รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 314 ชีวิตของฉัน ผูกติดอยู่กับท่านดนัย
น้ำตาลยังไม่ทันพูดให้จบ ดนัยกฤตก็ยื่นมือออกไปบิดข้อมือของเธอ
น้ำตาลเครียดขึ้นมาทันที ก่อนจะพูดด้วยเสียงเหมือนจะร้องไห้ พลางร้องขอ “แม่บ้านบอกว่า รูปภาพนั้นเป็นรูปที่ท่านดนัยชอบที่สุด ปีก่อนซื้อมาตั้งสามสิบล้าน แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ ท่านดนัยปล่อยฉันไปเถอะ……”
ในคฤหาสน์ของดนัยกฤต มีรูปภาพตัวอักษรแบบนี้แขวนอยู่จริง
มันแขวนอยู่ในห้องโถง แขวนอยู่นานแล้วด้วย
น้ำตาลเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีทั้งนั้น ไม่ควรจะมาผิดพลาดจนถูกจับได้
แต่ความยากที่จะคาดเดาของดนัยกฤตทำให้เธอนั้นสัมผัสไม่ได้เลย
เธอนั้นร้อนใจจนอยากจะร้องไห้
ดูเหมือนจะกลัวถูกตำหนิ แต่จริงๆ กลัวว่าจะถูกจับได้ด้วย ถ้าเกิดเจ้านายโกรธขึ้นมา โทษเบาที่สุดก็น่าจะทำให้เธอนั้นทุกข์จนร้องขอชีวิต
ตอนที่น้ำตาลสั่นกลัวจนจะร้องไห้นั้น
ดนัยกฤตก็พูดออกมาเบาๆ “แค่ภาพเพียงภาพเดียวเอง ต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่แบบนั้นด้วยเหรอ？คิดว่าฉันจะเอาคุณไปขายแล้วมาชดใช้เหรอ？”
น้ำตาลกลับยิ้มด้วยความกลัว “งั้นท่านดนัย……ยกโทษให้ฉันแล้วเหรอ？”
ดนัยกฤตหรี่ตาลง พลางหัวเราะเสียงต่ำออกมา “มันจะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไรล่ะ คุณลงไปก่อน ไปยืนตรงมุมกำแพง”
น้ำตาลลงจากเตียงแต่โดยดี ก่อนจะเดินไปยืนอยู่ตรงมุมกำแพงของห้องชุดเท้าเปล่า
เมื่อใจเต้นตุ้มต่อมๆ ดูเหมือนท่านดนัย……จะชอบเล่นอะไรพิเรนทร์ๆ
ตอนที่สมองเธอกำลังคิดนู่นนี่นั้น สมองก็เหมือนถูกบางอย่างที่เย็นยะเยือกเจาะเข้า
เธอนิ่งไป ก่อนจะรู้ได้ว่านั่นคือกระบอกปืน
เธอเกือบร้องออกมา “ท่านดนัย ท่าน……ท่านไม่โกรธไม่ใช่เหรอ？”
ดนัยกฤตพูดด้วยเสียงเย็นชาเป็นอย่างมาก ความเมาบนใบหน้านั้นก็หายไปมาก
“ไม่ต้องแสดงแล้วล่ะ คุณเป็นใคร ใครส่งคุณมา ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ ก็พูดมาตรงๆ ”
ชายคนนี้มีใบหน้าเย็นชาไร้ความอบอุ่น น้ำตาลใจสลาย เพราะรู้ว่าตัวเองนั้นทำพลาดแล้ว
แต่ว่าเธอ……ทำพลาดตรงไหนกันนะ？
เธอรู้ว่าดนัยกฤตนั้นไม่ใช่คนที่จะต่อกรได้ง่ายๆ เมื่อถูกจับได้ ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องพยายามต่อไป
เสียงของเธอนั้นมีแต่ความสิ้นหวัง “ฉัน……ฉันพูดไม่ได้ แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่เพื่อจะให้ร้ายคุณแน่นอน”
ดนัยกฤตกดไกปืนในมือ ก่อนจะพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “คุณยังมีโอกาสพูดครั้งสุดท้ายนะ ว่าทำไมต้องทำหน้าให้เหมือนธิชาด้วย มีจุดประสงค์อะไร”
ขาของน้ำตาลนั้นค่อยๆ อ่อนลง เธอนั้นคุมตัวเองไม่อยู่ มือทั้งสองก็พยุงกำแพงเอาไว้ จนเกือบจะยืนไม่อยู่แล้ว
“ฉันพูดไม่ได้จริงๆ ……คุณฆ่าฉันเถอะ เรื่องนี้ฉันทำไม่สำเร็จเอง ตอนแรกก็อาจจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้แล้ว เอาเถอะ คุณยิงฉันให้ตายไปเลยเถอะ”
ดนัยกฤตใช้ปืนกดไปที่ตัวเธอ ส่วนอีกมือก็โทรศัพท์ออกไป
เขานั้นไม่ใช่คนที่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา ถ้าผู้หญิงคนนี้แกล้งเป็นฆาตกร เป้าหมายคือการลอบฆ่า เขาคงจะไม่อ่อนข้อตั้งแต่แรก
แต่เขาสังเกตแล้ว ว่าหผู้ญิงคนนี้ไม่มีฝีมืออะไร ข้อมือก็ไม่มีแรง แค่จับปืนยังยากเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลอบฆ่า
ก่อนที่จะสืบให้ชัดเจน เขาเตรียมจะไว้ชีวิตเธอ
……
ผ่านไปเพียง2นาที บอดี้การ์ดหลายคนกับอี๊ฟก็ตามมาถึง
อี๊ฟได้เห็นน้ำตาล ก็เกิดอารมณ์ตกใจขึ้นมา “คุณ……คุณธิชาเกิดอะไรขึ้นเหรอ？”
ดนัยกฤตพูดเสียงทุ้มต่ำ “นี่ไม่ใช่ธิชา คุณดูให้ดี”
น้ำตาลถูกบอดี้การ์ดจับตัวเองไว้ ในขณะเดียวกันก็ถูกค้นตัว เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอไม่ได้มีของอันตรายอะไรติดตัว
อี๊ฟก็เปิดไฟให้สว่าง ก่อนจะสังเกตอยู่นาน ก็ตกใจเป็นอย่างมาก “ท่านดนัย ผู้หญิงคนนี้……ทำไมเหมือนกับคุณธิชาขนาดนี้？ถ้าไม่ใช่คุณพูด ฉันก็คิดว่าเธอเป็นคุณธิชาจริงๆ แล้ว”
ดนัยกฤตมีใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะถามเสียงเย็นชา “เกิดเรื่องแบบนี้ในโรงแรมที่ฉันอยู่ พวกคุณทำงานกันอย่างไร แม้แต่ระบบรักษาความปลอดภัยที่พื้นฐานที่สุดยังไม่มีเลยเหรอ？แล้วจะให้ผู้หญิงอะไรก็ไม่รุ้เข้ามาในห้องฉันแบบนี้ได้ยังไง？！”
เมื่ออี๊ฟได้เห็นว่าเขาเหมือนจะโกรธแล้ว เลยรีบก้มหน้าลง “ฉันทำงานพลาดเอง เรื่องนี้มันคงไม่ธรรมดา คงต้องใช้เวลาตรวจสอบสักหน่อยค่ะ”
“เอาผู้หญิงคนนี้ แล้วก็คนที่รับผิดชอบดูแลโรงแรมนี้ ไปมัดเอาไว้ ถามให้ละเอียด ถ้าเกิดไม่พูดก็ลงโทษได้เลย จนกว่าจะยอมบอกความจริงออกมา”
อี๊ฟพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “รับทราบค่ะ จะรีบไปทำเดี๋ยวนี้ พวกคุณเอาผุ้หญิงคนนี้ออกไป จับตามองให้ดี ฉันจะไปดำเนินการเอง”
บอดี้การ์ดจับน้ำตาลออกไป จากนั้นอี๊ฟก็มองสีหน้าของดนัยกฤตที่มีความเคร่งเครียดมาโดยตลอด
เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้แล้ว อันที่จริงมันก็ไม่เกินไปจากที่เธอคาดการณ์
เพียงแต่จะจัดการอย่างไรนั้น เธอยังคงต้องปรึกษากับธเนษฐสักหน่อย
เพียงแค่ท่านดนัยไม่สงสัยในตัวเธอ……จะจัดการอย่างไรนั้นเธอก็ไม่มีความเห็นต่างอะไร
ด้วยสถานะของท่านดนัยนั้น การสงสัยระแวงเป็นนิสัยอยุ่แล้ว
ในสถานการณ์แบบนี้ เธอกลัวว่าตัวเองพูดมากผิดมาก จนถูกเปิดจนจับได้
เลยพูดออกมาอย่างเป็นเรื่องราวว่า “คืนนี้รบกวนการพักผ่อนของท่านดนัยเข้าแล้ว พรุ่งนี้เช้ายังมีประชุมอีก ท่านดนัยพักผ่อนเถอะ ถ้าเกิดตรวจสอบเจอแล้วฉันจะรีบมารายงานค่ะ”
อี๊ฟหันตัวพลางจะเดินออกไป แต่กลับถูกดนัยกฤตเรียกเอาไว้
เธอนั้นใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ก่อนจะค่อยๆ หันตัวมา พลางพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด
ดนัยกฤตมีใบหน้านิ่งเฉย “ตรวจสอบเรื่องนี้ลับๆ นะ อย่าทำให้วุ่นวายมากเกินไป แล้วก็อย่าให้ธิชารู้ เธอกำลังท้องไส้ อารมณ์ไม่คงที่อยู่แล้ว ฉันไม่อยากให้มันกระทบถึงเธอ”
ในใจของอี๊ฟนั้นมีหลากอารมณ์มาก โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะดีใจที่ไม่ถูกสงสัยไหม หรือว่าควรจะอิจฉาจนเกลียดชังกันแน่
“ได้ค่ะท่านดนัย ฉันรู้ว่าอะไรควรไม่ควร”
“อืม ช่วงนี้ถ้าคุณเลิกงานแล้วเกิดมีเรื่องด่วนอะไรต้องการพบฉัน ก็สามารถบอกชนัดพลได้ ให้ชนัดพลมาหาฉันก็พอ ช่วงนี้คุณอย่าเพิ่งไปที่คฤหาสน์เลย”
อี๊ฟรู้สึกขมขื่น แต่ใบหน้ากลับนิ่งเฉย
ท่านดนัยนั้นเป็นห่วงลูกของธิชาเป็นอย่างมาก ตั้งแต่ที่เธอยั่วโมโหธิชา ขนาดคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธียังไม่ยอมให้เธอเข้าไปเลย
นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
หลายปีมานี้ ท่านดนัยเปลี่ยนผู้หญิงมามากมาย เลยคงจะรักผู้หญิงใหม่ๆ มากเป็นธรรมดา
แต่เขาไม่เคยที่จะเย็นชาใส่ตัวเองขนาดนี้
อี๊ฟคิดว่าตัวเองสามารถอดทนได้ ถึงอย่างไรเธอก็รู้ว่าท่านดนัยไม่ใช่คนที่จะรักใครได้นาน การรักและเอ็นดูธิชานั้น ก็เพราะมีเรื่องสำคัญเรื่องนั้น ไม่ใช่เพราะความรู้สึกอะไร
แต่ว่าตามที่เห็นในตอนนี้ เธอฝืนยิ้มออกมาไม่ได้แล้วจริงๆ
อี๊ฟไม่ตอบอยู่นาน ดนัยกฤตเลยถาม “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า？”
อี๊ฟมีสติกลับมา ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
“เปล่าค่ะ เรื่องที่ท่านดนัยกำชับฉันนั้น ฉันจะทำให้ดีที่สุด เพียงแต่……”
เธอพูดไป ก่อนจะมีความอึดอัดในใจออกมาจากน้ำเสียงนั้น
ตรงทางเดินบริเวณโรงแรมยามค่ำคืน น้ำเสียงนั้นทั้งอ่อนแอ และน่าเศร้าเหลือเกิน
“แค่ช่วงนี้ฉันอดไม่ได้ที่จะกังวล ท่าทีที่ท่านดนัยทำกับธิชามันพิเศษ จนเหมือนจะ……ยิ่งให้ความสำคัญ ส่วนการมีอยู่ของฉัน มันเหมือนจะไม่สำคัญอีกต่อไป ท่านเย็นชาต่อฉันยังไม่เท่าไหร่ ฉันแค่กลัว ว่ามันจะมีวันไหนไหม ที่ท่านดนัยไม่ต้องการฉันอีก อี๊ฟอยู่กับท่านดนัยมาตั้งแต่อายุสิบหก ตอนนี้ที่ฉันมีทุกอย่างก็เพราะการสั่งสอนของท่านดนัย ชีวิตของฉัน ติดกับท่านดนัย ถ้าท่านดนัยไม่ต้องการฉันแล้ว ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร”
ดนัยกฤตได้ยินดังนั้น ก็เหมือนจะคิดอยู่นาน
หลังจากนั้น เขาก็ยื่นมือออกไปจับแก้มของอี๊ฟ และลูบไปมา
เหมือนกับแต่ก่อน ความอ่อนโยนและอบอุ่นนั้น มันไม่เคยเปลี่ยนแปลง
“อี๊ฟ คุณคิดมากเกินไปแล้ว คุณเป็นคนของฉัน และซื่อสัตย์มาตลอด ทำอะไรก็เต็มกำลัง ทำไมฉันจะไม่ต้องการคุณล่ะ”