รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 306 ธิชา ฉันทำให้คุณเสียนิสัยจริงๆ
ดนัยกฤตเหมือนจะโกรธขึ้นมาจริงๆ
ส่วนธิชายังจมอยู่กับความสิ้นหวังและคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ดังเดิม เธอสงบลงไม่ได้อยู่นาน แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องรับอารมณ์ของเขาในตอนนี้
เธอตัวแข็งทื่อก่อนจะไม่ตอบอะไรสักอย่าง
เขานั้นกลับรุนแรงมากกว่าเดิม
ธิชายิ่งคิดว่ามันน่ากลัวมาก เธอยื่นมือออกไปพยายามหยุดเขา กดแขนของเขาพลางผลักออก “คุณอย่ามาทำแบบนี้ คุณก็รู้ว่าฉัน……คุณรู้อยู่ว่าไม่ได้ คุณอยากทำอะไรเนี่ย คุณปล่อยนะ！”
เธอแทบจะร้องออกมา
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะหยุดการกระทำป่าเถื่อนของเขาได้
ดนัยกฤตหรี่ตาลง พลางเลิกคิ้วขึ้น “คุณดูท่าทีของตัวเองสิ คุณคิดว่าตัวเองเป็นสิ่งที่ถูกรักเพียงเพราะเรือนร่างจริงๆ เหรอ？ฉันจับคุณนิดหน่อย ท่าทีที่ไม่ชอบแบบนี้เนี่ย ธิชา อย่าว่าว่าฉันไม่ไว้หน้าคุณเลยนะ แต่ในด้านนี้เนี่ย คุณไม่เหมาะจะมาเป็นคู่นอนของฉันด้วยซ้ำ”
ท่าทีดูแคลนและเย้ยหยันของชายคนนี้มันทำให้ธิชาอับอายและโกรธเป็นอย่างมาก
เธอกัดริมฝีปาก ก่อนจะพูดเสียงสั่น “คุณกำลังข่มเหงฉันงั้นเหรอ？”
ดนัยกฤตตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ฉันแค่ช่วยให้คุณรู้ตัวเองก็เท่านั้น”
ในหัวของธิชามีเสียงสั่นครืนดังขึ้น เธอโกรธจนแทบจะเป็นลมไป
เธอพยายามอดทน ก่อนจะเอามือขาวเนียนไปจับแขนเขาอยู่ไม่ยอมปล่อย
“ฉันมันแย่ขนาดนี้ แล้วคุณยังจะมาแตะต้องฉันทำไม คุณปล่อยมือ อย่ามาทำให้ฉันรังเกียจ ปล่อยนะ！”
ดนัยกฤตอดทนสักพัก จากนั้นก็จับมือและสะบัดมือเธอออก
ธิชานั้นแทบจะล้มลงเพราะแรงสะบัดของเขา ก่อนจะร้องไห้ออกมาทันที
เธอหยุดน้ำตาเม็ดใหญ่ไม่ได้แล้ว
ความอดสูนี้มันมากเพียงพอแล้วล่ะ
ดนัยกฤตกลับโน้มตัวปรี่เข้ามา ก่อนที่เธอจะยึดยื้อกัน
ตัวใหญ่หนักของเขานั้นทับอยู่บนตัวของเธอ
น้ำเสียงต่ำนั้นมีความไม่พอใจอยู่มาก “ธิชา คุณทำให้ฉันเสียใจมาก ฉันรักคุณโดยเสียเปล่าใช่ไหม？ฉันเห็นคุณเป็นอะไร ในใจคุณไม่รู้อะไรเลยเหรอ？ฉันทำกับคุณอย่างไร นอกจากที่ไม่ได้ให้คุณเป็นภรรยาตามกฎหมายแล้ว ฉันก็ให้คุณไปทั้งใจแล้ว！”
นิ้วเรียวยาวของเขานั้นบีบแก้มทั้งสองของธิชา
“ทำไมต้องพูดคำพวกนี้มาทำร้ายฉัน ตอนนี้พอใจหรือยัง？จะต้องทำนิสัยเสียต่อตัวคุณเองแล้วก็มารังควานความรักที่ฉันมีต่อคุณใช่ไหม คุณถึงจะได้พอใจใช่ไหม？！”
ธิชาถูกเขากดลงไปนอนใต้ร่าง
ไม่ว่าเธอจะใช้แรงยึดยื้อขนาดไหน ก็เปล่าประโยชน์
เสียงถามของดนัยกฤตมันทำให้อารมณ์ของเธอแทบบ้า
แต่ว่าเธอพบว่าตัวเองยิ่งไม่สามารถใช้ภาษาอย่างชาญฉลาดในการถกเถียงอะไรเขาได้
เธอไม่มีทางเถียงเขาได้……
เถียงจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่พูดได้อย่างเก่งกาจ
ธิชาผลักไม่ได้ แล้วก็ทำร้ายไม่ได้เลย
สุดท้ายก็มีเสียงร้องไห้เบาๆ ออกมา
เธอร้องไห้จนแก้มเปียก ก่อนจะพูดแล้วสะอึกสะอื้น “ฉันพูดผิดเหรอ？ในเมื่อคุณให้ความรู้สึกปลอดภัยกับฉันไม่ได้ แล้วก็รักษาสัญญากับฉันไม่ได้ ฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่แข่งของอี๊ฟเลย ถึงขนาดว่าไม่มีทางแย่งความรักกับเธอได้เลย……ฉันเป็นอะไรงั้นเหรอ เมื่อคืนที่อี๊ฟพูดมันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ？ฉันมันก็แค่เครื่องผลิตลูกชัดๆ ！คุณมีสิทธิ์อะไรมาตะโกนใส่ฉัน คุณมีสิทธิ์อะไร……”
ธิชามึนงงไปหมดในหัวสมอง
ทั้งๆ ที่คนที่น้อยใจคือเธอ
คนที่ไม่รู้จะต้องทำอย่างไรต่อไปก็คือเธอ
แต่ว่าดนัยกฤตกลับโทษเธอด้วยความโกรธ
เหมือนกับว่าเธอไม่มีสิทธิ์จะน้อยใจด้วยซ้ำ……
ดนัยกฤตถูกเสียงร้องไห้เหมือนสัตว์ตัวเล็กๆ ของเธอทำให้หัวใจชา
ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถใช้เหตุผลกับเธอได้อีก
มือใหญ่ของเขานั้นจับคางของธิชา ก่อนจะโน้มตัวมาปิดปากของเธอเอาไว้เต็มแรง
ธิชาร้องไห้จนหายใจไม่ออก แถมยังถูกเขาปิดปากเอาไว้อีก หลังจากที่จูบอย่างดูดดื่มแล้ว เธอแทบจะต้องหมดสติไป
กว่าจะสงบลงได้นั้นมันไม่ง่ายเลย เธอก็ไอรุนแรงพลางตบหน้าอกตัวเอง
น้ำตานั้นหยดลงพื้นติ๋งๆ
ในที่สุดเธอก็แทบจะใช้เข่ากระแทกเขา แถมยังเอามือและเท้าเตะต่อยเขา เพื่อให้เขาออกจากเตียงของตัวเองไปเสียที
ดนัยกฤตหัวเสียจนดูน่ากลัว
เขามีสีหน้านิ่งเฉย ก่อนจะจับหลังคอของเธอด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
“ธิชา คุณเอาแค่พอดีจะดีกว่านะ ฉันให้ท้ายคุณจนคุณได้ใจ แต่มันไม่ได้หมายความว่าจะอดทนต่อคุณไปได้มากมายนักนะ”
ธิชาเปิดปากกัดแขนของเขาเต็มแรง ก่อนจะงับลงไปจนจมเขี้ยว จนแขนของเขานั้นมีกลิ่นคาวเลือดออกมา
“แกมันเลว！ไสหัวไป！ไสหัวออกไป！ฉันไม่อยากเห็นคุณอีก ไสหัวไปนะ！”
ดนัยกฤตหรี่ตาลง รอบการมีความอันตรายที่ทำให้ธิชารู้สึกคุ้นชินแต่ก็แปลกไปปกคลุมอยู่……
ธิชามองเขายื่นมือออกไปปลดเข็มขัดของตัวเอง
เธอคิดอะไรไม่ทัน จนเอามือและเท้าชักหนีไปด้านหลัง
ชายคนนี้จับข้อเท้าของเธอก่อนจะลากเธอกลับมา
แล้วกดลงใต้ร่างตัวเองอีกครั้ง
เขาปลดกางเกงตัวเอง ส่วนอีกมือก็จับแก้มนิ่มๆ ของธิชา
ธิชาโกรธเป็นอย่างมากเพราะการกระทำบ้าคลั่งของเขา
เธอร้องพลางด่าออกมา “ทำไมไม่ตายไปซะ！เอาออกไปนะ！ลองกล้ามาบังคับฉันอีกสิ——”
ดนัยกฤตทำใบหน้าเย็นชา “มีอะไรที่ฉันไม่กล้าอีกเหรอ ธิชาคุณคิดว่าฉันกลัวคุณหรอกเหรอถึงได้ต้องมาเอาใจกับคุณตลอดหรือไง？！”
ธิชานั้นไม่ได้ทะเลาะกับเขารุนแรงขนาดนี้มานานแล้ว
ถึงขนาดที่คิดออกมา……
ตั้งแต่เธอมีผลออกมาว่าตั้งท้อง ชายคนนี้ก็ไม่เคยทำเรื่องลึกซึ้งกับเธอ……
ธิชาหยุดเขาไม่ได้เลย
เลยเบือนหน้าหนีของของเขา……
แต่ว่าเธอปฏิเสธอย่างรุนแรง ชายคนนี้บีบแก้มเธออย่างเต็มแรง
เธอถึงกับคิดว่ากระดูกแก้มของตัวเองนั้นถูกเขาบีบจนจะแตกออก
ในใจของธิชาไม่มีแรงจะโกรธแล้ว……
ดนัยกฤตนี่เลวจริงๆ เลย
เธอรู้สึกเสียดายที่เก็บเด็กคนนี้เอาไว้
เธอนั้นน้อยใจเป็นอย่างมาก แต่ก็เป็นการระบายอารมณ์เล็กน้อยเท่านั้น
เขาถึงกับใช้……
ใช้วิธีนี้มากดดันเธอ
……
ธิชาร้องไห้จนแทบไม่มีเสียง
ดนัยกฤตกดเธอ พลางพูดเสียงเย็นชา “คุณคิดว่าฉันทำอย่างไรกับอี๊ฟงั้นเหรอ คุณเคยเห็นผู้หญิงคนไหนกล้ามาตบฉันเหรอ？！ธิชา ฉันให้ท้ายจนคุณเสียคนมากเกินไปแล้วจริงๆ ！