเอง

ในใจธิชาอารมณ์ไม่ดี แต่ก็ยังมองดูอีเมลนั้นหลายรอบ พลางคิดว่าตัวเองจะโกรธไม่ได้

ถ้าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับธเนษฐ ก็หมายความว่าเขานั้นคิดร้ายอย่างคาดไม่ถึง อยากให้เธอโกรธจนตาย เพื่อจะทำให้กระทบกับเด็กสินะ？

ธิชาคิดถึงใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ร้ายกาจของธเนษฐนั้น พลางรู้สึกรังเกียจขึ้นมา

เธอไม่อยากโมโห และไม่อยากให้ลูกของตัวเองได้รับผลกระทบด้วย

เธอเลยอดทนอยู่นาน จนกระทั่งดนัยกฤตกลับมาที่บ้าน ถึงได้เปิดให้ดนัยกฤตดู

ดนัยกฤตนั้นดูอีเมลนี้พลางขมวดคิ้วแน่น แต่พอดูเสร็จก็หัวเราะออกมา

เขายื่นมือออกไปจับผมของธิชา เหมือนกำลังปลอบเด็ก ก่อนจะหรี่ตาลงพลางถาม “ที่รัก คุณไม่โกรธเหรอ？ฉันยังคิดว่าคุณจะเข้ามาเตะฉันเสียอีก”

ธิชาย่นจมูก ก่อนจะกระแทกโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าที่ดูไม่ได้ “ฉันรอให้คุณพูดออกมาตรงๆ อย่าทำให้ฉันโมโหจะดีกว่า แล้วก็อย่าทำให้ลูกชายคุณอารมณ์เสียไปด้วยเลย”

ธิชานั่งลงบนโซฟาตึงตัง ใบหน้าขาวเนียนนั้นก็ดูอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่

ดนัยกฤตย่อตัวลงต่อหน้าเธอ ก่อนจะเอามือใหญ่ๆ จับไปที่ท้องน้อยของเธอ

“คุณธิชาเป็นคนมีเหตุผล อย่าโกรธเพราะเรื่องที่ไม่มีที่มาที่ไปแบบนี้เลย เอาล่ะคุณดื่มน้ำก่อนเถอะ ฟังฉันค่อยๆ อธิบายนะ”

เขามีท่าทีเอาอกเอาใจ ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างถือถ้วยน้ำอุ่นมาให้ พลางหยอกจนธิชาเกือบจะหลุดขำออกมา

เธอยื่นนิ้วขาวๆ ทั้งสองออกไป จิ้มที่หน้าอกของชายคนนี้

“คุณดนัยกฤต คุณบอกมาตรงๆ จะดีกว่านะ อย่ามาหลอกลูกชายคุณ！”