รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 307 จูบคางของเขา

ธิชาถูกเขาบีบแก้มทั้งสองข้าง ไม่ว่าจะดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด

เธอนั้นทำอะไรไม่ได้ เลยทำได้แต่หลับตาต่อต้านอย่างอย่างไร้เสียง

ชายคนนี้ก้มจ้องเธอจากด้านบน

ใบหน้าเล็กๆ ของธิชา ใบหน้านั้นมีน้ำตาอาบแก้ม

แม้เธอจะหลับตาแน่น มันไร้หนทางช่วยเหลือเป็นอย่างมาก

แรงที่มือของดนัยกฤตนั้นปล่อยลงเล็กน้อย

แต่ร่างกายกลับไม่ได้ขยับเขยื้อนอะไร

ธิชารู้สึกว่าของอุ่นร้อนของเขานั้นมาชนกับริมฝีปากของตัวเอง มันทำให้รู้สึกถูกเหยียดหยามเป็นอย่างมาก

เขาเบะริมฝีก่อนจะพูดเสียงเย็นชา “ฉันรู้ว่าทั้งวันนั้น คิดอะไรในใจ ไม่ใช่แค่คิดว่าฉันไม่ได้รักคุณจริงๆ เพียงแต่ใช้คุณเป็นเครื่องผลิตลูกไม่ใช่เหรอ？”

เรื่องในใจของธิชาที่ถูกเขาพูดออกมา มันซับซ้อนในใจเป็นอย่างมาก

เขาพึมพำเสียงเย็นชา “ธิชานะธิชา ถ้าเกิดวันหนึ่งคุณตายไป ก็ต้องตายอย่างทรมานเพราะทำตัวเองนั่นแหละ！”

“……” ธิชายังไม่เคยถูกเขาด่าด้วยคำที่รุนแรงขนาดนี้มาก่อนเลย เลยอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมา เบิกตาโพลงมากขึ้นเรื่อยๆ พลางมองเขาอย่างยากที่จะเชื่อ

“คุณบ้าหรือเปล่า คุณนี่แหละที่เลว คุณมันเลวทั้งบ้านเลย！”

ธิชาโกรธขึ้นมาเป็นอย่างมาก จนลืมจะร้องไห้ออกมา เลยได้แต่สู้ตาต่อตาฟันต่อฟัน

ดนัยกฤตกลับหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ทำไมคุณไม่ถามใจตัวเองบ้าง ในวันนี้คุณท้องลูกของฉันอยู่ ชายที่คิดถึงอยู่ในใจคือฉันหรือเปล่า？！ธาวินๆ เคยมีเวลาที่ไม่คิดถึงธาวินไหม มีเวลาไหนบ้างที่ไม่เอาฉันไปเปรียบกับธาวิน ฉันก็แค่คนที่จะช่วยชีวิตคุณได้เท่านั้น ถ้าไม่ใช่ว่าธาวินเตะคุณ คุณจะยอมมามีลูกให้ฉันเหรอไง？”

ธิชากำหมัดแน่นอย่างเงียบๆ

น้ำตาหยดลงพื้น……

ในวันนี้เธอจะมีอารมณ์คิดถึงธาวินอีกได้อย่างไร

ตั้งแต่ตั้งท้องมา เอาแต่เป็นห่วงท้องของตัวเองทั้งนั้น

เธอไม่รู้ว่าความคิดของดนัยกฤตแบบนี้มันมาจากไหนกัน

เพียงแต่คิดว่าตัวเองนั้นไม่ได้ทำผิดอะไรเลย

เธอกัดริมฝีปาก ก่อนจะพูดเสียงสั่น “ฉันไม่ได้คิดถึงเขา คุณใส่ร้ายบ้าๆ ทั้งๆ ที่คุณทิ้งพวกบ้านเล็กบ้านน้อยไม่ลง แล้วกลับมาโทษฉันงั้นเหรอ？คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้กับฉัน！”

ดนัยกฤตถามกลับหน้าเคร่งเครียด “ถ้าไม่ใช่ว่าธาวินเคยทำร้ายจนคุณมีแผลในใจ คุณจะกังวลใจเรื่องนี้ไม่หยุดงั้นเหรอ？！ฉันดีกับคุณไม่พอเหรอ？หรือว่าไม่ให้ความสำคัญกับการตั้งท้องของคุณมากพอ？สิ่งที่คุณด่าฉันนั้น มันมาจากความไม่มั่นใจของคุณเองทั้งนั้น คุณมักจะคิดว่าฉันจะทิ้งคุณเหมือนที่ธาวินทำงั้นเหรอ แล้วฉันเคยทำร้ายคุณจริงๆ บ้างไหม？ธิชา ที่ผ่านมาคุณเป็นคนทำร้ายฉันตลอด คุณสงสัยในความสัมพันธ์ของเรา เข้าใจไหม？！”

ครั้งนี้ ธิชาหน้านิ่งไป ก่อนจะเหม่อลอยอย่างมืดมน

สิ่งที่เธอเดาต่อดนัยกฤตนั้น……ส่วนมากนั้น มันเป็นสิ่งที่เธอคิดขึ้นเองทั้งนั้น

ถ้าจะสาวไปถึงที่มา มันก็เกี่ยวกับธาวินจริงๆ

เพราะเธอถูกทำร้ายมาอย่างหนัก และได้รับความแดกดันที่มากเกินไป

ชีวิตนี้ของเธอต่างพ่ายแพ้ทางด้านความรู้สึกที่มีให้แล้ว

เธอจะแพ้อีกไม่ได้แล้ว……

แล้วจะแพ้อีกเป็นครั้งที่สองไม่ได้แล้ว

โดยเฉพาะ ไม่สามารถให้ลูกของตัวเองแพ้ไปด้วยได้

ธิชาถูกเขาดุไปชุดใหญ่

ในที่สุดก็เงียบลง

เธอถึงกับไม่มีแรงจะทะเลาะกับเขาแล้ว

ดนัยกฤตเองก็อารมณ์เย็นลง ก่อนจะกดอารมณ์ความต้องการของตัวเองลงอย่างยากลำบาก

ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองนั้นไม่มีความอดทนจะปลอบเธอแล้ว

แต่ทั้งสองคนนั้นต่างท้าชนกันอย่างเย็นชา เขามองท่าทีน่าสมเพชของธิชา

ก็ยังอดไม่ได้ที่จะ ยื่นมือออกไปกุมใบหน้าของเธอ

……

ในที่สุดธิชาก็ใจเย็นลง

เธอมองเขา ก่อนจะพูดอย่างอึ้งไป “มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมดเลยเหรอ？ฉันไม่มีความมั่นใจเอง พอได้แล้วก็กลัวเสีย ฉันผิดเอง เป็นแบบนั้นเหรอ……”

ดนัยกฤตขมวดคิ้ว ก่อนจะใช้มือใหญ่นั้นพยุงหลังเธอ จากนั้นก็พูดด้วยเสียงอ่อนโยนและพยายามโน้มน้าวเธอ “ไม่ใช่ ฉันผิดมากกว่า ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณอ่อนแอ มีปัญหาบางอย่างไม่รีบจัดการให้ทันเวลา มันจะทำให้คุณเก็บกด จนระเบิดออกมาในวันนี้ มันไม่ใช่ความผิดคุณ”

ธิชาเงียบไป โดยที่ไม่พูดอะไรออกมานาน

ชายคนนี้ยื่นมือออกไปกุมท้องน้อยของเธอ ก็พูดเบาๆ “คุณท้องลูกของเราแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ฉันมีความสุขที่สุด ไม่ว่าคุณจะเชื่อไหม เรื่องจริงก็เป็นแบบนี้”

ธิชาสะอึกชะงักไปไม่มากก็น้อย

เธอจับมือใหญ่ๆ ของดนัยกฤตแน่นอย่างระวัง โดยที่ไม่ได้ออกเสียงอะไร

เธอคิด ว่าท่าทีของเธอนั้นมันรุนแรงเกินไปหน่อยแล้ว

ธเนษฐนั้นมีปัญหาจริง แต่ความผิดของธเนษฐนั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่ของเขา

การที่ดนัยกฤตปกป้องเขานั้น ก็มีเหตุผล เพราะถึงอย่างไรน้องชายก็ยังเป็นน้องชาย ไม่ใช่ลูกน้องใครก็ไม่รู้

ส่วนอี๊ฟ……

ธิชาคิดว่ายังอยากจะให้ดนัยกฤตกับอี๊ฟตัดขาดกันในเวลาไม่กี่วัน มันไม่ได้เป็นตามจริงสักเท่าไหร่

ด้านหนึ่งพวกเขาก็มีความรู้สึกด้วยกันเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว อีกฝ่ายอี๊ฟเองก็ไม่ได้ทำผิดอะไร

นี่มันเป็นสงครามที่ยาวนาน

ถ้าเธออยากจะเป็นคุณนายของบ้านภักดิภูมิเมธีตามกฎหมาย เรื่องกำจัดอี๊ฟ มันเป็นสงครามที่ยาวนานเหลือเกิน

ธิชาใช้หลังมือเช็ดน้ำตาจนแห้ง

เธอกอดเอวของชายคนนี้ ก่อนจะค่อยๆ จูบคางของเขา……