รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 316 คนอย่างธิชา จะเป็นคู่แข่งของอี๊ฟได้อย่างไร

การอ้อนวอนของน้ำตาลนั้น แม้เธอเองจะกังวลว่าอี๊ฟจะค่อยๆ ติดใจการทำร้ายให้เธอทรมานก็ตาม

แต่มันไม่มีหญิงคนไหนหรอก ที่สามารถยอมแบ่งคนรักกับใครได้

ต่อให้เป็นคนที่ใจกว้างมาแต่เกิด ก็ทำไม่ได้

แต่เธอนั้นคืออะไรล่ะ……เป็นเพียงของสังเวยไร้เดียงสาเท่านั้นเอง

อี๊ฟในสายตาของน้ำตาลนั้นอ่อนแอและน่าสมเพชเป็นอย่างมาก

เธอนั้นไม่กล้าทำร้ายธิชาแม้แต่น้อย

เพราะถ้าทำร้ายธิชาไปแล้วมันก้แค่การระบายความโกรธเท่านั้น แต่สิ่งที่ต้องชดใช้นั้น มันเป็นสิ่งที่อี๊ฟไม่สามารถจะยอมรับได้เลยล่ะ

ส่วนเธอนั้นเป็นเพียงหมาตัวหนึ่งที่เลี้ยงของธเนษฐเท่านั้น

ในตอนนี้ กลับกลายมาเป็นของเล่นระบายอารมณ์ของอี๊ฟ

ความเกลียดชัง มันอยู่ในตัวของเธอ เลยเริ่มเกิดขึ้นมา

……

เช้าวันถัดมา ก่อนที่ดนัยกฤตจะเปิดการประชุมก็ไม่ลืมที่จะตรวจสอบผลของเมื่อวานก่อน

ดวงตาทั้งสองข้างของอี๊ฟนั้นบวมเล็กน้อย ดูเหมือนสอบสวนทั้งคืนจนไม่ได้นอน

เธอพูดออกมาอย่างเป็นทางการ “ท่านดนัย เมื่อวานได้สืบสวนทั้งคืนแล้ว โรงแรมนั้นไม่มีอะไรน่าสงสัย คนรับผิดชอบที่อยู่เวรนั้นอธิบายว่ามีผู้หญิงที่บอกว่าเป็นคู่หมั้นของคุณ บอกว่าทำบัตรโรงแรมหาย เลยอยากให้พนง.เปิดด้วยลายนิ้วมือ จากนั้นมีการดูกล้องวงจรปิด มันเป็นแบบนั้นจริงๆ อีกอย่างผู้จัดการของโรงแรมนั้นได้รายงานไปยังเบื้องบนแล้ว เบื้องบนอาจจะเคยได้เจอคุณธิชาในบางงาน แต่ไม่ได้สงสัยเลยเปิดให้ เรื่องนี้ฝ่ายโรงแรมทำผิดไปจริงๆ แต่ใบหน้าของผุ้หญิงคนนั้น……ฉันคิดว่าจะโทษแต่ทางโรงแรมก็ไม่ได้”

อันที่จริงคำพูดนี้ถูกเตรียมเอาไว้ก่อนแล้ว

ไม่ว่าน้ำตาลจะทำเรื่องสำเร็จหรือไม่ สุดท้ายก็ต้องมีคำอธิบาย อันที่จริงเรื่องนี้มันถูกจัดการเอาไว้เป็นอย่างดีแล้วล่ะ

ในสถานการณ์แบบนี้โรงแรมที่อยู่นั้นเป็นอยู่ในนามของpartner ดนัยกฤตนั้น อาจจะไม่สามารถทำอะไรโรงแรมของpartnerเพียงเพราะเรื่องเล็กๆ ได้

อี๊ฟแอบสังเกตสีหน้าของเขา ก่อนจะพูดต่อ “ผู้หญิงคนนี้ก็ถูกสอบสวนมานาน ลงโทษก็ทำไปหลายรอบแล้ว แต่เธอแทบจะไม่พูดอะไรออกมาเลย เหมือนจะถูกฝึกมาให้ยอมตายได้เลยล่ะ คนที่ยอมตายแต่ไม่ยอมปริปากออกมานั้นเป็นเพราะครอบครัวถูกบังคับทั้งนั้น ถ้าเกิดเธอเผยความลับต่อหน้าเรา ครอบครัวของเธอก็จะถูกแก้แค้นไปจนตาย”

อี๊ฟพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเห็นอกเห็นใจออกมา “อี๊ฟนั้นทำอะไรไม่ได้เอง ตอนนี้ยังหาผู้บงการไม่ได้”

ดนัยกฤตมองผู้หญิงคนนั้นที่ขดตัวอยู่ตรงพรม

ผู้หญิงที่หน้าเหมือนกับธิชานั้นมีรอยแผลรอยเลือด อยู่บนเรือนร่าง ดูเหมือนจะลงโทษไปไม่เบา

เขาขมวดคิ้วเป็นปม ดูหงุดหงิดไม่เบา “เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับชนัดพลสักหน่อย คุณไปจัดการเรื่องอื่นก่อน เรื่องนี้พักไว้ก่อนก็แล้วกัน จับตาดูคนให้ดี อย่าให้หนีไปได้”

อี๊ฟพยักหน้าอย่างเคารพ

น้ำตาลที่ขดตัวอยู่ที่พื้นเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจลึกๆ

เธอรู้ว่าตอนนี้สามารถรักษาชีวิตของตัวเองได้แล้ว เพียงแต่เมื่อเห็นท่าทีเสแสร้งของอี๊ฟ ก็ทำให้รู้สึกอยากอ้วกออกมา

ผุ้หญิงที่ร้ายขนาดนั้น สามารถเปลี่ยนหน้าตาได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น

ตอนที่น้ำตาลได้เจอเธอครั้งแรก เป็นในที่พักของเธอ

ต่อหน้าธเนษฐ ตอนนั้นใบหน้าของอี๊ฟดูสะสวยงดงาม พูดจาอ่อนโยน เห็นได้ชัดว่าตั้งใจเอาใจธเนษฐ

แต่เมื่อคืนที่เธอทรมานตัวเองนั้น พลางด่าธิชาว่ากะหรี่ พลางใช้เครื่องช็อตนั้นทิ่มไปที่ตัวเธอ

การกระทำแบบนั้น……มันเหมือนจะยากจะบรรยายยิ่งกว่าตอนที่ธเนษฐสั่งสอนอีก

เมื่อได้ลองแค่ครั้งหนึ่ง ก็เป็นความเจ็บปวดที่ยากจะลืมไปตลอดชีวิต

ส่วนในตอนนี้ เธอได้แต่มองอี๊ฟทำตัวอ่อนโยนต่อหน้าดนัยกฤต ก่อนจะไปจัดการเรื่องต่างๆ

น้ำตาลคิดว่ามันน่าตลกดี

คนอย่างธิชา จะไปสู้กับคนร้ายอย่างอี๊ฟได้อย่างไร

…………

ธิชานั้นสุขภาพไม่ค่อยดีอยู่แล้ว โดยเฉพาะช่วงหลายปีมานี้ ป่วยบ่อยมาก หาหมอตั้งไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

แต่ครั้งนี้ อาจจะเป็นเพราะเจอแต่เรื่องแย่ๆ มาตลอด เลยค่อยๆ เจอเรื่องดีขึ้นมาตามลำดับ

ตอนที่เธอรู้ว่าตั้งท้องนั้นก็มีอาการไม่ดีขึ้นมา แต่เพียงไม่นานก็ไม่ค่อยมีแล้ว

โดยเฉพาะตอนที่ท้องยังไม่ป่องมาก แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันเหนื่อยมากมาย ก่อนหน้านี้ที่เธอพักเรียนมาดูแลครรภ์นั้น กลับดูเว่อวังมากขึ้นไปเสียอย่างนั้น

ดนัยกฤตเองก็รู้ว่าเธอนั้นว่างไม่ได้ และยิ่งเข้าใจว่าการที่ผู้หญิงว่างเกินไปนั้นมีแต่จะทำให้เกิดเรื่องขึ้น

ธิชาอยากจะกลับไปเรียนต่อที่มหาลัย ดนัยกฤตก็ไม่ได้ห้าม

ธิชานั้นไม่ได้มีวิชาเรียนมากมาย เพราะปกติก็เข้าไปเช็คชื่อตามรายวิชา แต่บางทีก็มีแอบขี้เกียจ จนโดดเรียนคาบเช้าบ้าง

เพียงวรินทร์นั้นอ้วนขึ้นในทุกๆ วันจนเห็นได้ชัด ดูชัดเจนกว่าคนท้องอย่างเธออีก

ธิชาไม่กล้าถามเธอเกี่ยวกับเรื่องของชัยกร เพราะทุกครั้งที่พูดถึง ไม่ว่าเพียงวรินทร์จะทำอะไรอยู่ สีหน้าก็จะดูไม่ดี ก่อนจะไม่พูดอะไรอยู่นาน

ธิชาคิดว่ามันน่ากังวลในช่วงแรก เพราะเกรงว่าเธอจะเก็บเรื่องน่าน้อยใจไว้ในใจมากมาย พอนานวันเข้าอาจจะเกิดอาการป่วยได้

แต่หลังจากนั้นเธอก็คิดได้ อย่างน้อยสถานการณ์ของเพียงวรินทร์ในตอนนี้ มันก็ดีกว่าตอนที่พวกเธอเพิ่งจะได้เจอกันอีกครั้ง

ธิชาเห็นว่าผิวหน้าและเนื้อตัวไม่ได้บาดเจ็บอะไร เลยคิดว่าชัยกรนั้นน่าจะไม่ได้ทารุณอะไรเธอ

ขนาดเรื่องอื่นๆ นั้น……ก็ยังไม่เคยได้รู้

เพียงวรินทร์ไม่ยอมพูดขึ้นมา ก็เห็นได้ชัดว่าเวลาที่ไม่ได้อยู่ข้างกายของชัยกรนั้น มันเหมือนเป็นการปลดปล่อยของตัวเอง

ในเวลาที่มีจำกัดนี้ เธอกลับลืมความเจ็บปวดนั้นไปได้

แม้ธิชาจะคิดว่าชีวิตเธอนั้นน่าเศร้า แต่ว่าก็รู้ว่าตัวเองนั้นช่วยอะไรไม่ได้ บางทีถ้าดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ เพียงวรินทร์คุมอารมณ์ตัวเองแบบนี้ ก็ถือเป็นวิธีที่ฉลาดไม่เบา

แถมยังมีหลายครั้ง……

ธิชาเห็นเงาที่เรียนอยู่ในช่วงมัธยมบนใบหน้าของเพียงวรินทร์

ใบหน้าที่ดูสดใสร่าเริงตอนนั้น และการพูดจาอย่างตรงไปตรงมา มันยิ่งชัดเจนมากกว่าเดิม

เพียงแค่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่แววตาของเพียงวรินทร์นั้นมีความมืดมนเกิดขึ้นมา

ธิชานั้นเป็นคนอ่อนไหว เลยสังเกตเห็นตั้งแต่แรก

แต่เธอไม่กล้าถาม เพราะกลัวว่าถ้าถามออกไป อารมณ์ของเพียงวรินทร์มันจะแย่กว่าเดิม

คนที่เคยเป็นโรคเก็บตัวแบบนั้น รับความรุนแรงทางด้านจิตใจไม่ได้หรอก

ธิชาหวังว่าเธอจะค่อยๆ ดีขึ้น แต่ว่าจากนั้นหลายวัน ตอนที่เพียงวรินทร์อยู่กับเธอนั้นก็ดูเหมือนจะเหม่อลอย เหมือนกับวิญญาณลอยไปไกลแล้ว

ในที่สุดธิชาก็ทนไม่ไหว เธอเลยพาเพียงวรินทร์ไปร้านที่สถานที่ค่อนข้างเงียบสงบ ก่อนจะนั่งลงคุยกับเธออย่างจริงจัง

“เพียง ช่วงนี้ชัยกร ทำอะไรเธอหรือเปล่า……”

เพียงวรินทร์ได้ยินคำจากปากชัยกรนั้น แววตาที่เหมือนจะมืดลงแล้วก็กลับมาเป็นปกติ

เธอส่ายหัว “เปล่า ช่วงนี้ชัยกรยุ่งมาก เลยไม่ได้อยู่บ้านหลายวัน”

ธิชายิ่งสงสัย “แต่ว่าทั้งๆ ที่ฉันคิดว่าช่วงนี้เธอดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จะต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ ใช่ไหม？เธอบอกฉันมาเถอะ ตอนนี้เธอกับฉัน……เป็นเพื่อนคนเดียวของกันและกัน ถ้าเกิดบอกฉันไม่ได้ เก็บไว้ในใจคนเดียวมันลำบากใจขนาดไหนกัน เธอบอกมาเถอะ ไม่อย่างนั้นฉันวางใจไม่ลงจริงๆ”