รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 309 หวานไหม

ธิชานั้นตกใจจนลืมห้ามปรามเอาไว้

เธออธิบายแทบไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เพียงแต่คิดว่า มันเหมือนมีคลื่นใหญ่ซัดเข้ามา

จนแทบจะหายใจไม่ออกไปตรงนั้นเลย……

เมื่อดนัยกฤตพลิกตัวของเธอ แล้วเอาขาที่เหนื่อยอ่อนของเธอมาพาดไหล่ของตัวเอง

กว่าเธอจะมีสติกลับมา ก็ได้แต่ร้องขอชีวิตราวกับแมวเหมียว “อย่า อย่าทำแบบนั้น……”

ดนัยกฤตพึมพำเสียงเย็นชา “ฉันว่าคุณน่าจะชอบไม่เบาเลยนะ ไม่ชอบปรนนิบัติ ก็ถูกปรนนิบัติแล้วไม่ดีหรือไง？”

เขาไม่พูดอะไรออกมาตรงๆ ก็พอว่า

แต่เมื่อพูดออกมา มันทำให้ธิชาหน้าแดงจนแทบจะเป็นลมไป

เธอขบริมฝีปาก ก่อนจะพูดด้วยเสียงสั่น “ไม่ชอบ ก็คือไม่ชอบ แถมยังสกปรกมากอีกด้วย วันนี้ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ คุณไม่รังเกียจเหรอ？”

น่าขัน เขาพูดถึงขนาดนั้นแล้ว ถ้าเธอบอกว่าตัวเองชอบมันก็เหมือนเป็นการทำให้ตัวเองอับอายเองไม่ใช่เหรอ

ธิชามองใบหน้าหล่อเหลาของเขา ในใจก็คิดว่าอย่างไรก็ไม่สามารถทำตามความต้องการของเขาได้

แม้เธอจะขัดขืนในใจ ดนัยกฤตก็ยังยิ้มอย่างเย็นชา ก่อนจะแยกขาเธอออกอีกเล็กน้อย

…………

จากนั้นก็มีความทรงจำที่ไม่อาจอธิบายได้

ธิชารู้สึกว่าตัวเองเหมือนถูกอุ้มขึ้นมาจากทะเลลึกที่กำลังจะจมลง จากนั้นถูกดึงลงไปในนรกขุมสุดท้าย……

เมื่อได้รับความขมขื่นอันน่าอึดอัดแล้ว แต่ก็มีความสุขขึ้นไม่น้อย

ในที่สุดก็ปลดปล่อยออกมา ร่างกายของเธอสั่นเทา มองตรงหน้าอย่างว่างเปล่า

ดนัยกฤตมองเธอจากด้านบน ธิชารู้สึกว่าตัวเองนั้นเหมือนเป็นของเล่นในมือของเขา

เธอเหมือนกับว่าไม่เหลือแม้แต่จิตวิญญาณแล้วล่ะ

ลืมไปว่าตัวเองชื่อแซ่อะไร รู้เพียงว่าได้ยินเสียงของชายคนนี้ แล้วก็เหนื่อยไปตามๆ เขา

เขายิ้มมุมปากขึ้นมา ก่อนจะมีรอยยิ้มของความร้ายกาจ “สบายตัวไหม？”

ธิชาหันหัวไปอีกทางโดยไม่ยอมพูดอะไร ดนัยกฤตเลยกัดหูของเธอ จากนั้นก็ว่าออกมาเสียงต่ำ “ยัยจืดชืดน่าเบื่อ ดีแต่บีบน้ำตา”

ธิชาอึ้งไป พลางอยากจะพูดว่าตัวเองร้องไห้ที่ไหน เธอไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย

ยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไรออกมา ในหัวก็มีเสียงดังขึ้น แล้วก็รู้ว่าที่เขาพูดที่ว่าบีบน้ำตานั้นมันหมายความว่าอะไร……

ธิชาแก้มแดง ก่อนจะปวดขาคนหุบไม่ลง

กว่าจะค่อยๆ หุบขาทั้งสองข้างเข้ามานั้นมันไม่ง่ายเลย เธอใช้มือทั้งสองพยายามพยุงตัวจะไปอาบน้ำ

ดนัยกฤตกลับโอบเอวของเธอเอาไว้ ก่อนจะก้มลงมาปิดปากเธอ

ธิชาถูกเขาจูบจนหายใจไม่ออก สุดท้ายก็หรี่ตาลงก่อนจะอยู่ในอ้อมกอดของเขา

ชายคนนี้ยิ้มอย่างร้ายกาจ จากนั้นก็กระซิบข้างหูเธอ “หวานไหม？”

ธิชารู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่ได้เหนื่อยแบบนี้มานานแล้ว เลยเหนื่อยจนสมองคิดอะไรไม่ออกแล้ว

เธอลืมตาขึ้นมา พลางมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

ก่อนจะได้ยินเพียงเสียงที่ดูคลุมเครือของชายคนนี้ “รสชาติของคุณเอง หวานมากใช่ไหม？”

“……” ธิชาหลับตาลงอย่างหน้าแดง พลางไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาอีก

ไอ้ชั่ว บ้าจริงๆ

ไอ้บ้ากาม ไอ้หื่น

ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอนั้นเป็นคนท้องจะเหนื่อยมากไม่ได้ แต่ก็ยังทำให้เธอลำบาก อย่างโหดร้ายขนาดนี้……

…………

นันทญานั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของอี๊ฟ ถือว่ามีความเหมือนอี๊ฟอยู่ด้วย

อี๊ฟมีพรสวรรค์ในการทำธุรกิจไม่เบา ถือว่าสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ตั้งแต่อายุยังน้อย

ดนัยกฤตนั้นเลือกที่จะจดจ้องเธอหลังจากที่หามานาน จนมาถึงวันนี้ เหมือนจะเห็นว่าเธอเป็นลูกน้องของตัวเองแล้ว ยืนอยู่ข้างกาย ก่อนจะฝึกสอนมาด้วยมือของตัวเอง

หลังจากที่สอนมาถึงเรื่องบนเตียงแล้ว อี๊ฟที่สวยและสาว แถมยังเก่งกาจอีกมาก นอกจากนี้อายุยังไม่มาก แต่ก็รู้จักการวางตัว

หลายๆ ด้านนั้นถือว่ายอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก ดนัยกฤตรักเธอเป็นอย่างมาก มันเป็นแบบนี้มานานมากแล้ว

หลังจากที่อี๊ฟบรรลุนิติภาวะแล้ว เธอก็พบว่าข้างกายดนัยกฤตนั้นมีผู้หญิงมากมาย

บางคนที่เขาชอบด้วยตัวเอง ส่วนมากนั้นคือคนที่อยากจะเอาใจเขาและได้ประโยชน์ไต่เต้า เลยถูกส่งมาอยู่ข้างกายของเขา

เมื่อผ่านการสังเกตอย่างละเอียดของอี๊ฟ เธอก็พบว่าดนัยกฤตนั้นทำกับผู้หญิงมากมายไม่ต่างกันมาก

นั่นคือความอ่อนโยนที่มีให้ แถมยังเอ็นดูเป็นอย่างมาก แต่มันก็ขาดอะไรบางอย่างไป เพราะความรักและเอ็นดูของเขานั้นไม่มีความอบอุ่น

ไม่มีความอบอุ่น ก็คือไม่มีความรู้สึกให้

อี๊ฟเริ่มเข้าใจแล้วว่าการจะใช้เรือนร่างที่ทั้งสาวและสวยมาดึงอำนาจเอาไว้นั้นมันเป็นไปไม่ได้

โดยเฉพาะเธอที่เป็นเพียงหญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง

อี๊ฟเลยคิดถึงนันทญา ที่จริงนันทญามีชื่อที่ธรรมดาๆ เป็นอย่างมาก ขนาดชื่อยังเป็นอี๊ฟที่เปลี่ยนให้ ก่อนจะส่งเธอไปอยู่กับดนัยกฤต

เบื้องหลังของนันทญานั้นไม่ต่างจากอี๊ฟมาก ต่างเป็นเพียงหญิงที่เต้นรำและขายเหล้าเชียร์เบียร์เท่านั้น

ก่อนที่นันทญาจะมาอยู่กับดนัยกฤต ก็เคยอยู่กับคนรวยๆ มาก่อน เป็นแบบไหนก็มีคุณภาพที่ไม่ได้เรื่องเท่าที่ควร

อี๊ฟยอมแบ่งท่านดนัยให้เธอ สำหรับนันทญานั้น มันเป็นเหมือนบุญคุณเลยล่ะ

ตั้งแต่ตอนนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเธอก็เป็นพันธมิตรกัน

มันแน่นแฟ้น แถมยังมีอิทธิพลมากอีกด้วย

นันทญานั้นเหมือนจะเอาแต่ใจไปหน่อย อี๊ฟกลับมีอิทธิพลและมีวิธีต่างๆ เพื่อให้ได้ตำแหน่งที่ต้องการมามากกว่า

สองพี่น้องทำหน้าที่ของตัวเอง หลายปีมานี้ พวกเธอต่างเจอวิกฤตถึงสองครั้งแล้ว

คนหนึ่งก็คือสิชา ที่เกือบจะได้เป็นผู้หญิงคนเดียวของเขา ส่วนอีกคน ก็คือธิชา

หลังจากที่สิชาถูกพวกเธอใส่ร้ายจนสุดท้ายต้องตาย

พวกเธอก็คิดว่าตัวเองจะไม่มีทางได้เจอศัตรูอีกตลอดไป

เมื่อธิชาปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มันยิ่งทำให้อี๊ฟหงุดหงิดใจมากกว่าเดิม